@ LUCIDA

Islam: Huis van de Oorlog

En voor al degenen die onvermoeibaar de islam als verrijking en zegen voor de Westerse cultuur aanprijzen, thans de brandende vraag: is het niet wenselijker een stuk droog brood met vrede erbij te hebben, dan een huis weliswaar vol exotische feestmaaltijden maar ook vervuld van haat en tweespalt!

---

---

In Amerika heeft zich een verschrikkelijk drama voltrokken. Majoor Malik Nadal Hasan, een islamitische officier binnen het Amerikaanse leger, heeft voor een waar bloedbad gezorgd. In koelen bloede werden 13 mensen gedood en nog eens 31 mensen raakten gewond. Na de aanslagen van 9/11 lijkt Amerika weer het slachtoffer van een moslimextremistische aanslag.

Deze aanslag is niet alleen een menselijke tragedie, maar bewijst ook het gelijk van de islamcritici die al langer waarschuwen voor het gevaar van de sluimerende infiltratie door (slapende) salafistische cellen binnen overheid en tal van publieke instanties. Natuurlijk zullen de media -zoals dit met de moordenaar van Theo van Gogh gebeurt- ook nu weer trachten deze aanslag te vergoelijken als zijnde 'de daad van een gestoorde enkeling'. Of zoals columnist van de Volkskrant Bert Wagendorp het met een slinks gevoel voor understatement recapituleert 'een psychopaat van Marokkaanse afkomst'.

En wederom zullen de media het bekende riedeltje 'islam=vrede' opdreunen. Het vertrouwde legertje islamofielen zal zich weer massaal aandienen om u en mij op het hart te drukken, dat we de islam niet verantwoordelijk mogen houden voor daden van afzonderlijke gelovigen. Maar hoe lang laten we ons door deze schijnvrome voorstelling van zaken nog in de luren leggen? Zijn we dan al niet vaak genoeg met onze neus op de feiten gedrukt, waar het de zogenaamde barmhartigheid van de islam betreft? Kennelijk niet.

Want nog steeds geloven vertegenwoordigers van de politieke, bestuurlijke alsmede academische dhimmy'lite in dit land -mede mogelijk gemaakt door de gevestigde media-, dat er moet worden toegewerkt naar een salonfähige, zogeheten polderislam. Een van de meest toonaangevende en tevens meest omstreden voorvechters van zo'n eigentijdse islam blijkt Job Cohen. In een eerdere  column schreef ik:   
"Wie ook al jaar en dag hetzelfde kussen met het salafistische liegbeest deelt, is natuurlijk Job Cohen. Inmiddels (zichzelf) benoemd tot de khedive van Nederland, zorgt deze ultra submissieve Jood er samen met zijn salafistische sahaba's voor, dat in 'zijn Mekka aan de Amstel' niet alleen de leugen regeert maar zelfs dicteert. Dhimmitude grasduinend binnen de ondoorgrondelijke context van The Art of Taqiyya, blijkt deze regenteske sociaaldemocraat inmiddels het zicht op de weerbarstige werkelijkheid volkomen kwijtgeraakt."

Christiaan Snouck Hurgronje schrijft in zijn boek 'Mekka': "Het is alsof in de islam een dodelijk formalisme tot die natuur behoort, die men vruchteloos door de voordeur verjaagt, terwijl die tegelijkertijd door de achterdeur weer naar binnen sluipt…" Scherper had hij het niet kunnen verwoorden. We hoeven maar te denken aan bruggenbouwer Tariq Ramadan. Door de Erasmus Universiteit werd Tariq Ramadan de deur gewezen, toen bleek dat hij voor het Iraans regime hand en spandiensten verricht.  Echter nauwelijks was het onvermijdelijke ontslag een feit, of de deur van de VU werd -mede op aandringen van een viertal gesneefde UvA-wetenschappers- voor de in ongenade gevallen islamtheoloog wagenwijd opengezet.

En daarenboven, wat doet de jofele "freelancejood" en burgemeester te Amsterdam Job Cohen? Ach, enerzijds collaboreert hij doodgemoedereerd met de moslimbroederschap van haat en toenemend geweld, anderzijds verleent hij zonder blikken of blozen zijn medewerking aan een van de talloze interreligieuze dekmantels ervan: het 'Charter for Compassion' waar hij als gastspreker zal optreden. Het compassiepleidooi blijkt een initiatief van de al even omstreden Britse schrijfster Karen Armstrong. U weet wel, de voormalige kloosternon, die de terreuraanvallen op Amerika, Madrid, Londen, Bali en zo voort verklaart als 'reacties op de Westerse suprematie en diens gebrek aan compassie met de noden van de islamitische wereld'. En welke gastsprekers zullen er nog meer hun opwachting maken? U raadt het al. Naast the usual suspects als Job Cohen en rabbijn Awraham Soetendorp, duikt daar ook prominent de naam op van de islamitische wolf in schaapskleren Tariq Ramadan.

Kennelijk ziet Job Cohen het als zijn dure plicht, om naast zijn apodictische woorden, d.w.z. zijn vlammend pleidooi langs wetenschappelijke weg de vreedzame aspiraties van de islam voor het voetlicht te brengen, namens de gemeente Amsterdam ook nog eens een financiële inspanning te leveren. Tijdens het Charter for Compassion zullen de vragen die Job Cohen opwierp, ongetwijfeld centraal aan de orde worden gesteld: 'Is de islam werkelijk een gewelddadige religie? Wat betekent het dat Nederland islamiseert? Is dat zo? Wat zijn daarvan de consequenties? Levert het gevaren op? Of kan het bijdragen aan de ontwikkeling van onze samenleving? Verdraagt de islam zich met de democratische rechtsstaat? En ten slotte: Hoe willen moslims in Nederland leven? Wat vinden zij belangrijk? Waar liggen hun loyaliteiten?'

De uitkomst van bovenstaande vragen laat zich raden: "Zolang de staat, of duidelijker gezegd de (lokale) overheid zich ontfermt over een achtergebleven bevolkingsgroep (in dit geval over moslimmigranten) en ter wille van hen het vraagstuk overdenkt, of (hun) godsdienst/cultuur behouden danwel afgewezen moet worden, zal zij zich doorgaans altijd voor het behoud ervan uitspreken." (Nietzsche)

Hans Jansen over Nederlands meest bekende zelfislamiseerder Job Cohen:  ''Hij weet blijkbaar niets van de islam. Zijn betoog besteedt geen enkele aandacht aan de eeuwenlange pogingen van de islam om Europa te veroveren. De vraag wie die pogingen dan wel organiseert, is even dwaas als de vraag wie in Nederland de sinterklaasvieringen organiseert. Overigens kon de keuze van de sprekers op dit congres niet enger en nauwer zijn. Geleerden met een andere mening dan die van de organisatoren zijn niet uitgenodigd. Dan is het geen wetenschap, maar propaganda.''

Nog los van de principiële vraag, of het echt tot het ambt van een (benoemde) burgemeester behoort, om zichzelf zo nadrukkelijk met een religie van tweespalt en haat te binden, zal blijken, dat zodra met het grondbeginsel van een geloofsneutrale staat de hand wordt gelicht, het einde gauw zoek zal zijn. Schopenhauer zou het zo hebben kunnen formuleren: 'Tegenover elke eis die wordt ingewilligd staat een nieuwe eis, omdat de eisende (muslim) niet kan ophouden te eisen'. Het gevolg van deze op een verkeerde perceptie van tolerantie gestoelde toegeeflijkheid, d.w.z. het onvoorwaardelijk accepteren van de islam als onlosmakelijk onderdeel van onze samenleving: een grove minachting voor en ondermijning van de seculiere waarden en normen.

Maar dit niet alleen. Want ook de vaak onverdraagzame, en met het oog op essentiële vraagstukken onverenigbare, militante islam, bepaalt in overwegende mate het politieke correcte wensdenken bij de dhimmy'lite omtrent de vraag, welke (toekomstige) staatsinrichting en rechtsontwikkeling het beste bij de wensen van moslims aansluit. Oftewel in de multiculturele mindset van Job Cohen en zijn ghostwriters: Hoe willen moslims in Nederland leven? Wat vinden zij belangrijk? Waar liggen hun loyaliteiten? Antwoord: volgens de sharia; de jihad; bij de islam en hun islamitische identiteit. Welnu, om niet de indruk te wekken, dat er met de scheiding tussen moskee en (lokale) overheid (bijvoorbeeld uit electorale of partijpolitieke overwegingen) toch de hand wordt gelicht, worden door de sociaaldemocraten de meest dimmitude denkexercities ontwikkeld.

Wat ons de verraderlijke alliantie tussen sociaaldemocratie en islam zal brengen -in Stoperajargon versluierend aangeduid als het 'de boel bij elkaar houden'-, lijkt, ondanks het debacle Westermoskee en het met veel gemeenschapsgeld gefaciliteerde fiasco Marhaba, onafwendbaar: het shariasocialisme..

.

 

Nietsches verzoening met God?

Op 13 april j.l. vond een boekpresentatie plaats in Brielle in cafe  restaurant 't Kont van 't Paard, van het door Ron Appeldoorn geschreven boek ‘Nietzsches afrekening’. De auteur kruipt daartoe in de 'huid' van  Friedrich Nietzsche, die, zoals bekend, zijn laatste 10 jaren in een tehuis sleet. Het blijkt dat zijn denkvermogen niet aan diepte heeft ingeboet, zoals Ron Appeldoorn op oneigentijdse wijze aantoont, die laat hem zijn hele leven a.h.w. herbeleven, uitmondend in een ontmoeting met god. Eind go(e)d al goed...

Drie gedaantewisselingen van de geest duid ik u: hoe de geest tot kameel wordt; en tot leeuw de kameel; en tot kind eindelijk de leeuw. (Zarathoestra's redevoeringen)

In tien dagen van koortsachtig schrijven had Nietzsche iets op papier gezet dat later een van zijn bekendste boeken zou worden ‘Aldus sprak Zarathoestra’.
Op 1 februari 1883 schreef Nietzsche naar aanleiding hiervan in een brief aan zijn vriend Franz Overbeck, “dat hij met zijn beste boek een beslissende stap had genomen, waarvoor hij lange tijd de moed niet had kunnen vinden.” Diezelfde dag nog schreef hij aan zijn andere vriend Köselitz: “Van nu af aan zal men mij in Duitsland onder de gekken rekenen. Het boek staat vol met preken over moraal.”

Twee weken later schreef Nietzsche aan zijn uitgever dat hij een ‘nuttig’ boekje had geproduceerd, “Een poëtisch werk, een soort vijfde evangelie, een boek van een soort waarvoor men nog geen naam heeft. Het is het stoutmoedigste maar tevens het meest begeesterde van al mijn werken, en voor iedereen te begrijpen.” Die laatste opmerking moet men met een korrel zout nemen: het was behalve een gewiekste marketingzet, ook de wens als vader van de gedachte die hier tot uiting kwam. Immers hoe weinig was hij bekend met de wereld van kruideniers en hun spoorboekjes.

Toen Nietzsche dus schreef ‘dat ze hem in Duitsland voor gek zouden verklaren’, had hij in zijn meest vermetele dromen niet kunnen vermoeden hoe dicht hij met die uitspraak de werkelijkheid op de huid zat. (Want) natuurlijk lag het voor de hand dat hij die ‘God voor dood had verklaard’ door anderen beschouwd zou worden als iemand die ‘helemaal van God los was’. De frase God is dood bleek een geheel eigen leven te gaan leiden.

De uitgever die vlak voor Pasen druk doende was met een ongekend grote oplage van een half miljoen christelijke gezangboeken die van de pers kwam rollen, zag tot zijn grote schrik diezelfde frase op pagina drie van het manuscript, en werd door grote huivering bevangen. De druk ervan werd uitgesteld en pas een half jaar later, toen het tweede deel af was, verscheen deel 1 in een oplage van duizend boeken. Het jaar erop kreeg Nietzsche van de uitgeverij het bericht dat er nog geen honderd exemplaren van waren verkocht.

Ook nu staan we vlak voor het paasfeest en toeval of niet, de auteur Ron Appeldoorn knoopt met zijn boek "Nietzsches afrekening' aan bij de discussie die velen sinds lange tijd heeft beziggehouden: Viel Nietzsche ten prooi aan krankzinnigheid? Sommigen weten het zeker en denken dat het onvermijdelijk was, dat zoals zij dit schampertjes formuleren ‘Nietzsches ongekende hoogmoed wel voor de val moest komen’, anderen daarentegen behouden hun gerede twijfel of Nietzsche eigenlijk wel het slachtoffer is geworden van zijn eigen hoogmoed!

De apostel Paulus zegt, ‘dat de mens zonder God in zijn verstand verduisterd raakt’. Nietzsche geeft zowel door zijn excentrieke manier van leven alsmede vanuit zijn werken te kennen, dat de volle consequentie van een leven zonder God grenst aan krankzinnigheid. Maar is hij daarmee zelf een krankzinnige? Christenen, vooral in zijn tijd, zouden dit maar al te graag doen geloven. En ook nu zijn er nog veel mensen die zich reddeloos en redeloos verloren wanen wanneer ze hun geloof in (de filosofische) God, niet als kapstok kunnen gebruiken om er hun eigen noodlot, hun hoop, geloof en liefde als persoonlijke troost aan op te kunnen hangen.

Op welke manier je het ook bekijkt, en vanuit welke perspectieven ook geprobeerd wordt orde in de eeuwige chaos van schijn en werkelijkheid te scheppen, de vraag of Nietzsche de waanzin over zichzelf heeft afgeroepen, blijft de gemoederen bezighouden. Ofwel mensen kiezen voor de al te makkelijke optie van geestelijke ineenstorting, ofwel zij proberen met een groot inlevingsvermogen aan te tonen dat die verklaring nog steeds voor heel verschillende uitleg vatbaar blijft. Curieus genoeg kan deze kwestie op zich al worden beschouwd als een herhaling van zetten. Of in de termen van Nietzsche: ‘de eeuwige herhaling van hetzelfde’.

Hoe dan ook, de auteur van ‘Nietzsches afrekening’ werpt een geheel ander en vooral verrassend nieuw licht op deze kennelijke patstelling. In zeer vermakelijke tweegesprekken met God, niet van zelfspot gespeend, voert hij Nietzsche op als een hyperintelligent, emotioneel en helder denker, die als ziener ontegenzeggelijk zag wat komen ging. In de vaak hilarische beschrijvingen van hoe hij zich die tweegesprekken voorstelt tussen Nietzsche en God, maar ook met veel van zijn verstorven vrienden en vermeende vijanden, begeeft Appeldoorn zich bijna letterlijk in hogere regionen.

Met zijn korte en bondige verhalen kruipt hij als het ware in de huid van al die personages en juist die stijlvorm zorgt er voor dat er uiteindelijk een beeld ontstaat, dat soms niet alleen van Nietzsche en diens ontmoetingen met vele hemelgenoten, maar zelfs van God een mens van vlees en bloed maakt. Bij allen slaat de wanhoop soms toe om vervolgens weer om te slaan in ogenblikken van hemelse exaltatie.

Wie het boek eenmaal heeft gelezen, kijkt met heel andere ogen naar de laatste dagen van Nietzsche, en kan niet langer meer een glimlach onderdrukken wanneer hij zichzelf nog eens de woorden van de Nietzsche in Turijn voor de geest haalt. Vermomd als de Messias begeeft hij zich onder de mensen, slaat bemoedigend zijn arm om hun schouders en fluistert ze in het oor: “Weest gerust, Gods wonderen zijn de wereld nog niet uit, en ook uw God is feitelijk nog een karikatuur. Desondanks dank ik de hemel op mijn blote knieën voor de oude wereld, waarvoor de mensen niet eenvoudig en stil genoeg zijn geweest.”

Den Haag: 'De hoogtijdagen van het politieke obscurantisme'

Politici die niet met het virus van het cultuurrelativisme zijn besmet, kunnen slechts op de vingers van een hand worden geteld. Daarenboven behoort het schaamteloze sjoemelen met feiten inmiddels tot de core business van hun handelen. De afgelopen weken zagen we voorbeelden in overvloed waaruit blijkt dat de brute leugen dicteert.

"Try not to lie, try to be consistent, try to respect human beings, and know from the beginning that humanity is one, one God, one book one humanity.” Tariq Ramadan

Salafistisch Offensief
Het zal ons niet meer verbazen dat de meeste leugenachtige praktijken verband houden met de manier waarop de politiek zich tot de islamitische claimcultuur verhoudt. De voorbeelden van haar vervalsingpraktijken stapelen zich op. En voor de burger valt nauwelijks nog te onderscheiden wat wel en wat niet gelogen is.

In dit klimaat van liegen omwille van het liegen gedijt de huidige politiek het best. En met name ook belangenbehartigers van de meest uiteenlopende moslimgroeperingen weten buitengewoon behendig in te spelen op de aalgladde moraliteit die politici, ambtenaren en beleidsmakers inmiddels tot in de kleinste finesses beheersen.

Alleen al de afgelopen week werden we geconfronteerd met enkele krasse voorbeelden hiervan. Een van die kwesties speelde zich af rondom het disfunctioneren van islamprediker Tariq Ramadan, die door de gemeente Rotterdam voor een vorstelijke vergoeding is "ingehuurd" om zogezegd bruggen te bouwen tussen groepen moslims en niet-moslims, maar die in de praktijk juist opereert als aanjager van het salafistische segregatiedebat en zelf daarbij steeds gedurfder fungeert als ideologische splijtzwam.

Verschillende politieke partijen vonden het daarom noodzakelijk, mede als gevolg van vele verontrustende signalen die steeds maar weer over dit heerschap naar buiten komen, een onafhankelijk onderzoek te (laten) verrichten. Sommige partijen waaronder ook nadrukkelijk de VVD drongen zelfs aan op een abrupte beëindiging van de samenwerking tussen gemeente Rotterdam en Tariq Ramadan.

In het defensief
Inmiddels weten we dat het zover niet is gekomen. Vanzelfsprekend speelde Tariq Ramadan, zoals alleen hij dit kan, al die tijd de vermoorde onschuld. In die van hem zo bekende pose van vroom zelfbedrog, buitengewoon loyaal bijgestaan door wethouder Grashof van GroenLinks, die nog voordat het vermeende onafhankelijk onderzoek was afgerond, zijn hand al voor Ramadans integriteit in het vuur had gestoken. Grashof dus, die na het verlossende woord zelfs zover ging door te stellen dat 'dat angst voor de islam een volksziekte is waarvoor een landelijke inentingscampagne nodig is.' Je moet maar durven!

Van een standvastige oppositie blijkt ook al geen sprake meer, want als er dan knopen moeten worden doorgehakt, maakt zich ook van haar steevast een dhimmitude tweeslachtigheid meester die met geen pen meer is te beschrijven. De VVD aanvankelijk namelijk voor een beëindiging van de samenwerking, stemde uiteindelijk toch in met het aanblijven van Tariq Ramadan. VVD-raadslid Van Tijn: "Hij mag blijven doen wat hij doet, alleen we noemen het geen bruggenbouwer meer."

De week ook waarin CDA'er Jack de Vries in NOVA mocht uitleggen waarom de islamitische legerpredikant Ali Eddaoudi toch niet uit zijn functie hoeft te worden ontheven. De politieke kamikazepiloot Jack De Vries: 'hij kan verschillende geloofsrichtingen goed samenbrengen.' Je zou eerder denken dat Ali Eddaoudi, zoals ook die andere prominente moslimbroeders, verduveld goed weet hoe hij uit geloofsovertuiging de boel dient voor te liegen.

En dan mag de VVD'er Paul de Krom, ook in NOVA, eerdere kromspraak ook van zijn eigen partijgenoten hoegenaamd recht komen breien. Met quasi krijgshaftige taal liet hij weten, dat hij en zijn partij zich niet bij de beslissing van Jack de Vries zullen neerleggen. Hij zei Ali Eddaoudi  totaal ongeloofwaardig te vinden, met op zich het terechte argument dat 'hij de eerste nog moet tegenkomen die in een sollicitatiegesprek zijn wereldbeeld totaal herziet.' Ofwel Paul de Krom zit domweg bij de verkeerde partij, ofwel ook hij meet met meer dan een maat.

De duivel met Beëlzebub uitdrijven
De politieke dhimmy'lite en de islam zijn als twee hoofden op een kussen. En daartussen slaapt het salafistische liegbeest dat met zijn zoetgevooisde woorden, met zijn binnensmonds geprevel en met slaapverwekkende wiegeliedjes, zoals 'islam is vrede' het volk zand in de ogen strooit.

Wie ook al sinds jaar en dag hetzelfde kussen met het salafistische liegbeest deelt, is natuurlijk Job Cohen inmiddels benoemd tot de "khedive van Nederland". Deze submissieve Jood zorgt er samen met zijn salafistische satrapen voor, dat in 'zijn' stad niet alleen de leugen dicteert maar zelfs regeert. Dhimmitude grasduinend binnen de ondoorgrondelijke context van "The Art of Taqiyya", blijken de grootstedelijke sociaaldemocraten inmiddels elke schaamte voorbij. Een politiek ravennest bovendien, dat de belastingbetaler besteelt en het dan vervolgens onder het volk van eigen pluimage verdeelt.

'Gedegen cliëntelisme maakt afhankelijk dan wel medeplichtig' denken ze bij de PvdA, dus kunnen ook de andere grootstedelijke sociaaldemocraten niet 'achterblijven' in de dhimmitude experimenteerdrift. In Utrecht heeft de PvdA haar zwarte raaf Aleid Wolfsen prominent naar voren geschoven. Een sociaaldemocraat die zoals het een rechtgeaard regent nu eenmaal betaamt, behalve goed voor zichzelf zorgt, ook als eindverantwoordelijke leiding geeft aan het salafistische segregatiedebat.

Etnocentrische uitstapjes
In dit artikel eindig ik met de woorden: "Lang zal het niet meer op zich laten wachten of onze 'prachtwijken' pronken met straatnamen als het Mekkaplein, of Avenue de Bin Laden."

Nogmaals Rotterdam, waar bekend werd dat er na de oplevering van de Marokkaanse enclave "Le Medi" in Delfszijl,  nu ook grootste plannen zijn voor "Le Riad aan de Maas". Een mono-etnisch woonproject in hartje Rotterdam dat een architectonisch hoogstandje moet worden, zodat de moslimse medelander zich op termijn, met volledig behoud van de eigen cultuur, ook in dit land thuis zal voelen. De Marokkaanse Rotterdammers Abderrahman Hassani Idrissi en Abdel Salhi schetsen het beeld van de toekomst 'een in typisch Marokkaans-moorse stijl van het wonen rond binnenhoven/patio's met zuilen en arcades en op het dak, tuinen en terrassen.''

Christiaan Snouck Hurgronje schrijft in zijn boek 'Mekka': "Het is alsof in de islam een dodelijk formalisme tot die natuur behoort, die men vruchteloos door de voordeur verjaagt, terwijl die tegelijkertijd door de achterdeur weer naar binnen sluipt…" En terwijl in eigen land met het overschot aan Marokkaanse jongeren geen land valt te bezeilen, –vaak zijn ze op het criminele af, liever lui dan moe- wordt onder valse voorwendsels de islamitische influx nog eens extra aangespoord.

Zo is het überhaupt opmerkelijk, dat elke PvdA-politicus met enige bestuurlijke verantwoordelijkheid, zodra deze wordt aangesproken op problemen in het algemeen en in het bijzonder op het Marokkanenprobleem, zoals nu ook weer Eberhart van der Laan, telkens weer de mantra afdraait 'dat problemen binnen vier opgelost moeten zijn.' Of Lodewijk Asscher: 'Elke ouder spreekt over 4 jaar Nederlands, dat is voor mij een belangrijk punt.'

Dhimmitude moordkuil
Werkelijk elk bedenksel wordt door de politieke dhimmy'lite uit de kast gehaald om vanwege een ziekelijke moslimofiele behaagzucht haar grenzeloze experimenteerdrift te kunnen rechtvaardigen. En natuurlijk mogen we hier als nieuwe media niets van zeggen want dan zijn we extreem rechts, xenofoob en haten we zogenaamd alle moslims. Maar er zal toch een moment moeten komen waar de wal het schip keert. Want,

in sommige peilingen komt de PVV als grootste partij van Nederland uit de bus. Vooralsnog kunnen de gevestigde partijen het in hun arrogante onverschilligheid wegwimpelen met de dooddoener 'ach het zijn maar peilingen'. Maar vergis u niet! Steeds meer mensen hebben het helemaal met het pro-moslimbeleid van dit laaghartige leugenkabinet gehad. En die systematische onvrede zal bij de eerstkomende verkiezingen onvermijdelijk voor een politieke aardverschuiving zorgen.

Nu gaan veel van deze mensen nog gebukt onder een demografische scheefgroei die zich in nog geen twintig jaar in hun volkswijken heeft voltrokken. En ook al voelen steeds meer autochtone Nederlanders zich vreemdeling in hun eigen land, maar laat hun onderstaande woorden, vrij vertaald naar Nederlands grootste dichter, dan een aansporing zijn om binnenkort in het stemhokje niet langer van hun hart een dhimmitude moordkuil te maken: 'Wat meet gij u dan toe, o zotte salafistenprediker? O, jihadistische tyran! Schijnheilig stof en slijk! Die dwingelandij pleegt in andermans wijk. Gewetensbeul, vrees de volkse wreker.' 
 

PvdA: een salafistisch gebed zonder end...

Wie gisteren naar Pauw en Witteman heeft gekeken, die weet dat het multiculturele drama weer een akt 'rijker' is. Er bestaat geen twijfel meer de PvdA is het spoor volledig bijster. Aleid Wolfsen (PvdA) burgemeester van Utrecht - een van de grote drie steden waar de sociaaldemocraten er driftig op los experimenteren - bleek er welhaast schik in te hebben, dat het met de alsmaar islamgerelateerde problemen zo gierend uit de klauwen loopt. Nu weer een transseksuele vrouw die door moslimjongeren de wijk is uitgejaagd.


Wouter Bos: "Maar het vraagt allereerst eerlijkheid. Eerlijkheid, gewoon eerlijkheid. Ik zal er dus ook zelf leiding aan blijven geven."

Islam feminisme
De lamentabele vooruit-schuifcultuur, het schaamteloze potverteren, het paaien van gedragsgestoorde jongeren met bakken vol gemeenschapsgeld, werkelijk niets is de PvdA te dol om er haar experimenteerdrift op bot te kunnen vieren. En dan zit daar een zelfbenoemde voorpost van de PvdA, Aleid Wolfsen, schaapachtig te ginnegappen, als anderen daar hun zorgen en boosheid over kenbaar maken.

Dit land, ook ons land, verdient zoveel beter dan dit godvergeten bij elkaar geraapte zwikje sociaaldemocraten en crypto-moslims. Ja zelfs de hier levende moslims verdienen beter en zouden eigenlijk massaal hun stem moeten verheffen tegen het betuttelracisme waarmee de PvdA ze in een cultuurgebonden isolement gevangen houdt. Hoe?

Nou om te beginnen zich niet meer het behaagzieke moslimcliëntelisme van de PvdA als kleverige stroop om de mond te laten smeren. Door hoorbaar dezelfde mondigheid, zelfontplooiing en onafhankelijkheid op te eisen, die er omgekeerd voor heeft gezorgd dat de huidige generatie sociaaldemocraten vanuit hun rooms-rode ivoren torens de lakens/sluiers uit kunnen delen.

Door alvast bij de komende gemeenteraadsverkiezingen niet meer op de twee meest apartheid bevorderende partijen PvdA en GroenLinks te stemmen. De twee partijen namelijk, die louter vanwege het binnenhalen van stemmen verraderlijk mee heulen met de orthodoxe islam. Dezelfde twee partijen die de PVV verwijten (voordien was het de VVD), dat deze niet het alleenrecht op kwesties als immigratie, integratie, islam en islamisering bezit, maar die in feite bedoelen te zeggen 'wij zijn de enige die met het oog op de grote sociale kwesties het laatste en hoogste woord voor onszelf opeisen.'

Is niet genoegzaam gebleken, dat juist deze partijen helemaal niet in het belang van grote groepen moslim opereren, en al helemaal niet in het belang van u en mij? Is nu nog steeds niet duidelijk, dat voor de PvdA het parool luidt (dat ook al onder theologen en de clerus eeuwenlang heeft gegolden), 'zorg ervoor, kosten wat het kost, dat er nimmer meer herders dan schaapjes zullen zijn.' De PvdA als haar zusters hoedster, als dolle "fe-mina". Want dat is de manier waarop de sociaaldemocraten zich vanuit islamitisch feministische invalshoek over moslims ontfermen en hun als onmondige groep, betuttelend en bevoogdend, over een kam scheren.

Nieuwe missie
En wie gisteren die ander zotskap en "christenspijtoptant" Andries Knevel tegen Mark Rutten hoorde uitvaren, die begrijpt waarom de gereformeerde bidbroedertjes dankbaar op de bandwagon van islamisering springen namelijk om overal waar de gelegenheid zich voor doet wederom een voet tussen de voordeur te kunnen krijgen.

'Weg met dat atheïstische addergebroed. Scheer jullie naar de duivel met jullie fundamentalistische secularisme waarmee jullie zo hartstochtelijk voor de scheiding van kerk/moskee en staat pleiten', hoor je deze schijnheiligen denken. 'Youth for Christ' zo hamerde Andries Knevel op het amechtige aambeeld van christelijke hovaardij, 'levert onmiskenbaar het beste eindproduct.'

Je zou denken dat deze zinledige hosanna kretologie toch heel simpel valt te pareren (Mark Rutte?!), want alles hangt ermee samen wat de doelstellingen zijn. En als je die maar zodanig flexibel formuleert dat er uiteindelijk kop noch staart aan zit, logisch dat dan het zogenaamd behaalde eindresultaat naar believen kan worden goedgekeurd.

Let wel! Zolang het maar niet aan de poten van dezelfde sociaaldemocratische voorzorg zaagt, mogen alle misbaksels onder stoelen of banken worden gestoken. Ja en dan is de PvdA niet te beroerd om zelfs de hulp van het christelijke front van  zielenknijpers in te schakelen. Immers de problemen zijn er niet om te worden opgelost, maar om ze 'beheersbaar' in stand te houden.

Want alleen dan behoudt de PvdA het mandaat om haar segregatiebeleid, haar pro-islamitische apartheidspolitiek als haar belangrijkste missie uit te kunnen blijven dragen, met als argument dat dit van onderop nu eenmaal de uitkomst is. En die uitkomst vormt haar 'de gemene deler' op basis waarvan zij zich van bovenaf geroepen voelt een nieuwe samenleving uit te dokteren.

'Leefbaarheidsbudgetten'
Sociaal-maatschappelijke, niet zelden islamgerelateerde, problemen zijn het luxe beleg op het brood van de meeste sociaaldemocratische beroepspolitici.

Logisch dat de PvdA voorop, zo ageert tegen de partij van Geert Wilders die ervoor pleit aan dit volstrekt ontspoorde integratiedrama, aan de linksom graaiende subsidiemaffia en zijn doldwaze multiculturele goocheltruken, radicaal paal en perk te stellen. Immers daarmee kom je aan haar brood: want terwijl zij zogenaamd integratie beoogt wordt door de PvdA in de praktijk - hoofdzakelijk geënt op het shariasocialisme - separatie en sekseongelijkheid gedoogd.

Maar er gloort hoop! Immers nu hoort ook de VVD de klok luiden, alleen weet ze nog niet zo precies waar de klepel nou daadwerkelijk hangt. Niettemin het politiek correcte zwijgen wordt doorbroken en bij monde van Mark Rutten begint die partij zich in het debat steeds nadrukkelijker te roeren.

Telkens weer, zo bleek ook in het debat over het Marokkanenprobleem te Amsterdam, zien we dat de 'fine de fleur' aan beroepsdeskundigen op komt draven en haar afgezaagde kunstjes weer mag opvoeren. Steeds weer zien we dezelfde narcistische zalvers en kwakzalvers verschijnen binnen een schaamrode linkse mediawereld, die al lang volmaakt is doorgedraaid.

Het hoeft niet te verbazen dat de kijker/lezer na afloop van het zoveelste gewauwel omwille van het wauwelen nog steeds geen snars wijzer is geworden. En onderwijl herhaalt zich het gebed zonder end - dat wil zeggen het multiculturele drama - in alle eeuwigheid amen!  Er moet per slot van rekening brood op de plank komen. En de vraag of dat drama zich dient te voltrekken op uw en mijn kosten dat kan de PvdA en haar bij elkaar geraapte zooitje ongeregeld geen flikker schelen, al veinzen ze natuurlijk wel het tegenovergestelde.

Maar vergis u niet! Enorme bedragen zijn er gemoeid bij het politiek correct optuigen van het multiculturele inburgeringsdrama. En laat u ook geen oor aannaaien omtrent de vraag wie hier beter van worden: want dat is met name de 'blanke bestuurlijke bovenklasse' die aan deze doorlopende voorstelling, waarin onophoudelijk het ene drama door het andere drama wordt opgevolgd, een vet belegde boterham overhoudt.

Het cynische van dit alles is natuurlijk dat deze bevlogen welzijnsparia's goed betaald krijgen, omdat ze geacht worden met duurzame oplossingen te komen (het beste eindproduct heer Andries Knevel?!), terwijl zij als het ware een dief van hun eigen portemonnee zijn wanneer ze daadwerkelijk problemen oplossen.

Voorbij aan de versluiering
Moslims dienen dit eindelijk eens onder ogen te zien. Deze blanke broeders en zusters en aanverwante welzijnsacrobaten, zijn er niet om jullie te helpen om op basis van gelijkwaardigheid mee te kunnen emanciperen en participeren, maar ze zijn er om jullie 'gekneveld' te houden binnen een diffuus netwerk van intercultureel welzijnsjargon en gender-wetenschappelijke experimenteerdrift.

Laat deze woorden eens goed tot u doordringen: - Wouter Bos: "Door ons wordt een *nieuwe samenleving uitgedokterd. Het is de grote Nieuwe Sociale Kwestie van de komende decennia. En wij zullen de leiding moeten nemen. Omdat we de Vogelaarwijken kennen waar de *nieuwe samenleving wordt uitgedokterd, met vallen en opstaan. Als PvdA hebben we wortels in alle grote **emancipatiebewegingen van de afgelopen eeuw. En omdat wij, en niemand anders, "kapitaal" in handen hebben (d.w.z. wij verdelen en beheersen de subsidiepotten!) met Aboutaleb, Albayrak, Marcouch, Karakus, Arib en al die anderen, zijn wij de aangewezen partij om de soms draconische veranderingen door te voeren! Zij zijn de sleutel terug naar de harten van de mensen. Onze geloofwaardigheid hangt wat mij betreft meer dan op welk onderwerp dan ook, af van hoe wij het er met het integratievraagstuk vanaf brengen. Maar het vraagt allereerst eerlijkheid. Eerlijkheid, gewoon eerlijkheid. Ik zal er dus ook zelf leiding aan blijven geven."

Hoedt u voor het gebed zonder end
En maak het derhalve ook tot uw vuistregel: geen nieuwe islamieten meer. Houdt de grenzen naar het Oosten gesloten. En als moslims die hier eenmaal leven werkelijk op hun toekomst zijn voorbereid, nemen ze het toezicht hierop nadrukkelijk ook zelf ter hand. Beschouwen ze het ook als hun belangrijkste opdracht, dusdanig met het Nederlanderschap vertrouwd te raken, dat daardoor vanzelf een meer op Nederland georiënteerde cultuurbeleving en gezindheid ontstaat.

Dus dat ze meer dan nu gebeurt zichzelf verplichten de Nederlandse taal te leren spreken, en zich daaraan gekoppeld gebruiken en gewoonten toe-eigenen; teneinde van Nederland een land te maken waar ook zij hun hart aan hebben verpand. Want,

dat dient de volgorde van inburgering te zijn: het inlijven van de Nederlandse volksaard en deze te verinnerlijken als ook hún ziel en zaligheid, die bij dit land thuishoren. Deze strikte volgorde mag niet alsmaar doorkruist worden door de aanhoudende islamitische influx: hoofdzakelijke verschillende groepen islamieten dus, die met behoud van eigen cultuur stijf voor ogen, hun eigen landen ontvluchten om vervolgens hier hun (economisch) heil te zoeken.

En onze eigen politici (ongeacht van welke ideologische denominatie) moeten zich niet langer neervlijen op het politiek correcte procrustesbed van het rekken omwille het van rekken. Dienen zich niet langer tevredenstellen met geheel vrijblijvende politiek correcte rek- en strekoefeningen. Ze mogen niet langer ongestraft het inburgeringsdrama voor zichzelf uit blijven schuiven. En de vraag mag niet langer genegeerd worden wanneer de grens nu eindelijk is bereikt?

'Doorbraakgedachte'
Moslims bedenk wat jullie er als groep zelf aan kunnen doen om je aan de verstikkende bevoogdingscultuur van de PvdA te ontworstelen. Want,

we zijn hier op een punt aanbeland waar een ieder van jullie die voor zichzelf heeft besloten hier te blijven, ook van jullie kant iets moeten laten zien namelijk, paal en perk stellen aan jullie islamgerelateerde claimcultuur, die van hogerhand de sharia tot maatstaf aller dingen aan u en mij wenst op te dringen.

Dit is weg van het 'samen werken, samen leven' die dient te worden bewandeld. Althans als we het hete hangijzer, d.w.z. het rampzalige drama van de multiculturele samenleving en het echec van immigratie en integratie van steeds weer nieuwe, vaak wezensvreemde culturen, überhaupt nog tot een leefbare vorm van sociale cohesie om willen smeden.

De kameel achter de karavaan spannen
En dat jullie sociaaldemocraten zichzelf er drommels goed rekenschap van geven (de gemeenteraadsverkiezingen staan voor de deur!): deze aanpak is niet jullie zoveelste vrijblijvende experiment waarmee jullie op 'hoop van zegen' maar wat willen uitdokteren. Niet alle zegen komt van boven! Jullie moeten ophouden met het nog langer de multisofte heelmeesters uit te hangen en op alle islamgerelateerde pijnpunten jullie pestilente pleisters (waarmee jullie in wezen de segregatie van moslims en niet-moslims bevorderen) te willen plakken.

Jullie symptoombestrijding met als oogmerk de sociale vrede coûte que coûte te willen bewaren, en waarmee jullie feitelijk de boel op zijn beloop laten bewijst dit telkens weer. Jullie interculturele verzoeningsmissie - d.w.z. het resultaat van de cohenisering ervan als dramatische slotakte - heeft schromelijk gefaald. Ook al wordt er voor de uiterlijke schijn een nog zo'n mooie veelkleurige strik van onderlinge verdraagzaamheid en wederzijds respect omheen gebonden. Want knoop het in jullie ezelsoren: ten behoeve van zulke "salafistische Spielereien" mag de klok niet langer meer worden teruggedraaid.

*nieuwe samenleving: het superstadsdeel voor uitsluitend moslims zoals Marcouch dit nastreeft?!
**emancipatiebewegingen: zoals het islamitische feminisme?!

Thomas von der Dunk: Ich bin Antizionist (deel 2)

Aangezien mijn verzoek richting Volkskrant, om paal en perk te stellen aan de manier waarop Von der Dunk systematisch nazi-idioom in zijn anti-Israël columns verweeft, niet blijkt te worden ingewilligd, en Von der Dunk klaarblijkelijk ongehinderd door mag gaan met zijn anti-Israëlische uitspattingen. Dan maar een open brief gestuurd. Want,

Vol van valse eigendunk flikt deze mieterse Übermensch het in zijn meest recente column wederom. Hij doet er zelfs nog een schepje bovenop! Von der Dunk: "Dat mijn column over Israël tot enige opwinding zou leiden, had ik ver­wacht, en meestal komen mijn verwachtingen uit." (...) "Net zoals veel Duitsers ooit een 'Ich habe es nicht gewusst'-houding aannamen, Neder­land de eigen oorlogsmis­daden in Indië onder het tapijt schoffelde, Russen on­danks het Tsjetsjeense bloedbad massaal Poetin vereren en Turken hun Armenoci­de ontkennen, zo gaat dat ook voor de luidruchti­ge pro-Isra­ëllobby op."

Vermoorde onschuld
Thomas von der Dunk, je kunt nog zo proberen de lezer met jouw mooipraterij en aantoonbaar antizionistisch gebrabbel op het verkeerde been te zetten, maar de doorgewinterde lezer trapt daar niet in. Wat jij in zake Israël doet is slechts een zijde van het conflict belichten, en de misstanden ervan - en ja die moeten ook worden benoemd - tot in het absurde extrapoleren. Niets is jou te dol - wat van een "schrijftafelchicaneur" ook niet anders valt te verwachten - om er alles en nog wat met de haren bij te slepen.

Met een aan een psychopathische idiosyncrasie grenzende willekeur, belicht je eenzijdig misstanden die in jouw pro-Hamaslobby van pas komen. En als jij pocherig schrijft te hebben voorzien: 'Dat jouw column over Israël tot enige opwinding zou leiden, omdat jouw verwachtingen meestal uitkomen' is dit niets anders dan een tautologie, voortkomend uit een geestesgesteldheid van iemand die hopeloos verstrikt is geraakt in de roes van eigendunk en zelfhypnose.

Want dank je de koekoek. Je opereert namelijk in deze kwestie als de dader die eerst het corpus delict met veel tamtam begraaft, om vervolgens als doodgraver ten overstaan van zoveel mogelijk getuigen a decharge het vermiste lijk op te graven; en aldus opzichtig de vermoorde onschuld te spelen. Mensen zoals jij zijn een regelrecht gevaar voor de zaak waar ze zogenaamd voor zeggen te strijden. Het is jou er niet om te doen objectief te zijn, maar om coûte que coûte je gelijk te halen over de ruggen van slachtoffers aan weerszijde van het Israëlische-Palestijnse conflict.

Averechtse selectiviteit
En dan die stuitende aanmatiging die achter jouw ziekelijk nazie-idioom schuilgaat. Alsof a. mensen niet weten waar het in de kern van de zaak allemaal om te doen was/is, en b. alsof de misstanden in het conflict tussen Israël en de Palestijnen nu, een spiegelbeeldige opmaat zouden zijn naar een tweede Endlösung der Judenfrage.

Wel reppen over het recht op verzet en ijveren voor een eigen soevereine staat t.b.v. de Palestijnse bevolking, maar tegelijkertijd zwijgen als het graf over het recht op zelfbehoud en zelfverdediging van de staat Israël tegen de agressor, die - voor zover het oog in die regio reikt - alle Joden het liefst Endgültig de zee in wil drijven.

Recht op zelfverdediging
Het mag misschien zo wezen dat tegen de achtergrond van het onnoemelijke trauma - waar veel nazaten van Joden die in de WOII zijn vermoord en vergast nu nog mee opgezadeld zitten - een zeker fanatisme teweegbrengt. Maar wie kan het hun kwalijk nemen als ze denken: das nie Wider.

En wie kan er geen begrip voor opbrengen, dat de vrijgevochten Israëliërs anno nu zich niet meer als makke schapen laten afvoeren om massaal afgeslacht te worden, terwijl betweters - zoals ook jij je nu betoont - toen in meerderheid lafhartig, als ramptoeristen langs de berm stonden, om zich soms zelfs met ingetogen genoegdoening te vergapen aan deze gruwelijke deportaties en moordpartijen!

Hier zijn er nog steeds velen die van deze schandvlek in onze geschiedenis niets hebben geleerd, die zogenaamd als strijders voor mensenrechten voorop lopen in demonstraties en uit volle adelaarsborst 'Alle Joden aan het gas' scanderen. Maar wees verzekerd Thomas von der Dunk, tegenover jou staan historici die wel met de noodlottige geschiedenis van Joden toen en van Israëliërs nu zijn begaan. Mensen die niet erop uit zijn - zoals ooit schrijftafelmoordenaars als een speer aan het werk gingen - om razzia's, pogroms en massaslachtingen jegens de joden te ontketenen, en die weten hoe ze zichzelf thans hiertegen het beste kunnen wapenen.

Een weerbaarheid die de door jou zo verafschuwde Martin van Creveld ondubbelzinnig beschrijft als: "Wij beschikken over honderden nucleaire springkoppen en raketten, die wij op alle vijandige doelen en in alle richtingen van de wind kunnen afvuren, en als het moet zelfs op het Vaticaan." Van Creveld dus, die tevens laat optekenen, "Ik wil graag General Mosche Dayan citeren: 'Israël moet zijn als een dolle hond door rabiës besmet, te gevaarlijk om er je handen aan te willen branden.' (...) "Wij beschikken over het arsenaal, de wereld met ons de afgrond in te sleuren. En alvorens Israël vergaat, zal de wereld ten onder gaan."

Liegen en bedriegen
Dat niet alle Israëliërs even loyaal zijn aan het zelfbeschikkingsrecht van het Palestijnse volk is maar al te waar. Daar hebben ze ook meer dan voldoende redenen toe. Men hoeft er het Handvest van Hamas maar eens aandachtig op na te lezen om te achterhalen waarom de meeste Israëliërs zich zo buitengewoon gereserveerd opstellen.

Woorden van intense anti-Jodenhaat en afschrikking die aan duidelijkheid niets te wensen overlaten. Maar goed, noem mij een enkele geschiedschrijver, historicus, politicus, moslimgeestelijke, pro-Palestina activist, vredesduif, advocaat van de duivel, of een andere min of meer vergelijkbare vakbroeder die, om de Palestijnse zaak te propageren niet liegt!

Stuk voor stuk zijn het vileine propagandisten die zich tot in de kleinste finesses hebben bekwaamd hun rabiate leugentjes om bestwil te sublimeren. Zij allen weten voor zichzelf drommels goed: wie over de jihad, d.w.z. de haat bij de moslimbroeders jegens joden niet kan liegen, zal nimmer achterhalen wat voor hun als waarheid, als Heilige Oorlog geldt. Ook het schrijversraffinement bij jou heer Von der Dunk excelleert in deze kunst van de revisionistische Neugestaltung.

Bij wie de boog wel gespannen is en wiens pijlen jouw extreem eenzijdige publicaties over dit slepende conflict weten te doorklieven, die krijgt andere doelen in het vizier en vanzelf ook heel andere verklaringen onder ogen - vaak zelfs uit eerste hand, maar in elk geval niet op grond van geruchten die schromelijk hun doel voorbij schieten!

Het recht van de staat Israël op zelfbescherming - door jou omschreven als 'het nazidom in een noten-dop', komt daarmee in een geheel ander en zeker minder morbide daglicht te staan. En knoop de wijze woorden van Plato goed in de oren: 'De enigen die ooit het einde van een oorlog te zien zullen krijgen, zijn de doden. De levenden zullen hun zucht naar bloedvergieten, vernietiging en wraak nimmer verliezen.' Wijze woorden die voor alle partijen gelden.

Aanzetten tot Jodenhaat
Waar jouw schrijfsel zich toespitsen op het onderhavige conflict, is jouw pro-Hammaslobbyisme op zijn best: d.w.z. gevolgen van dit slepende conflict worden door jou in stompe eenzijdigheid opgesomd, zonder dat jij jouw lezers op toereikende wijze inzicht gunt in historische oorzaken die eraan ten grondslag liggen. Zo dient jouw unverfroren antisemitische insteek als robuuste receptuur, en staat garant om de Jodenhaat - dat onder bepaalde bevolkingsgroepen toch al een schrikbarende omvang heeft bereikt - alleen nog maar verder op de spitst te drijven.

Onbegrijpelijk voor iemand die ogenschijnlijk gruwt van de oorlogscultuur, zeker met de wetenschap dat zodra jouw klaarblijkelijk verzoeningsgezinde, pacifistische gepalaver - waarmee jij zo graag mag schermen - ook minder verfijnde geesten in beroering kan brengen: 'de as tussen intifada en antifada' levert hiervan het meest dolgedraaide bewijs, en kan op elk moment tot, ultralinkse revoluties, gerichte moordenaarsbendes en zelfs tot burgeroorlogen leiden.

En tot slot Thomas von der Dunk, mocht jij als historicus de democratische staat Israël die het thans nog steeds is, op een lijn willen plaatsen met de meest moorddadige regimes en schurkenstaten van toen; denk je dan niet dat het binnen het vermogen van Israël zou liggen om der Totale Krieg tegen den vijand te beginnen, waarin het doel - te weten zelfbehoud - alle middelen zou heiligen?
En denk je niet dat Israël aldus - in navolging van de Verenigde Staten waarmee ze Japan definitief tot overgave wisten te dwingen - al lang de mogelijkheid tot het inzetten van atoombommen zou hebben aangewend?!...

 

Kabinet Balkenende: scheiding van kerk en staat op de helling

"De dominante positie van de seculiere Westerse samenleving, is het gevolg van een zwakke religieuze basis. In de kern van de zaak is het een uitvloeisel van het feit, dat zich binnen het christelijk geloof vanaf de reformatie een schisma heeft voltrokken tussen het protestantisme en het katholicisme waardoor het seculiere denken vrij spel heeft gekregen." Abdolkarim Soroush

Brief bisschoppen aan kabinet: "Leren leven in een multiculturele context en interreligieuze dialoog zijn een noodzaak geworden."

Theocratische eenheidsstaat?
Het seculiere denken zowel op levensbeschouwelijk als op statelijk vlak ligt al sinds langere tijd onder vuur. De verdrukking van het seculiere denken treedt het meest actueel op de voorgrond in de discussie over de scheiding van kerk en staat. Was men er tot voor kort van overtuigd dat de ontzuiling van onze samenleving een point of no return had bereikt, thans blijkt deze voorstelling van zaken al weer hopeloos achterhaald.

Aan deze opmerkelijke en even zo plotselinge kentering liggen een aantal oorzaken ten grondslag. De belangrijkste oorzaak van deze ommezwaai naar een hernieuwde verzuiling van de samenleving hangt echter samen met de aanhoudende immigratie van grote groepen moslims naar ons land en in haar kielzog de steeds verder oprukkende politieke islam, en in directe samenhang hiermee de als onmogelijk gebleken opgave deze groepen en hun geloofscultuur binnen ons overwegend seculiere denkraam te integreren.

Wat dit laatste betreft is het falen van een succesvolle integratie in de eerste plaatst te wijten aan de postmoderne benadering door de politiek ten opzichte van het ideaal ener multiculturele samenleving. Voor dit bonte al te bonte ideaal zijn de laatste dertig jaren stelselmatig de grondprincipes die de basis vormen van onze open seculiere samenleving verschoven.

Wolven in schaapskleren
In dit verband verwijs ik naar een eerder artikel met een aantal opmerkelijke uitspraken die tot nadenken stemmen. Wie zijn oren goed gespitst houdt kan de boodschap die een van de gastsprekers, Abdolkarim Soroush, aan het einde van deze video voor zijn gehoor in petto had van zijn vrome moslimlippen lezen: 'Het secularisme is een fundamenteel dogma'.

Soroush hoefde het nog niet eens hardop te zeggen, maar je kon hem als het ware horen denken: 'Al beschouwt het Westen de islam, gemeten naar Westerse seculiere maatstaven, als een achterlijke religie, het is echter wel een religie van ongedeelde eenheid. En juist die eenheid zal er met name in Europa voor zorgen dat er een islamitische theocratie gaat ontstaan die de gehele erfenis van het seculiere denken om zeep zal helpen'.

(Lees ook stelling 36), waarin Tariq Ramadan het secularisme reduceert tot een koloniale ideologie, (wat ook inderdaad gold voor de Franse kolonies) maar hij vergeet tegelijkertijd te vermelden, dat de strijd voor het secularisme in Frankrijk zelf, feitelijk een strijd tegen de katholieke kerk en haar heerschappij over de staat en samenleving was, en dat deze strijd tal van eeuwen heeft geduurd alvorens de kerk overstag ging en haar macht aan de democratische spelregel ondergeschikt maakte.

De islam als spin in het integratieweb
De overheid die zich in toenemende mate geen raad wist/weet met het gegeven dat de meeste moslimimmigranten - in verband met de hier gehanteerde scheiding van kerk en staat - er totaal tegenovergestelde opvattingen op nahouden, heeft aanvankelijk uit oogpunt de sociale vrede coûte que coûte te willen bewaren, teveel haar ezelsoren naar de cultuurgebonden wensen van nieuwkomers (d.i. hoofdzakelijk moslims) laten hangen.

Vooral bepaalde politieke partijen hebben in hun opportunistische machtshonger naar meer stemmen, de consequenties van deze inschikkelijkheid - door sommigen ook wel gekenschetst als betuttelracisme - jegens de claimcultuur van moslims schromelijk onderschat, en zitten thans met hun handen in de haren.

En nog steeds wordt dit mono-etnische drama en de politieke onmacht t.a.v. moslims te komen tot een gedegen integratiebeleid verbloemd door de dooddoener: "Bij veel mensen van niet-Nederlandse afkomst (nog steeds durft men het woord moslim niet in de mond te nemen) heeft religie een prominentere plek in het leven dan bij de gemiddelde Nederlander." M.a.w. wordt de wens dat ook moslims zich zoveel mogelijk aan de hier in meerderheid geldende (seculiere) spelregels moeten aanpassen, doodleuk uit oogpunt van tolerantie jegens intolerantie omgedraaid.

Het hek van de dam
Eenmaal - het centrale beginsel van een geloofsneutrale staat - uit handen gegeven blijkt nu dat er warempel geen weg meer terug is. Schopenhauer zou het zo hebben kunnen formuleren: 'Tegenover elke eis die wordt ingewilligd staat een nieuwe eis, omdat de eisende mens niet kan ophouden te eisen'. Het gevolg van deze op valse sentimenten van tolerantie en het openstaan voor andere culturen gestoelde toegefelijkheid: een tergende veronachtzaming van de eigen democratische kernwaarden en normen.

Maar dit niet alleen. Want ook de vaak onverdraagzame en met het oog op essentiële vraagstukken onverenigbare islamitische claimcultuur, bepaalt in verband met de vraag welke staatsinrichting het beste hieraan tegemoet komt, in toenemende en evenzo dwingende mate het (politieke) denken. Laat ons daarbij echter niet uit het oog verliezen, dat op de achtergrond van dit alles ook prominente vertegenwoordigers uit kerkelijke kringen een hartig woordje meepraten.

Dat er heel wat capriolen op regeringsniveau moeten worden uitgehaald om ondanks de evidente verstrengeling van kerk en staat toch de schijn van neutraliteit op te houden, toont de oogkleppenpolitiek waarmee de grote partijen (PvdA, CDA en zelfs de liberaal gezinde partijen VVD en D'66) met dit prangende vraagstuk maar al te pragmatisch omspringen. Guusje ter Horst (PvdA): ,,De visie van mijn partij op de scheiding van kerk en staat zijn geen wetmatigheden die in stenen tafelen zijn gebeiteld en die ik u als een Mozes van de Haagse berg kom aanbieden.''

Islam als bindmiddel
"Zolang de staat, of duidelijker gezegd de regering zich ontfermt over een achtergebleven bevolkingsgroep (in dit geval over de meeste moslimimmigranten) en ter wille van hen het vraagstuk overdenkt, of (hun) godsdienst behouden danwel afgewezen moet worden, zal zij zich doorgaans altijd voor het behoud van (hun) godsdienst uitspreken." *Friedrich Nietzsche

Welnu, om toch de indruk te wekken dat er met de wettelijke scheiding der machten in het algemeen, en in het bijzonder met de juridische kaders waarbinnen de scheiding van kerk en staat is ingebed, desondanks niet wordt gemarchandeerd, worden zoals gezegd de meest dimmitude denkexercities ontwikkeld.

Waar deze pro-islamitische "Gesinninungspolitik" - in de volksmond ook wel getypeerd als het 'de boel bij elkaar houden' - toe leidt zien we maar al te duidelijk namelijk, behalve het debacle rondom de Westermoskee alsmede het regelrechte fiasco van het met veel aplomb en gemeentegeld opgezette Marhaba-project, uiteindelijk tot het zogeheten shariasocialisme.

Een treffend voorbeeld hoe grondwettelijke beginselen verzuilen biedt Amsterdam. Als leidsman van de sociaaldemocraten - die daar in theorie over de absolute meerderheid beschikken en niet in de laatste plaats doordat veel moslims massaal op de PvdA hebben gestemd - groeide burgermeester Job Cohen uit tot het symbool van een verraderlijke satraap (sommigen noemen hem eufemistisch een heldhaftig voorvechter van de interreligieuze dialoog) die geheel eigenhandig dit beginsel om zeep mocht helpen.

Over de specifiek Amsterdamse invulling van dit vraagstuk wil ik mij gezien de omvang van de ettelijke beleidsnota's die hiertoe voorliggen slechts tot hoofdlijnen beperken.
Vooral eerst wil ik verwijzen naar een onlangs gepresenteerde ministeriële brochure 'Tweeluik religie en publiek domein; handvatten voor gemeenten'.

Over de specifiek Amsterdamse invulling van dit vraagstuk wil ik mij gezien de omvang van de ettelijke beleidsnota's die hiertoe voorliggen slechts tot hoofdlijnen beperken.
Vooral eerst wil ik verwijzen naar een onlangs gepresenteerde ministeriële brochure 'Tweeluik religie en publiek domein; handvatten voor gemeenten'.

Elk huisje zijn kruisje
Dankzij het feit, dat deze brochure met veel omhaal van woorden en vol ambtelijke newspeak is samengesteld, blijft het in de kern van de zaak buitengewoon vaag. De algehele vaagheid van deze brochure, wordt door een van de meest in het oog springende passages nadrukkelijk onderstreept: "Voor veel concrete vragen zal geen pasklaar antwoord worden geboden. Het zou niet binnen de uitwerking van de scheiding van kerk en staat, alsmede de autonomie van gemeenten, passen, wanneer van rijkswege zou worden geprobeerd daarvoor één strikt format op te leggen."

Ergo: er kan omtrent het vraagstuk scheiding van kerk en staat - met name binnen gemeentelijke en lokale kaders - naar believen op los worden geëxperimenteerd, en die welhaast blanco volmacht is natuurlijk een kolfje naar de hand van Job Cohen en het gestaag groeiende leger van salafisten en eveneens andere (min of meer vrijwillige) slaafse volgers van de islam waardoor hij zich laat influisteren.

Nog afgezien van de vraag of deze carte blanche niet onvermijdelijk een enorme willekeur in de hand werkt,  zoals we onlangs nog zagen t.a.v. overijverige gemeenteambtenaren en het ongevraagd registreren van namen van Turkse en Marokkaanse kinderen voor de desbetreffende consulaten.

In Rotterdam zegt de PvdA-burgermeester zo'n opgedrongen namenlijst te zullen verbranden, terwijl de PvdA-burgemeester van Amsterdam, ondanks het feit dat een meerderheid van de Tweede Kamer hier niet voor is, aangeeft onverkort aan de namenlijst vast te willen blijven houden. Paul Lieben noemt dit interpolitieke gezwabber: Multicultureel wisselbaden met de PvdA.

Welaan, terwijl de brochure 'Tweeluik religie en publiek domein' dus is uitgegeven, omdat uit interviews met een negental gemeenten de conclusie kon worden getrokken, dat de problematiek rondom de scheiding van kerk en staat van lokale bestuurders 'doordenking en zorgvuldigheid vergt', blijkt er curieus genoeg het tegenovergestelde resultaat mee te worden gestimuleerd.

Voorbij aan de Lof der Zotheid
De gemeente Amsterdam onderscheid drie vormen van neutraliteit:
·    In de eerste plaatst is er de exclusieve neutraliteit
·    De tweede vorm is inclusieve neutraliteit
·    Tot slot de compenserende neutraliteit
Voor die laatste vorm van verstrengeling heeft Amsterdam dus gekozen.

Het is nogmaals gezegd, te bewerkelijk om in één artikel hiervan alle ongewenste consequenties te belichten. Degenen die graag 'precies' willen weten hoe met de kernwaarden zoals scheiding van kerk en staat - in de praktijk opgehangen aan de integratiekapstok van grote groepen moslims - de hand wordt gelicht, en hoe als gevolg hiervan het seculiere grondprincipe met een achteloos opportunisme terzijde wordt geschoven, die moeten echt zelf de verschillende bijgevoegde links raadplegen.

Tot slot wil ik wel nog opmerken dat de brochure, 'Tweeluik religie en publiek domein; handvatten voor gemeenten' - naar aard en strekking - nadrukkelijk een blauwdruk blijkt te zijn van een eerder stuk namelijk, de inaugurele rede van Tariq Ramadan aan de Ersmusuniversiteit. Een extreem omstreden moslimgeestelijke die de leerstoel Burgerschap en Identiteit bekleedt, en in plaats van de beoogde integratie van moslims juist nadrukkelijk segregatie nastreeft.

*Friedrich Nietzsche; uit Menselijk al te menselijk - 'Een blik op de staat' [472]

Thomas von der Dunk: 'ich bin Antizionist'

"Israëli's gedragen zich als het nieuwe Herrenvolk" , zo kopt de meest recente column van Thomas vonder Dunk. Volgens Von der Dunk valt "die morele Entartung niet los te zien van het latente racisme onder Israëli's." En vervolgt Von der Dunk in een aaneenschakeling van het meest unverfroren antisemitisme "het voornemen om nooit meer zelf slachtof­fer te worden heeft joden tot Tätervolk gemaakt."

Herr von der Dunk: 'A good job is a death Job'

Voorbij de verzoening
Het is allemaal te krankzinnig voor woorden, roept de grootste krankzinnige zelf, en gaat door met fulmineren tegen alles en iedereen die ook maar bij benadering pro-Israël is. Cultuurhistoricus en tevens onovertroffen propagandacolumnist van de Hamas moet onderweg ergens een ongenadige klap van de molen hebben opgelopen, want anders valt zijn perverse weerzin tegen het Israëlische volk niet te verklaren.

Zonder de geringste gewetenswroeging werpt Thomas von der Dunk zich op als militante Hamas-boodschapper die geheel conform het bijbehorende Handvest de imperatief propagandeert: 'A good job is a death Job', en aldus mag hij zijn nauwelijks nog als latent te typeren Jodenhaat - mede mogelijk gemaakt door de Volkskrant - van de daken blijven schreeuwen.

Volgens de psychopathische inzichten van Von der Dunk lijden Israëliërs aan 'een zieke, welhaast collectieve, geestesgesteldheid'. En dit alles verkondigend met een verachtelijke retoriek die qua inhoud en strekking Herr Joseph Goebbels inmiddels al aardig naar de kroon begint te steken. En zoals gezegd de redactionele eindverantwoordelijken bij de Volkskrant doen nog steeds of ze van niets weten!

Voor de PVV - want van andere partijen valt hier weinig heil te verwachten - de schone taak weggelegd om de minister van Justitie Hirsh Ballin (CDA) minister für Bildung, Kultur und Wissenschaft, Ronald Plasterk (PvdA) en integratieminister Eberhard van der Laan (PvdA) eens stevig aan de tand te voelen.

Immers was het niet laatstgenoemde die namens het kabinet tot wederzijds begrip en verzoening opriep met de gezamenlijke boodschap 'alleen door dialoog aan te gaan en begrip te tonen kunnen we de gevolgen van het Israëlisch-Palestijns conflict in ons land in goede banen leiden'?

Als het kabinet daar nu echt werk van wil maken en het inderdaad zoals Van der Laan verwoordde "Onverdraaglijk beschouwt dat islamitische jongeren bij demonstraties leuzen als 'Hamas Hamas, joden aan het gas' scanderen", dan mogen ze wel eens de beroepsagitator Von der Dunk, of op zijn minst de Volkskrant ter verantwoording roepen.

De Hamas-paladijn Von der Dunk laat in zijn peilloze haat jegens Israëliërs in het algemeen en de staat Israël in het bijzonder werkelijk niets onbenoemd. Zo blaast hij op abominabele wijze nieuw leven in de Protocollen van de wijzen van Sion. Hoe verknipt deze fascistoïde epigoon van het nazie-idioom is, valt nauwelijks nog uit te puzzelen. Hij zal vast wel ergens een jeugdtrauma hebben opgelopen waarvan de gevolgen pas op latere leeftijd naar buiten treden. Dankbaar voer voor psychiaters?

Voor de schone schijn ageert hij tegen het Vaticaan omdat die een revisionist van de Holocaust weer in genade zou hebben aangenomen, en aldus zet deze Goebbeliaanse volkshetzer met voorbedachte rade de meer argeloze (Volkskrant-)lezer buitengemeen subliem op het verkeerde been.

Ontegenzeggelijk is hij echter nadrukkelijk zelf degene die, onder de dekmantel van het zogenaamd kritische antizionisme, alles ontkent. En het valt niet te ontkennen, dat een anti zionist eigenlijk in de grond van zijn hart tevens antisemiet is. Alleen zo bruingelaarsd durft deze zelfverklaarde "Befürworter" voor idealen als 'helderheid van denken, voor de adel en de verhevenheid' zoals opgetekend in het Handvest Hamas het nog net niet te maken.

Maar onderwijl wordt de vervaarlijk rabiate ondertoon door deze latente Jodenhater toch maar mooi gezet. En de Volkskrant weet hoegenaamd nog steeds van niets!

Brandende waanzin
Toen ik het meest recente bewijs van Jodenhaat ontsproten uit de geperverteerde geest van een intifada-achtige oproerkraaier, onder ogen kreeg, was mijn eerste reactie verder geen woorden meer aan vuil maken. Maar de verachting is toch dusdanig groot dat ik de zoveelste uitspatting van anti-Joodse superioriteitswaan bij Herr von der Dunk niet onbeantwoord kon laten.

Hij blijkt namelijk niet alleen pleitbezorger van de verderfelijke Hamas-ideologie, maar hij ontpopt zich ook als vurigste voorvechter van een 2e Holocaust waarmee, als het aan hem en zijn geestverwanten ligt, Joden middels een jihadistische inferno de ultieme Endlösung te wachten staat.

De geestelijk niet meer sporende cultuurhistoricus maakt van de nazi-ideologische rassenwaan een kameleon, en ongeacht hoe grondig de historische feiten rondom de Holocaust ook te boek staan, Von der Dunk kan hem domweg ontkennen door te zeggen dat de kameleon 'in werkelijkheid' een andere kleur heeft.

Zo schrijft hij: "Mijn opmerking dat het Israëlische leger Palestijnse schoolkin­deren afschiet alsof het de Veluwse drukjacht betreft, was mis­schien een beetje over de top - maar inderdaad slechts een beetje." Deze mieterse Übermensch, die vol van eigen dunk durft te reppen van 'de rancuneuze geestelijke onderklasse', dient voor racisme en het aanzetten tot haat voor het gerecht te worden gesleept.

Maar totdat dit heugelijke moment daadwerkelijk aanbreekt, moeten we Von der Dunk en zijn jihadistische agenda van de verschroeide aarde danken. En wel vanwege het feit, dat hij bezig is van zijn antisemitische hart een moordkuil te maken. En laat ons niet vergeten, ook van onze dankbaarheid te getuigen tegenover de Volkskrant, die zich van den domme houdt door blauwogig aan de vermomming van deze antisemitische doodgraver - waarachter in feite een herrezen Volkstribuun schuilgaat - voorbij te kijken. Want,

net als met het nazisme, doen de hondsdolle denkbeelden van Von der Dunk ons rillen van weerzin, en toch draagt de kwintessens hiervan ertoe bij om onze eigen zieleroerselen, wederom aangewakkerd door een diep afgrijzen, voor nog ernstiger ontsporingen te behoeden; zodat het ultieme kwaad - in weerwil van de revisionistische "banal-Blödsinn" van lieden als Thomas von der Dunk - niet ook van ons herdenken bezit kan nemen.

.

.

Wilders: 'achterban laat valse schroom varen'

Weldenkende burgers wisten het al lang: stemmen op een partij die taboes durft te doorbreken, is geen schande integendeel het getuigt van gezonde realiteitszin. Ook de mainstream media ontkomen er niet aan, de veelal ongefundeerde weerzin tegen de partij van Geert Wilders drastisch bij te stellen.

Geert Wilders: "De gevestigde partijen kunnen roffelen op hun kamertafeltjes wat ze willen."

Haagse gedoe
Zij het besmuikt, schoorvoetend en opgezadeld met zelfgecreëerde incriminaties jegens de Wilders-stemmers, gaan de media toch steeds verder overstag voor het onvermijdelijke zelf: je kunt wel de boodschapper vermoorden maar zijn boodschap leeft voort in de hoofden en harten van zijn aanhangers, die in Fortuyn iemand zagen, die voor een blijvende doorbraak in de Haagse politieke had kunnen zorgen.

Nu dus in het AD een bericht waaruit blijkt dat ook hoogopgeleiden steeds openlijker aangeven op de PVV te zullen stemmen. ,,Ook hoogopgeleide Nederlanders zijn kritisch over het migrantenbeleid en hebben angst voor de politieke islam,'' zegt prof. Wouter van der Brug van de Universiteit Amsterdam.

Professor Kees Aarts van de Universiteit Twente denkt dat het vraagstuk van immigratie, integratie en islam, mede als gevolg van de Fortuyn-revolutie, 'uit de reflexmatige taboesfeer van politiek correcte vermijding is geschoten'. Met terugwerkende kracht ziet de principiële Fortuynist zichzelf steeds meer in zijn overtuiging gesterkt, en merkt dat de manier waarop Fortuyn heikele onderwerpen zonder valse schroom durfde te benoemen, nu ook bij hoogopgeleiden blijkt aan te slaan.

Niet langer maken ze van hun hart een dhimmitude moordkuil. En evenmin laten ze zich nog langer ringeloren door de vele kwalijke verwijten als extreem rechts, racist, fascist, islamofoob en xenofoob die men hun lange tijd ten onrechte heeft trachten aan te smeren...

Nu nog de hooggeleerden zelf, de overwegend links georiënteerde politicologen en extreem angstige achterban van de Linkse Kerk en het door deze groepen zo angstvallig in stand gehouden cordon sanitaire rondom het multiculturele drama - in praktijk toegespitst op het verdoezelen van de alsmaar groeiende kloof tussen moslims en niet-moslims - en zelfs de meest hardnekkige politiek correcte nevelen waarin het heikele vraagstuk werd gehuld, zullen ook hun verstand niet langer meer kunnen benevelen.

De kost gaat voor de baat uit
De vuistregel dient te zijn: geen nieuwe islamieten meer. De grenzen naar het Oosten gesloten houden. En als moslims die hier nu eenmaal leven slim zijn, nemen ze het toezicht hierop nadrukkelijk ook zelf ter hand. Beschouwen ze het als hun belangrijkste opdracht, dusdanig met het Nederlanderschap vertrouwd te raken, dat daardoor vanzelf een meer op Nederland georiënteerde cultuurbeleving en gezindheid ontstaat.

Dus dat ze meer dan nu gebeurt de Nederlandse taal leren spreken, en zich gekoppeld daaraan gebruiken en gewoonten toe-eigenen; teneinde van Nederland een land te maken waar ook zij hun hart aan hebben verpand. Want

dat dient de volgorde te zijn: het inlijven van uiterlijke kenmerken en deze vervolgens te verinnerlijken als ook hún ziel en zaligheid, die bij dit land thuishoren; gelijk de Hollandse dominee en de koopman die hun ooit daarin zijn voorgegaan. Dit proces van inburgeren mag niet alsmaar doorkruist worden door de aanhoudende islamitische influx: hoofdzakelijke verschillende groepen islamieten dus, die met behoud van eigen cultuur stijf voor ogen, hun eigen landen ontvluchten om vervolgens hier hun (economisch) heil te zoeken.

En onze eigen politici (ongeacht van welke ideologische denominatie) moeten zich niet langer op het politiek correcte procrustesbed van het rekken omwille het van rekken neervlijen. Ze mogen niet langer ongestraft dit heikele vraagstuk en de te volgen procedures van toelating en inburgering als een (te) immens vraagstuk - totdat het ten langen leste vanzelf niet meer beheersbaar wordt - voor zich uit blijven schuiven.

Beter ten halve gekeerd
We zijn hier op een punt aanbeland waar de groepen moslims die hebben besloten hier te willen blijven wonen, ook van hun kant iets zullen moeten doen, namelijk paal en perk stellen aan de onhoudbare en meer nog onhebbelijke claimcultuur de 'de sharia' tot maatstaf aller dingen te nemen waar ze – de open samenleving ondanks – stoïcijns aan vast willen houden en waarnaar ze maar  willen blijven leven.

Dit is mijns inziens de onontkoombare weg die we gezamenlijk dienen te bewandelen. Willen we althans het drama van de rampzalige multiculturele samenleving en het echec van immigratie en integratie van steeds maar weer nieuwe, vaak wezensvreemde culturen überhaupt nog tot een aanvaardbaar vorm van algemene gemeenschapszin om kunnen vormen.

En dat we ons er rekenschap van geven!: deze aanpak is niet een zoveelste vrijblijvende experiment, of het op 'hoop van zegen' maar wat willen grasduinen om uiteindelijk vanuit oogpunt van de 'sociale vrede' de boel gewoon te laten zoals die is (de cohenisering), en er vervolgens voor de vorm maar een veelkleurige strik van onderlinge verdraagzaamheid en wederzijds respect omheen te binden, want voor zulke salafistische Spielerei – althans als we de boel niet nog meer willen laten escaleren - is doodgewoon geen tijd meer. 

Hans Jansen: 'Mene, mene, tekel ufarsin'

Gisteren in Pauw en Witteman een buitengewoon leerzaam maar tevens alarmerend betoog door de gezaghebbende islamkenner Hans Jansen over de donkere bladzijden binnen de islam, en de dreigende voorafschaduwing hiervan, indien het Westen als zodanig, politici en morele huichelaars in het bijzonder zich hier niet bijtijds en diepgaand rekenschap van zullen geven.

Schalen hebben en schone schijn en schrandere blindheid

De hellehond
Er staat geschreven: geteld, geteld, gewogen en verdeeld - geteld wil zeggen: God heeft de dagen van uw koningschap geteld en daar een eind aan gemaakt; - gewogen wil zeggen: u bent op de weegschaal gewogen en u bleek niet tegen het gewicht bestand te zijn; - verdeeld wil zeggen: uw rijk wordt verdeeld, het wordt genomen door de Meden en Perzen.

De oude vrouw Europa heeft in een aanhoudende roes van zelfislamisering de prins der duisternis, belichaamd in de persoon van profeet Mohammed, wakker gekust. Zij laat, door schrandere blindheid geslagen en tevens door een godvergeten vlaag van cultuurrelativisme bevangen, haar baken van licht door een ravenzwarte duisternis overschaduwen. De verstrekkende gevolgen van haar judaskus zijn nauwelijks nog te overzien. Want,

Zij heeft de hellehond wakker gemaakt en haar poorten wagenwijd opengezet voor een tot de tanden toe bewapende roversbende die uitsluitend belust is op politieke macht en religieuze alleenheerschappij.

Een roedel bloeddorstige wolven die uit naam van maan- en oppergod Allah, zijn duizendjarig rijk van duisternis wil grondvesten. Alles wat door vrouwe Europa aan pracht en praal, aan inzicht, democratische grondbeginselen, gelijke rechten en vrijheid in de loop der eeuwen met bloed, zweet en tranen is bevochten, dreigt thans te worden verdonkeremaand.

We zien hoe de islamitische maanbroeders in grote getale over haar continent uitzwermen. Deze zwerm vormt een welhaast apocalyptische plaag die aan een ultieme opmars is begonnen, om alles wat op zijn pad van vraat- en roofzucht voor de voeten komt zonder aanzien des persoons te vertrappen.

Weest niet de blaffende hond, terwijl de karavaan verder trekt...
En overal waar vrouwe Europa in haar daad van onbezonnen naastenliefde deze plaag over haarzelf afroept, zien we hoe haar 'geestelijke' superioriteit tanende is. Hoe zij uitsluitend al vanwege de doorslaggevende macht van het getal het onderspit dreigt te delven. Nooit zal het meer zijn zoals het ooit was.

Wat ooit begon als een cultuur van vredelievendheid jegens de ander, dreigt nu steeds meer uit te monden in een schier onafwendbare rampspoed van culturele en geestelijke zelfvernietiging. Hetzij, zoals ook in het boek de 'Eindstrijd' wordt aangegeven, vrouwe Europa haar dwaling bijtijds zal inzien en tot inkeer komt.

Of zoals in het voorwoord hiervan letterlijk staat geschreven: 'Het vrije Westen hoeft niet bang te zijn voor de islam, of voor welke ideologie ook, maar wel voor de eigen politici'. Oftewel wanneer dezelfde politici, nu het hiertoe nog steeds niet te laat is, voor zichzelf de waarschuwing zoals beschreven in het boek Daniël 5 ter harte zullen nemen: Mene, mene, tekel ufarsin

Ijdel theologische dispuut
De kardinale vraag is echter, of deze politici zichzelf middels soms hoogdravende theologische disputen überhaupt (nog) laten overtuigen van de gevaarlijke ideologische ambities als diepste wezenskenmerk van de politieke islam? Want,

begeven we ons eenmaal op het pad van theologische duiding, met ons hart vol goede bedoelingen slechts licht in de duisternis te willen scheppen, zal weldra blijken dat elke waarschuwing voor de donkere al te donkere kanten binnen de islam aan verstokte dovemansoren is gericht.

Onze talrijke pogingen om langs die weg - de interreligieuze dialoog - tot een beter wederzijds inzicht te komen over de ware aard van onze intenties, zullen dan onherroepelijk verzanden in semantische twistgesprekken.

Het gevolg van zulke gesprekken zal er namelijk alleen nog maar verder toe leiden, dat degenen die zich van de meest parate theologische muggenzifterij bedienen, hun al te fijnmazige zeef van kennis doelbewust zullen aanwenden om de schone schijn gepaard aan algemene begripsverwarring, die nu al over de islam bestaat, slechts verder toe te laten nemen.

Een proces van het heilige liegen en vroom zelfbedrog dat alleen nog maar verder op gang zal worden gebracht, en zoals door mij al vaker omschreven uiteindelijk en even zozeer onvermijdelijk zal uitmonden in 'The Art of Taqiyya'. En zelfs onmacht tot liegen is nog lang geen liefde tot waarheid...

Ontwaakt
Nee, nee en nogmaals nee. Deze politici moeten beseffen en wel heel rap, dat het Avondland steeds meer voor de onverbiddelijke keuze wordt gesteld: zichzelf als slaaf te onderwerpen, zichzelf de status van dhimmi aan te laten meten, zichzelf tot de mohammedaanse legerschaar te bekeren, of anders zichzelf te elimineren.

Kort samengevat luidt dit van hogerhand opgelegde dictaat dat noch vanuit de context, noch vanuit het hart, noch vanuit de ratio enige tegenspraak duldt: aslim taslam. Hetgeen niets anders betekent dan, 'als je je overgeeft, word je niet gedood', ook te vertalen als 'indien je moslim wordt, blijf je in leven'. En soms verstoor je de ander het meest uit zijn vreedzame dromen, door hem te gebieden: slaap gerust verder!

Vrouwe Europa heeft zich laten verleiden tot een van de meest funeste denkwijzen die maar denkbaar is: het christelijke wensdenken. Dat wil zeggen, de goedgelovige gedachte bij de mens van goede wil, dat zodra en onder welke omstandigheden dan ook hij iemand anders openhartig en met liefde tegemoet zal treden, de ander vanzelfsprekend hetzelfde zal (willen) doen. Het is wel gemerkt de parabel van Jezus, waarin deze gebiedt de andere wang toe te keren, maar dan tot in het absurde gepraktiseerd.

Iedere profeet verkondigt zijn hazar
In het voorwoord van het boek 'Eindstrijd', samengesteld door Hans Jansen en Bert Snel, wordt het gevaar waar vrouwe Europa in toenemende mate mee wordt geconfronteerd doeltreffend beschreven: 'Sommige passages in de koran lijken eerder afkomstig uit het reglement voor de krijgskunst van een opmarcherend leger dan uit een heilig boek. De koran is het boek van een typische soldatenreligie die gaat over het vernietigen van vijanden, de verdeling van de buit en de beloning van strijders'.

Er staat nog een andere opmerkelijke passage in het voorwoord. Zij verwijst naar een studie waarmee de Londense hoogleraar Efraim Karsh, de islam vanuit 'politiek-militaire invalshoek' analyseert. Karsh komt tot de conclusie dat het niet gaat om een botsing van beschavingen, of om een strijd tussen christen en islam, maar ' van een imperiale mogendheid naar politieke heerschappij'.

Met deze meest recente inzichten tot onze beschikking, kan er niet vaak en vooral ook hard genoeg op worden gehamerd hoe in mijn optiek de islam en zijn heilige oorlog, d.w.z. strijd van de haat, oftewel jihad, aan het brein van profeet Mohammed moet zijn ontsproten.

Oorlogsapologie van profeet Mohammed
Inch' Allah!: "Ik belegerde, plunderde en onderwierp. Mijn leer van de Heilige Oorlog brengt de zegenrijke gedachte, waarbij uiteindelijk elk ander ras het onderspit zal moeten delven.

Het is de ontzagwekkende gedachte aan het wereldwijde islamitische Rijk: degenen die zich haar niet onderwerpen, zijn gedoemd, allen die haar in vrome vastberadenheid aanvaarden, zullen uiteindelijk tot de totale wereldheerschappij zijn uitverkoren. Ik verkondig u de leer van de Gewapende Jihad, die uit erbarmen aan elke niet-moslim het recht voorbehoudt zichzelf te islamiseren of anders, te elimineren, oftewel aslim taslam.

Een goddelijke act van opperste genade en voorzienigheid mij rechtstreeks gezonden uit de boezem van Allah: als een zegepraal die gepaard zal gaan met een tot dusver ongehoord wapengekletter. Opgeluisterd en rondgebazuind met een daverend trompetgeschal waarmee de Westerse beschavingsorde en elke andere staat van duisternis met een krachtige klaroenstoot van de wereld zal worden weggevaagd."

 

De Telegraaf: het suffertje van 'Wakker Nederland'...

Ik hoorde vanochtend op de radio dat een door mevrouw Verdonk ingediende motie van wantrouwen tegen het hele kabinet, het niet heeft gehaald, d.w.z. er was slechts een stem voor.

Geert Wilders: “Deze plannen zijn een aanfluiting. Het kabinet pakt de burger iedere keer opnieuw. Het wordt tijd voor nieuwe verkiezingen”.

Wie kruipt wie in de kont
De mediageile ratelslang van GroenLinks, waarvan de giftand in feite al lang en breed is uitgespoten, Femke Halsema, greep haar kans en spoog iets in de interruptiemicrofoon: "Ik begrijp wel dat Verdonk het gat (?!) van Wilders wil opvullen, maar ik maak toch ernstig bezwaar tegen de inflatie van de motie van wantrouwen." Dit kruiperige vertoon van oppositioneel gekronkel veracht tot in het diepste wezen, en beschouw ik als typisch voorbeeld van de slang - in de zin van gemene vrouw - die zichzelf in haar eigen staart bijt.

Ik denk terug aan het vorige kabinet Balkenende, toen de partij van schrijnende grienijzers in de persoon van Marijke Vos ettelijke moties van wantrouwen (zo uit mijn hoofd drie in getal), ook en met name tegen toen nog minister Verdonk indiende. Hoezo inflatoire werking van het instrument 'motie van wantrouwen' Femke toedeloe?

Afgezien van de vraag of de motie van wantrouwen door mevrouw Verdonk niet al te opportuun was, mag zij kennelijk alleen maar op bijval rekenen wanneer vooral de linkse partijen zich van dit 'machteloze wapen' bedienen. Toch had zij inhoudelijk wel degelijk een punt, en moet ze gedacht hebben - gezien de klaarblijkelijke onmacht van de oppositie - dat alleen al met zo'n motie schermen  meer zoden aan de dijk zet dan al die nietszeggende praatjes voor de eigen partijpolitieke parochie.

Minstens even illustratief voor het bedroevende niveau van oppositie blijkt 's anderendaags de berichtgeving over het crisisdebat in de gelijkgeschakelde media. Kennelijk reikt bij de meeste journalisten het parlementaire geheugen niet verder dan 'de laatste jaren'. De Telegraaf het suffertje van 'Wakker Nederland' somt respectievelijk drie moties van wantrouwen op (door Verdonk, door de PVV en door de SP), en draagt zijn steentje ertoe bij dat de rode draad van het collectieve politieke geheugen steeds verder begint te rafelen of zelfs volledig in de vergetelheid raakt.

PVV stelt een daad
Binnen de linkse kiemlaag van zogenaamd 'vijandige' oppositie zoals zij met SP, GroenLinks, D'66 en de VVD in grote lijnen tot wasdom komt en van waaruit ook de main stream media ontkiemt, heeft het kabinet helemaal geen vrienden meer nodig. Want,

wat heeft dit kabinet nou eigenlijk - aan oppositie - nog te duchten? Driewerf niets dus! De bewindslieden in 'vak K' kunnen gewoon gezapig achteroverleunen, en wie wat beter acht slaat op de overige volksvertegenwoordigers, ziet dat die pose van lamlendigheid  door de meeste van hen wordt geïmiteerd. Het kabinet zwelgt in de arrogantie van de macht, temeer omdat het weet, ongeacht welke motie het tegen zich krijgt, dat deze geen meerderheid zal behalen zolang de coalitiepartijen de eigen rijen maar met de juiste kadaverdiscipline gesloten weten te houden.

Of die hoogmoed het kabinet nog duur kwam te staan was eigenlijk geen vraag. Want het kabinet wist natuurlijk al vooraf dat er - du moment de drie fractiewoordvoerders van de huidige coalitiepartijen bij het crisisberaad mochten aanschuiven - van oppositionele weerstand geen sprake meer kon zijn. Dit is nu achterkamertjespolitiek pur sang en verklaart - zoals meerdere partijen terecht stellen - het principe dat aan het duale stelsel ten grondslag ligt domweg voor nietig!

Gezien die partijpolitieke koehandel, getuigt het juist van principiële dapperheid waarmee de PVV gisteren al dan niet met voorbedachte rade de coulissen opzocht door demonstratief de Tweede Kamer te verlaten! Ook is het geen vraag meer wie hier nu feitelijk blaam treft, in de wetenschap dat alle maatregelen t.a.v. van het crisisplan door dit kabinet al op voorhand tot in de kleinste details blijken te zijn bekokstoofd?

Fungerend als dienstdoend decorum
Voor wat betreft het oppositionele pandemonium dat gisteren t.a.v. het hermetisch dichtgetimmerde regeerakkoord ten gehore werd gegeven: het bleek een grote schijnvertoning, een beschamend hoor- en schouwspel met Pechthold, Kant, Halsema en Hamer als hoofdrolspelers in een tweederangs act waarbij een onvervalst staaltje volksverlakkerij ten beste werd gegeven.

Moest ik er een recensie aan wijden, zou die niet anders kunnen luiden dan: 'Volkstheater van de lach', opgevoerd door toneelspelers die zowel voor de bühne als achter de interruptiemicrofoon, met buitengewoon platvloers komediespel mooie sier dachten te kunnen maken. Maar in feite was het gelijk een columbarium waarbinnen een kakofonie van meningen en standpunten door elkaar heen vlogen in een onnavolgbare schertsvertoning elkaar hoegenaamd onder de duiven te schieten.

En dan getuigt het van een grote minachting jegens de burger, als we zien hoe kabinet en Tweede Kamer tot in de kleine uurtjes bezig zijn over puntjes en komma's te bakkeleien. Als de staatshuishouding ergens door wordt geschaad, als het cynisme tegenover het Haagse gedoe ergens door wordt gevoed, dan wel door deze parlementaire improductiviteit, die de belastingbetaler ook nog eens bakken vol met geld kost.

Comédie Hollandaise
'Kleren maken de vrouw, maar de draagster bepaalt de klederdracht' en voor het overige bleek het "pauschal Geplauder" over de kleren van de keizer waarmee de oppositie zich hoofdzakelijk ledig hield, in deze trend tegenwoordig nauwlettend op de voet gevolgd door bijna de voltallige media.

Mariëtte Hamer die Femke complimenteerde met haar bijzonder gevoel voor modieuze vrouwelijke klederdracht, en Femke die dit compliment ook weer meteen aan mevrouw Hamer retourneerde. Lachen geblazen, maar niet heus! Onverteerbaar voor de serieuze burger te zien met welk een gekakel deze kippen zonder kop, zich zelf nog durven beschouwen als volksvertegenwoordigers.

En wie kan het tegen die achtergrond een machtige pressiegroep - in dit geval de FNV - kwalijk nemen dat zij voluit voor de maximale beïnvloeding van regeringsbeleid gaat, als de oppositie het bijna collectief laat afweten en enkel nog maar oog heeft voor de eigen partijpolitieke stokpaardjes en (deel-)belangen?

De regie kwijt
Bos heeft zich laten inpalmen door het grootkapitaal, en 'Balk' loenst met het oog op zijn verdere carrière wel heel erg opzichtig naar een supranationale status. Ergo: twee botsende ego's die, in hun hemelbestormende ambities niet voor elkaar onder te willen doen,  'de wil van het volk' compleet uit het oog zijn verloren.

In hun knuistjes nog slechts de contouren van een hamer lamgeslagen op het dichtgetimmerde crisisakkoord, alsmede op het staalharde aambeeld van kortzichtig electoraal eigenbelang en partijpolitieke profileringsdrang. Voor Agnes Jongerius is dit droomscenario natuurlijk een kolf naar haar hand om door deze regenteske augiasstal van slappe daadkracht en drabbig gemodder - het prototype van polderen met geen andere intentie de huidige regeringscoalitie zo of zo om in het zadel te houden - eens stevig de bezem te halen.

Voor Jongerius staat een toekomst als nieuwe hamer van de PvdA-fractie al in de sterren geschreven. Immers zo lijkt het althans: zij weet wel een vuist te maken en indien nodig daarmee ook krachtig op de onderhandelingstafel te slaan. Want wie zijn nu precies de partijen die in een gezamenlijk jubelstemming uitbarstten als gevolg van een succesvolle protestmanifestatie op het Museumplein? En wie plukt daar nu nog met een riante positie- en salarisverbetering de vruchten van?

Wouter Bos en zijn 'duivelse listen'...

Sietse Fritsma (PVV) vindt het waanzin dat de belastingbetaler moet opdraaien voor kosten die het gevolg zijn van het feit dat migranten het vertikken om Nederlands te leren. Volgens Eberhard van der Laan (PvdA) ligt het allemaal net iets minder 'zwart-wit'.

Wouter Bos: Uw woorden en daden zijn gewogen en 'logen en ijdel' bevonden...

Duivelse listen
In antwoord op de vragen van Fritsma, laat de PvdA-integratieminister Eberhard van der Laan weten, dat vooral in de gezondheidszorg tolken worden ingezet ten behoeve van vreemdelingen die geen Nederlands spreken: "Gebrekkige communicatie mag geen invloed hebben op de kwaliteit van de diagnose, de therapie of het medicijngebruik." Volgens Van der Laan is communiceren in het Nederlands de norm en moeten mensen zonder tolk kunnen en willen, maar, "soms is het niet goed mogelijk om in het Nederlands te communiceren, hoewel dat wel essentieel is. Dan wordt een tolk ingezet."

Wat ooit als opperste daad van menswaardigheid - de motie van Wouter Bos voor een algemeen pardon - op diens politieke conto werd bijgeschreven, staat inmiddels in geen enkele verhouding meer tot hetgeen hiervoor middels extra heffing bij de belastingbetaler in rekening wordt gebracht. Wat de kosten betreft die aan generaal pardon verbonden zijn, komt Wouter Bos steeds meer in het krijt te staan. We houden nu al ons hart vast welke gigantische misrekeningen in de toekomst nog verder allemaal op ons af zullen komen.

Op duivels listige wijze rekende Wouter Bos ons voor, dat het bedrag gemoeid met het algemeen pardon, 'slechts 50 miljoen euro zou bedragen'. Hij motiveerde die berekening uit de losse pols als volgt: "Het pardon kan ook veel opleveren omdat veel asielzoekers nu de kans krijgen zich productief te maken."

We weten ondertussen dat deze al te "rooskleurige" voorstelling van zaken door harde feiten en dieprode cijfers is achterhaald, en dat waar de Boswachter kapt niet zomaar wat spaanders vallen.

Onlangs nog, weigerde Jet Bussemaker (PvdA), ondanks een motie van enkele partijen in de Tweede Kamer, volledige openheid van zaken te geven omtrent de enorme stijging in de uitgaven van de AWBZ-gelden. Bussemaker weet zich nu al weer ruim twee jaar voor kritiek op haar deels oneigenlijke uitgaven geruggensteund, omdat een meerderheid van Kamerleden, kritische vragen over AWBZ-bestedingen nog steeds ten onterechte opvat 'als oneerbare aanval op de kwetsbaren'. Het begrip de meest kwetsbare groepen is, zoals bekend, voor de PvdA de sleutel naar de harten van het meer hulpbehoevende electoraat.

Om zicht te krijgen op de duivelse listen van boekhoudkundig rekenwonder Wouter Bos, verwijs ik naar mijn artikel 'De sociaal-christelijke leugenfabriek'. Destijds nog in de oppositie, sprak Wouter Bos niet mis te verstane taal: "Waarom geldt het recht op AWBZ voor alle ingezetenen, dus ook meteen voor alle immigranten? Moeten we de basis niet gewoon veranderen? Moet die niet strenger en selectiever worden gedefinieerd?

Geamputeerd vertrouwen
Een burger met een modaal inkomen draagt via premies jaarlijks 4.000 euro bij aan de AWBZ, dit is omgerekend ruim 300 euro per maand. Nochtans wordt een meerderheid van de Tweede Kamer al iebelig, wanneer minder suffende Kamerleden, zoals Fleur Agema (PVV), over de AWBZ kritische vragen stellen.

De meeste Kamerleden houden zich liever muisstil of slaan de plank soms volledig mis. Zo ook Agnes kant (SP): "Aan onderzoek over het toenemende beroep van (gedragsgestoorde) jongeren op de geestelijke gezondheidszorg, zie ik niet zo veel. Ik weet wel hoe het zit."

En hoe zit het dan? En wie zijn die controlerende volksvertegenwoordigers die zich in een beschamend stilzwijgen hullen. En welke partijen prikken wel door het schier ondoorgrondelijk rookgordijn van halve waarheden en hele leugens heen? Als die rook eenmaal om ons hoofd is verdwenen: en we helder zicht krijgen op de wanpraktijken zoals die stelselmatig omtrent de kosten van de AWBZ-regelingen en het generaal pardon plaats hebben, misschien dat dan ook bij het merendeel van stilzwijgend instemmende Kamerleden de schellen van de ogen vallen! Maar voorlopig mogen we geen enkele doorbraak verwachten bij de huidige regeringspartijen?

Agnes Wolbert (PvdA-fractie): "Ik vond en vind nog steeds dat ik heel goed geïnformeerd ben over de besteding van AWBZ-geld. En ik kan vragen om extra informatie en dan krijg ik die." Ja dank je de koekoek! Zij zal de laatste zijn die de duivelse listen van haar eigen partij onthult.

Of Esmé Wiegman (CU-fractie), die desgevraagd laat weten: "Met de verstrekte informatie door Jet Bussemaker goed uit de voeten te kunnen."
Of Jan de Vries (CDA-fractie): "Tot op heden heb ik geen behoefte aan extra informatie. Ik krijg verslagen van het Centrum Indicatiestelling Zorg, de Nederlandse Zorgautoriteit en zorgverzekeraars, en daarmee acht ik mij voldoende geïnformeerd."

Voor een antwoord waar die stijgingen van de AWBZ-gelden mogelijk wel verband mee houden, verwijs ik derhalve naar het artikel, 'Jet Bussemaker: Sterk staaltje autistisch gedrag'. Hierin tracht ik meer duidelijkheid te scheppen t.a.v de vragen die de AWBZ-uitgaven oproepen: behalve dat ik in deze wel een directe link zie tussen het generaal pardon van '27.000 geestelijke zorgbehoevende ex-asielzoekers', wijs ik nog op tal van andere (onderliggende) oorzaken op grond waarvan de AWBZ-gelden de pan uitrijzen.

Tot 't merg uitgezogen
Hoe nu de belastingbetaler een gigantische poot uit te draaien zonder zelf door het sterk en sociaal zorgmandje te vallen? Wouter Bos weet het antwoord, maar houdt de kaken stijf op elkaar. Aan ons de taak klare lucht te scheppen in de bedwelmende dampen rondom de AWBZ en het generaal pardon, temeer daar een groot deel van de journalistiek het allemaal wel lijkt te geloven.

En vanwege de journalistieke onverschilligheid t.a.v. beide dossiers, ziet Wouter Bos - hierbij geholpen door zijn christelijke rentmeester Jan kees de Jager (CDA) - zijn kans schoon om de 'witte' belastingbetaler domweg het vel over de oren te trekken, door met cijferkundig gegoochel het kostenplaatje dat aan 'zijn' generaal pardon hangt, met duivelse listen, uit de driedubbele cijfers te houden.

Hiervoor moet hij bij collega bewindslieden met het oog op hun respectievelijke bestedingsruimte onderhands wel de nodige mist creëren. En dit leidt tot de huidige onevenredige verhoudingen t.a.v. (oneigenlijke) uitgaven waarover Wouter Bos (toen hij en zijn partij nog oppositie voerde) in een interview met Elsevier krasse woorden sprak: "Minder rechten voor immigranten."

Wouter Bos: uw woorden en daden zijn gewogen en 'logen en ijdel' bevonden...

Welke uitspraken waren het zoal: hij wilde 'nieuwe migranten minder snel toegang geven tot de sociale zekerheid dan Nederlanders'. Hij zei geschrokken te zijn, hoe het (vorige) kabinet wat betreft dit onderwerp niet verder kwam dan te zeggen, 'dat er bij de ziektekostenregeling niets kon, omdat je daar als ingezetene nou eenmaal recht op hebt'.

En verderop in betreffend interview: "Het idee om migranten pas na verloop van tijd dezelfde rechten te geven, tot nu toe niet is uitgevoerd, is aan de 'justitiemaffia' te wijten. Ministers constateren altijd maar weer dat als ze iets willen veranderen, het niet mag van justitie, omdat er een wet of een verdrag in de weg zit."

'Slaapt zacht en tekent in voor uw kist'
We zien dus hoe Jet Bussemaker haar eigen vice-premier rugdekking geeft door wat meer "pyjamadagen" in te stellen; door ouderen zonder de meest basale verpleging gewoon wat langer aan hun lot over te laten. Geld stinkt niet: neem maar eens een kijkje in een van de vele verpleeghuizen waar de stank van urine je tegemoet komt zodra je de eerste stap over de drempel zet.

Ongetwijfeld zal het in veel gemeenten niet anders zijn, maar ik kan slechts uit ervaring over de onmenselijke omstandigheden in veel Amsterdamse verpleeghuizen spreken: het Dr. Sarphatihuis omdat de stank er niet te harden is, ook wel de 'Roetetoeter' genoemd; verpleeghuis Vreugdehof van hetzelfde laken een pak en daarom ook wel 'Tranendal' genoemd; verpleeghuis Slotervaart waar mensen in een stoel worden geplaatst en de rest van de dag verweesd, in hun pampers vol ontlasting, voor zich uit mogen staren, en hun pijn vanwege de chronische doorligplekken in uitgemergelde stilte mogen verbijten.

De vuilnisophaaldienst voor fecaliën die Dr. Sarphati nog heeft ingesteld, zou hij zich toch heel anders hebben voorgesteld: hij zou zichzelf in zijn graf omdraaien als hij weet had hoe zijn verheven idealen - waar men eertijds nog in kon geloven - tegenwoordig bij het grofvuil zijn gezet!

Heus als de beerput eens open zou gaan over de mensonterende praktijken, dan zou de stank niet meer te harden zijn. Maar namens haar baas en christenmens Ab Klink (CDA), kan Jet Bussemaker gewoon onverstoorbaar doorgaan met het hanteren van de messcherpe kaasschaaf jegens juist die groepen (autochtone) mensen die het minst weerbaar zijn en over het meest machteloze orgaan van belangenbehartigers beschikken.

Syndicaat van Lobbyisten
Wil je wel iets voor elkaar krijgen, moet je toch echt een beroep doen op de maffiapraktijken binnen organisaties van de GGZ en Centra voor Indicatiestelling, waarbij 'gedragsgestoorde jongeren' massaal een Wajong-uitkering toegestopt krijgen. Waarvan de zorgverleners hun allochtone patiënten nareizen om die groep ook in land van herkomst op de juiste wijze te kunnen pamperen.

Het is zoals het bericht over moskeeën die zogenaamd de samenleving geld opleveren: miljoenen die naar het moslimse smaldeel worden geloodst, maar waarvan slechts de fractie die hieruit voor het algemeen nut ten bate wordt gemaakt, door de newspeak-media op oogverblindende wijze aan ons wordt voorgerekend. De andere kant van de medaille blijft tot dusver structureel onderbelicht. Maar ja sinds de dag, dat dit kabinet besloot dat zelfs een leugentje die asielzoekers over hun persoonsgegevens hadden opgehangen geen beletsel meer hoefde te vormen om alsnog op clementie te mogen reken blijkt het voorliegen meer regel dan uitzondering.

En dit alles om de miljoenen aan subsidies, die de huidige regering overwegend t.b.v. het moslimmanische doelgroepenbeleid over de balk smijt op duivels listige wijze (af-)gedekt te krijgen. We denken aan de taferelen in de Amsterdamse Diamantbuurt en andere moslimse/Antilliaanse gangs: 'gedragsgestoorde jongeren' met zogezegd ADHD die op kosten van de AWBZ met de taxi naar de bios of voetbaltraining kunnen; die, vermeende educatieve, snoepreisjes aangeboden krijgen naar Marokko etc. etc. En dit alles om het "Marokkanenprobleem" aan de buitenwacht met veel multisoft welzijnsjargon, zogenaamd als incidenten, of als kinderziekten van voorbijgaande aard af te kunnen doen.

De potverteerder leeft inhalig voort
Tot slot: Nog voordat de verkiezingen plaats vonden - die tot de huidige godvergeten regeringscoalitie heeft geleid - voorzag ik reeds dat Wouter Bos Minister van Financiën zou worden. (Zie in dit verband het artikel: 'Een banaan uit eigen boom'.)

Nu kunnen we zelf doorrekenen, mede met dank aan Hélène Bleyers, hoeveel het PvdA-stokpaardje van het generale pardon de belastingbetaler werkelijk kost, en hoezeer de cijfers die de purperblauwe firma list&bedrog ons voorrekenen hiervan afwijken.

Nu we ook merken, hoe onze solidariteit tegenover de nieuw groep medelanders systematisch wordt overvraagd, zouden we dan eigenlijk niet principieel moeten overwegen - ondanks het doekje voor het bloeden dat dit kabinet ons denkt aan te kunnen bieden - of het nog wel met ons geweten is te verenigen, de alsmaar stijgende premies en belastingen zonder slag of stoot voor onze rekening te nemen? (Ongeacht de ongetwijfeld talloze rechterlijke uitspraken, dwangbevelen die we aan onze broek zouden krijgen; iets wat binnen de asiel-advocatuur als 'sterk en sociaal verzet' wordt gerechtvaardigd.)

Eens zien of Wouter Bos dan ook een generaal pardon uit de hoge tovenaarshoed zal weten te goochelen, of zoals Albayrak (PvdA) t.b.v. de weigerburgermeesters doet, bereid is over zijn hart te strijken. Met als motivering het anders onbeheersbaar oplopende schatkisttekort - wat hij destijds als argument voor het almaar stijgende aantal asielzoekers aanvoerde - "beheersbaar te houden!"...

       

               

PvdA: 'wind of change'

Frans Timmermans (PvdA): "In de partij van de arbeid die nog steeds terecht de ambitie heeft om een brede volkspartij te zijn, komen alle smaken voor die ook in de Nederlandse samenleving voorkomen. Kijk, wij zijn niet een partij zoals de partij van de heer Wilders, die iedereen dicteert wat ze moeten vinden en anders kunnen ze oprotten. Bij ons is discussie. Maar helaas als je tegenwoordig maar een grote mond opzet en iedereen die voor behoedzaamheid pleit voor lafaard uitmaakt dan scoor je. Ach, weet u mevrouw Polak dat is in een pluriforme samenleving funest."

Frans Timmermans: "Het is logisch dat iedere nationale politicus eerst denkt aan het eigen volk."

We mogen gerust zeggen dat het streven de moslimmanische modderschuit, d.i. de PvdA, uit het slop te trekken en de lofzang op zowel zijn vermeende nieuwe koers als ook op zijn alom bewierookt boegbeeld na een korte tijdsspanne van land in zicht, alsnog jammerlijk schipbreuk heeft geleden.

Je moet toch echt een sociaaldemocraat in hart en nieren zijn - eentje zeg maar die vanaf de geboorte vastgekoekt zit aan de ressentimenten van zijn bloedrode moederkoek - om zo stekeblind de loftrompet af te steken over een allegaartje van banale baantjesjagers en onbeschaamde opportunisten zoals die door de PvdA gevormd wordt.

Niet dat de meeste andere partijen zich hiervan onderscheiden, maar die worden in elke geval nog enigszins geremd door wat men in de volksmond ook wel 'valse' schaamte noemt. Maar niet de sociaaldemocraat 'nieuwe stijl' die stevent aan alle schaamte voorbij: de ene dag waait hij op hoop van zegen met een salafistische sirocco mee, om 's anderendaags als het hem zo uitkomt al weer even zo makkelijk zeil te maken voor een passaatwind die dan toevallig de kop opsteekt.

Dan zijn er nog de sociaaldemocraten die zichzelf eufemistisch liefdevol lid van de PvdA noemen: daarmee eigenlijk verhullend dat ze zich binnen die partij geen raad weten met hun ontheemde, quasi vrijzinnige pariastatus. Liefdevolle leden die gewoonweg niet principieel genoeg zijn - zeg maar domweg de wilskracht ontberen - om de navelstreng die deze buitengewone categorie sociaaldemocraten nog met de moederpartij verbindt eigenhandig door te knippen.

En onderwijl dat vervloekte getoeter in media, op tv en radio, en in tal van columns tegenover een ieder die het maar wil horen, dat er nu echt een frisse, spectaculaire nieuwe wind door het oude socialistische denken waait.

Partijpolitieke zandmannetjes die, zonder het misschien zelf te beseffen, hun laatste restje goede politieke zeden, als sociaaldemocratische souteneurs voor een handjevol strooizand verkopen. Zand dat ze niet alleen in andermans, maar vooral ook in hun eigen ogen strooien, bij elke poging de voor hun onverteerbare werkelijkheid - namelijk dat hun PvdA zichzelf in een verpletterende staat van zelfislamisering bevindt - maar niet onder ogen te hoeven zien!

Er moet toch wel al heel veel vaste grond onder je voeten vandaan zijn gezakt, om jezelf aan losgeslagen plechtankers als Wouter Bos, Guusje ter Horst, Job -softie- Cohen, Mariëtte Hamer, Bert Koenders, Jet Bussemaker, Frank Heemskerk, Lilianne Ploumen, Frans Timmermans, Nebahat Albayrak alsmede de vele Ahmeds, Mohammeds en andere moslimse excuustruzen vast te willen klampen.

Het wassende water staat ze in feite tot aan de lippen. Maar de liefdevolle leden van de PvdA zijn jongens en meiden van stavast, zelfs als de modderschuit waar ze op zijn aangemonsterd aan alle kanten lek is geslagen en inmiddels vervaarlijk begint te kapseizen; staan ze nog altijd met beide benen in de modder.

Terwijl alle idealen die de partij ooit met verve verkondigde thans als schurend woestijnzand door haar vingers glipt, werken de sociaaldemocratische Pimpfen en vaandeldragers onverdroten aan de meest futuristische zandkastelen vervuld van adembenemend  morgenrood. Op het oog stuk voor stuk bijzonder vernuftige bouwsels compleet ingericht met voor- en achterkamertjes met aansprekende namen als 'wind of change', 'oase', 'fata morgana', 'fitna' en 'jihaad'.

Maar even zo plots staan ze weer als beteuterde kleuters met betraande oogjes glazig voor zich uit te staren, als al hun mooie dromen door de eerstvolgende tsunami van islamisering als verdronken idealen onverbiddelijk overspoeld zullen worden. Maar niet getreurd, want hiervoor heeft de partij haar bataljons van indammers, onderwijzers, sportleraren en multisofte welzijnswerkers achter de hand.

Ach, zo wil de 'jeugdige' overmoed het doen geloven: ons Jungvolk behoort de morgen toe en weldra zal er weer een nieuw getijde aanbreken, en in de eb van hun kinderlijke gedreven sociale en sterke droomwereld, begint het gewoon weer van voor af aan: driewerf voorwaarts, met schepjes, vormpjes, schelpjes en vergietjes vol van zilt water, hand in hand als de wiedeweerga aan den arbeid makkers. En met de heilstatelijke utopie strak voor ogen zal de PvdA de laatste zijn die haar kinderen met het badwater weggooit!

Kameraadschappelijk de schouders eronder op naar het zoveelste zandkasteel van schuivende panelen – stroom opwaarts, op volle kracht koersend op het kompas van nieuwe vormen en gedachten. Opwaarts ook, naar nieuwe sociaaldemocratische vergezichten met het rode vaandel fier met alle winden mee, wapperend op een duinenrij aan de voet van een ruisende zee. En de belastingbetaler, ach die betaalt zich blauw...

Liefdevol PvdA-lid: "De integratienota 'Verdeeld verleden, gedeelde toekomst’ ontbeert het formeel en principieel ten grave dragen van het multiculturalisme."

Het bedrijven van populisme, met de bedoeling daarmee de stem van het volk voor je eigen politieke karretje te spannen, hebben zowat alle politieke partijen tegenwoordig met elkaar gemeen. Zo ook of misschien wel met nadruk de PvdA. Zij ziet zich min of meer gedwongen goed in het gehoor liggende oneliners - "Ik wist dat je blond was Geert, maar zo blond, dat had ik niet verwacht." - te verkondigen en gelijk een verzameling gekken en dwazen daarmee haar principes te projecteren tegen de achtergrond van een levensgroot beeldscherm gevuld met 'helrode klaprozen'.

Dat eerdere wel ter zake doende krachttermen – die kennelijk minder goed in het gehoor lagen - door een druk op de deletetoets even zo makkelijk weer uit het collectieve geheugen worden gewist, daar valt na afloop van het congres niets meer aan te veranderen. En voor degenen die dit alsnog fijntjes in herinnering willen roepen zal blijken dat dit, met het oog op de 'stuk geamendeerde' congresresolutie, vergeefse moeite is.

In haar zoektocht naar de grootste gemeenschappelijke deler, heeft de PvdA de oorspronkelijke integratienota van partijvoorzitter Lilianne Ploumen dusdanig met amendementen, aanvullingen en zelfs met het schrappen van hele passages verminkt, dat er uiteindelijk slechts een flauw aftreksel is overgebleven van de ferme taal die het aanvankelijk behelsde.

Het gevolg van het al te soepele aanpassingsvermogen t.a.v. haar partijbeginselen leverde op het PvdA-partijcongres soms even hilarische als ook ondoorgrondelijke dollemanspraat op. Illustratief voor deze dollemanspraat geven de volgende voorbeelden te zien: 'Nederland kent geen recht om je beledigd te voelen, maar erkent wel grenzen'. Of Job Cohen: 'de bijgestelde versie is veel beter dan de oorspronkelijke integratienota, want inclusiever'.

Ach ja, als het laaiend enthousiaste *klap- en stemvee hardop mee mag loeien, ligt onvermijdelijk een verdere afkalving van de principiële programmapunten voor de hand. Dit is nu eenmaal inherent aan de kakkineuze kakofonie, waarmee uiteindelijk elke politieke oppervlakkigheid onherroepelijk aan de oppervlakte komt.

Voor de kritische sociaaldemocratische "Prinzipienreiter" of beter, voor de liefdevolle PvdA-parvenu zit er andermaal niets anders op dan zich loyaal te schikken naar de meerderheid van stemmen, ook al moet hij hierdoor aan zijn eigen principes verraad plegen. Je bent nu eenmaal een sociaaldemocraat in hart en nieren, of je bent het niet. En dan heb je het maar voor lief te nemen dat jouw vitale organen bij vol bewustzijn uit je lijf getransplanteerd worden.

Als alles in de politiek van het populisme er nu eenmaal om draait het partijstandpunt voor zoveel mogelijk leden draaglijk te maken, is het niet meer dan logisch dat zij het ook zijn, die bepalen wat onder draaglijk moet worden verstaan. Wat baat het dan nog voor die enkele principiële dissident nog langer dwars te willen liggen. Sluit de rijen, wees loyaal, slik je nederlaag en voeg je in het gelid, luidt dan nog het devies.

Lilianne Ploumen: "Het beeld van onverdraagzaamheid en het najagen van verloren kiezers klopt echt niet. Onze oplossingen voor de problemen van integratie zijn onvervalst links." Hoe beschamend de uitkomst van dit schaamteloos marchanderen door de partijtop ook doorheen de ziel van de liefdevolle PvdA'er snijdt. Laat dit devies voor hem en zijn onveranderlijk bloedrode PvdA-hart dan tot troost zijn: gedeelde schaamte – hoe beschamend ook - is halve schaamte!

De liefdevolle PvdA'er moet vanaf nu alleen nog maar leren zijn groot ongenoegen en mogelijk zelfs verbittering te verbijten, uit dienstbaarheid tegenover het nog grotere partijbelang. Lilianne Ploumen: "Ik kan niet anders, ik heb een roeping!" Weldra zal ook hij dan bemerken, dat er geen rooie haan meer naar kraait of de PvdA, in haar door populisme gedreven klopjacht naar de verloren schaapjes, zich hiermee feitelijk zelf zoek speelt.

En voor de liefdevolle PvdA'er die zichzelf ontroostbaar acht bij de gedachte dat er wel erg veel water bij de wijn is gedaan, staat de optie altijd nog open dat hij zichzelf terugtrekt. Of nog effectiever dat hij - uit plaatsvervangende schaamte tegenover alle overige partijgenoten die zich wel slaapdronken laven aan de droesem van platvloers populisme – zichzelf dan maar het zwijgen oplegt.

Droesem zoals de fractievoorzitter Mariëtte Hamer het lama-achtig weet uit te spugen: "Alsjeblieft, stuur me niet terug naar Den Haag zonder resolutie, want hoe kan ik mezelf dan nog zonder gezichtsverlies tonen aan Geert Wilders en Alexander Pechthold."
Trouwens ik wist dat Henriëtte Hamer een grote gok had, maar zo'n grote gok, dat had ik niet verwacht!

Per slot van rekening beschikken de liefdevolle PvdA'er en zijn handjevol lotgenoten over een eigen, zij het minder groots podium, waar ze elkaar in hun teleurstelling, gedisciplineerde zwijgzaamheid en onwrikbare principes tot steun kunnen zijn. En dan mag het wellicht een schrale troost zijn, dat ze daar wel 'ongecensureerd' elkaar het handje kunnen vasthouden. Waar ze van hun bloedrode hart geen dhimmitude moordkuil hoeven te maken en wel hoorbaar die zaken mogen bespreken, die voor de meeste rode oortjes - waar hun kritische geroezemoes nu eenmaal niet aan besteed is - al te 'verwilderd' klinken.

Tot slot toch nog een enkele zindelijke reactie uit de vele linkse walmen die vanaf een vals plat van ongekende eigendunk omhoog stegen. Het betreft de uitspraak van Ahmed Aboutaleb: 'hoe erg is het dat immigranten altijd de "sticker zielig" krijgen opgeplakt. Voor dit "hospitaliseren" zijn grotendeels de sociaaldemocraten zelf verantwoordelijk'.

Zolang de PvdA, of duidelijker de partij van de moslim-allochtoon zich ten behoeve van deze vaak kleinzielige, onmondige en analfabete harem als regenteske beschermvrouwe opwerpt en om zijnentwil het vraagstuk overdenkt of haar beleid van omfloerste islamkritiek behouden danwel geëlimineerd moet worden, zal zij zich hoogst waarschijnlijk altijd voor het behoud van dit beleid uitspreken. Zoals nu ook wel weer overduidelijk is gebleken. Want.

Overal waar de opheffings- en emancipatiefabriek, de PvdA, haar vervloekte getoeter laat schallen en haar stinkende best doet een bepaalde groep mensen - inmiddels weten we dat met die bepaalde groep bij voorkeur de (vrome) moslimse medemens bedoeld wordt - in de vaart der volkeren op te stuwen, ontstaat inderdaad ook de onhebbelijke gewoonte om zich hele lagen van de moslimbevolking meer subsidiabel, meer kwetsbaar, meer hulpbehoevend, meer ongeëmancipeerd, meer achtergesteld en bovenal meer karikaturaal als tweederangsburger voor te stellen dan ze in werkelijkheid zijn.

*"Wie de ambitie niet kent, de eerste onder zijns gelijken te willen zijn, die heeft geen snars begrepen van het politieke steekspel, van de arrogantie van de macht anderen te onderdrukken en ze tot klap- en stemvee af te richten, en heeft dus ook geen flauw benul van de onderliggende motieven waar de kunst van het minachten op berust." Emile M. Cioran

Guusje ter Horst: van de ratten besnuffeld

Afgelopen zondag was de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, Guusje ter Horst (PvdA), te gast in het programma Buitenhof. Daar mocht zij met haar van een delirium vertrokken gelaat het door haar ministerie gelanceerde integriteitsoffensief binnen het openbaar bestuur komen toelichten.

"Ratten hebben geen boodschap aan integriteit, betrouwbaarheid en het belang van de organisatie of de afdeling." Sjoerd J. Talsma

Over de top
Met haar decolleté net iets te opzichtig versierd met een ketting vol drakentanden, mocht zij in Buitenhof omslachtig uit de doeken doen, hoe zij over de cultuur van integriteit binnen het openbaar bestuur dacht. Het gesprek met haar begon echter over de kwestie rondom de voordracht van Teun Visscher tot nieuwe korpschef in Zuid-Holland, die zij (aanvankelijk) had geblokkeerd. Echter gauw werd duidelijk dat zij er niet al teveel over kwijt wilde.

Tegen de persoon Teun Visscher bestond geen persoonlijke aversie. Nee heus, het had louter te maken met het willen halen van doelstellingen die dit kabinet zich heeft gesteld: de diversiteit binnen alle (bestuurlijke) lagen van de Nederlandse samenleving moet een afspiegeling laten zien van de (etnische) verhoudingen man/vrouw. Binnen het kabinet zijn harde afspraken gemaakt om 'echt werk te maken van het diversiteitenbeleid'. Over hoe bezopen dit beleid eigenlijk is, heeft de door mij zeer gewaardeerde Encina Navan reeds uitvoerig geschreven!

Ter Horst zei het te betreuren, dat vanwege de ophef in de media rondom de voordracht van Teun Visscher tot korpschef, de zaak waar het haar werkelijk om te doen was, naar de achtergrond verdween. En die was: 'goede vrouwen benoemen in de top van de politie en verzet tegen het automatisme waarmee met name bij de politie witte mannen worden benoemd'.

De overheid is wel of niet integer. Een beetje integer kan niet
Vervolgens ging het gesprek over de kwestie waarvoor ze feitelijk was uitgenodigd: 'integriteit van het openbaar bestuur'. Ter Horst liet weten aan alle mensen die tot burgemeester worden benoemd de volgende vraag voor te leggen: 'heb je nou in vorige bestuurlijke functies, situaties meegemaakt die te maken hebben met inbreuk op integriteit'.

Volgens Ter horst hadden al die mensen bijna allemaal daarmee te maken gehad. Voor haar een signaal om er voor te zorgen dat iedereen die in het openbaar bestuur een functie vervult integriteit ook 'tussen zijn oren heeft'.

Gevalletje Korsakov? Rob Trip, niet zomaar voor een dooddoener te vangen, probeerde het toch nog maar eens: "Spreekt u iedere nieuwe burgemeester."  Ter Horst: "Ik spreek alle  burgemeesters." Rob Trip: "Heeft u ook dus die nieuwe burgemeester die er ooit was in Den Helder gesproken." Ter Horst: "ik spreek alle burgemeesters." Rob Trip: En die heeft gezegd ja daar zijn wel soms integriteitsproblemen in mijn omgeving geweest?" Ter Horst: "Nou ik kan mij niet herinneren of dat in het gesprek met hem aan de orde is geweest."

Dit korte intermezzo geeft in feite al aan, hoe betekenisloos het specifieke antecedentenonderzoek is, dat door Ter Horst vooraf aan een benoeming tot burgemeester persoonlijk wordt uitgevoerd. Uiteindelijk zag zij de kwestie rond Stefan Hulman toch vooral als een pijnlijk incident. Ter Horst nogmaals: 'het zijn altijd de spaarzame voorbeelden waar het mis gaat die breed worden uitgemeten'.

Zij wees er nadrukkelijk op, dat de meeste burgemeesters van buiten komen en daarom een 'frisse blik' hebben op wat er in de verschillende gemeenteraden gebeurt. Verder was het gewoon een kwestie van bestuurders scholen, zodat die inzicht krijgen wat ze uit hoofde van hun ambt wel en niet mogen doen.

Boerenbedrog
Het was duidelijk: Ter Horst beantwoordde de vragen alsof er ratten over het dak liepen. Dus probeerde Rob Trip het nog maar eens via een U-bocht: "Wat was er zo erg in Zuid-Limburg eigenlijk aan die zaak. Want die heeft u in het openbaar bloedlink genoemd?" Ter Horst: 'Ja Echt/Susteren he, daar doelt u op'.

Ter Horst wist opeens precies hoe daar de vork in de steel stak. De twee Wethouders (CDA) hadden moeten weten, dat het zonder officiële besluitvorming door de gemeenteraad, niet is toegestaan een deel van de begroting af te zonderen. Ter Horst, kijk wij zeggen altijd in het lokale bestuur: 'een wethouder is niks en dat  betekent dat een handtekening van een wethouder ook niks zegt'. Nu Ter Horst haar aanvankelijke schroom om openheid van zaken te geven, kennelijk toch had laten varen, dacht ik dat de immer pientere Rob Trip haar eindelijk over een ander zeer spraakmakend voorbeeld eens stevig aan de tand zou voelen.

Ik doel hier natuurlijk nadrukkelijk op de onderhandse deal, die Job Cohen (PvdA) en twee van zijn voormalige wethouders met het Turkse moskeebestuur hadden gesloten, zonder daar vooraf de gemeenteraad over te informeren. Helaas de kijker kwam bedrogen uit, want met geen woord werd over die schandalige kwestie gerept. Maar ach, zo langzamerhand kennen we het bestuurlijke inteeltcultuurtje wel waar het elfde gebod geldt: gij zult uw collega's niet verraden!...

Maar ook de affaire van grootschalige belangenverstrengeling en het op oneigenlijke gronden verstrekken van grote sommen gemeenschapsgeld door PvdA-bestuurders uit het Amsterdamse stadsdeel de Bijlmer, werd door beiden angstvallig vermeden. Het getuigt nu eenmaal van bestuurlijke en journalistieke integriteit, dat je weet op welk moment het gepast is te zwijgen. Twee voorbeelden van drakentanden, die minister Guusje ter Horst tijdens het vraaggesprek dus volledig links liet liggen. Hoe kon zij ook anders, als op rechts voorbeelden van integriteitsfraude eveneens voor het oprapen lagen!

Ter Horst (en met haar Rob Trip) weten donders goed dat het ter bevordering van de eigen politieke bloedgroep wel is toegestaan  andermans, maar niet je eigen 'rattennest' te bevuilen. Aldus viel daarmee het langdurig pleidooi 'om integriteit tussen de oren van bestuurders te krijgen' compleet aan duigen.

Bij de PvdA is het 'beste' niet langer een kwaliteit, maar een kwantiteit geworden
Welnu, waartoe deze lange inleiding tot de kwestie waar ik eigenlijk op wil attenderen: de voordracht van voormalig PvdA-fractievoorzitter en huidig PvdA-Kamerlid Jacques Tichelaar tot nieuwe Commissaris van de Koningin in Drenthe. Hoe zal minister Ter Horst in deze kwestie opereren? Zal ze op haar strepen gaan staan en vast willen houden aan doelstellingen t.a.v. diversiteitenbeleid? Of zal zij met een formele pennenstreek de voordracht bekrachtigen en dit vervolgens ter ondertekening aan hare majesteit voorleggen?

Natuurlijk is het mij niet gegeven in het getroebleerde hoofd van de minister te kijken, maar mijn theewater zegt mij, dat haar partijgenoot Jacques Tichelaar – die ongetwijfeld uit partijpolitieke overwegingen op een zijspoor is gezet -  geen enkele drakentand op zijn pad zal aantreffen, die zijn definitieve benoeming nog in de weg kan staan.

Coup d'état door het rode rattennest
Moeten we ons zo langzamerhand geen zorgen beginnen te maken? Zeker als we zien hoe zich een vast patroon aftekent waarmee de PvdA - en in verhevigde mate vanaf het moment dat die partij met Guusje Ter Horst als Minister van Binnenlandse Zaken een belangrijke (s)pion op het gebied van bestuurlijke benoemingen in handen heeft - bezig is haar machtsinvloed op tal van bestuurlijke niveaus schaamteloos, en met grote *minachting voor het democratische proces uit te breiden.

We stellen vast dat de PvdA er naar streeft - vanuit de gedachte dat de (grote) steden in toenemende mate de politiek bepalen - om stap voor stap op de belangrijkste posten haar 'mannetjes' geplaatst te krijgen: een soort monopoliestrategie, die ik zelf voor het gemak maar eens aanduid 'als het sluipenderwijs plegen van een politieke en bestuurlijke coup d'état'.

Het geeft met het oog op dit scenario toch echt te denken, dat er vandaag, juist vanuit de PvdA-kringen, op wordt aangedrongen, dat er een einde moet komen aan de "bijbaantjescultuur", terwijl het partijpolitieke nepotisme, het elkaar onderhands het ene na het andere bestuurlijk lucratieve luizenbaantje toeschuiven, nota bene binnen diezelfde partij als een extreem agressief kankergezwel om zich heen grijpt.

Want als er een partij is, die de kunst verstaat om met onversneden agitprop haar bestuurlijke en politieke koehandel zoveel mogelijk aan de directe controle te onttrekken, dan is het nu juist wel de PvdA.

Met name voor wat betreft de grote steden zijn partijpolitieke benoemingen schering en inslag en is elke democratische verhouding zoek. Met uitzondering van Den Haag zijn het stuk voor stuk benoemingen geweest vanuit de eigen PvdA-gelederen: Ahmed Aboutaleb voor Rotterdam; Rob van Gijzel voor Eindhoven; Aleid Wolfsen voor Utrecht. En daarnaast tal van gelijksoortige benoemingen voor de middelgrote en kleinere gemeenten.

Averechtse selectiviteit
Bijzonder curieus is het gegeven, dat uit een overzicht van benoemingen blijkt, dat het de 'Kroon' heeft behaagd van omstreeks 30 benoemingen tot burgemeesters die in 2008 plaats hebben gevonden, hiertoe maar liefst 24 (merendeels blanke) mannen de ambtsketting om te hangen, tegenover maar zes vrouwen.

Wie zelf kennis wil nemen van de staat van benoemingen kan op deze site terecht. Tot slot, voor wat betreft de huidige commissariaten van de Koningin liggen de verhoudingen man/vrouw zo mogelijk nog schever: van het dozijn aan commissarissen zijn er 10 mannen en slechts twee vrouwen.

Juist in die scheve verhouding kan Guusje Ter Horst, door de benoeming van Jack Tichelaar tot commissaris van de koningin te Drenthe principieel te blokkeren, het verschil maken. Maar hier hoeven we niet eens in een glazen bol te kijken, om met een absolute stelligheid te voorspellen, dat de benoeming al beklonken is en de kurken nu al van de champagneflessen kunnen.

*minachting: En hier neemt mijn walging een aanvang - ik kijk om mij heen: er is geen woord meer over van wat voorheen 'integriteit' heette, wij kunnen er niet meer tegen als een sociaaldemocraat de woorden emancipatie, integratie en participatie ook maar in zijn mond neemt.

Zelfs bij de geringste aanspraak op integriteit moet je vandaag de dag beseffen dat een linkse kerkganger, een socialist, een sociaaldemocraat niet alleen dwaalt, maar liegt - dat het hem gangbaar is geworden te polemiseren, te ridiculiseren, te bagatelliseren, te censureren, ja zélfs te fabuleren - grofweg uit calculerend 'eigenbelang'…

Den Haag: opium voor het volk (deel 2)

Zijne excellentie Barack Obama overweegt in gesprek te treden met gematigde elementen van de Taliban. Hij heeft hiertoe zijn militaire experts en strategen de opdracht gegeven een grote denkoefening op touw te zetten met als uitgangspunt na te denken: wat ze in Afghanistan willen bereiken en hoe ze dat voor elkaar denken te boksen.

Hamid Karzai: '...Voeg bij de etnische en religieuze tegenstellingen een snuif opium, olie, smokkel en corruptie, en het resultaat is een explosieve cocktail..'

'Strategisch simultaanschaken'
En natuurlijk is ons kabinet van dhimmitude hielenlikkers er meteen als de kippen bij, om voor zichzelf ook een stevige stem in dit nieuwe kapittel op te eisen. De kabinetsleden willen echter maar niet beseffen, dat zij zichzelf wel eens een veel te grote broek aanmeten. Onder de submissieve sneuvelkreet, 'Nederland-gidsland op de weg van de moslim', wil het steeds meer pionnen verzetten op het schaakbord van geopolitieke spanningen en conflicten. Terwijl zij in eigen land nauwelijks nog het hoofd weten te bieden aan de verschillende nationale crises.

Zo kan het politieke onvermogen van de ministers van Buitenlandse Zaken, Ontwikkelingssamenwerking en Defensie (Wie ziet trouwens nog de onderlinge verschillen tussen deze drie departementen!) ze er niet van weerhouden fluks de ene na de andere gambietopening uit de mouw te schudden, en het mag ook best allemaal een lieve duit kosten. Voor wat betreft het aanknopen van innige banden met omstreden schurkenstaten zowel in het verleden als ook in het heden, kunnen de verschillende veelal linkse politieke facties in dit land sowieso bogen op een lange, onafgebroken traditie van volksverraad.

Een beetje schaker weet dat er slechts een gradueel verschil bestaat tussen een gambiet en een daad van onberekenbare zelfopoffering. En zeker in tijden waarin het spook van bezuinigingen weer prominent zijn kop opsteekt en de staatsschuld weer de hoogte in schiet, vallen de financiële offers die samenhangen met de ambitie in het capitool van internationale 'asmogendheden' te worden opgenomen, tegenover de (nog) trouwe belastingbetaler nauwelijks meer te verdedigen.

Kapitaalvlucht
Niettemin blijkt dit op zich valide argument geen enkel gewicht in de schaal te leggen. Want binnen de hoogste echelons van strategische kopstukken, degenen dus die zichzelf op de voorgrond (laten) schuiven uit oogpunt van hun ver vooruitziende blik, is men stellig van mening dat het niet een kwestie is van 'en-of', maar onder alle omstandigheden van 'en-en'!

Vergelijk ons land eens met België en zie hoe schromelijk het contrast is, voor wat betreft de politieke grootheidswaan en morele aanmatiging van onze regenten met het oog op buitenlandse kwesties. De Haagse politieke elite dus die, in tegenstelling tot onze Zuiderbuur, eist overal, onder alle omstandigheden en over alles een hartig woordje mee te mogen spreken. Bezie het vooral ook tegen de achtergrond van een onverzadigbare machtshonger bij onze regenten zichzelf, andermaal op kosten van de belastingbetaler, te verzekeren van lucratieve posities binnen het internationale elitekorps van politieke zelflanceerders.

Terwijl in eigen land steeds meer stemmen opgaan de eigen economie te stimuleren door vooral niet te beknibbelen op ons collectief uitgavenpatroon, draagt onze politieke elite ons zuur verdiende geld als water naar zeeën van niet te stillen bloeddorstigheid.

Zelfs de welbeschouwd eng nationalistische oproep, voorlopig onze vakanties in eigen land door te brengen, weerhoudt de Haagse elite er zelf niet van, om onder het mom van internationale werkbezoekjes, de moede ledematen in verafgelegen (liefst exotische) oorden, gepaard aan verachtelijke overdaad aan onbezoldigde luxe, uit te strekken; immers de belastingbetaler betaalt en daar bovenop mag het Haagse elitekorps uitgaven elders gedaan, ook nog eens onder het kopje 'beroepskosten' van de belasting aftrekken!

Zo wordt dus de belastingbetaler, die zich niet weet in te likken binnen de (inter pares) geaccepteerde politieke graai- en maaicultuur, het vel over de oren getrokken. Hij moet er ongevraagd voor opdraaien, wanneer de zoveelste diplomatieke vredesmissie erop uit trekt - om onder het mom van 'werken' aan de internationale betrekkingen - ons aller geld in de verschillende 'onshore' belastingparadijzen vooral voor zichzelf veilig onder te brengen.

Aldus weet het diplomatieke elitekorps, waar ook het koningshuis toe behoort, zichzelf verzekerd van een veilig heenkomen, mocht in eigen land - in de geest zoals Ortega y Gasset beschrijft in zijn boek 'De opstand der horden' - onverhoopt de pleuris uitbreken als  onvermijdelijk gevolg van het ondemocratisch en ongebreideld najagen van nauwelijks nog te bevatten elitair eigenbelang!

Hoe kan het ook anders als we 'onze manschappen' met gevaar voor eigen leven exporteren teneinde elders democratie, veiligheid en stabiliteit te brengen, terwijl we tegelijkertijd als gemeenschap met alle egards de grootste aanstichters van de vele internationale brandhaarden importeren, om andermaal op kosten van de belastingbetaler, eens even gezellig bij te praten hoe nog meer geld, materieel en mogelijk mensenlevens op het schaakspel van operationele zelfprofilering te zetten.

'Bij de duivel te biecht gaan'
Ja misschien dat er door deze of gene vredestichter, zij het in bedekte termen, zelfs besproken kan worden, welk land voor het boven elke twijfel verheven 'goede doel' de meeste body bags op zijn conto mag bijschrijven. Zal mij in elk geval nauwelijks nog verbazen in het huidige "obamanische" klimaat van mondiale zelfislamisering waarin zelfs het, op hoop van zegen, onderhandelen met de gezworen vijand nog bespreekbaar is.

Ik stel me zo voor hoe het er aan toe zal gaan, als het kabinet op 31 maart (op nadrukkelijke instigatie van het supranationale tandem Obama/Clinton), een Afghanistan-top zal houden, waar onder de diplomatieke dekmantel van een radicale koerswijziging, vertegenwoordigers van islamitische landen, zoals daar o.a. zijn Pakistan, Soedan, Libanon, Irak, Somalië, Iran, (Israël niet!) en vanzelfsprekend 'gematigde' afgevaardigden van de Taliban en Hamas, in de Grote Tent van Big Brother aan mogen schuiven.

Als die geplande top een dag later zou worden gehouden, hadden we nog aan een misplaatste 1 april grap kunnen denken, maar zelfs die dolkomische ontsnappingsroute is ons niet gegeven. De top is voor het diplomatiek elitekorps van opiumschuivers namelijk dodelijke ernst, al moeten ze desnoods voor dit hoogst verraderlijke zoenoffer jegens den vijand 'onze jongens' in een kansloze 'schaaps-herdersmat' laten lopen.

Barack Obama: ‘the rumble and jungle of politics’

Op de site van De Nieuwe Standaard heeft Michael van der Galien een artikel geplaatst waaruit blijkt, dat de electorale steun voor Obama aan het afkalven is. Waar een maand of twee geleden ongeveer 68 procent vond dat hij het goed deed als president, kan hij nu op nog maar de goedkeuring van 56 procent rekenen. Van alle kiezers keurt inmiddels 43 procent zijn beleid af.

'Vertrouwenscrisis'
'Big government is really his (Obama's) bag, but he doesn't own up to it', schrijft Tony Blankley auteur van het boek "American Grit: What It Will Take To Survive and Win in the 21st Century". 'De allerhoogste prioriteit' volgens Blankley 'is dat we ons moeten vermannen -- persoonlijk, cultureel, en als nationale militaire mogendheid'.In dit boek geeft hij verder ook een opsomming van maatregelen waarmee Amerika bijvoorbeeld de geopolitieke crises het hoofd kan bieden.

Het contrast kan welhaast niet groter zijn voor wie het artikel in de Volkskrant heeft gelezen waar staat: 'Niets doen is de beste kabinetsmaatregel om de gevolgen van de crisis te bezweren'. Toegegeven, soms is het beter niets te doen, dan je met submissief gemoed tot de verkeerde richting te bekeren!

Zoals de meeste nationale overheden, zit ook het kabinet Balkenende in hetzelfde schuitje als zijn Big Brother aan de overzijde van de Atlantische oceaan. Het vertrouwen van de bevolking m.b.t. de vraag, of met de crisismaatregelen van het kabinet Balkenende, Bos en Rouvoet de combinatie van een algehele financiële en economische malaise op de juiste wijze wordt tegengegaan, neemt zienderogen af. Zoals gezegd, ook in Amerika blijkt uit de opiniepeilingen van Scott Rasmussen het vertrouwen in Barack Obama, als direct gevolg van de in veler ogen verkeerde aanpak waarmee hij en zijn team van specialisten de crises te lijf gaan, met de week af te nemen.

Vooropgesteld wat mezelf betreft durf ik zondermeer staande te houden t.o.v. Barack Obama als mens niet vooringenomen te zijn. Zijn retorische gaven staan als een huis, maar de uitvoering ervan zal op termijn onvermijdelijk blijken als een luchtkasteel uit elkaar te spatten: in plaats van de beloofde morele en economische oppepper, zullen al degenen die hem zo 'blijgelovig' het mandaat van vier jaar presidentschap hebben verleend een opdoffer vanjewelste te verwerken krijgen.

Want ' door de bank genomen' is uiteindelijk niet hij het, die bepaalt welke koers de V.S. moeten varen om uit het slop te geraken, maar maakt het collectief van electoraal op revanche beluste democraten in het Huis van Afgevaardigden de dienst uit. De kans is niet gering dat het ogenschijnlijk trouwhartige team van deskundigen en adviseurs waarmee Barack Obama zich laat omringen, weldra geen eensgezinde homogene ploeg zal blijken te zijn, maar een tamelijk willekeurige verzameling politici dat grotendeels eigen deel(staat)belangen najaagt.

Niet alleen ziet Barack Obama, gelet ook op het financiële en economische herstel waar de meeste Amerikanen met smart op zitten te wachten, zich voor een immense opgave geplaatst, maar tevens zal blijken dat het zo mogelijk nog een grotere Sisyphus taak is, het electoraat aan zich gebonden te houden.

'Dweilen met de kraan open'
Ook het op oneigenlijke gronden gevoerde verkiezingsthema van etnocentrische belangen en vermeende tegenstellingen, dat Barack Obama in aanloop naar de verkiezingen zo opvallend in de kaart heeft gespeeld, kan hem gaandeweg de rit nog wel eens behoorlijk opbreken. Temeer als zal blijken dat aan de basis hiervan niet de verwachte samenballing van krachten de beoogde economische meerwaarde zal opleveren. En in tegendeel dezelfde 'grassroots movements', nog meer dan voorheen, afhankelijk zullen worden van door de staat gefinancierde stimuleringsmaatregelen, zonder dat zich dit noodzakelijkerwijs in meer arbeidsproductiviteit zal uitbetalen.

De omvangrijke mate waarin aan de ene kant belastinggeld wordt uitgegeven, zal geen gelijke tred houden met geringere belastinginkomsten die aan de andere kant binnenkomen. Daarentegen zal het cynisme wel in gelijke mate toenemen, waarmee omgekeerd de beloofde gouden bergen van verandering en voorspoed niet worden waargemaakt.

En in het huidige klimaat van grote economische instabiliteit, gekoppeld aan een toenemende teleurstelling over het uitblijven van klinkende resultaten, is op de weegschaal van 'presidential approval' één grammetje teveel aan politieke ressentimenten al voldoende om de balans - die nu nog met 56% in het voordeel van Obama uitslaat - definitief in zijn nadeel te doen doorslaan. Want…

Zelfs Barack Obama ontkomt niet aan de politieke wetmatigheid die gebiedt, dat iemand slechts zolang het vertrouwen geniet, totdat het moment aanbreekt waarop dit niet meer het geval is. En dan kan het zomaar heel snel bergafwaarts gaan met zijn als een komeet omhooggeschoten populariteit.

Waiting to throw the right punches
Gaandeweg de rit, zal hij en het team van vertrouwelingen dat hem omringt, steeds verder in de verdediging worden gedrongen. En natuurlijk zijn de republikeinen in 'the rumble and jungle of politics' in opperste staat van paraatheid, om Obama bij het minste geringste moment van presidentiële zwakte met hun 'right-hand lead punches' te bestoken. Vanuit geen ander oogmerk natuurlijk, dan hem het liefst zo vroegtijdig mogelijk een knockout te verkopen.

Plotseling herinner ik mij weer het legendarische duel tussen Muhammad Ali en George Foreman. (Hetzelfde jaar trouwens, 1974, waarin Gerald Ford de tot aftreden gedwongen Richard Nixon opvolgde.)

Zeven ronden lang liet Ali de vechtmachine Foreman uitrazen terwijl hij met tactisch vernuft een spervuur aan slagen wist te ontwijken. Zienderogen raakte Foreman met elke nieuwe ronde vermoeider. En terwijl het er toch alle schijn van had dat hij het gevecht met Ali in zijn voordeel leek te beslechten, landde Ali in de achtste ronde een 'dodelijke' combinatie van twee genadeloze mokerslagen: de eerste was een linkse hoekslag - hierdoor boog het hoofd van Foreman in de juiste positie - gevolgd door een 'snoeiharde rechtse' die vol op het gezicht terecht kwam. Foreman viel naar het canvas en terwijl hij nog uit alle macht probeerde op te krabbelen was het gevecht beslist.

Aan de lezer om uit te maken wie nu wie is in 'the rumble and jungle of politics'… Voor mezelf zou ik wel weten op wie ik mijn geld moest zetten!

PvdA: 'op de weg van de moslim'

In 2006, nadat de PvdA bij de gemeenteraadsverkiezingen een eclatante overwinning had geboekt kraaiden de sociaaldemocraten alom victorie. Probleemloos behaalde hun partij in tal van steden de absolute meerderheid. Al werd het niet hardop gezegd, toch was de verkiezingswinst niet in de laatste plaats behaald, doordat allochtone stemmers, onder wie veel moslims, massaal voor de sociaaldemocraten hadden gekozen.

Wouter Bos: "Wij zijn niet bang voor 'tsunami aan niet-handenschudders'..."

Dissidenten
Ondanks het grote enthousiasme dat zich van de sociaaldemocraten meester maakte, kon binnen de partij ook geluiden gehoord worden, die de intense vreugde enigszins wilden temperen. Zo zag Wouter Bos het gevaar van een 'Partij van de Allochtonen'.

Vooral van kandidaten die met voorkeursstemmen een plekje in de raad hadden weten te bemachtigen, vroeg hij zich af  'of die wel voldoende gekwalificeerd waren'. Hij sprak daarbij echter tevens de hoop uit: 'als wij gewoon vasthouden aan ons verhaal, blijven we de partij voor iedereen'.

Gelet op dit artikel in dagblad Trouw, dreigt die hoopvolle rode droom nu al grotendeels in duigen te vallen. Volgens Jos Kuijs van het Centrum voor Lokaal Bestuur van de PvdA hebben de afgelopen periode 'ongeveer veertig raadsleden zich afgescheiden'. Hij zegt dat 'twintig procent van hen van niet-Nederlandse afkomst is'. Hij noemt dat 'een hoog percentage omdat het grofweg het dubbele van het percentage allochtonen is, dat voor de PvdA in de gemeenteraden zit'.

Op het gevaar af mogelijk te generaliseren, moet hiervoor toch een verklaring zijn. Om te beginnen was het niet Wouter Bos, zoals het artikel in Trouw valselijk suggereert, die over 'een vooruitziende blik bleek te beschikken', maar juist de partij van Geert Wilders, die consequent heeft gewaarschuwd voor het zogeheten loyaliteitsconflict.

Wie herinnert zich namelijk niet meer, dat in het domineeslandje van (gereformeerde) bidbroedertjes de hel losbrak toen de PVV zeer terecht kritische vraagtekens plaatste bij de installatie van twee bewindslieden met een dubbel paspoort? Want...

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan
Behalve dat lokale PvdA-politici met een moslimachtergrond, in toenemende mate de partij gebruiken als springplank voor hun "dawaïstische" ambities - het biculturele boegbeeld Ahmed Marcouch is daar wel het meest hinderlijk in het oog springende voorbeeld van - zien we ook dat landelijke biculturele boegbeelden binnen de PvdA, eenmaal op het pluche, buitengewoon ontvankelijk zijn voor hun streng cultuurgebonden achterban, en soms zelfs voor inmenging vanuit de respectievelijke landen van herkomst.

Dezelfde Jos Kuijs merkt overigens terecht op dat deze problemen ook bij andere partijen spelen. Zo vertoont Tofik Dibi (GroenLinks) steeds meer de neiging het integratiedebat binnen zijn partij naar zijn hand te zetten. (Lees in dit verband ook het artikel van cynicus.) Bovendien kampt die partij al jaren lang met de naweeën van de salafistische dwarsligger en beroepsdissident Mohammed Rabbae. Er zijn ook positieve uitzonderingen te noemen zoals bijvoorbeeld CDA'er Coskun Çörüz. Desalniettemin is het toch vooral de PvdA, die op grote schaal wordt geconfronteerd met afvalligheid van moslimse raadsleden.

Uitgaande van de gedroomde werkelijkheid dat deze biculturele boegbeelden, eenmaal binnen het gestaalde kader van de sociaaldemocratie ingekapseld, vanzelf wel hun "dawaïstische" ambities voorgoed aan de kapstok zouden hangen, blijkt steeds vaker dat de PvdA a. buiten de islamitische waard heeft gerekend die nu eenmaal binnen de dubbele inborst van veel van deze boegbeelden huist, en b. dat haar ogenschijnlijk gestaalde kaders meer aan erosie onderhevig zijn, dan zij in haar stoutste dromen voor mogelijk had durven houden.

Zoals eerder geformuleerd, heeft de PvdA zichzelf met haar zogenaamde vooruitziende blik, op de keper beschouwd juist met terugwerkende kracht in het knellende maatpak van de politieke jihad laten naaien. In wezen staat zij toe, dat onder het mom van volwaardige politieke participatie van de moslimse medemens, de salafistische tangconstructies die hiervan het onvermijdelijke gevolg zijn de kernwaarden van haar eigen partijbeginselen fundamenteel aantasten.

Shariasocialisme
Het is, om het in de woorden van Femke Halsema te zeggen, 'erg zuur' voor de PvdA, die zichzelf bij monde *Ahmed Aboutaleb nadrukkelijk op de borst klopt, dat 'zij als politieke partij de enige is, die in haar beginselprogramma het recht op geloofsafval ook heeft gedefinieerd en erkend', terwijl zij tegelijkertijd echt progressieve leden als bakstenen laat vallen, maar omgekeerd moslims, die bij verre na niet beantwoorden aan haar partijbeginselen met alle macht binnen boord poogt te houden.

Het enige wat je Wouter Bos - die wellicht ongemerkt als bruggenhoofd fungeert op grond waarvan het salafisme binnen zijn partij vaste voet aan de grond heeft gekregen - dient na te geven is, dat hij zijn bange vermoedens namelijk, de transformatie van de PvdA tot 'een Partij van de Allochtonen', juist vanwege het submissieve gemarchandeer met de eigen partijbeginselen, over zichzelf en zijn steeds nadrukkelijker op een leest van het schariasocialisme geschoeide partijkader heeft afgeroepen.

Tot slot roep ik nog maar eens de 'gevleugelde' woorden in herinnering die Wouter Bos onlangs nog tijdens het partijcongres sprak: "Als PvdA hebben we wortels in alle grote **emancipatiebewegingen van de afgelopen eeuw. En omdat wij, en niemand anders, kapitaal in handen hebben met Aboutaleb, Albayrak, Marcouch, Karakus, Arib en al die anderen, zijn wij de aangewezen partij om de soms draconische veranderingen door te voeren! Zij zijn de sleutel terug naar de harten van de mensen."

*Ahmed Aboutaleb zie uitzending vanaf minuut 30

**emancipatiebewegingen: lees een onbeteugeld (zelf-)islamiseringsoffensief

Jet Bussemaker: 'sterk staaltje autistisch gedrag'

Staatssecretaris Bussemaker van Volksgezondheid is niet van plan om openbaar te maken waaraan de 22 miljard euro wordt besteed die jaarlijks opgaat aan de AWBZ. Zij zal de Tweede Kamer alleen dan inlichten als er een 'enorme groei' is in bepaalde uitgavenposten.

                      
"Sleutelen aan feilen van huidige systeem heeft geen zin meer." Jet Bussemaker

Sociaaldemocratische ongehoorzaamheid
Is het niet een crying shame dat de grootstedelijke sociaaldemocraten AWBZ-gelden massaal aanwenden om quasi 'kwetsbare' gedragsgestoorde jongeren veelal uit Marokkaanse gezinnen een extra rugzakje mee te geven? En is het niet een nog grotere schande dat verantwoordelijk "Staatssecretaris van Volksverzieking", Jet Bussemaker, onder geen beding openheid van zaken wenst te geven over de enorme toeloop van deze jongeren op het gebied van 'activerende begeleiding' en 'ondersteunende begeleiding'?

Jaarlijks wordt er een bedrag van € 22 miljard euro aan zorggelden uitgegeven. Gelden die in beginsel aangewend worden voor (medisch) noodzakelijke voorzieningen waarvoor mensen zich niet bij een zorgverzekeraar kunnen verzekeren. Ongetwijfeld zal een groot deel van deze gelden ook daadwerkelijk besteed worden waarvoor ze eigenlijk conform de Wet voor bedoeld zijn.

Het stuit bij mij en de meeste andere Nederlanders op geen enkel bezwaar, dat wij ons op deze manier solidair betonen met mensen, die met de beste bedoelingen op deze steun zijn aangewezen. Daar ligt dan ook niet het pijnpunt! Een ander verhaal is het echter, als er al te creatief met de voorwaarden wordt omgesprongen en de zorggelden aan tal van zaken worden besteed, waarvoor de AWBZ in feite niet bedoeld is.

Zo was er een aantal jaren geleden terecht veel ophef over het feit dat zorgverleners van de verschillende Riagg-instellingen hun allochtone patiënten nareisden om hun ook in land van herkomst hulp te kunnen bieden. En ondanks een wettelijk verbod in 2004 gingen de Riagg- en thuiszorginstellingen gewoon door op de ingeslagen weg van het 'sociaal-medisch verantwoord' potverteren!

De zorgverleners die ten laste van de AWBZ in het buitenland hun diensten aanboden hadden geen boodschap aan de aangescherpte Wet. Zo lieten ze de toenmalige minister De Geus (CDA) weten 'dat die geen verstand van zorg had'. Hun argument: 'door onze cliënten ter plaatste te helpen, besparen we honderden euro's en voorkomen we dat zij na hun (in de regel) acht weken durende vakantie een terugval krijgen en dan maanden extra zorg nodig hebben.'

De toenmalige linkse oppositie sprak er openlijk schande van dat de minister om zulke futiliteiten de wet had aangescherpt: het was, zo vond de oppositie, 'feitelijk een verkapte vorm van allochtoontje pesten, groepen mensen die doorgaans toch al de allerzwakste schakel van de samenleving vormden.''

En weldra bleek de aanscherping dan ook vooral een papieren tijger. Op soms hilarisch creatieve wijze werd de aanscherping van de wet massaal omzeild, en dit gebeurt nog steeds. Thuiszorginstellingen van, voor en door (veelal) Marokkaanse 'zorgbehoeftigen' schoten weldra als segregerende splijtzwammen uit de grond.

De meest fantastische doelstellingen werden bedacht om het 'Rif-project' niet te laten stranden op de in hun ogen typisch 'rechtse' kruideniersmentaliteit. Teveel zou er 'op de kleintjes worden gelet'. Maar vooral zagen de alternatieve zorgaanbieders hun kans schoon om voor zichzelf de ongebreidelde gouden greep uit de pot met zorggelden veilig te kunnen stellen.

Arglistig en asociaal
De grootstedelijke sociaaldemocraten, kennelijk eventjes ontwaakt uit hun dhimmitude sluimer, maakten vervolgens op grote schaal gebruik van een moment van "verstandsverheldering": een specifieke vorm van moslimcliëntelisme maakte zich als een dief in de nacht van hun meester. Hadden ze immers niet de handen vol met die onbeheersbare Marokkaanse straatschoffies. En betekende een al te hard optreden niet dat zich de moslimstemmer massaal van de partij zou afwenden?

Wat kon er op gevonden worden, zodat zij toch iets aan de veel voorkomende gezinsproblemen bij heel wat Marokkaanse gezinnen konden doen en tevens hoe die jongeren, die anders toch maar voor rat en galg zouden opgroeien, op een menswaardige manier bij de samenleving te betrekken?

Nou ja voor de genoemde gezinsproblematiek bood natuurlijk de AWBZ-regeling een dankbare uitkomst: zorg gewoon dat er vanuit de talloze zorg- en thuisinstellingen geoormerkte gelden vrijgemaakt worden, en sluis die dan vervolgens onder het mom van 'activerende begeleiding' en 'ondersteunende begeleiding' linea recta door naar die ene buitengewoon specifieke doelgroep. De dank vanuit dezelfde achterban zou oneindig groot zijn en zou zich voor de PvdA vanzelf uitbetalen in een fiks aantal extra stemmen.En zeg nou zelf, daar is het ze bij de partij van de arbeid uiteindelijk toch allemaal om te doen!

Afkeurenswaardig cliëntelisme
Op eenzelfde wijze namen de grootstedelijke sociaaldemocraten de Wajong-regeling onder de loep. Zouden er geen mazen in die regeling te vinden zijn, waarmee het mogelijk was om allochtone jongeren die hun school niet afmaakten en een beetje doelloos op straat gingen rondslingeren - waar ze dan toch alleen maar onaangepast gedrag zouden vertonen - een stukje zelfstandigheid te mee geven door ze groepsgewijs in de Wajong-regeling te stoppen?

Niet alleen hielp je daarmee de probleemgezinnen nog eens extra, maar bovendien zou het effect ervan kunnen zijn dat deze jongeren langzaam een sociaal aanvaardbaar leven konden gaan leiden. Ach, en vragen over de 'enorme groei' van deze regeling vielen even zo makkelijk te pareren. Men had op de verantwoordelijk departementen partijgenoten, die geheel eigenstandig konden bepalen wat onder een 'enorme groei' moest worden verstaan.

Van dit staaltje, hoe de belastingbetaler met wollige zinnen om de tuin te leiden, gaf partijleider Wouter Bos onlangs nog een onvervalste proeve: 'Neem de Wajong. Het is niet solidair om kwetsbare jongeren (in feite heeft Bos de vaak Marokkaanse 'straatschoffies' op het oog) vanaf hun 18e voor de rest van hun leven af te schrijven en op te bergen.' Maar Wouter, dat is nu precies wat jij en jouw partijgenoten massaal doen.

Wouter Bos: 'het is niet solidair om de kleine kans die er soms is om WAJONGERS (dus weer diezelfde schoffies) toch mee te laten doen op de arbeidsmarkt, weg te laten lopen en af te kopen met een uitkering.' Maar Wouter, dat is nu precies wat jij en jouw partijgenoten massaal doen.

Wouter Bos: 'En dus is het goed dat wij de WAJONG solidair houden door haar te veranderen, de uitkering te behouden, de aandacht te verleggen.'  Maar Wouter, dat is nu precies wat jij en jouw partijgenoten massaal doen. En dan met name dat laatste!

Alle kleine beetjes helpen
Een voorlopig dieptepunt waarmee de PvdA poogt de aandacht voor haar schaamteloze moslimcliëntelisme te verleggen, is de botte weigering van staatssecretaris Jet Bussemaker om aan te geven waar de 22 miljard euro per jaar aan AWBZ-zorggelden aan opgaan.

Een al te gedetailleerd kostenplaatje van de verschillende uitgaven, zou wel eens aan het licht kunnen brengen, dat er op ongekend grote schaal, met name door de grootstedelijke sociaaldemocraten, de hand wordt gelicht met allerlei regelingen en subsidies, die daar in feite niet voor bedoeld zijn.

Snijden in overheidsuitgaven
Net nu zich het kabinet buigt over tal van impopulaire bezuinigingsmaatregelen, die ook de allerzwaksten zullen treffen: bijvoorbeeld dementerende ouderen, bejaarden in zorg- en verpleeghuizen, hulpbehoevenden die op goede thuiszorg zijn aangewezen, of de kleine groep met meervoudige ernstige beperkingen, kan staatssecretaris Bussemaker - een dhimmitude maagdenkooi die de strijdt aanbindt tegen meisjesbesnijdenis?! - het natuurlijk absoluut niet aan de premie- en belastingbetalende burger verkopen, dat de uitgaven van de AWBZ op onbeheersbare wijze uit de klauwen dreigen te lopen.

En wel juist en met name doordat haar eigen grootstedelijke partijgenoten, op oneigenlijke gronden en sec vanuit moslimofiele bijbedoelingen schaamteloos misbruik maken van deze zorggelden. En het meest alarmerend is, dat een meerderheid in de Tweede Kamer Jet Bussemaker (PvdA) met haar zelden vertoonde minachting voor de Wet Openbaarheid van Bestuur, geen strobreed in de weg legt.

Haroon Raza: 'advocaat van de duivel'

"Noem mij iemand die respect kan opbrengen voor Adolf Hitler" vraagt Raza - zelf moslim - retorisch. Wilders zaait haat tegen moslims. Hij probeert mensen met een ander huidskleur of geloof te reduceren tot dingen, tot nummers. Alsof het geen mensen zijn. Precies zoals Hitler dat deed met de joden."

"Ik roep u en uw leger op tot Allah, Degene die alle respect en achting waard is. Ik heb mij hiermee verlost van mijn plicht Zijn boodschap en advies over te brengen." Profeet Mohammed

The Art of taqiyya
"Noem mij iemand die respect kan opbrengen voor Adolf Hitler?", vraagt advocaat Haroon Raza retorisch. Nu wil het euvel, dat bij het stellen van een retorische vraag, in het gemeen, het antwoord erop al bij voorbaat in de vraagstelling zelf besloten ligt. Dus degene die zich van deze stijlfiguur bedient, laat voor zichzelf geen twijfel en stelt zijn intellect domweg tevreden met een tautologie: het is zoals het is en elk ander nog mogelijk antwoord komt domweg nicht im Frage.

Ogenschijnlijk vanzelfsprekend moet alles wat er vervolgens op volgt 'dus waar zijn'. Zo ook de bewering volgens Haroon Raza 'dat Geert Wilders haat zaait tegen moslims, precies zoals Hitler dat deed tegen Joden.' Maar in de regel ligt onder datgene wat mensen boven elke twijfel verheven achten, vaak een addertje verscholen. De uitspraken van Raza over Geert Wilders vormen daarop geen uitzondering.

Hij zegt: 'Wilders probeert mensen met een andere huidskleur' - welke huidskleur geeft Raza niet aan! – 'te reduceren tot dingen, tot nummers'.

Omkering van de bewijslast
Welnu hier bijt de slang zich in zijn eigen staart. Moslims kunnen volgens Raza niet los worden gezien van huidskleur, hetgeen dus volgens zijn definitie onvermijdelijk lijdt tot verschillen in ras op grond van huidskleur. En terwijl hij Geert Wilders impliciet tracht weg te zetten als racist, veroordeelt hij zichzelf bij het hanteren van deze definitie expliciet tot racist.

En dat is dan eigenlijk ook wel logisch, want anders zou hij geen moslim zijn volgens de definitie die we hiervoor in de koranische rassendoctrine kunnen ontwaren. Over de vraag of dit nu eigenlijk de bedoeling was van Raza, toen hij uit platvloerse profileringsdrang de media inschakelde, kan alleen hijzelf uitsluitsel geven.

Feit is wel dat meneer de advocaat - die ook al een van de mensen was, die het middels een uitspraak van het Amsterdamse hof voor elkaar heeft gekregen, dat justitie Geert Wilders alsnog moet vervolgen - graag aan de weg mag timmeren. Zo zegt hij: "Over vijf jaar ben ik nummer 1-advocaat van Nederland!" Toe maar, door valse bescheidenheid wordt meneer de advocaat niet gehinderd.

Het recht op weerwoord
Maar een ieder die zichzelf het recht op weerwoord niet laat ontnemen, zal zich door om het even welke advocaat van de duivel, niet op voorhand de mond laten snoeren. En zal zich dus evenmin door Raza, een volbloed shariacraat, knollen voor citroenen laten verkopen. Hij zal zijn volle verstand gebruiken en zelf onderzoeken wat waar is over de aantijgingen jegens Geert Wilders en wat er, onder de banier van list en bedrog, allemaal met de haren bij wordt gesleept.

En zo kan hij inmiddels weten, dat er ruim een miljard mohammedanen zijn, die veertien eeuwen na diens verscheiden nog steeds een schijnheilige valsmunter, rabiate Jodenhater en een van de meest omstreden grondleggers van de latere nazi-ideologie, profeet Mohammed, vijf keer per dag in opperste devotie de hielen likken.

Of je moslims nu wel of niet als een ras dient te bestempelen, experts inzake rassentheorieën zijn nog steeds niet in staat gebleken hierover een eensluidende definitie te formuleren. Feit blijft dat de koran een blauwdruk levert voor een van de meest taaie en kwaadaardigste rassendoctrines: het 'moslim über alles principe'…

De koranische rassendoctrine leert vanuit een apodictische superioriteit: er bestaat geen groter godsgeschenk dat ooit de mensheid in de schoot werd geworpen dan de vrome moslim. Een ongebreidelde grootheidswaan die door aanbidders van profeet Mohammed van generatie op generatie welhaast recessief wordt overgeërfd.

En aldus ontkiemt in beginsel in de ziel van elke nieuw geboren moslim het zaad dat, geheel conform de boodschap van profeet Mohammed uitgroeit tot een ideologische geloofsplicht die, vervuld van satanische haat, leert: "Ik roep u en uw leger op tot Allah, Degene die alle respect en achting waard is. Ik heb mij hiermee verlost van mijn plicht Zijn boodschap en advies over te brengen."

Oorlogsapologie van profeet Mohammed
Inch' Allah!: "Ik belegerde, plunderde en onderwierp. Mijn leer van de Heilige Oorlog brengt de zegenrijke gedachte, waarbij uiteindelijk elk ander ras het onderspit zal moeten delven.

Het is de ontzagwekkende gedachte aan het wereldwijde islamitische Rijk: degenen die zich haar niet onderwerpen, zijn gedoemd, allen die haar in vrome vastberadenheid aanvaarden, zullen uiteindelijk tot de totale wereldheerschappij zijn uitverkoren. Ik verkondig u de leer van de Gewapende Jihad, die uit erbarmen aan elke niet-moslim het recht voorbehoudt zichzelf te islamiseren of anders, te elimineren, oftewel *aslim taslam.

Een goddelijke act van opperste genade en voorzienigheid mij rechtstreeks gezonden uit de boezem van Allah: als een zegepraal die gepaard zal gaan met een tot dusver ongehoord wapengekletter. Opgeluisterd en rondgebazuind met een daverend trompetgeschal waarmee de Westerse beschavingsorde en elke andere staat van duisternis met een krachtige klaroenstoot van de wereld zal worden weggevaagd."

Het vergt bepaald geen bovenmatig historisch besef, om voor onszelf vast te kunnen stellen, welke megalomane griezels zich aan deze islamofascistische geloofsdictaten doorheen de tijd allemaal schatplichtig waanden. Het mag daarom als een gotspe van opperste orde worden beschouwd, dat nu net een van de vele "duivelsadvocaten" van de profeet en Jodenhater Mohammed, moslims anno nu vergelijkt met de Joden van toen die door Adolf Hitler met miljoenen tegelijk over de kling zijn gejaagd.

Onderwijl timmert de advocatuur van Allah gestaag aan de weg. Zo weet zij zich geflankeerd door een fanatiek oprukkende myriade van salafistische letterknechten en grijpt ten faveure van de sharia elk mogelijk precedent aan, op grond waarvan zij de seculiere steunpilaren onder ons democratisch rechtsstelsel vandaan kan zagen!

*aslim taslam: 'als je je overgeeft, word je niet gedood', ook te vertalen als 'indien je moslim wordt, blijf je behouden'. (Utrecht lezing Hans Jansen; bekijk film vanaf min. 0:7.00 t/m 0:7.25)

Noord/Zuidlijn: 'zak eens lekker door'

Amsterdammers moeten niet raar opkijken als de Noord/Zuidlijn uiteindelijk vier miljard euro kost en pas in 2020 klaar is, zegt hoogleraar Hennes de Ridder vandaag in de Volkskrant. “Niks bijzonders, als je het wereldwijd bekijkt”.

Tjeerd Herrema: "Het hele proces rondom de stelselmatige kostenoverschrijdingen leidt tot een uitkomst, die de stad Amsterdam nauwelijks nog kan dragen."

'Als het schaap verdronken is, demp dan de beerput van bestuurlijke incompetentie'
Voor hoe dom denkt hoogleraar Hennes de Ridder, de burger van Amsterdam eigenlijk te moeten slijten? En wie is het zo langzamerhand nog niet opgevallen, dat er telkens wel een of andere buitengewoon hooggeleerde buikspreekpop uit de hoge hoed van bestuurlijke incompetentie wordt getoverd, met ogenschijnlijk geen andere bedoeling, politieke blunders, maatschappelijke misstanden of om het even wat voor gebeurlijkheden die geacht worden het voorstellingsvermogen van 'de gewone burger' te boven gaan, middels fancy verpakte verklaringen, die vaak bol staan van politieke drogreden en of valse tegenstellingen, gemeenzaam weg te poetsen of te bagatelliseren?

Nu valt de hoogst twijfelachtige eer de Amsterdamse burger op onnavolgbare wijze een rad voor ogen te draaien dus te beurt aan de heer De Ridder, hoogleraar aan de TU Delft. Hij mag alvast wat schoten voor de boeg geven, in een poging voor de bestuurlijke verantwoordelijken de storm van kritiek, die ongetwijfeld op hen zal afkomen, uit de zeilen te nemen. Aanstaande dinsdag publiceert de Amsterdamse Ombudsman, Ulco van de Pol zijn definitieve rapport over het debacle rondom te aanleg van de Noord/Zuidlijn.

Afgaande op een eerder door het Parool gepubliceerde conceptrapport, zullen de conclusies over het collectieve falen van het 'bestuurlijk team' voor de metrolijn (Herrema, Van Poelgeest en wethouder van Financiën Lodewijk Asscher) weinig vleiend zijn en kan hun, stuk voor stuk, grove nalatigheid worden verweten.

Maar Hennes de Ridder denkt dat het allemaal niet zo'n vaart zal lopen. Volgens hem valt het bijvoorbeeld met die kostenoverschrijding voor de Noord/Zuidlijn allemaal wel mee. 'Ze zijn zelfs normaal'  meent hij, 'zeker als ze worden vergeleken met andere grote projecten, die soms wel tien keer zoveel kostten als oorspronkelijk de bedoeling was'.

Gesteld dat de raming die Hennes de Ridder ons voorrekent eerder standaard dan uitzondering is, dan zou dit betekenen dat de aanleg van de Noord/Zuidlijn in plaats van de oorspronkelijk geraamde 1,4 miljard euro, ook zomaar kan oplopen tot maar liefst 14 miljard euro. Even bijlappen? In Den Haag zien ze Job Cohen en zijn adjudanten al aankomen. Tja, wellicht had de Amsterdamse Wethouder, Lodewijk Asscher, er toch verstandig aan gedaan het Amsterdamse aandelenpakket in Schiphol van 22 procent wel van de hand te doen. Toen waren ze in elk geval nog wat waard en had Amsterdam nu meer spek op de botten gehad.

Tja, luidt de op het eerste zicht niet te ondergraven logica van de hoogleraar, 'had de gemeente Amsterdam bij de aanvankelijke aanbesteding en uitvoering van het project, maar niet op een eurootje meer of minder moeten kijken!' Volgt u hem nog? Maar achteraf is altijd makkelijk praten, toch! Of heeft Lodewijk Asscher (PvdA) misschien niet toch teveel zijn oren laten hangen naar de zogenaamde deskundigen?

Zo zegt hoogleraar De Ridder thans: 'overheden doen er verstandig aan om bouwprojecten minder gedetailleerd aan te besteden en meer verantwoordelijkheid bij de aannemers te leggen'. Toegegeven dit zou de financiële risico's die nu uiteindelijk op de Amsterdamse burger worden afgewenteld, aanzienlijk hebben verminderd.

In der Beschränkung zeigt sich der Meister
Maar hoe verklaart De Ridder dan vervolgens, dat de gemeente Amsterdam, mede gelet op het voorbeeld dat hij zelf aandraagt - de Sydney Opera House - er alsnog zo gruwelijk is ingestonken? Soms als gevolg van de onverbeterlijke zelfoverschatting bij  overheden waar het de eigen competenties betreft? En dan nog zijn er ontelbare topbestuurders en politici die zichzelf telkens weer op de borst kloppen omdat ze zogenaamd met beide benen "stevig" in de modder staan.   

En hoe te verklaren dat zelfs op het moment van schrijven, in Nederland tal van projecten op de rol staan, waarbij de betrokken overheden nog steeds zelf de aanbesteding volledig in eigen beheer wensen te houden? Alsof de bouw van de Sydney Opera House niet al ruim dertig jaar geleden voltooid werd! Maar klaarblijkelijk heerst er binnen de Amsterdamse Stopera alle dagen een ezelsfeest. En stoot men zich daar vaker, dan elders het geval is, wél meer dan tweemaal aan dezelfde steen.

Al terugspellend had de Gemeente Amsterdam dus al 20 jaar voordat zij aan dit prestigieuze project begon, kunnen en behoren te weten hoe het uit oogpunt van financiële risicovermijding in elk geval niet had gemoeten. Hebben de opeenvolgende verantwoordelijke domoren al die jaren zoetjesaan zitten te suffen, of heeft men daar, niet gehinderd door enige kennis van zaken gepaard met schromelijke zelfoverschatting, als ezels op het ijs staan dansen?

Is het behalve de genoemde zelfoverschatting, soms gemakzucht? Zo van, ach als we eenmaal halverwege zijn en de door 'ons' aanvankelijk te laag voorgestelde kosten onverhoopt dreigen te overschrijden, dan is er toch geen weg meer terug en zal de burger/belastingbetaler, of hij het nou wel of niet ziet zitten, daar voor moeten opdraaien?

Welke de werkelijke motieven zijn, om ondanks alles stijfkoppig vol te houden, zal wel nooit helemaal boven tafel komen. Hoe dan ook, de kennelijke poging tot het 'downplayen' van de schuldvraag door Hennes de Ridder rammelt aan alle kanten. Het lijkt in menig opzicht al even onsamenhangend, als de aanleg van de Noord/Zuidlijn dat op tal van terreinen als los zand aan elkaar blijkt te hangen.

Want, hoe ik ook tracht de overwegingen van de hoogleraar te begrijpen, er valt nauwelijks aan te ontkomen, dat diens bemoeienis de kostenoverschrijding in een meer aanvaardbaar perspectief te plaatsen, al even vervaarlijk op instorten stond, alvorens hij ook maar een argument 'wereldkundig' maakte en waarmee hij uiteindelijk toch zijn voorkeur voor dit ongekende financiële debacle uitspreekt.

Uiteindelijk tovert de bolleboos, omdat hij zelf ook wel weet geen waterdichte verklaring voor de bestuurlijke incompetentie in petto te hebben, een konijn uit de hoge hoed voor de vraag, hoe dit alles had kunnen worden voorkomen: "Laat die aannemers het maar verzinnen, want zij moeten het ook bouwen. Die komen dan heus niet met fancy en ingewikkelde dingen, want de verplichtingen en aansprakelijkheden zijn dan veel duidelijker".

En de polonaise der ezels gaat maar door
Inmiddels is de stoelendans weer in alle hevigheid losgebarsten. Wie zal de opvolger van Tjeerd Herrema worden? Het zal inmiddels niemand meer verbazen dat het dozijn gegadigden die bij de verschillende (deel-)raadsleden in Amsterdam hoog op het verlanglijstje staan bijna stuk voor stuk van sociaaldemocratische huize is.

Meer dan eens lijkt het er dus op, dat men uit de fouten van het verleden geen lering zal trekken. Want gek genoeg is er niemand onder de (deel-)raadsleden, die niet eerst vanuit partijpolitieke overwegingen met een mogelijke opvolger op de proppen komt. Dus kan nu reeds met grote waarschijnlijkheid worden vastgesteld, dat ze voor zichzelf de keuze voor de meest geschikte kandidaat niet op grond van aantoonbare en bewezen deskundigheid zullen nemen.

Thomas von der Dunk: schoenmaker blijf bij je leest...

"Intussen opent het incident in het Apollo Hotel onverwachte commerciële perspectieven. Met al die boze burgers in ons midden zal de vraag naar schoenen voor alternatief gebruik alleen maar toenemen. Juist met de huidige economische crisis biedt dit voor ondernemende types gouden kansen." (Thomas von der Dunk)

       

- De gedachten zijn vrij, wie raadt ze daarbinnen
Ze scheren voorbij, als schimmen in de nacht
En slaat men mij in de boeien, in donkere kamers
Mijn obsessies en begeren, kan niemand mij weren
En al zijn ze nog zo pervers, de gedachten zijn vrij -'

Wat bezielt Thomas von der Dunk om als pyromaan zijn haat jegens Israël, verpakt in een cultureel-correcte gezindheid, zo schaamteloos uit te zaaien? Waar is het bij deze politiek correcte volkshetzer verkeerd gegaan? En wat is het, dat deze proletarische cultuurpaus met zijn hollemansretoriek nu eigenlijk beoogt? Meent deze dhimmitude Draufgänger nu werkelijk ook maar voor een enkel ogenblik, dat zijn columns - die stuk voor stuk doorspekt zijn met een ongekend Vulgärmarxismus - er toe bijdragen 'de beeldvorming rondom de Palestijnse kwestie positief te beïnvloeden, en daardoor wederzijdse verzoening ook maar een stap dichterbij kunnen brengen?'

Nou dan heeft deze volkse Grübelgeist het toch echt bij het verkeerde eind. Het enige waar deze op goedkope ressentimenten beluste Selbstauflöser nog op mag hopen, is dat hij niet uiteindelijk beide poten onder zichzelf vandaan zaagt. Nog ziet hij zich gestut door een hondstrouwe en opvallend moslimofiele aanhang. Per slot van rekening zal de tijd ons leren, of hij desondanks niet alsnog in het schapenleren maatpak van het jihadistische Tätervolk zal worden genaaid. Alhoewel het mij eigenlijk niet meer verbaast, als deze mieterse masochist juist bij zo'n vooruitzicht zijn meest natte dromen krijgt.

Maar vooralsnog heeft het er alle schijn dat Von der Dunk door het volkomen zinledige proletariaat van Schmarotzers - dat in afwachting blijkt van een geheel eigentijdse polder-intifada, en daarbij deze rabiate relnicht als hun heilstatelijke Hoffnungsträger lijkt te beschouwen - regelrecht de hemel in wordt geprezen. Ze zien hem als opium voor hun nauwelijks nog te beteugelen anti-Westerse zelfhaat en tevens als de pyrofoor die lucht verschaft voor hun collectief gemulticultiveerd slachtofferschap.

Von der Dunk, zo blijkt telkens weer, laat zich met zielsgenoegen - en als het moet vuistdik - de maat nemen. Hij werpt zich op als verkapte nazaat van het paujadisme: streven naar de gunst van het klammheimliche, in ras tempo zelfislamiserende klootjesvolk, lijkt eens te meer het doel waar hij naar smacht: dat is zijn waanzin ten top, als zou de natie zowaar gediend zijn bij de aanblik van deze politiek correcte volkstribuun op de hoogste troon van walmende eigendunk!

'- En kameraad het is nu eenmaal zo. Wie strijd voor het recht heeft gelijk. Tegen leugens en uitbuiterij, wie het leven beledigt, is dom en slecht. Wie de mensheid verdedigt heeft altijd gelijk. Uit Lenins geest, door Stalin gesmeed. De partij heeft altijd gelijk! -'

Oh jij neomarxistische Hamas-Prediger. Gib Acht!  Jij, die zo graag veelvuldig de boel met jouw antizionistisch wapengekletter op scherp mag zetten. Weet dat je met vuur speelt! En wie zijn billen brandt moet op de blaren zitten. In wezen behoor jij de goden juist op jouw blote knieën te danken, dat jezelf nog niet als target in het vizier bent genomen, en er tot nu toe zonder noemenswaardige kleerscheuren vanaf bent gekomen.

Het mag een klein wonder heten, dat Herr Von der Dunk - gezien ook de donkerbruine Scheiterhaufen waar hij en andere op dezelfde leest geschoeide 'heren van het kruis' zich in de schimmige uurtjes van de nacht graag mogen (laten) ontledigen - niet door deze of gene al eens een ferme Denkzettel toegediend heeft gekregen. Immers aan Stiefelleckers en bijbehorende vaak oerdegelijke kistjes is binnen die kringen nauwelijks een gebrek!

Linkse falsarissen als pennenridders van de moraal

In plaats van een doorwrocht journalistiek diepteonderzoek naar de achterliggende boodschap die Geert Wilders met zijn islamkritische beschouwingen voor ons in petto heeft, steken de meeste dagbladen kennelijk liever alle energie in het ridiculiseren van de boodschapper en zijn gestaag groeiende achterban.


"Wie zijn die potentiële PVV-kiezers die zich in deze ongewisse tijd van massaontslagen en dalende welvaart opwinden over de vrije meningsuiting? Die hun vertrouwen geven aan een politicus die door velen voor racist wordt uitgemaakt?", aldus zetten de auteurs Janny Groen en Annieke Kranenberg meteen de toon.

NRC, Trouw, maar met name ook de Volkskrant en een groot deel van de vaste columnisten aldaar, 'kweken' in steeds zorgelijkere mate een epidemische obsessie bij zichzelf aan, t.a.v. het schier ongrijpbare fenomeen Geert Wilders. Vanwaar stamt die islamofiele behoefte tot intellectuele zelfbesmetting? Welke is toch die haatzuchtige, hetzerige en hypocriete lokroep waar zich het submissieve gilde der linkse falsarissen maar niet van weet te bevrijden?   

Wat Geert Wilders en zijn medestanders vaak ten onrechte wordt verweten, namelijk dat ze in het gebruik van extremiteiten de extreme excessen binnen islam en koran telkens weer trachten te overtreffen, geldt omgekeerd, maar dan wel aantoonbaar, in toenemende mate voor een groot deel van de pennenridders bij voornoemde media. Zowel voor het gros van de lieden die er reageren, als ook voor de (vaste) columnisten die kennelijk niets anders meer kunnen bedenken, dan het steeds maar verder aanwakkeren van anti-Wilders ressentimenten.

De bollebozen binnen het hermetisch gesloten kader van politieke wetenschappers en cultuurhistorici, in meerderheid afgestudeerd aan de Universiteit van Amsterdam, hebben het er maar druk mee! Terwijl ze veinzen het integratie-, immigratie-, en islamdebat op zuiver rationele gronden te willen voeren, zijn ze in feite bezig, het debat als zodanig met hun extreem explosieve agitprop systematisch in hun eigen gezicht op te blazen.

Ik heb al vaker gezegd, dagblad Trouw als zesde zuil van de Islam te beschouwen, terwijl het NRC zich steeds nadrukkelijker profileert als anti-paaps. Maar de Volkskrant zo blijkt, heeft zich aan de tepels van de politiek correcte subsidieverstrekker vastgezogen (niet geheel toevallig gelijk een giftige adder aan de borst geklemd van een sociaaldemocraat met een sterk en sociaal zeikstraaltje) en fungeert derhalve hoofdzakelijk als dociele epigoon en unverfroren propagandamachine van de PvdA. En dan weten we inmiddels dat alle slagen geoorloofd zijn om de zelfverklaarde tegenstanders te bestoken. Zo wordt de collectieve vijand, hoe kan het ook anders, gepersonifieerd in de persoon van Geert Wilders.

De meeste columnisten aldaar blijken inmiddels al zover met hun rol van (openbare) aanklager te zijn vergroeid, dat ze op termijn niet meer in staat zullen blijken, om zonder het nodige gezichtsverlies - wat vroeg of laat onvermijdelijk hun deel zal zijn - het ten laste gelegde in een objectiever perspectief te plaatsen en het daaruit voortvloeiende vonnis 'schuldig zonder dat schuld is aangetoond', te herzien.

Het vermeende fascistische monster dat ze aldus van Geert Wilders trachten te maken, zal voor hunzelf steeds noodlottiger worden. Immers de self-fulfilling prophecy die ze als cultureel-correcte infectiehaard voor de onbezonnen anti-Wilders razzia aanwenden, gaat zich onherroepelijk vervullen, maar zal, in tegenstelling tot datgene wat ze er eigenlijk mee beogen (d.i. het demoniseren van in hun optiek afwijkende opinies), averechts uitpakken en vooral op hunzelf terugslaan.

Ze worden de demonen die zichzelf elk uitzicht op een zuiverder perspectief op voorhand ontnemen, en 'evolueren' tot het (denkbeeldige) fascistenmonster dat ze hoegenaamd pretenderen te bestrijden. Voorlopig graven ze nog met een collectief en buitengewoon infectueus welbehagen de kuil, waarvan ze maar niet willen beseffen, dat dit uiteindelijk hun eigen graf zal worden.

Verblind door hun steevaste onwil tot waarheid, pogen ze coûte que coûte het morele gelijk aan hun zijde te krijgen. Omwille van de pertinente onwaarheden die ze hiervoor aanwenden, moeten ze zich steeds veelvuldiger van amorele machinaties bedienen; zoals er zijn het zaaien van drakentanden, het plegen van karaktermoord, het zich bedienen van riooljournalistiek, het opdissen van halve waarheden en hele leugens. En dit alles opgevoerd met een niet voor verdere rede vatbare aanmatiging, de feiten werkelijk onder ogen te willen zien.

Alles wordt in de grond gelogen en verbogen en vervolgens als fait accompli gepubliceerd. Ik weet niet hoe het anderen vergaat, maar ik vind het de meest minderwaardige soort journalistiek, die ik mij kan voorstellen. Het dient geen enkel ander doel, dan het scheiden der geesten. Met een spotzieke obsessie dezelfde geesten, die argeloos in deze opzichtige val trappen, te perverteren, als het ware rijp te maken voor de eindafrekening, zeg maar de nieuwe variant op de 'Nacht van de Lange Messen'.

Nog is men bezig met eerder genoemde agitprop de messen te slijpen, maar de volksche dolk waarmee men het hart van de vrijheid van meningsuiting, maar meer nog het hart van Geert Wilders tracht te doorklieven, zal eerst en vooral in de eigen boezem belanden.

Want de meeste van deze linkse falsarissen, of preciezer dhimmitude claqueurs van Allah, zijn eigenlijk bezig de weg voor het meest bloeddorstige monster aller monsters te plaveien te weten, het Islamofascisme. En men moet dan vooral niet raar opkijken als het juist deze linkse falsarissen zijn die, onder dankzegging voor de bewezen diensten, de eerste zullen zijn die door de moordlustige beulen van Allah de strop omgehangen krijgen, om vervolgens genadeloos aan de galgen van het onvrijwillige martelaarschap te worden opgeknoopt.

Hans Jansen: 'maak in onoverkomelijke gevallen sharia salonfähig'

"Het is dringend gewenst dat de sharia op zijn minst gedeeltelijk wordt ingevoerd ter leniging van onhoudbare spanningen binnen het gezin. Anders komt het tot ongelukken die toch zo makkelijk vermeden hadden kunnen worden." (Hans Jansen)

"Misschien ook niet zo leuk voor de vrouw, maar toch had ze nog een kans gehad die haar nu ontnomen is door de hardnekkigheid waarmee sommige islamofobe westerlingen de sharia afwijzen." Bron: De Dagelijkse Standaard

Pastiche, of met onschuld cynisch?!...
Een volstrekt hilarische exercitie met het oog op de vraag, hoe we excessen van een achtergebleven geloofsinterpretatie binnen het Westerse rechtsstelsel van normen en waarden zouden kunnen inkapselen. Mogelijk ('gematigde onthoofding') als oplossing voor schrijnende individuele gevallen, zoals het geval van dit specifieke gezinsprobleem, maar voor de waardigheid en emancipatie van de mensheid als zodanig een schijnoplossing. Een vorm van fat(w)alisme dat volgens mij funest zal uitpakken voor onze rechtsbeginselen, waarin de kerngedachte is geformuleerd, dat een ieder in voorkomende gevallen door de Wet gelijk behandelt dient te worden.

Het verbaast mij bovendien (juist) uit uw mond te vernemen, dat hier dus een kennelijke Westerse disappreciatie jegens een achtergebleven geloofscultuur, als oorzaak en verklaring kan worden aangemerkt voor de excessen die binnen deze, maar ook andere geloofsculturen nog steeds schering en inslag blijken.

Tevens lijkt uw suggestie een onacceptabele vorm van zwichten voor religieuze en dogmatische dwingelandij, een onverbeterlijke hardleersheid dus, die nu eenmaal inherent is aan elke onwrikbare vorm van morele en zedelijke leerstelligheid.

Ook het christendom heeft vele eeuwen een claim gelegd op de geboorte- en huwelijksmoraal; in wezen is een groot deel van onze wetten daar nog steeds een directe afspiegeling van. En heer Jansen u zult toch niet willen ontkennen, dat deze claim in de loop der eeuwen een onzalig aantal verknipte zielen heeft opgeleverd, machteloos overgeleverd aan de willekeur van deze of gene geestelijke die al dan niet door zuiver menselijke al te menselijke ingevingen, het niet over zijn hart kon verkrijgen genade voor recht te laten gelden.

Nogmaals in dit individuele geval zou het mogelijk een uitkomst zijn geweest, maar op termijn is niemand met dit soort morbide lapmiddelen gebaat. U die hier telkens weer de strijd aanbindt tegen de dwingeland inherent aan een orthodoxe koraninterpretatie, zou toch als geen ander kunnen weten, dat wanneer je eenmaal aan de onverzoenlijkheid van een starre, rigide en bovenal buitengewoon taaie 'kerkelijke' leer toegeeft, het einde weldra zoek is.

Al onze verheven (Westerse) idealen zullen dan vroeg of laat op de brandstapel van onverdraagzaamheid en sektarische eigengereidheid belanden, en zoals de geschiedenis als ook het heden ons leert valt te vrezen dat het daar niet bij zal blijven!

Met zoveel woorden zegt u, omdat het Westen kennelijk niet in staat blijkt zonder bloedvergieten een groot deel van de wereldbevolking mee te krijgen in de moderniteit en vaart der volkeren, doen we er goed aan die strijd om opheffing en individuele zelfontplooiing 'stilletjes' te laten varen en ons dan maar met het onverenigbare te verenigen.

Uit praktische of meer nog uit dhimmitude overwegingen valt dit mogelijk nog te rechtvaardigen – immers dit lijkt het beste recept om de zogenaamde 'sociale vrede' te bewaren - maar met het oog op de universele waardigheid van elke gewone sterveling, elk afzonderlijk individu, is dit een regelrechte capitulatie voor religieuze hardvochtigheid.

Je zult maar onder een minder gunstig gesternte geboren zijn, en dan vervolgens in een wereld terecht komen, die zich uit overdreven eerbied voor 'Allah's Geboden en Verboden' niets aan jouw meer persoonlijke 'lotsbeschikking' gelegen laat liggen.

Wat u met uw voorstel beoogt blijft mij een raadsel. Misschien wilt u de bittere en vaak mensonwaardige ironie van dit alles op louter literaire wijze wel gewoon op de spits drijven. Welaan daar bent u dan met dit artikel op voortreffelijke, onschuldig cynische wijze in geslaagd.

Maar de werkelijkheid, zoals u zelf ook al aangeeft, is vele malen weerbarstiger en juist in die setting vraagt het beschermen van rudimentaire mensenrechten een eensluidende en ononderhandelbare uitleg en uitvoering door de wetgever van wetten die op zulke kwesties zijn toegespitst.

De orthodoxe islam mag in uw optiek mogelijk een pathologische tussentoestand blijken - pathologisch in de zin dat de ongekende religieuze hardvochtigheid, de conclusie dat 'Allah's Wetten' even onveranderlijk als onwrikbaar zijn - die zogezegd door gematigde invloeden binnen de islam nog niet voldoende geëgaliseerd zijn. Maar toch!

Wanneer de gemiddelde westerling ontgoocheld is, dan is het omdat hij ziet dat 'wij' als beschaving, nog steeds niet in staat zijn gebleken op basis van respect voor het menselijke leven soelaas te bieden aan al die (extreme) gevallen, die nog steeds tussen wal en schip dreigen te vallen, en vervolgens blijvend aan volstrekte willekeur zijn overgeleverd.

Dat kan het Westen zich deels aanrekenen, maar dit heeft sec natuurlijk weinig van doen met islamofobie. Uw voorstel lijkt mij niettemin een hoogst noodlottig concept. Het zal eerder de achtergeblevenheid binnen de betreffende geloofscultuur in stand houden, en mogelijk zelfs verergeren, dan dat het bijdraagt aan een wereld waar alle mensen, zonder vrees voor de 'Gesel en willekeur van Allah' vrijuit kunnen ademhalen.

Het is waar: het christelijke Westen lijkt te hebben verleerd, in zijn streven naar een universeel beschavingsideaal, ook de persoonlijke levenssfeer van afzonderlijke individuen nadrukkelijk te betrekken, maar dit mag er niet al terugspellend toe lijden, dat we onze wetten dan maar aanpassen aan allerhande tribale en sektarische wetsinterpretaties, die vanuit westerse optiek van Verlichting en mededogen op de keper beschouwd volkomen haaks staan op onze notie van mensenrechten, democratie, zelfbeschikking en bovenal van (menselijke) gelijk-waardigheid.

In feite wordt hiermee de aloude stelregel 'niet goedschiks, dan kwaadschiks' volledig op zijn kop gezet, in de blijmoedige aanname, dat daarmee de halsstarrigheid binnen deze en gene orthodoxe geloofsovertuiging uiteindelijk wel voor rede en redelijkheid vatbaar zal blijken.

  

Het spook van censuur waart onder het "Linkse Schrijversgilde"

Zomaar twee willekeurige citaten op de opiniesite van de Volkskrant: 'Gefeliciteerd met uw nieuwe baan. U bent zo snel als het licht. U wist sneller dan de gemiddelde blogger typt'.'Het was vandaag wel heel erg met de censuurdrift. Zo krijgen velen niet het weerwoord dat ze verdienen. Wie denkt ulieden wel dat u bent? God? Allah?'. Aldus greep de moderator naar het ultieme middel, een IP-ban, om mij en anderen de mond te snoeren.


"Menigeen wordt ook voor zijn waarheden en overwinningen te oud; een tandeloze mond heeft niet meer het recht tot elke prijs over waarheid te reppen." (Uit Zarathoestra's van de 'Vrije Dood'.)

In reactie op de zoveelste poging van dit land een dhimmitude satellietstaat van ayatollah's te maken, heeft ook Thomas von der Dunk zijn zwartgeblakerde grafbek weer eens wagenwijd opengetrokken. Haalde hij verleden week respectievelijk Geert Wilders en het Vaticaan door het slijk, deze week is de staat Israël aan de beurt. Volgens Von der Dunk 'moet  Israël even inschikken'. In het voor het "Linkse Schrijversgilde" typische antizionistische idioom, trekt hij vervolgens unverfroren van leer: 'dominante lobby der zionisten'; ' Amerikaanse christenfundamentalisten, die altijd blindelings achter Israël aanlopen'; 'het buitensporige Israëlische geweld in Gaza'; 'militaire solo-acties ener Netanyahu';'Israëlische obsessies'…

Von der Dunk is van mening, dat 'de komende presidentsverkiezingen in Iran een opening tot verzoening biedt en dat het Westen er daarom goed aan doet, de veel gematigder Khatami - een van de tegenkandidaten voor het huidige presidentschap van Ahmadine­jad -  zoveel mogelijk te steunen. Terwijl Iran tot ver over haar eigen grenzen de 'Iraanse Revolutie' - met alle buitensporige geweld van dien - tracht te exporteren, ziet Von der Dunk dit toch net een tikkeltje anders. Volgens Von der Dunk vormt Iran 'een sleutelpositie als het erop aankomt de gemoederen tot bedaren te brengen in een conflict dat reikt van Gaza en Libanon tot Irak en Afghanistan'.

Von der Dunk dagdroomt: Israël moet even dimmen en niet reageren op de bijna dagelijkse beschietingen vanuit Gaza, want dit vergroot de kans dat de 'gematigde' Khatami tijdens de verkiezingen aan het langste eind trekt. En zo'n droomscenario oreert Von der Dunk ' kan de beeldvorming rondom de Palestijnse kwestie positief beïnvloeden en zou verzoening een grote stap dichterbij brengen'.

Von der Dunk heeft ook een advies voor het Westen: de president van Amerika, Barack Obama, dient op te treden als de "Grote Verzoener" en de moed tonen 'de nieuw te vormen regering van Israël onder druk te zetten, desnoods door middel van isoleren en boycotten'. Toen mij dit als lezer ten enenmale te gortig werd, besloot ik te reageren. Ik schreef: "Alles hangt af van de supreme ruler Ayatollah Ali Khamenei. Onderwijl grijpt het antizionisme onder het linkse gilde van Tugendterroristen in dit land onrustbarend om zich heen en maakt zich als een suïcidale sluipmoordenaar meester van steeds meer linkse scribenten en zelfislamiseerders."

Dit had ik natuurlijk niet mogen schrijven. Want koud was de 'inkt' van mijn reactie opgedroogd, of de moderator greep onverbiddelijk naar het wapen van censuur. Kennelijk kon de reactie, die ik er meteen op liet volgen, nog net wel de hyperkritische 'toets der kritiek' doorstaan: "Je zult als Joodse nazaat van degenen die de Holocaust niet hebben overleefd, en de herinnering eraan nog dagelijks met zich meedraagt, op gebiedende wijs geconfronteerd worden met dit verwerpelijk links-modieuze antizionisme en - analoog aan de verwrongen percepties van Von der Dunk - te horen krijgen, dat het herdenken van deze gruweldaden uit het donkere verleden, 'omwille van de internationale betrekkingen met antizionistische dictaturen', gewoon even op een wat lager pitje moet worden gezet - dan dooft het licht, oh valse nicht."

"Ei zie, dit is het hol der tarantula's! Wilt ge de spin zelf zien? Hier hangt haar web: raak het aan, opdat het trille. Gedwee komt zij nader: welkom, tarantula! Aardedonker ligt op uw rug uw (roze) driehoek en waarmerk; en ik weet ook, wat er in uw ziel ligt. Wraak ligt in uw ziel: waar gij bijt, gaat zwarte schurft groeien; met wraak maakt uw vergif uw ziel aan het draaien! Aldus spreek ik in gelijkenis tot u,  die de zielen draaierig maakt, tot u, predikers der gelijkheid! Tarantula's dunkt gij mij en verkapte wraakzuchtigen! Daarom ruk ik aan uw web, opdat uw woede u lokke uit uw leugenhol en uw wraak achter het woord 'gerechtigheid' voor de dag springt." (Uit Zarathoestra's  'Van de tarantula's')

In zijn column 'Koekje van eigen deeg' werd eveneens kwistig naar het wapen van demonisering gegrepen. Behalve zijn gebruikelijke obsessieve haat jegens Geert Wilders, schreef Von der Dunk ook: "Nederland wordt voor haar te langdurige verwaarlozing van de islamproblematiek wel zéér zwaar gestraft." Op mijn vraag welke oplossing Von der Dunk voor ons in petto had voor 'de islamproblematiek', en hoe hij binnen die context van mening was, dat dit vraagstuk door Nederland 'te langdurige verwaarloosd was' volgde natuurlijk een ijzingwekkende stilte.

Echter afgaande op Von der Dunks meest recente column, kan de lezer het antwoord alsnog zelf invullen: 'De democratische staat Israël moet door het Westen geïsoleerd en geboycot worden, en tegelijkertijd dient het de banden met het moorddadige regime van Holocaustontkenners en islamitische koppensnellers innig aan te halen. Immers het coûte que coûte bewaren van de 'lieve vrede' - ook al moet je dan even zwichten voor (je eigen) beulen - is toch vele malen belangrijker, dan het verdedigen van het bestaansrecht van de staat Israël, dat zich zover het oog reikt omringd weet door staten, die het Israëlische volk het liefst de Dode Zee in zouden willen drijven'.

Zie hier de voorafschaduwing van een postmoderne variant op "die Endlösung der Judenfrage", vreugdevol toegejuicht door een mieterse scribent, wiens Joodse grootmoeder zich in haar graf zou omdraaien, als ze zou horen door welke schaamteloze antizionistische delusions haar kleinzoon bevangen is. Van zijn vader kan Thomas von der Dunk nog wat opsteken. 'Een ding moet je Geert Wilders nageven: hij is niet bang. Hij hoort niet bij al die zwabberaars'.

'Verdeeld Verleden, Gedeelde Toekomst'

Pieter Hilhorst: "Het integratiedebat van de afgelopen jaren is een voorbeeld van deze tweede vorm van hypocrisie. Al jarenlang bestaat er een obsessie met culturele en religieuze conflicten. Neem nu de integratienota van de Partij van de Arbeid. In het begin van de nota wordt glashelder benoemd wat er mis gaat in ons land."



Of we het leuk vinden of niet, de islam zal in 2020 de grootste godsdienst zijn in Amsterdam. Er moet daarom hard gewerkt worden aan een islam die past bij Amsterdam. Het betekent dat de islam en de geestelijk leiders ervan ook bij Nederland, bij Amsterdam horen. Lodewijk Asscher (PvdA)

Open Huis
Dat het islamvraagstuk de partij van de arbeid tot op het bot verdeelt hoeft inmiddels niet meer te verbazen. Het is gewoon inherent aan de islam dat overal waar hij de kop opsteekt segregatie ontegenzeggelijk op de loer ligt.

Eerder schreef ik in dit verband: waar en wanneer ook ter wereld het islamisme heeft huisgehouden, zoals dat trouwens ook van het communisme kan worden gezegd, liet het al na luttele generaties een spoor van hyperneurotische en chronisch neerslachtige mensen achter.

De waarheid van deze constatering treedt nu al, even onvermijdelijk als pijnlijk, aan het licht. Voor en tegenstanders van de 'cohenisering', d.w.z. de islam als spin in het web van de multiculturele integratiedoctrine, tuimelen op onbeteugelde wijze over elkaar heen en niemand van de aanhangers die nog weet hoe deze groep in toom te houden, zonder de eigen partijbeginselen te verloochenen. De door de PvdA-voorzitter Lilian Ploumen met zoveel aplomb aangekondigde integratienota 'Verdeeld Verleden, Gedeelde Toekomst' kan deze interne richtingenstrijd niet versluieren.

De bedroevende tussenbalans van dit alles blijkt een allegaartje aan hele en halve 'nep-linksers', die om het hardst schreeuwen welke richting het met de partij uit moet. Daar komt bij dat men de ideologische teugels al lang heeft laten vieren om de teergevoeligheid van vrome moslims binnen die partij niet al te zeer te ontrieven.

Het is dolkomisch, maar eigenlijk ook wel verbijsterend, te zien tot welke onverkwikkelijke taferelen de ideeënstrijd binnen de PvdA leidt, en hoe men daar desalniettemin steeds strakker in het rigide keurslijf van het islamitische maatpak wordt genaaid.

Allahhoch jauchzend, zum Tode betrübt.
Tragisch te moeten vaststellen hoe de PvdA zich louter door het onbetoomde geloof ener interreligieuze verbroedering, d.w.z. de sociale vrede coûte que coûte te willen bewaren, onmiskenbaar heeft vergaloppeerd.

Intriest wanneer we in ogenschouw nemen, hoe haar iriserende oogkleppenpolitiek, alsmede de daarmee gepaard gaande beginselloosheid, zich thans binnen die partij begint te wreken. Ontluisterend ook, te zien hoe het opportuniteitsbeginsel op grond waarvan de PvdA doelbewust kiest voor de strategie 'hoe meer moslimzielen hoe meer vreugde' of meer to the point, 'kwantiteit van stemmen gaat boven kwaliteit' de partij binnen al haar geledingen thans onherroepelijk begint op te breken.

Hoe was het ook al weer: de partij die zich een te grote jas aantrekt of beter, die zich publiekelijk te grote idealen stelt – Wouter Bos wij zijn de partij van de Grote Sociale Kwesties - en gaandeweg moet inzien, dat zij daarmee de werkelijkheid uit het oog is verloren, maar tegelijkertijd niet over het zelfreinigende en -kritische vermogen beschikt om de zelfgenoegzaamheid ervan in te zien, ontpopt zich dientengevolge tot een manipulator van de eigen beginselen..

En dat is precies waar het binnen de PvdA thans op uitdraait. Een ontwikkeling die al langer viel te voorspellen, zeker als we het "verduisteringsoffensief" van de rede en het (gezonde) verstand in ogenschouw nemen, dat zo kenmerkend is voor de nauwelijks nog versluierde manipulaties van de politieke islam. De PvdA is naar goed islamitisch gebruik geïnfiltreerd en haar 'liefdevolle' leden hebben domweg het nakijken.

Geruisloze wisseling van de wacht
De sociaal-democratische vernieuwers die, door de (politieke) islam zo achteloos te omarmen, op uiterst schlemielige wijze aansturen op een meest gedrochtelijke aller partijvormen te weten, het "shariasocialisme", willen nog steeds niet inzien dat ze daarmee de hand leggen aan hun eigen ondergang, of in het gunstigste geval onderwerping!

We zien nu al op grootstedelijke schaal, in het bijzonder daar waar de PvdA de scepter zwaait, tot welke pestilente uitwassen het mono-etnische dagdromen leidt: onder het doorgeroeste banier van een sterke "veelkeurige" cohesie, wordt de partij van binnenuit op een quasi "co-existentiële" wijze ontmanteld, van haar ideologische en arbeideristische eigenheid beroofd, om vervolgens met straffe hand op jihadistische leest te worden geschoeid!

Aan de 'valse profeten' overgeleverd.
Onderwijl heeft "The Art of Taqiyya" (we denken nadrukkelijk aan de islamiseringsmissie ener Ahmed Marcouch) de partij van de arbeid genadeloos bij de ballen. Getuige ook de krampachtige en ronduit leugenachtige manier waarop de 'nep-profeten' alles in het werk stellen de onderwerping aan de islamitische mores in een rooskleuriger daglicht te plaatsen. Het doet werkelijk pijn aan de ogen te moeten zien hoe de principiële sociaaldemocraat die, naarmate zijn partij van binnenuit wordt geïslamiseerd en derhalve de grondslag van zijn partijtrouw onder zich voelt weggeslagen, zichzelf weer met behulp van (n)ostalgische geloofsprincipes tracht te hervinden.

Onthutsend is het, te zien hoe met links-liminele kunstgrepen de PvdA uit alle (on)macht de rijen tracht te sluiten en hoe zij vanuit een ogenschijnlijke eensgezindheid, elk afzonderlijk lid weer strak in de pas tracht te laten lopen.

Redden wat er te redden valt.
Als de jihadisten iets goed in de smiezen hebben, dan is het wel, dat al die pogingen de PvdA naar buiten toe voor te stellen als een partij van vernieuwers, van de emancipatie, van de gelijkberechtiging, van de mensenrechten, van de vrijheid van geloof, van de vrijheid van meningsuiting, ja zelfs als de partij waar geloofsafvalligheid binnen het 'beginselprogramma' is opgenomen, ijdele hoop blijken. Hoezeer men de zogenaamde nieuwe koers, die ogenschijnlijk met de nota van Ploumen is ingezet, ook bejubeld, in wezen blijkt het niets anders, dan het propageren van zogezegd nieuwe ideologische troeven om het huidige sociaaldemocratische wees- en kaartenhuis met kunst en vliegwerk, met list en kiezersbedrog, met verraad aan de traditionele achterban overeind te houden.

En zo is het tot slot de giftige spin van het islamisme, die er 'profe(ij)telijk' garen bij spint. Waar het socialisme ooit het door emancipatoire idealen bevlogen stiefbroertje van het ogenschijnlijk ontmantelde communisme leek, eist het islamisme, als volbloed achterneefje van het marxistische gedachtegoed, het verdonkeremanen van de Verlichting voor zich op.

Zoals eerder geformuleerd: sociaaldemocraten blijken op de keper beschouwd neo-communisten (halve stasi's mag ook!), die met behulp van de jihad als ideologisch stormram, via de "achteruitgang" alsnog de sociaaldemocratische heilstaat trachten te verwezenlijken.

Ze hebben in dit streven echter de jihadistische wolf in schaapskleren volkomen over het hoofd gezien, d.w.z. de islamideologie en haar oor- en geestverdovende gehuil waarmee zij thans vanuit de sociaaldemocratische gebedshuizen (d.i. afdelingspartijen en moskeeën) haar verraderlijke lokroep door laat klinken: 'zo veel mogelijk sharia- en zo weinig mogelijk sociaaldemocratie'...

Voorgekookte volksverlakkerij

"Voor wie nog twijfelde: de 'oude' PvdA bestaat niet meer. Het heeft decennia geduurd, maar de worsteling met het verleden, vooral met het probleem van de integratie, is ten einde. Met dank aan Ayaan Hirsi Ali en publicist Paul Scheffer. Zij zagen aankomen dat de PvdA haar standpunten over de multiculturele samenleving moest bijstellen. Niet 'pamperen' - kopjes thee drinken heet dat tegenwoordig - maar stevig ingrijpen waar nodig." Deze agitprop wordt verkondigd door de Twentsche Courant.


'Het integratievraagstuk is de sleutel terug naar de harten.' Wouter Bos

Himmel hoch jauchzend, zum Tode betrübt

Bovenstaande opinie illustreert de hoge mate van (linkse) ideologische partijdigheid van de de main stream media en van het bij hun 'angehauchte' journaille.

Wat mij betreft een zouteloze aubade voor het creatieve al te creatieve boekhouden van Wouter Bos, die zichzelf, uitgerekend op de klippen van een globale kredietcrisis, rijk rekent. En het is waarlijk onthutsend te zien, hoeveel zogenaamd kritische geesten plots, op hoop van zegen, victorie durven te kraaien, louter vanwege het heenzenden door Wouter van dat ene tegendraadse vogeltje.

En wat zien we, op hangende pootjes komen al die zogenaamde principiële pupillen van het ondergaande avondrood terug gekropen. Aanschouw hoe weldra, ook de meest kritische vogels - zich zelf ook wel "realo's" noemend - gezwind terugplooien in de veilige schoot van het oude en vertrouwde sociaaldemocratische broeinest. Het is bijna niet te filmen, hoe infantiel de aanstormende nieuwe intellectuele voorhoede zich voor louter één groot gapend (ideologisch) gat laat vangen.

Het kinderlijk optimisme - het idee dat een kinderhand gauw gevuld is - waarmee de loftrompet over Wouter Bos wordt gestoken, doet mij denken aan de bizarre kunstgreep een paar vogels blind te maken, om ze daardoor nog mooier te laten zingen. Maar mensen geloven toch niet echt, dat de moslimmanische "partijrot", die de partij van de arbeid door al haar geledingen fundamenteel heeft aangetast, nu plotseling vanwege de georchestreerde spierballentaal die wordt gebezigd, voorgoed tot het verleden zal gaat behoren.

Ik ben er in elk geval buitengewoon sceptisch over. Want, de PvdA kan nu wel om het hardst roepen dat ze de oude socialistische denkbeelden bij het grof vuil van de paarse puinhopen heeft gedumpt, maar volgens mijn inschatting heeft dit niets meer om het lijf, dan een geregisseerd dansje voor de electorale Bühne.Het ei van Columbus inzake de problemen rond integratie, immigratie, islam en islamisering is in elk geval niet door 'links' uitgevonden. De oplossingen die 'rechts' hiervoor in petto heeft, blijken vaak toch van meer realiteitszin te getuigen, dan de doorgaans zalvende litanieën en transverwekkende mantra's, die de Linkse Kerk daar tegenover weet te stellen.

 Pestilente pleister
Ondanks het feit, dat door het politieke correcte interpretatiesyndroom het slinkse zieligheidscircus op volle toeren draait - als gevolg waarvan tal van zaken, die al hadden kunnen worden opgelost, nodeloos lang vooruit worden geschoven - zien we dat partijleider Wouter Bos, die voor zichzelf de meest vervaarlijke act opeiste (die van de ideologische koorddanser), terugkeert op zijn schreden en eindelijk zegt in te zien, dat de gehanteerde aanpak van het "multisofte heelmeesteren" (zeg maar de cohenisering van het Marokkanenprobleem) buitengewoon stinkende wonden heeft veroorzaakt.

Men peilt de wanhoop onder het volk en zodra de kolkende massa eenmaal een "kritisch kookpunt" bereikt, ontketent men paradoxaal genoeg een wanhoopsoffensief: hoogste tijd om het roer uit handen van de "multicult' s"  te nemen en radicaal om te gooien. Echter, de vele decennia die aan deze kennelijke kentering in het oude socialistische denken vooraf gingen, heeft men de samenleving nodeloos op kosten gejaagd - en nog steeds. Men omsluierde de biculturele boegbeelden met een rode waas van vroom zelfbedrog, en voer in ongemeen felle bewoordingen uit tegen degenen die het bestonden, zoals Ayaan Hirsi Ali, Geert Wilders en ja zelfs sociaaldemocraat Paul Scheffer, zich in minder bedekte termen over de 'Grote Sociale Kwesties' uit te spreken.

De PvdA, zo is telkenmale gebleken, is amoreel als het om machtsbehoud gaat. Principes en partijgenoten gooit de partij probleemloos over boord, als de verwachting bestaat hierdoor extra kiezers binnen boord te houden. Preluderend op de klassieke sociaaldemocratische ankerpunten, met vol-gezogen longen van eigendunk de boodschap van een radicale koerswijziging verkondigend, maar in de praktijk gewoon als een stuurloze mammoettanker tegen de opportunistische klippen van beginselloosheid opvarend.

Kiezersbedrog
Laten we wel wezen, volgend jaar staan de gemeenteraadsverkiezingen weer voor de deur. En dan gokt de partij er nu al vast op, dat het korte termijn geheugen bij de PvdA-spijtoptanten (waarvan velen hun heil op de andere flank van het politieke spectrum zochten/zoeken) ze zal doen vergeten, welke slepende sporen van segregatie, zelf-islamisering en culturele ontheemding het pamperende PvdA-beleid met name in de grote steden heeft getrokken. Men gokt op eenzelfde scenario als waarmee in 2005 de sociaal-democratische hegemonie over de stad Rotterdam is heroverd. Ook toen riep de partijleider Wouter Bos zijn partijleden op zoveel mogelijk standpunten van Pim Fortuyn over te nemen.

Van het volk heb ik helaas geen al te hoge dunk, want dat blijkt in meerderheid behept met een bijzonder hardnekkig kuddeinstinct. Telkens weer laat het volk massaal de oren hangen naar de politieke rattenvangers die het meest "bezwerend" de fluit weten te bespelen. Die de mythe van de sociaaldemocratische "heilstaat" het meest oogverblindend weten op te poetsen. En van de oude media - u weet wel het politiek correcte collectief van de gelijkgeschakelde berichtgeving - hoeven we ook al geen kritische zelfreflectie te verwachten. Die reproduceren zoals gezegd, gewoon hun nauwgezet voorgeprogrammeerde desinformatie en depriveren de meer argeloze 'lezer' maar al te vaak van essentiële nieuwsfeiten.

Cliëntelisme
Het hachelijke spel om de gunst van de kiezer, blijkt door de PvdA al vroegtijdig op touw gezet. Ministers en andere PvdA-bewindspersonen, misbruiken hun ambt schaamteloos als verlengstuk voor de te voeren partijpolitieke campagne. In bovenstaand artikel mondt het uit in een uitbundige hymne op de heropleving van de sociaaldemocratie. Ach, zoals een zwaluw nog geen zomer maakt, zo ook is het, beter een vrije vogel in de hand te hebben, dan het houden van tien sociaaldemocratische nakomertjes in een dhimmitude dwangbuis-constructie.

Toen de PvdA nog in de oppositie zat, veinsde ze te handelen in het algemeen belang ('Nederland verdiende beter', luidde steevast het credo), alhoewel toen al duidelijk de excessen zichtbaar werden, die duiden op een schaamteloze vorm van cliëntelisme. Nu de partij deel uitmaakt van de regering (en je zou menen dat het algemeen belang dan pas echt boven alles gaat) bestaat de partij het nog steeds, actief partijpolitieke propaganda te bedrijven met het zogenaamde rooskleurig regeringsbeleid als specifieke inzet. Het voorbeeld van Ahmed Aboutaleb, die de €50 voor de aller armsten presenteerde als een PvdA-initiatief, staat heus niet op zich zelf.

'Het grote graaien uit de staatskas'
Terwijl PvdA-minister Guusje ter Horst meent, Rita Verdonk en Geert Wilders te kunnen verplichten openheid van zaken te geven omtrent de respectievelijke financiering van TON en PVV, onttrekken haar eigen partijgenoten grote sommen geld aan de staatskas om er op landelijk, stedelijk en zelfs stadsdeel-niveau heel specifieke goodwil mee te kweken. Op die manier tracht de partij een vast kiezerspotentieel aan zich te binden.

De sociaaldemocraat nieuwe stijl noemt het natuurlijk geen oneigenlijk gebruik van de algemene middelen, maar verhult zijn laakbare handelen met wollige termen als het (louter) 'werken aan de sociale cohesie'; 'de boel bij elkaar houden'; 'mogelijk maken dat je mensen met verschillende achtergronden bij elkaar weet te betrekken', 'werken aan een betere toekomst van onderop', überhaupt het bieden van perspectief voor de toekomst!.

Onderwijl paait de PvdA dus met geld van de belastingbetaler niet alleen menig toekomstige kiezer, maar spekken sociaaldemocraten op vaak schaamteloze wijze vooral hun eigen zakken en die van de talloze nauw aan de partij verwante lobbygroepen en subsidiesponzen. En de nijvere spaarder die nog zou twijfelen: het eertijds welvarende en kapitaalkrachtige schip, de 'Staat der Nederlanden', lijkt onafwendbaar op te stomen richting een, in meerdere opzichten, "fiscale" onheilstaat.

De OC en Gayboot

Zolang het Amsterdamse politiekorps en burgemeester Job Cohen het aantal aangiften van geweld tegen homo's in hun bureaucratenjargon aanduiden als 'een maatschappelijk probleem dat de ondergrens van de kritische registratieomvang nog niet heeft overschreden', mag vanuit die hoek niet veel slagvaardigheid verwacht worden als het er om gaat dit soort excessen eindelijk eens effectief aan te pakken en te bestrijden.

Trendwatcher, Adjiedj Bakas: "Cohen voert 364 dagen per jaar een Al-Qaida agenda uit en stimuleert de homohaat op alle mogelijke manieren, en nu gaat 'ie op een bootje zitten en denkt: goh gezellig."

En weer weet de PvdA het voor elkaar te spelen. Op de een of andere manier voelt die partij haarfijn aan op welk moment zij zich met een bepaald maatschappelijk evenement moet afficheren. Onlangs wist Jet Bussemaker (PvdA) de aandacht nog op zich gevestigd: U weet wel, de opgewekte "Socialsalafistin", die uit oogpunt van het door haar partij actief bedreven moslimcliëntelisme, doodleuk een loopje neemt met de geschiedenis, en totaal niet schroomt om met een schaamteloos revisionisme het onvergelijkbare verhaal van de holocaust voor louter partijpolitieke doeleinden te exploiteren. 

Ooit gold Amsterdam als 'Gay Capitol of the World'. Maar met de komst van heel veel moslimmigranten naar de stad is openlijke homofobie weer terug van weggeweest. Ook de dubbelhartige opstelling van het Amsterdamse stadsbestuur – men heult uit electorale overwegingen met de orthodoxe mores zoals die binnen de islamitische leer en binnen de meeste moskeeën wordt gepredikt – voedt de groeiende niet zelden gewelddadige weerzin tegen homoseksualiteit.

Al te lang hebben de hoofdstedelijke sociaaldemocraten verraad aan hun eigen grondslagen gepleegd en grote groepen moslims de indruk gegeven, dat hun zedelijke opvattingen er toe doen en zoveel mogelijk gerespecteerd dienen te worden, ongeacht hoe zeer dergelijke opvattingen haaks staan op de emancipatoire principes die de PvdA zegt te huldigen en ook als zodanig in haar partijprogramma heeft vastgelegd.

Natuurlijk kon zulk een halfslachtig optreden van de hoofdstedelijke sociaaldemocraten niet zonder gevolgen blijven. Even leek het er zelfs op dat uitgerekend de partij van Geert Wilders nadrukkelijk voor de belangen van de 'Gay Community' leek op te komen. Dat homo's steeds meer hun heil op 'rechts' zoeken, moet met name de PvdA - de partij die zichzelf graag wegzet als dé emancipatiepartij - behoorlijk hebben gestoken. En dus bedacht de PvdA, dat  er een charmeoffensief moest worden ontketend waarmee zij de groep 'afvallige homo's'  weer liefdevol binnen boord zou kunnen halen. En welk evenement biedt haar hiertoe een betere gelegenheid dan de 'Gay Canal Parade'?

Ruim twee weken geleden liep ik over de grachten van Amsterdam, toen ik plotseling door programmamakers van AT5 (de lokale televisiezender) werd verzocht iets voor de camera te zeggen over wat ik zou doen als ik burgermeester van Amsterdam zou zijn. Ik liet weten daar liever niet aan mee te willen doen, omdat ik hoe dan ook geen goed woord over had voor de huidige burgemeester van Amsterdam, de PvdA'er Job Cohen. Aangezien de reporter omgekeerd wel zonder morren aan mijn verzoek gehoor gaf om voor de foto even naast het kartonnen beeld van Job Cohen te poseren, kwam ik op mijn eerder besluit terug.

En aldus nam ik alsnog de microfoon ter hand en gaf de burgervader het advies 'pontificaal op een van de boten tijdens de Gay Canal Parade mee te varen, want op die manier zou hij, de burgermeester van álle Amsterdammers, duidelijk laten blijken dat aan de rechten en bewegingsvrijheid van homo's in de stad Amsterdam niet getornd kan worden'. Wie schetst mijn verbazing: afgelopen week werd met veel poeha in de media aangekondigd dat niet alleen Job Cohen mee zal varen met de Canal Parade, maar in het kielzog van deze jofele jood zullen ook de ministers Plasterk, Ter Horst en Koenders en de staatssecretarissen Sharon Dijksma en Frans Timmermans (PvdA) acte de présence geven.

En zo kan het gebeuren dat de media aan de vooravond van dit jaarlijkse homo-evenement bol staan van voorspelbare retoriek: de socialisten geven tijdens de 'Gay Pride' als enige regeringspartij het goede voorbeeld en verdienen een compliment. Kijk, zo gaat dit heen en weer hoereren tussen enerzijds de eigen partijpolitieke principes en anderzijds het binnen boord halen en houden van omvangrijke groepen moslimmigranten. De PvdA betoont zich aldus een partij die de schaamte voorbij is, alsmaar verder afdrijft van de eigen beginselen en gaandeweg steeds meer bedreven raakt om van twee walletjes tegelijk te snoepen.

Enerzijds blijken zelfbeschikking, seksegelijkheid, verdraagzaamheid en solidariteit de historische pijlers van deze traditionele emancipatiepartij, anderzijds werpt de partij zich op als benepen zedenmeester en wordt het Red Light District met gezwinde spoed opgepimpt. Daarnaast geven de hoofdstedelijke sociaaldemocraten ongehinderd ruimte aan salafistische stromingen, die het liefst alle verworven rechten en vrijheden per decreet van de Allerhoogste ongedaan willen maken, omdat deze nu eenmaal indruisen 'tegen de goede wetten van de zuivere islamitische moraal'!...

Deze schier onoverbrugbare spagaat speelt de partij natuurlijk al langer parten. Te denken dat met een uitgekiende gil- en glittermanifestatie, een dagje joelen en jolijt op de Amsterdamse grachten, al deze naargeestige politieke praktijken tot het verleden zullen behoren, is een zoveelste vorm van volksverlakkerij.

Ongetwijfeld zullen enkele afvallige homo's na het zien van zoveel hartverwarmende solidariteit met hun lotgenoten een heel bijzonder gevoel van binnen krijgen. Vergeten het linkse verraad en, alsof er nooit een andere partij is geweest die het voor de minderheden opnam, laat men zich wederom door het wel getimde charmeoffensief  inpalmen! Want...

Laat een ding duidelijk zijn: de sociaal-democratische partijprominenten varen vandaag niet zozeer mee om hun ongedeelde solidariteit met de homo's te betuigen, maar veeleer uit welbegrepen en uitgekookt eigenbelang, bijvoorbeeld als poging om de alsmaar dalende tendens in de peilingen een halt toe te roepen. De Gay Canal Parade als uithangbord en voor de 'veelgeplaagde' en vaak 'onbegrepen' hoofdstedelijke sociaal-democraten daarom een uitgelezen mogelijkheid het tot een historisch dieptepunt gezakte vertrouwen in de partij en haar veelvuldige al te rooskleurige beloften krachtig op te vijzelen.

Echter homo's die al wat langer meelopen in het Amsterdamse circuit, weten inmiddels hoe de regenboogvlag erbij hangt: het voormalige hoofdstedelijke homoparadijs bestaat niet meer. Voor degenen die  weten wat vrijheid, respect en verdraagzaamheid ook al weer echt betekenen blijkt Amsterdam al lang niet meer een veilige vrijhaven. Voor onbezorgd vertier en onderlinge sociale contacten zoeken ze tegenwoordig hun heil al gauw in andere (buitenlandse) steden zoals bijvoorbeeld Berlijn, Praag, Barcelona. Want...

Alles wat een vrijgevochten stad zo aantrekkelijk maakt, wordt in Amsterdam namelijk systematisch door de RoodGroene grachtengordelbrigade (een clubje van extreme regel- en bedilzuchtige "Wichtigmachers") aan banden gelegd, ofwel praktisch ondergeschikt gemaakt aan jihadistische aspiraties en al te kleinzerige gevoelens van gekwetstheid bij groepen voornamelijk vrome moslims.

Trendwatcher Adjiedj Bakas over dit laatste:"Het is geen toeval dat homo's nu zo aan het verrechtsen zijn, en het is ook geen toeval dat het vooral in Amsterdam gebeurt. (..) Deze burgemeester geeft homo's niet het idee dat hij aan hun kant staat of dat hij aan de kant staat van tolerantie. Hij kiest in heel veel conflicten bijna altijd de kant van met name islamitische potenrammers."

Door dit dhimmitude schipperen met haar eigen principes heeft de PvdA bij veel Amsterdammers volledig aan 'geloof-waardigheid' ingeboet, en blijkt elk initiatief weer een 'op-rechtere' koers te willen varen eerder een gewiekste afleidingsmanoeuvre tegenover het eigen onvermogen namelijk, eindelijk eens paal en perk te stellen aan elke vorm van ongewenste politieke en of religieuze inmenging binnen de persoonlijke levenssferen.

In memorium pater Jan van Kilsdonk

Pater Jan van Kilsdonk is in de nacht van maandag op dinsdag in Amsterdam in zijn slaap overleden. Een mooiere dood kan men zich haast niet wensen dan in de slaap gehaald te worden. Nu ook herinner ik mij een vertaling door de pater van een tekst van de Duitse mysticus Meister Eckhart getilteld 'Waarom'...

"En ik zou mezelf schamen als ik niet zou erkennen elke dag een dag jonger te worden." [Meister Eckhart]

Een markante persoonlijkheid, wars van dikdoenerij, of poeha zoals hij zelf zou zeggen, en dicht bij de basis van het (individuele) geloof, zo zal ik mij pater Jan van Kilsdonk herinneren. Maar bovenal herinner ik mij de pater als een warm mens, met een onuitputtelijke belangstelling 'voor de gewone menselijke kanten van het leven'. In de ruim dertig jaren dat we elkaar hebben gekend, heeft de pater mij altijd weer versteld doen staan door zijn "rotsvaste" geheugen. Het was altijd weer een verrassing als je van de pater een persoonlijke brief ontving, meestal al luttele dagen nadat je hem ergens in de stad had ontmoet en hij met jou (of andersom) een gesprek had aangeknoopt. Aandoenlijk hoe hij avond na avond door de binnenstad van Amsterdam 'slofte' op zoek naar dat ene gesprek, die ene ontmoeting en er dan ook alle tijd voor nam.

Nu al hoor je, dat de pater er was voor studenten en (later) aids-patiënten. Toch is dit slechts een beperkte weergave van de tomeloze inzet die de pater voor anderen aan de dag legde. Van hoog tot laag, van man van de wereld tot de jongen die 'zijn diensten aanbood'. Voor de pater maakte het geen enkel verschil. Hij was er in beginsel voor iedereen die behoefte had aan een waarlijk luisterend oor. Aan het eind van zo'n ontmoeting wenste de pater de ander dan steevast "veel vreugde" toe. Ook in de nadagen van zijn buitengewoon bewogen leven, bleef de pater mij trouw (en andersom). En steeds weer vond ik het een hele eer, dat de pater uit al die duizenden mensen waarvan hij de 'persoonlijke geschiedenis' kende, toch ook steeds mij weer wist te vinden.

Vele malen was ik diep geroerd tijdens de uitvaarten die door de pater op geheel eigen wijze werden verzorgd. Rijkelijk sprenkelend met wijwater de ruimte vullend met slierten van welriekende wierook. En dan met een diepe, langdurige buiging voor de overledene zijn grote waardigheid betuigend.

Als je bij de pater op bezoek ging, dan trof je een kamer aan die vol stond met de meest uiteenlopende en bijzondere boeken over het geloof. Ik vroeg dan wel eens 'pater heeft u al die boeken ook gelezen'. De pater glimlachte dan, en gaf te kennen dat hij veel van de boeken had gelezen, maar ook veel boeken gewoon nodig had als naslagwerk voor onderwerpen waar hij zich op dat moment meer in verdiepte. Zoals in sommige commentaren al wordt vermeld, was de pater een "selfmade expert" op het gebied van de "Jezus-mythe". Lange verhalen heeft hij mij verteld over zijn zienswijze rond de orale ontstaansgeschiedenis van het vroege christendom. Telkens weer wist hij mij te verrassen met informatie, die tot dan alleen voor 'ingewijden' bekend en toegankelijk bleek.

Toen de pater - nog niet eens zo lang geleden - vanwege zijn fysieke toestand het broederschapshuis aan de Lairessestraat voor het zorgcentrum moest verruilen, belde hij al weken van tevoren op om mij hierover te informeren. Hij vroeg of ik, zodra hij die verhuizing achter de rug had, hem ook daar weer zo vlug mogelijk wilde komen opzoeken. Natuurlijk was dit voor mij geen enkel probleem. Zo'n twee jaar geleden liet de pater plotseling steeds duidelijker doorschemeren dat hij lichamelijk op was.

Geestelijk daarentegen was hij nog steeds buitengewoon helder, al had hij natuurlijk aanzienlijk minder energie. Mijn laatste ontmoeting met de pater dateert van zo'n twee maanden geleden. Tijdens een vrij lang gesprek, dook hij terug in zijn verleden en besprak allerlei gebeurtenissen die zijn leven hadden geschraagd. Toch, zo vertelde de pater, putte hij de meeste voldoening uit de werken die hij vooral na zij periode als studentenpastor verrichte. Met name de periode dat veel mensen aan de ziekte Aids overleden, was de pater voor velen een baken van troost, steun en toeverlaat.

Geheel volgens de letterlijke betekenis van "christelijke onbaatzuchtigheid" stond hij dag en nacht klaar voor de ander die in nood verkeerde. Om zichzelf bekommerde hij zich nagenoeg niet, maar des te meer betoonde hij zich barmhartig tegenover de noden van anderen.

Een zeer dierbaar iemand is van ons heengegaan. Thans betrap ik mij erop dat ik - zoals bij de pater tijdens de uitvaartplechtigheden zo vaak was te zien - doorheen mijn tranen van bedroefdheid ook een gloed van vreugde en dankbaarheid ontwaar. 'Weg' de man waarmee ik een langdurige, bijzondere en warme persoonlijke band heb gehad. Nimmer meer het geheven keuvelen over de meest uiteenlopende geloofszaken. Nimmer meer het ophalen van gezamenlijke herinneringen aan de roerige tijden van weleer. Nimmer meer die diepe gulle glimlach en de woorden van troost en bemoediging. Nimmer meer de onvoorwaardelijke belangstelling voor het wel en wee van mijn leven. De pater is niet meer onder ons, maar de herinneringen aan hem zullen voor altijd in mijn geheugen en meer nog in mijn hart gegrift staan.

Een langdurige en pijnlijke lijdensweg is de pater, ondanks zijn hoge leeftijd, god zij dank, bespaard gebleven. Tot aan zijn laatste ademtocht heeft hij het leven gevierd en geëerd. Het kruisbeeld, dat nog stamde uit de tijd van het vroegere katholieke jongensinternaat aan de Overtoom, droeg hij trouw overal met zich mee. Ook bij zijn laatste halte - het zorgcentrum Bernardus - hing dit houten kruis pontificaal boven het hoofdeinde van zijn bed en diende voor hem als symbool voor zijn avondgebed.

Ongetwijfeld zal er - terecht - een stroom van artikelen en beschouwingen op gang komen, nu de pater is overleden. Velen zullen bijzondere herinneringen koesteren en dit aan het papier toevertrouwen. Voor mij staat vast dat de pater meer was dan een "opstandige" studentenpastor, die zich later met ziel en zaligheid inzette voor het lenigen van nood onder aids-patiënten en hun dierbaren. Voor mij was de pater een uniek mens, met een zeer groot hart. De pater was dan wel geen Jezus, maar had wel het charisma van een grote geest.

De kerkelijke geloofsgemeenschap zou er in elk geval volmaakt anders - menselijker - uitzien, als er ook maar iets van zijn eminente geest blijft rondwaren of beter blijvend wortel zal schieten. Wat de pater aan goodwill, kennis en betrokkenheid heeft opgebouwd, zal niet meer zo makkelijk door "de Romeinse Curie" bezoedeld of zelfs maar ongedaan kunnen worden gemaakt. Hij heeft het (christelijke) geloof geleefd. Hij heeft de kerkelijke Jezus handen en voeten gegeven. Hij heeft Jezus als het ware uit de hoogte naar beneden gehaald en hem hernieuwd tot leven gebracht binnen de meer menselijke context. Tegenover degenen die aan deze voorstelling van zaken aanstoot namen, bleef hij ongemeen fel.

De voormalige molenaarszoon wist als geen ander het kaf van het koren te scheiden en behield het zuivere oog voor de doodgewone menselijke maat zowel in de omgang met de ander als ook tijdens de viering en invulling van de liturgie. Ongetwijfeld zullen velen de gelegenheid te baat nemen om persoonlijk van de pater afscheid te nemen. Deze belangstelling verdient de pater als geen ander. Hij die altijd voor de ander klaarstond, mag nu vanaf zijn wolkje 'neerkijken' op de ongetwijfeld lange stoet van mensen die op hun eigen wijze afscheid van hem zullen nemen.

Lieve pater, voor al uw zorg, betrokkenheid en affectie ben ik u ten diepste dankbaar. En ook nu weer ervaar ik de kracht van vreugde doorheen de tranen van verdriet. Moge vrede met u zijn. U toegewijde vriend en zielsverwant...

Wouter Bos: “We willen dat Amsterdam de veilige homo-hoofdstad blijft. We willen dat politieagenten gerespecteerd worden om hun kennis van de wet, niet van de Koran. We tolereren geen PvdA-politici met een discriminerende of denigrerende houding naar allochtonen, homo’s of vrouwen. Wij accepteren geen haatzaaien vanuit salafistische moskeeën.”


Wouter Bos: "... we kennen de wijken waar de nieuwe samenleving wordt uitgedokterd..."

Het mooiste verhaal
Laten we ons niet bij de neus nemen door de ogenschijnlijke evidentie van de mooie woorden van Wouter Bos! Want, in tegenstelling tot de rooskleurige beelden, die hij zijn partijvrienden liefdevol voorspiegelt, weten wij natuurlijk dat we al die pracht idealen met een stevige korrel zout moeten nemen.

We weten, dat het vooruitgangsoptimisme - met het sociaaldemocratische beschavingsparadijs strak voor ogen - ons tot dusverre niet veel goeds heeft berokkend ( we denken aan het multiculturele drama en de vermijdingskramp waarin de partij nog steeds verkeert) en dat daarom zelfs de mooiste, meest verlokkende verhalen over deze historische vergissing onherroepelijk aan geloofwaardigheid en overtuigingskracht hebben ingeboet.

Tragische humor: Wouter Bos die zijn liefdevolle geestverwanten kinderlijk naïef een utopisch, oncontroleerbaar en liederlijk vergezicht durft voor te spiegelen, zonder dat bij hun ook maar voor een enkel ogenblik het plaatsvervangende schaamrood naar de kaken stijgt.

Sleutelbegrip
We weten inmiddels 'wat Wouter wil', maar weet Wouter ook wat wij niet willen? Zo flets en dof de glans van het rode vaandel, zo vervluchtigd kunnen we ook de speech van Wouter Bos bestempelen. Laten we een greep doen uit de vele ondoorgrondelijke niemendalletjes waarmee Wouter Bos zijn buitengewoon voorspelbare peptalk had doorspekt, Wouter Bos:  "…De actieve tolerantie die ik voorsta, betekent dat we discriminatie en achterstand bestrijden, ruimte geven aan religies en verschillen, verdraagzaamheid betrachten maar tegelijkertijd compromisloos onze verworven vrijheden verdedigen."

Helaas laat de praktijk zien dat bij de P.v.d.A. het verschil tussen actieve tolerantie enerzijds en anderzijds het gedogen en bevorderen van positieve discriminatie volledig is vervaagd. Ergo, hoe pakken die mooie idealen - progressief, eerlijk en solidair - nu in de praktijk uit: we beluisteren, hoe actieve tolerantie een verkapte oproep blijkt om bepaalde cultuurgebonden opvattingen - zoals die bijvoorbeeld binnen de vrome moslimgemeenschap worden gehuldigd en die ten principale niet met onze westerse beginselen te verenigen zijn - toch te leren accepteren, Wouter Bos: "…. Onze geloofwaardigheid hangt wat mij betreft meer dan op welk onderwerp dan ook, af van hoe wij het er met het integratievraagstuk vanaf brengen. Het is de sleutel terug naar de harten van de mensen. Ik zal er dus ook zelf leiding aan blijven geven…"

Hoe dit te verwezenlijken?: welaan, wij van de P.v.d.A. beschikken over een hecht en ambitieus team van 'missionair gedreven' partijgenoten, die desnoods met de traditionele 'toolkit' – het vernieuwde rode boekje? - de boer opgaan om metterdaad zoveel mogelijk nieuwe zieltjes te winnen. Het veroveren van de 'hearts and minds' van de bevolking, waar hebben we deze zalvende wensgedachte eerder gehoord!

Hoe gelikt en afgewogen de woorden van Wouter Bos ook zijn gekozen, ons blijven ze als een lelijke graat in de keel steken. Iemand die zich nietszeggend verliest in de meest fantastische verhalen, en zijn machinaties niet met tastbare resultaten onderbouwt, wekt bij ons de argwaan of hij écht wel zo zuiver op de graat is. Een les lijkt de sociaaldemocratische voorman goed in zijn oren te hebben geknoopt: wie niet kan liegen, weet niet wat waarheid is! Of zoals Wouter Bos hetzelf zegt: "…Maar het vraagt allereerst eerlijkheid. Eerlijkheid, gewoon eerlijkheid…" Het is alsof we de haan driemaal horen kraaien!

Laat ons vooral niet vergeten hoe in Amsterdam – een broeinest van bestuurlijke en politiek zelf-islamiseerders - geloofsgestoorde islamitische straatcoaches van Job Cohen en de zijnen doodgemoedereerd een vrijbrief hebben om conform hun geloof vrouwen als tweederangs burgers te behandelen. We zien, hoe de grootstedelijke sociaaldemocraten tolerantie preken tegenover cultuurgebonden intolerantie en hierdoor gaandeweg vanzelf intolerant worden tegenover tolerantie. Hoezo dus compromisloos?

Imamcipatie of symboolpolitiek
Waartoe de omvangrijke achterban van vrome, diepgelovige, orthodoxe en zelfs salafistische moslimzieltjes paaien - voor een zieltogende partij telt weliswaar elke stem - en tegelijkertijd toch het traditionele ideologische geraamte van de partij overeind houden? Hoe de partij met steeds meer prachttaken en kleurrijke missies op te zadelen en tegelijkertijd niet door het gewicht van deze hemelbestormende ambities genadeloos door de hoeven te zakken?

Hoe bovenal een moderne seculiere emancipatiepartij te zijn en tegelijkertijd het conservatieve islamitische feminisme en salafisme te incorporeren? Het blijft politieke correcte illusiepoliek, een mission impossible het onverzoenlijke te willen verzoenen, tenzij Wouter Bos juist deze anti-emancipatoire krachten binnen zijn partij op het oog heeft waarover hij in zijn speech zegt: 'het is zij of ik eruit'…

De zich zelf emanciperende mens: hij die zich actief bevrijdt van knellende sociale banden, van godsdienstige conventies, maar bovenal van het morele kuddegedrag, wil juist in de grond van de zaak door eigen schade en schande wijs worden, zelfstandig op zoek gaan naar de voor hem juiste weg en niet al op voorhand dwingend één bepaalde (ideologische) richting uitgeduwd worden.

De mondige burger heeft geen voormondschap meer nodig en wenst niet dat zijn levenswandel door deze machtspolitieke moraalridder of gene godsdienstige geestdrijver tot in de kleinste en meest pietluttige details vóór hem wordt uitgestippeld, zodat hij zich alleen nog maar nederig in zijn van bovenaf opgelegde lotsbestemming hoeft te schikken.

Hoor je dat Michiel Emmelkamp? Wouter Bos eist voor zijn partij de rol als emancipatiepartij niet op, vanwege de mogelijk emanciperende effecten voor het individu, maar om hiermee het overstijgende, onaantastbare belang van de partij als zodanig te bevestigen. Concreet: alle individuele (tegengestelde) opvattingen binnen de partij en elk kraakhelder debat over de koers ten spijt – partijdiscipline soll sein!…

Interne verdeeldheid
In zijn speech maant Wouter Bos zijn partijgenoten nu eindelijk eens het interne gezanik, het 'pessimisme' en 'gesomber' omtrent koers, leider, leiderschap en overlevingskansen te staken en roept de liefdevolle P.v.d.A-dissidenten hartstochtelijk op zich te bevrijden van hun zuigende cynisme, 'zelfkastijding' en 'zelfbeklag'.

Volgens Wouter Bos is de tijd aangebroken dat de partij de al te principiële verkramptheid – bijvoorbeeld m.b.t. de scheiding van kerk/moskee en staat – van zich af leert te schudden. De samenleving verandert nu eenmaal en met die verandering komen we ook voor nieuwe uitdagingen te staan waar we niet voor moeten weglopen.

Zeker is in elk geval dit; het gewone voetvolk dat zich dagelijks voor de partij het vuur uit de sloffen loopt, hoeft niet noodzakelijkerwijs volledig in de verraderlijke partijpolitieke mores en haar hogere strategieën ingewijd te worden, om het toch voor de meer grijpbare idealen te kunnen begeesteren. Bij de P.v.d.A. houden ze je niet zozeer dom, maar ze maken je vooral niet wijzer dan je al bent.

Het zo broodnodige open debat binnen de partij zou door de interne richtingenstrijd alleen maar in een electorale wurggreep van principiële navelstaarders terecht komen. Het is alsof we in alles de echo horen van de kleinzielige klaagzang die onlangs door Jan Peter Balkenende werd aangeheven. Maar dankzij het hondstrouwe klapvee draaide de P.v.d.A.-applausmachine tot ieders tevredenheid tijdens het voorjaarscongres toch weer op volle toeren.

Sociaal revisionisme
Als politiek verwordt tot geschiedenis in wording. Om aan te geven dat zijn partij niet voor heikele zaken wegduikt – en er toch principes op na kan houden – noemt Wouter Bos in zijn speech met name Jet Bussemaker. U weet wel, de opgewekte "Socialsalafistin", die uit oogpunt van het door haar partij actief bedreven moslimcliëntelisme, doodleuk een loopje neemt met de geschiedenis, en totaal niet schroomt om met een schaamteloos revisionisme het onvergelijkbare verhaal van de holocaust voor louter partijpolitieke doeleinden te exploiteren.

Terwijl idealiter het doel van een regeringspartij behoort te zijn met tastbare resultaten toe te werken naar de volgende verkiezingen, bedrijft de P.v.d.A robuuste machtspolitiek, grossiert zij tevens in lege beloften, ontpopt de partij zich als een rood aangelopen knokploeg en staan de verschillende speeches bol van retorisch wapengekletter en dreigende oorlogstaal: Mariette Hamer gebruikte tijdens haar speech strijdkreten als 'knokken', 'frontlinie' en 'marsroute', hetgeen mogelijk nog duidelijker laat zien hoezeer de P.v.d.A slechts bij gratie van een zelfgecreëerd vijandsbeeld, haar eigen politieke bestaansrecht meent te kunnen verantwoorden.

Zoals we kunnen zien, de morele en machtspolitieke aanmatiging van de sociaaldemocraat nieuwe stijl reikt ver! En zonder dat er een haan naar kraait wordt de belangrijkste vraag niet gesteld: welke zijn nu eigenlijk de zegeningen die ons zestig jaar polderlandse sociaaldemocratie hebben opgeleverd? Niets van dit alles. Men is reeds te druk doende vooruit te kijken. En dus wordt er diep en niet alleen in de glazen bol gekeken, Wouter Bos: "…Het is de grote Nieuwe Sociale Kwestie van de komende decennia. En wij zullen de leiding moeten nemen. Omdat we de wijken kennen waar de nieuwe samenleving wordt uitgedokterd, met vallen en opstaan…"

Wie tweespalt zaait, zal segregatie oogsten
Welnu, laat ons eens de zaailingen aanschouwen van pak hem beet een halve eeuw grootstedelijke sociaaldemocratie. Wat is de effectiviteit en welke zijn de resultaten van het soort beleid dat de P.v.d.A. nu eigenlijk voorstaat? Laten we eens in vogelvlucht de grootste pijnpunten binnen de probleemwijken benoemen. Wat kan daarbij beter dienen als voorbeeld van politieke en bestuurlijke degeneratie, dan nu net de vermaledijde sociaaldemocratische experimenteer- en sloperswoede, zoals die in onze eigen wijk in alle onstuimigheid mag worden botgevierd.

Laten we tussentijds eens de balans opmaken van de sociaaldemocratische wederopbouwpolitiek en wat zien we: mono-etnische isolatiepolitiek, verpaupering van de traditionele arbeiderswijken en volksbuurten, 'zwarte' scholen, 'zwarte' deelraden, 'zwarte' overlegorganen, moskeeën en jihadistische cellen die als splijtzwammen uit de grond schieten, islamgerelateerde straatterreur, geweld, criminaliteit, intimidatie en wetteloosheid. Met als klap op de vuurpijl de 'gematigde' salafistische stadsdeelvoorzitter, Marcouch, die hoofdzakelijk bezig is cultuurgebonden beleid voor zijn eigen mensen te entameren en niet schuwt om met de meest onorthodoxe middelen en bakken vol gemeenschapsgeld actief moslimcliëntelisme te bedrijven.

Wat we zien, is dat de oorspronkelijke autochtone bewoners vanwege een brisante etnische scheefgroei (hoofdzakelijk Marokkaanse moslims) in hun eigen vertrouwde omgeving ontworteld zijn geraakt. Job Cohen kwam nadat het kalf reeds lang verdronken was, d.w.z. nadat de 'blanke exodus' uit de wijk zich onomkeerbaar had voltrokken, tot de onthutsende conclusie dat 'een flink aantal Amsterdammers in wijken woont waarvan ze de omgeving enorm hebben zien veranderen. Deze mensen voelen zich vaan 'Unheimisch' en niet lekker'.

Ja, als je er zo dicht bovenop zit, dan mag je jezelf zonder voorbehoud op de borst slaan en zoals Wouter Bos de wijsheid verkondigen, dat de samenleving nu eenmaal aan constante verandering onderhevig is en dat je als P.v.d.A. 'wortels hebt in alle grote emancipatiebewegingen van de afgelopen eeuw'. Maar onderwijl is de sociale samenhang in nog geen twintig jaar tijd volledig door grotendeels wezensvreemde cultuurinvloeden overwoekerd. Want…

Ongebreidelde experimenteerdrift
Wat betekent, op de keper beschouwd, de opmerking van Wouter Bos namelijk,  'dat er een nieuwe samenleving wordt uitgedokterd'? En welke zijn de onvermijdelijke consequenties van dit ogenschijnlijk prachtvolle, nieuwe 'maakbaarheidsideaal': het door mij voorzegde 'shariasocialisme'? Opmerkelijk is in elk geval de sterke gelijkenis tussen de uitgesproken getuigenispolitiek van de 'sociaaldemocratie nieuwe stijl' en het verwerpelijke gedachtegoed, wat nog niet eens zo ver terug in de tijd met name bij onze Oosterburen opgeld deed. In zijn boek 'Mein Kampf' spreekt Hitler namelijk van de noodzaak "…einer neuen Gemeinschaft von Menschen als Glaubensbekentnis zu dienen."

Terug naar de wortels dus of beter, op naar de kleurrijke prachtwijken in aanbouw. Mariëtte Hamer, de kersverse partijvoorzitter, kan nu wel verontwaardigd roepen dat zij 'baalt van de beschuldigingen van kiezersbedrog en vermeend gedraai, maar de vraag rijst of er niet toch over de ruggen van de (autochtone) bewoners een 'vuil' en 'vunzig' politiek spelletje wordt gespeeld en er achter de P.v.d.A.-schermen gewoon immoreel op los wordt geëxperimenteerd om de zogenaamde multi-etnische, maar vooral 'islamvriendelijke' samenleving coûte que coûte salonfähig te maken, Wouter Bos: "… En omdat wij, en niemand anders, kapitaal in handen hebben met Aboutaleb, Albayrak, Marcouch, Karakus en al die anderen, zijn wij de aangewezen partij om de soms draconische veranderingen door te voeren!…"

Niet alleen blijkt hieruit dat men bij de P.v.d.A kennelijk alle kaarten heeft gezet op de 'ideologische' alsook 'theologische' inzichten van meer of minder vrome moslims, maar ook dat er - na het afschudden van de rode veren door Wim Kok – een gapende leegte en ontreddering ontstond, die vervolgens geraffineerd door zelfislamiserende en salafistische krachten werd geüsurpeerd en opgevuld.

Slotervaart is zo'n wijk waar het P.v.d.A.-sleutelbegrip 'actieve tolerantie' de vleugels heeft uitgeslagen, waar de rode verenbrigade van architecten, bouwmeesters en opbouwwerkers elkaar in de hand hebben genomen - waar salafistische jakhalzen grotendeels gesubsidieerd en gefaciliteerd door de P.v.d.A. (zowel op straat als in de politiek) steeds vaker de scepter zwaaien - en als een speer aan het werk zijn gegaan om aan het vooruitgangsoptimisme een geheel eigen inkleuring te geven. Het resultaat is een volkomen gesegregeerde wijk of zoals Maxime Verhagen het ooit treffend verwoordde een islamenclave, waar niet-moslims dagelijks spitsroeden moeten lopen.

Iets wat zonder meer in het oog springt, is het feit dat Wouter Bos niet één keer in zijn speech de naam van de minister van "Gevels en Kozijnen" noemt. Het niet noemen van haar naam lijkt mij een veeg teken, en in het gunstigste geval heeft Wouter Bos besloten het vleesgeworden tegendeel van alles waar de sociaaldemocraat nieuwe stijl voor zegt te staan, uit hogere strategische overwegingen zoveel mogelijk in de luwte te houden.

Dat Wouter Bos 'uitgerekend' de naam van willekeurige ex-asielzoeker wél noemt, Mahmoud Astahafi en trots zegt te zijn, dat hij 'met en in de Partij van de Arbeid aan een gezamenlijke toekomst wilt bouwen', dat mag terecht een banaan uit eigen boom worden genoemd. Het getal 26.000 is natuurlijk een potentieel kiezersarsenaal, waar de architect van het generaal pardon graag een electoraal slaatje uit wenst te slaan.

Schot voor open doel
Dat ondanks het mooiste verhaal, het échte verhaal bij de P.v.d.A. ontbreekt, wordt tijdens de speech van Wouter Bos alleen nog maar verder uitvergroot, bijvoorbeeld door op onvervalst populistische wijze aan te knopen bij de hoogopgeklopte ressentimenten rondom het Nederlands voetbalelftal, Wouter Bos: "Vrienden, na gisteren weten we het weer. De aanhouder wint. Met teamspirit boek je resultaten. Kansen kunnen keren. Dat geldt voor Marco, Dirk en Khalid. Dat geldt voor ons."

Nu gebiedt de eerlijkheid te zeggen, dat de oranjegekte ook bij veel andere politici, zoals bijvoorbeeld bij de christelijk bevlogen bidbroeder Jan Peter Balkenende, naar het hoofd is gestegen en zien we, hoe ook ze vreugdevol meedeinen op de golven van 'nationale' spotverdwazing. En dan anderen verwijten (het kamp Wilders en het kamp Verdonk) dat ze inspelen op burgerlijke gevoelens van onbehagen! Dat ze geen oplossingen bieden en mensen slechts uiteen drijven. Dat zij er voor zorgen dat ook succesvolle geëmancipeerde allochtonen zich steeds minder thuis voelen in Nederland.

Al te goed is buurmans gek
Tot slot, nergens wordt ook maar met een woord gerept over de zorgen bij autochtone burgers, die met lede ogen moeten aanzien hoe hun oude vertrouwde wijken in een recordtijd van kleur zijn verschoten. Hoe zich een andere, wezensvreemde mores van de straat heeft meester gemaakt. Hoe het straatbeeld wordt gedomineerd door een onverdraagzame, anti-westerse islamcultuur. Typisch de partij van en voor de allochtonen of preciezer, een partij die in alles het wel en wee van moslims voor ogen heeft, Wouter Bos: "…Denk aan de gewone deugdzame burger die op TV terroristen ziet die zeggen uit naam van de Islam te handelen en zich plots afvraagt wat dat zegt over zijn buurman die ook moslim is..."

Alsof de angsten en gevoelens van onbehagen binnen de P.v.d.A. alleen maar worden gehoord, wanneer ze door moslims worden geuit. Alsof omgekeerd moslims bij het zien van islamgerelateerd geweld, of bij het aanhoren van de zoveelste haatspeech door deze of gene imam, niet ook eens na behoren te denken over de vraag 'wat zullen onze niet-moslimse buren bij het zien van deze beelden van ons denken? Het zij nog maar eens gezegd: Wat meet gij u dan toe, o zotte logenprêeker? O, overdwaalsch tyran! Schijnheilig stof en slijk! Die dwingelandery pleegt in andermans wijk.

Nee, dat we ons niets laten wijsmaken: de partij van de arbeid heeft nog steeds niets van haar historische vergissingen geleerd. Al roepen ze nog zo vaak dat Nederland beter verdient. De dramatische lessen uit het verleden bieden bij die partij nu eenmaal geen garantie dat het in de toekomst beter zal gaan. Eerder zien we de kloof tussen moslims en niet-moslims, de kloof tussen de groep seculiere denkers en de bulk van bestuurlijke en politieke zelf-islamiseerders groeien.

We zien, hoe de invloed van het islamisme en salafisme hand over hand toeneemt, en stellen vast, dat de P.v.d.A. niet veel anders rest dan in machteloosheid te berusten, en toe te zien hoe de partij en haar beginselen van binnenuit brutaalweg op een leest van islamitische waarden en normen wordt geschoeid. Hoe haar idealen in een allesomvattend islamitische kuisheidsideaal worden getransformeerd en hoe zij uiteindelijk zelf met straffe hand in het maatpak van de jihad wordt genaaid.

'Minister Vogelaar op een zijspoor gezet?'

   

Speech Wouter Bos in Breda

Vrienden, partijgenoten, beste mensen

Wat ben ik blij dat ik vandaag eindelijk de tijd heb om u anderhalf uur lang te onderhouden over PvdAers die elkaar publiekelijk de maat nemen, over zelfkastijding en zelfbeklag, over richtingenstrijd, over SP, Groen Links of D66. Nee dus.

Mijn verhaal vandaag is bedoeld voor al die mensen die zich nog altijd het vuur uit de sloffen lopen voor onze partij, voor een betere buurt, voor een beter Nederland, ja, voor een betere wereld en die zich ergeren aan hoe de PvdA vooral met zichzelf bezig lijkt. Deze mensen hebben gelijk. Ik doe er dus ook niet aan mee. En dat is het laatste wat ik er vandaag over zeg. O ja, en anderhalf uur duurt het ook niet.

Vrienden, er is maar één ding waar mensen ons over willen horen: ons eigen verhaal over het leven van heel gewone mensen, wat daar aan de hand is, waar ze bezorgd over zijn, waar ze geïnspireerd door raken, in wat voor land ze willen leven. Een verhaal dat bindt en boeit. En op dat verhaal moeten we elkaar vandaag opnieuw vinden.

Mij herinnert het aan 2002, toen ik mij kandidaat stelde voor het politiek leiderschap van de Partij van de Arbeid. Ik deed dat omdat ik mensen zag afhaken die bij ons horen. Heel gewone mensen vaak die door alle ontwikkelingen in hun omgeving het idee hadden langzaam maar zeker de controle kwijt te raken over alles wat voor hun vertrouwd was, wat ze houvast gaf, waarmee ze het idee hadden greep te hebben op hun eigen buurt, werk, leven. En net als toen is de grootste fout die we nu zouden kunnen maken, hun zorgen of onmacht weg te zetten als klagen of zeuren, laat staan racisme of xenofobie.

Het zijn niet de zorgen en onzekerheden van deze mensen waar we ons tegen moeten verzetten. Maar wel hun gevoel dat er niets aan te doen is, dat de toekomst meer bedreigingen dan kansen biedt, dat zij steeds weer aan het kortste eind trekken. Mijn Partij van de Arbeid is voor alles een optimistische partij.

Een partij die haar geschiedenis kent. Een geschiedenis die ons leert dat de toekomst ons niet hoeft te overkomen, dat we kunnen sturen en vormgeven, dat er eindeloos veel kansen voor het grijpen liggen en vooral, vooral, dat stilstand laat staan achteruitgang juist voor de allerkwetsbaarsten het slechtste uitpakt.

Wij geloven in verandering omdat we verandering nodig hebben om onze idealen waar te maken. Kortom, de Partij van de Arbeid is progressief of is niet. Maar ondertussen blijkt het een heel moeilijke klus om heel veel mensen, die bij ons hoorden of nog steeds bij ons horen, dat geloof in de toekomst, in elkaar en in ons eigen kunnen terug te geven. De afgelopen jaren is het beeld alleen maar sterker geworden van een land in verwarring en een volk dat zich voor het eerst in de geschiedenis afvraagt of hun kinderen het beter zullen hebben dan zij zelf.

Waar komt dat nou door?
Volgens mij niet eens omdat er zo veel en zo snel verandert in het leven van mensen. Het is ook de aard van de veranderingen. De veiligheid van nationale grenzen verdwijnt. Het ordenend vermogen van nationale overheden en nationale politieke partijen wordt minder. De bevolkingssamenstelling verandert. Verschillen tussen hoe mensen hun leven leven worden groter. Er zijn steeds meer culturen, meer religies, meer meningen, meer waarden. Solidariteit komt steeds minder makkelijk vanzelf tot stand. Het leidt tot een nieuwe ongelijkheid, nu eens niet primair op inkomen maar een ongelijkheid tussen mensen die hier hun kansen kunnen grijpen, en mensen die dat niet lukt.

Bijvoorbeeld als we kijken naar globalisering. Geen twijfel dat globalisering enorme kansen met zich mee brengt voor consumenten en ondernemers. Globalisering biedt een perspectief van welvaart waar armoe is en democratie waar onderdrukking heerst. Maar globalisering vraagt ook slachtoffers en niet alleen op korte termijn. Denk aan de arbeiders in traditionele industrie die hun baan zien verdwijnen terwijl hun bazen excessieve bonussen verdienen.

En dus is het goed dat we, meer dan u in het verkiezingsprogramma van ons vroeg en meer dan in enig ander Europees land, daar iets aan proberen te doen. Denk aan de vakbonder die niet meer weet met wie hij nu eigenlijk over de toekomst van het bedrijf moet overleggen omdat ondernemers en aandeelhouders steeds ongrijpbaarder hun invloed aanwenden.

En dus is het goed dat we agressief aandeelhoudersactivisme aan banden leggen. Maar denk bij globalisering ook aan homo's en vrouwen die dachten hun vrijheden in Nederland lang en breed verworven te hebben maar met de komst van nieuwe gemeenschappen soms het gevoel hebben weer helemaal opnieuw te moeten beginnen. Of denk aan de gewone deugdzame burger die op TV terroristen ziet die zeggen uit naam van de Islam te handelen en zich plots afvraagt wat dat zegt over zijn buurman die ook moslim is.

Een Nieuwe Ongelijkheid tussen de mensen voor wie de Nieuwe Wereld vooral Nieuwe Kansen biedt en de mensen die dreigen achter te blijven of af te haken. En dat fenomeen, beste mensen, die ontwikkeling, die ongelijkheid raakt ons meer dan wie dan ook. Het is de effectiviteit van ons soort beleid dat onder druk komt. Het is het type samenleving dat wij nastreven dat uit beeld raakt. Het is onze internationale oriëntatie die steeds minder populair wordt. Het is ons discours over werk en inkomen dat in toenemende mate tekort schiet als we het niet ook over religie, moraal, identiteit en cultuur durven te hebben. En ja, het zijn onze mensen die zich bedreigd voelen, die onzeker worden, vertrouwen verliezen in elkaar, in ons, in de toekomst.

Vrienden, als er één reden is waarom ik deze partij wil leiden, is het -net als in 2002- omdat ik dit niet wil laten gebeuren. Als er één reden is waarom ik terug wil vechten tegen alle somberheid en pessimisme in, is het omdat juist wij nu uitgedaagd worden op onze overtuigingskracht, onze beginselen en ons vermogen om mensen weer greep te geven op hun leven. Wij hebben altijd beweerd en gedemonstreerd dat het mogelijk is mensen kansen te laten pakken, zich te ontwikkelen en emanciperen zodat ze de toekomst met vertrouwen tegemoet kunnen zien. Nu daaraan getwijfeld wordt, moeten wij het laten zien. En dat kunnen we.

Maar het vraagt allereerst eerlijkheid. Eerlijkheid, gewoon eerlijkheid. Dat we mensen durven vertellen hoe Nederland verandert. En dat Nederland dus ook moet veranderen. Wie dat niet durft te zeggen, houdt mensen voor de gek. Een emancipatiepartij die mensen sterk wil maken moet beginnen met ze een eerlijk verhaal over hun wereld mee te geven.

En dus ben ik bijvoorbeeld blij dat onze partij in de Resolutie over Arbeid die vandaag is aangenomen niet de globalisering ontkent, niet terugverlangt naar het Nederland van de jaren '50, niet het belang ontkent dat het bedrijfsleven heeft om zich flexibel en dynamisch te organiseren. Dat laten we met een gerust hart over aan de SP.

'Als P.v.d.A letten we op de kleintjes'
Wij omarmen de dynamiek, wij omarmen de toekomst, maar we willen iedereen mee nemen en niemand achterlaten. Dat is het hart van ons verhaal. Een eerlijk verhaal is soms een heel moeilijk verhaal. Dat merk ik elke dag aan de pomp.

Natuurlijk, we kunnen nu de brandstofprijzen stijgen de accijnzen verlagen. Maar de olieprijs blijft net zo hoog. De toenemende vraag vanuit India en China blijft net zo hoog. De schaarste neemt niet af. Ik vind het eerlijker om mensen dát verhaal te vertellen, om met Den Uyl te zeggen dat die tijd van lage olieprijzen nooit meer terug komt. Ja, dat is eerlijk, en het biedt ook een kans om juist nu versneld over te stappen op duurzame technieken, een duurzame energie, een duurzame economie. En dan ben ik niet naïef over hoe gezinnen in de knel kunnen komen nu de brandstofprijzen stijgen.

Ik heb die koopkrachtplaatjes ook gezien. Nee, aan die stijgende olieprijs kunnen we niets doen. Maar aan de vraag of de allerkwetsbaarsten daar het slachtoffer van worden wel. En ik zeg u, met de PvdA in het kabinet zullen we dat dus niet laten gebeuren. Maar vrienden, de enige reden waarom we moeten durven blijven komen met dat eerlijke verhaal, is omdat we altijd ook dat andere verhaal vertellen. Het verhaal van de solidariteit.

Het mooiste verhaal. Ons verhaal. Van niemand anders. Hoor je dat, Michiel Emmelkamp? Ons verhaal, van niemand anders. Wij kunnen vooruitgangsoptimisten zijn, wij kunnen het eerlijke verhaal vertellen over een veranderende wereld die niet alleen maar kansen maar ook bedreigingen met zich mee brengt, wij kunnen dat verhaal brengen omdat we iedereen mee nemen, omdat we niemand aan de kant laten staan. Dat doen we omdat we weten dat de samenleving daar niet alleen socialer maar ook sterker van wordt.

Alles wat we zeggen, alles wat we doen om mensen vol vertrouwen mee te nemen in een wereld vol van kansen én bedreigingen, zekerheden en zorgen, het staat of valt met ons vermogen waar te maken dat je er nooit alleen voor staat, dat jouw probleem mijn probleem is, dat het ons aller belang is dat het ons allemaal goed gaat. En natuurlijk, ook die solidariteit moet onderhouden worden.

Neem de WAJONG. Het is niet solidair om kwetsbare jongeren vanaf hun 18e voor de rest van hun leven af te schrijven en op te bergen. Het is niet solidair om de kleine kans die er soms is om WAJONGERS toch mee te laten doen op de arbeidsmarkt, weg te laten lopen en af te kopen met een uitkering. En het is zeker niet solidair om de uitkering te verlagen voor WAJONGERS die geen kans maken. En dus is het goed dat wij de WAJONG solidair houden door haar te veranderen, de uitkering te behouden, de aandacht te verleggen naar wat jongeren wel kunnen en van hen ook te verlangen daar aan mee te werken. Zodat we solidair kunnen blijven met de mensen die daar uiteindelijk echt van afhankelijk zijn.

Maar, beste mensen, onze grootste uitdaging op het gebied van solidariteit ligt niet in de sociale zekerheid. Het vraagstuk waar alles samen komt - kunnen we optimistisch zijn, durven we mensen te vertellen hoe Nederland onomkeerbaar verandert, kunnen we de solidariteit organiseren- het vraagstuk waar al die vragen samenkomen is het integratie-vraagstuk.

Onze geloofwaardigheid hangt wat mij betreft meer dan op welk onderwerp dan ook, af van hoe wij het er hier vanaf brengen. Het is de sleutel terug naar de harten van de mensen. Ik zal er dus ook zelf leiding aan blijven geven. Want het gaat over de vraag of wij kunnen verbinden en verheffen, of verworven vrijheden bij ons in goede handen zijn, of we een nieuwe samenleving kunnen bouwen dwars over die steeds grotere verscheidenheid in etniciteiten, culturen en religies heen. En ik denk dat we dat kunnen waarmaken.

Het is de grote Nieuwe Sociale Kwestie van de komende decennia. En wij zullen de leiding moeten nemen. Omdat we de wijken kennen waar de nieuwe samenleving wordt uitgedokterd, met vallen en opstaan. Omdat we wortels hebben in alle grote emancipatiebewegingen van de afgelopen eeuw. En omdat wij, en niemand anders, kapitaal in handen hebben met Aboutaleb, Albayrak, Marcouch, Karakus en al die anderen!

Er is ook een schaduwzijde aan deze ambitie. Ik hoop enorm dat veel allochtonen in onze partij hun talenten tot ontwikkeling brengen. We vervullen daarmee ook de klassieke emancipatiefunctie die altijd bij ons heeft gehoord. Maar de schaduwzijde is wel dat de debatten bij ons altijd heftiger zullen zijn, de tegenstellingen groter, het ook vaker mis zal gaan. Of het nu gaat om de Armeense genocide, dubbele nationaliteiten, boerka's, imams, de vrijheid van meningsuiting, religiekritiek of discriminatie. Omdat dingen gezegd worden die niet kunnen, dingen voorgesteld worden die niet mogen.

Mensen zullen er van schrikken, misschien zullen ze ons verlaten. En ik zeg: dat moet dan maar. Dit vraagstuk hoort bij ons. Dit is een investering in onze geloofwaardigheid maar meer dan dat, en vele malen belangrijker, een investering in solidariteit, in de kwaliteit van onze samenleving. Nederland liep in 2002 voorop toen de onvrede over de multiculturele samenleving naar buiten barstte. Nu gaan we voorop lopen om te laten zien hoe het wel moet. Daarbij draait het wat mij betreft om de heruitvinding van onze traditie van tolerantie. Nooit meer de tolerantie van schouderophalen en wegduiken, laten gebeuren en niet willen zien, niet benoemen en langzaam maar verergeren.

Nee, de actieve tolerantie die ik voor sta betekent dat we discriminatie en achterstand bestrijden, ruimte geven aan religies en verschillen, verdraagzaamheid betrachten maar tegelijkertijd compromisloos onze verworven vrijheden verdedigen. Dan heb je het over de rechtsstaat - de gelijkheid van man en vrouw, homo en hetero, de scheiding van kerk en staat, de vrijheid van meningsuiting - maar ook over veel meer dan dat. Wij zijn alleen maar geloofwaardig in het verdedigen van een volwaardige plaats voor de islam in de Nederlandse samenleving als we geloofwaardig zijn in het verdedigen van verworven vrijheden.

'De religieuze zuil'
Dat betekent allereerst dat we een eerlijk verhaal vertellen over een veranderend Nederland, waar de islam bij zal blijven horen, waarvan het multi-etnische karakter alleen maar toe zal nemen en waarvoor geen weg terug bestaat naar het Nederland van Ooit. Wij bepleiten en verdedigen in dat Nederland een volwaardige positie voor de islam en dat betekent bijvoorbeeld acceptatie van moskeeënbouw, steun voor Nederlandse imamopleidingen en de aanwezigheid van islamitische geestelijke verzorgers net als katholieke en humanistische, bij de krijgsmacht, in gevangenissen, in zorginstellingen.

Maar op de andere helft van de boodschap moeten we net zo hard zijn. We accepteren niet dat gekwetste gevoelens een rechtvaardiging zijn voor het gebruik van geweld. We willen dat Amsterdam de veilige homo-hoofdstad blijft. We willen geen politie-agenten die op basis van kennis van de Koran hun werk moeten doen. We tolereren geen PvdA-politici met een discriminerende of denigrerende houding naar allochtonen, homo's of vrouwen. Wij accepteren geen haatzaaien vanuit salafistische moskeeën. We bewegen niet mee met die mannen die hun vrouw zorg ontzeggen omdat er alleen een mannelijke arts beschikbaar is.

We zijn trots op Marcouch als hij met imam Fawaz in het openbaar debatteert en laat zien dat je tegelijk een goed moslim en een goed burger van Nederland kan zijn. In de woorden van Marcouch zelf: "liever een baan dan een baard!" Het zal allemaal niet eenvoudig zijn, dat weet ik ook wel. Vooral ook omdat bij het gros van wat we willen bevorderen en bestrijden, we het niet zullen moeten hebben van wet en regel. Toch de traditionele 'toolkit' van sociaal democraten.

Maar hier werkt 'ie niet. Hier zal onderwijs, werk, dialoog, opvoeding, emancipatie en debat het werk moeten doen. Als we het met wet en regel niet redden, moeten mensen in ieder geval weten waar we voor staan. Het debat moet open scherp kunnen worden gevoerd. Daarom vind ik ook dat de partij altijd en overal ondubbelzinnig op moet komen voor de vrijheid van meningsuiting.

Er zullen spotprenten gemaakt worden die kwetsen, er zullen films verschijnen die ertoe leiden dat een vlag wordt verbrand, er zullen uitspraken volgen die leiden tot nieuwe persoonsbeveiliging. Maar als dat de prijs is die nodig is om de verworven grote vrijheid van meningsuiting te behouden, het zij zo.
Wat geen begaanbare weg is, is dat we sluipendeweg zelfcensuur toestaan onder dreiging van geweld en intimidatie.

In een land waar we godsdienstvrijheid koesteren en verdedigen bestaat ook de vrijheid godsdienst te verwerpen, te bekritiseren en zelfs te bespotten.
Ook daarin zijn we tolerant.

En de debatten die daaruit voortvloeien maken ons uiteindelijk sterker. Niet angst of intimidatie moet ons denken en doen bepalen maar de vrijheid binnen de wet en de individuele moraal. We kunnen de boel alleen maar bij elkaar houden als we kraakhelder zijn over wat we wel en wat we niet accepteren van elkaar. Wees niet bang als het een keer polariseert en kwetst. Dat hoort bij weerbare mensen in een volwassen democratie.

We moeten elkaar ook vertrouwen in waarom we het debat voeren, dan kun je het van elkaar hebben als het af en toe pijn doet. En wees gerust, als ik het over debat heb, dan gaat het niet alleen over het debat met onszelf, met partijleden die een misser begaan of met allochtonen. Net zo hard met autochtonen hoe zij achterstellen en buitensluiten.

'Trots op Nederland'
Of met Wilders, Verdonk of Rutte. Bij hun is vrijheid noch trots in goede handen. Zij drijven mensen uiteen zonder ook maar één oplossing te bieden. Zij zorgen er voor dat ook succesvolle geëmancipeerde allochtonen zich steeds minder thuis voelen in Nederland juist nu we ze zo hard nodig hebben. Het Nederland waar zij voor staan is een Nederland waar ik niets mee heb.

Weet u wanneer ik trots was op Nederland? Toen ik me realiseerde dat een paar jaar geleden namens mijn regering Rita Verdonk zou hebben gereageerd op Fitna en het nu Ahmed Aboutaleb was. Toen was ik niet alleen trots op Ahmed maar heel erg trots op Nederland!

Weet u wanneer ik trots was op Nederland? Toen ik laatst op de Nieuwe Ledendag Mahmoud Astahafi tegen kwam die me vertelde dat hij één van die 26.000 was, dat hij blij is dat hij in ons mooie land -nu ook zijn land- aan zijn toekomst mocht bouwen en dat hij dat met en in de Partij van de Arbeid wil gaan doen. Toen was ik trots op Nederland!

Beste mensen, dit is mijn verhaal over mijn Partij van de Arbeid, mijn sociaal democratie, mijn inspiratie om door te gaan. Progressief, eerlijk en solidair. Ik doe dat vanuit beginselen, idealen en een traditie waar ik trots op ben. Ik doe dat gesteund door Mariëtte en Han en fracties waar ik trots op ben. Ik doe dat gesteund door u allemaal, door de partij. Ik weet dat dat niet altijd makkelijk is. De keerzijde van ons idealisme is dat het nooit genoeg is. Dat kleine stapjes nooit groot genoeg zijn. Zolang we nog geen 76 zetels hebben - ik beloof u: bij de volgende verkiezingen gaat het lukken- maar zolang we nog geen 76 zetels hebben zal het moeten gebeuren door compromissen te sluiten.

En dat is af en toe moeizaam en vervelend. Ik weet en voel dat als geen ander. Maar ook dan hebben we u nodig. Toen Jet een paar weken geleden in problemen kwam met de embryoselectie kwam er binnen no time een PvdA-er op televisie. Niet om de Christen Unie te bekritiseren over hun standpunt. Niet om het CDA te bekritiseren over hun niet-standpunt. Niet om de eigen staatssecretaris te ondersteunen in haar strijd. Maar vooral om een verhaal af te draaien over hoe zij onbetrouwbaar en aan het draaien was.

Vrienden, zo moet het dus niet. Niet alleen omdat Jet Bussemaker een kanjer is en zij u ook op dit onderwerp niet zal teleurstellen. Beste mensen, zo redden we het dus niet. Wij hebben u ook nodig. Politiek is strijd en die strijd voeren we met zijn allen. Wij hebben een prachtig verhaal vanuit een unieke geschiedenis met het oog op een inspirerende toekomst. Elke dag weer proberen we daar stukjes en beetjes van waar te maken, in gemeentes, in provincies en landelijk. We doen dat niet om populair te worden maar omdat we geloven dat dit land nog steeds zoveel beter kan.

Dat was ook de titel van mijn boek: Dit Land Kan Zoveel Beter. Ik beschreef hoe Marco van Basten het Nederlands elftal weer teamspirit mee gaf. Ik haalde het aan als voorbeeld om te laten zien hoe teamspirit, samenhang, iets voor elkaar over hebben, solidariteit dus, prestaties verhoogt, ons allemaal sterker maakt. Hoog gaf ik op van het verschil tussen Dick Advocaat en Patrick Kluivert enerzijds en Marco van Basten, Dirk Kuyt en Khalid Bouhlarouz anderzijds. Vervolgens vloog Nederland er bij het WK genadeloos uit tegen de Portugezen.

Weg voorbeeld. Ik had me met losers geïdentificeerd. Maar vrienden, na gisteren weten we het weer. De aanhouder wint. Met teamspirit boek je resultaten. Kansen kunnen keren. Dat geldt voor Marco, Dirk en Khalid. Dat geldt voor ons.

Moedig voorwaarts dus.

Dank u wel.

Geplaatst door Lucida (krijgt vervolg)

De dodenopwekkers van een rode droom

Als we lezen in welke vicieuze cirkel de “liefdevolle PvdA-leden” zijn beland, dan kunnen we niet langer ontkennen, dat men aldaar ten prooi lijkt te zijn gevallen aan een aandoenlijke ideologische en partijpolitieke armzaligheid.


Wouter Bos: 'De geloofwaardigste manier om te
laten zien dat we van onze fouten hebben geleerd is,
door de PvdA gewoon op te doeken'.

Het sociaaldemocratische desideratum
Neem als voorbeeld enkele uitspraken van het prominente trio liefdevolle PvdA'ers. Een dromerig kwetterend en kwebbelend eliteclubje van spijtoptanten, die tegen beter weten in vastklampen aan de dorre strohalm van een heilstatelijke fata morgana:

Eddy Terstall: "Als de PvdA geen deel van de oplossing is wordt ze deel van het probleem." Kijk als Terstall na al die jaren nog steeds meent, dat de PvdA niet een deel van het probleem IS, dan getuigt zijn politieke inzicht van een tunnelvisie, of hij blijkt al dusdanig door de proletarische emolumenten van het partijlidmaatschap gecorrumpeerd, dat hij daarom niet onbezoldigd genoeg IS om de gewenste objectiviteit te betrachten.

Job van Amerongen: "Het PvdA-lidmaatschap is vandaag aan de dag een beproeving. Een zware beproeving. Ik weet er alles van. Maar het stemadvies van Ger (niet op de PvdA te stemmen; red.) zou ik niet opvolgen. Daar zal je niet gelukkig van worden." Wat een nihilistische zwakkelijkheid, wat een gebrek aan consequente moed en daadkracht.

Hiermee wordt nog eens de innige verstrengeling met de partij duidelijk. Ik heb eerder geschreven: "Wat Ayaan Hirsi Ali wel heeft gedurfd, de navelstreng met de PvdA eigenhandig doorknippen, dat lukt de drie PvdA-spijtoptanten maar niet. Alleen maar dreigen met flinkse taal, dat je uit de partij zult stappen - Terstall: 'het is God of ik eruit!'... - maar vervolgens gewoon blijven zitten waar je zit, maakt het er allemaal niet geloofwaardiger op."

Daarenboven, moet ik stiekem glimlachen om wat bij de liefdevolle PvdA'ers als strijd voor sociale rechtvaardigheid en verheffing van allochtonen moet doorgaan: namelijk de eigen oordeelkundigheid ondergeschikt maken aan de ideologie van de partij en elk "links verraad" door de partij zo te herformuleren dat het, in weerwil van de stormachtige voorspellingen, een gunstig briesje in de zeilen van de partij ten gevolge heeft en het vergezicht ener maakbare PvdA 'springlevend' blijft.

Aan de tweesprong
De PvdA-Jugend en andere liefdevolle PvdA'ers ontbreekt het noch aan ambitie, noch aan partijtrouw noch aan vernieuwingsdrift: maar de kadaverdiscipline binnen de partij heeft hun nooit de tijd gegund zich zelf (d.w.z. ze gunnen zich zelf niet de juiste distantie) een ideologische denkrichting te verschaffen, maar daarentegen hun juist van kindsbeen af aan afgericht een ideologische denkrichting te ontvangen; en nu blijkt dat ze de sociaal-democratische voor- en kraamzorg niet meer kunnen missen en eigenlijk ook niets anders meer willen.

Hun hang naar nostalgie klinkt nog steeds door in het standaard ressentiment van 'veel' PvdA-stemmers: 'mijn ouders hebben hun hele leve lang alleen op de PvdA gestemd, dus doe ik het dan ook maar! Armzalige liefdevolle PvdA-leden in de grote steden van de sociaaldemocratische dorpspolitiek, 'jonge' door zuivere principes bevlogen luchtfietsers, die het als hun roeping beschouwen en daarin ook de ultieme beproeving zien, bij alle miskleunen – en de PvdA kleunt nogal eens mis – een hartig en zonodig zalvend woordje mee te spreken!

Die, wanneer ze op deze wijze van zich doen spreken en de aandacht op zich gevestigd weten, werkelijk menen het sociale geweten van de partij en tevens het kompas van de inhoudelijke partijkoers te zijn! Die, omdat ze als vinkjes op het touw zitten en constant hun rode oortjes gespitst houden - om te hooi en te gras hun duit in het zakje kunnen doen - iedere echte emancipatoire doorbraakgedachte uit het oog zijn verloren.

Richtingenstrijd
De partijwaan van de dag jaagt hen als ongeleide projectielen voor zich uit, terwijl de liefdevolle PvdA'ers zelf in de illusie verkeren de partijwaan van de dag te jagen. Eerder schreef ik: "de fundamentele waterscheiding binnen de PvdA: "Het komt zoals het gaat binnen de PvdA: een stap vooruit in electoraal opportunisme, twee stappen achteruit in zelfcensuur. De sociaal-democratie nieuwe stijl: enerzijds een onstuimige onderstroom opgestuwd door een aanstormende generatie van vernieuwers en anderzijds een sociaaldemocratische bovenstroom van twijfelzuchtige zelfknevelaars, die elke vernieuwingsdrift die zich van onderop aandient angstvallig tracht in te dammen."

Vooralsnog blijft het schipperen geblazen met de PvdA van Wouter Bos, de grote sociaaldemocratische vernieuwer, die in werkelijkheid slechts fungeert als ideologische wisselwachter en onverhoeds op een paddestoel met rode stippen terecht is gekomen (CDA/CU).

Als hij en of zijn op-volgers echter eenmaal van deze hallucinerende, zelfislamiserende trip bekomen zijn, en daadwerkelijk weer met beide voeten stevig in de modder staan, ja dan gloort er mogelijk weer een Rode Hoop, kraait men weer van optimisme en zijn de liefdevolle PvdA-leden er heilig van overtuigd, dat hun leer hét levenselixer, dé remedie en oplossing zal zijn voor de nijpende maatschappelijke problemen van nu en voor alle grote uitdagingen die de toekomst voor de mensheid nog in het verschiet heeft.

Een 'nieuwe' rode protestgeneratie dus, die opgroeit met het te rooskleurige beeld 'de oorzaken die aan de teloorgang van de PvdA, hun partij en droom ten grondslag liggen bij de kop te hebben, terwijl ze in feite de staart verkrampt als een laatste strohalm vasthouden'. Maar vooralsnog balkt het liefdevolle PvdA-lid: ´IA, IA, mijn partij is bezig zich zelf te gronde te richten omdat het zich enerzijds heeft laten gijzelen door de achterban van "vrome moslims", en anderzijds als coalitiepartner gekneveld wordt tussen sociaaldemocratische principes en ethische en morele geloofskwesties´.

Mijn politieke intuïtie daarentegen zegt: een partij van opportunistische apostaten, die zich zo heeft laten mangelen en ringeloren - en omwille van machtspolitiek verraad pleegt aan de eigen achterban – loopt op haar laatste benen en is, in hogere zin, al lang aan de goden overgeleverd.

Amsterdam smeekt Allah om genade, waar het ooit tegen god en geboden heeft gerebelleerd.
Waar het de vraag betreft, wie staan er pal voor de vrijheid van meningsuiting, valt het leeuwendeel van de ooit zo rebelse cabaretiers en podiumkunstenaars - die het maar niet moe werden heilige huisjes omver te schoppen en progressieve maatschappijkritiek in bijtende satire te verpakken - thans als rotte appelen door de mand. Deze aandoenlijke links-progressieve armzaligheid – nederig meebuigen met de orthodoxe tirannie van groepen vrome moslims en tegelijkertijd veinzen een moderne emancipatiepartij te zijn – transformeert zich steeds meer tot een shariade van bizarre verstandsverduistering en zelfcensuur.

Ons wordt nu de historische gelegenheid geboden dezulken door een zeef van verachting te halen. Voor en over het links-satirische rariteitenkabinet lijkt het doek definitief gevallen. Met terugwerkende kracht is het tot een karikatuur van zichzelf geworden; een tandenloze tijger; een piepend muisje in de opengesperde bek van de islamleeuw, badend in het klamme angstzweet vanwege het geringste "verzet" onherroepelijk te worden verzwolgen.

Wat rest is een lafhartige linkse filisterij (zich ook wel liefdevolle PvdA-leden noemend), die zich bespied weet door een genadeloos vonnissend pandemonium van zelf-islamiseerders en zich daarom al op voorhand met het purperrode boetekleed van (artistieke) zelfverloochening laat omzwachtelen. Eddy Terstall: "De PvdA heeft de plicht LEIDEND te zijn in ECHTE emancipatie. Zowel in de portomonee als in het hoofd."

Waar dissidenten gevraagd zijn!...
Wanneer wij ons open vizier door het christendemocratische ontwapeningsoptimisme, het sociaaldemocratische cultuurrelativisme en daar nog eens aan toegevoegd het islamitische slachtofferdenken (met zijn pathologische liegen, zijn 'eeuwige steen-en-been-geklaag') laten versluieren, en als gevolg daarvan ons waakzaam en indien nodig strijdbaar gemoed laten bezoedelen en vertroebelen.

Wanneer we ook maar voor een enkel ogenblik zwak zijn en onze oren laten hangen naar de politieke correcte lokroepen en blindelings vertrouwen in de "blijde boodschap" die de Linkse Kerk voor ons in petto heeft namelijk, 'de islam, als broeder in het geloof, met open armen te ontvangen', wie blijven er dan nog over om het gevaar van "Der Totale Chrislamisierung" met onverschrokken gemoed te bezweren - een handjevol liefdevolle PvdA'ers soms?

Een rode waas van zelfbedrog

In Trouw van vandaag schrijft Ephimenco: "Voor de PvdA heeft de affaire (Nekschot red.) een andere dimensie. Afgelopen weekeinde kon je al het gemor horen dat vanuit de partij en haar electoraat opsteeg. Sociaal-democraten zijn niet alleen overwegend seculieren die zelf graag de spot met religies drijven, maar hebben ook goed ontwikkelde voelsprieten als het om de inperking van de vrijheid van meningsuiting gaat."


Amsterdam Wereldboekenstad wil de dialoog aangaan en aanjagen rond de vrijheid van meningsuiting en biedt natuurlijk ook ruimte aan verdieping op het gebied van branche-specifieke onderwerpen als auteursrecht, zelfcensuur en digitalisering. 

'Beetje dom'
Dit is de manier om jezelf, tegen de klippen op, voor te liegen, heer Ephimenco. U schets namelijk een zuiver dystopische situatie. Terwijl u tegelijkertijd drommels goed beseft, dat de PvdA in de praktijk al lang niet meer aan deze achterhaalde (k)romantiek van u, d.w.z. haar eigen, seculiere, emancipatie- en vrijheidsidealen, beantwoordt.

We hoeven maar te zien hoe angstvallig deze partij met ex-moslim Jami is omgesprongen, of het 'incident' van Amsterdamse straatcoaches in herinnering te roepen die weigeren vrouwen een hand te geven (met instemming van PvdA-er Job Cohen), of überhaupt de manier waarop de sociaal-democraten tegen het  "sociaal-salafisme" aanschurken, om te beseffen, dat ook de "Rode Sibbe" stevig in de ban van 'hogere' (zelfcensurerende) machten is.

Te menen, zoals Ephimenco zijn lezers wil doen geloven, dat de PvdA een wezenlijk ander standpunt inneemt dan twee confessionele partijen CDA en CU is een irrationele vorm van electoraal zelfbedrog. Alsof de PvdA niet hopeloos verdeeld zou zijn en 'daarenboven' niet ál langere tijd door de kwantitatieve achterban van "vrome, diepgelovige moslims" stevig wordt gegijzeld. Alsof de partij niet langzaam maar zeker door een sharia-socialistische  agenda wordt ingepalmd. Alsof de oorspronkelijke partijbeginselen niet al lang middels een ideologische verbond tussen islam en de sociaaldemocratie fundamenteel zijn geherformuleerd.

Kwade genius
Nota bene een van de belangrijkste pionnen met het oog op de razzia tegen cartoonist Nekschot, is niemand minder dan de verraderlijke satraap Job Cohen (PvdA). Hij is namelijk de eerst verantwoordelijke voor wat betreft het Amsterdamse politieoptreden. Want terwijl hij bij het messteek-incident in het politiebureau van Slotervaart door de gedragsgestoorde Marokkaan Bilal B. de diplomatie van de fluwelen handschoen hanteerde en met de plaatselijke moslimfundi's een kopje thee nuttigde, keurt hij het kennelijk goed dat bij een onschuldige tekenaar plots met grof geweld huis wordt gehouden.

En nochtans willen Ephimenco en met hem andere liefdevolle PvdA-leden (Terstall, van Amerongen en Duyvestein) maar niet accepteren dat de partij - die in hun nostalgische herinneringen ooit een vonkje van solidariteit, sociale rechtvaardigheid en het verheffingsdenken deed overspringen - thans niets meer van zijn idealen heeft overgehouden, waar het vanaf de oorlog zijn politieke en maatschappelijke bestaansrecht aan ontleende. Nog steeds maakt men zichzelf wijs dat bij de PvdA 'de verworvenheden van de sociale en democratische ontvoogding' het beste gewaarborgd zijn.

Sociaal revisionisme
Een partij die moslims meer bij de samenleving wil betrekken (maar in feite wil voorkomen dat gedragsgestoorde Marokkaantjes wederom met de bevrijdingskransen gaan voetballen) en uit oogpunt daarvan de Holocaust schaamteloos voor electorale en politieke doeleinden exploiteert - Jet Bussemaker; maar ook PvdA mastodont Jan Pronk en of burgemeester Kleijngeld (PvdA): "Als je als geschiedenisleraar over de Tweede Wereldoorlog praat, kun je best eens een uitstapje naar de discriminatie van nu maken", die partij is netzo weinig te vertrouwen, als de partijen (CDA/CU) die christelijke politiek bedrijven of zich in hun politieke denken volledig laten inspireren door bijgeloof aan een hogere oncontroleerbare macht.

Kortom: dat Ephimenco voor zichzelf niet wil waar hebben dat de sociaal-democraten eveneens redeloos, reddeloos en radeloos verstrikt zijn geraakt in een islamideologisch netwerk (sharia) van morele geboden en verboden; dat de partij uit piëteit met specifieke islamitische overgevoeligheden de eigen beginselen verloochent en systematisch in principiële kwesties bezig is de kool en de geit te sparen, is aan hem zelf om te beoordelen.

Zesde zuil
Wat ik Ephimernco echter buitengewoon kwalijk neem, is zijn behoefte de cartoonist Nekschot een dolksteek in de rug te stoten. Waar haalt deze allochtone 'closet socialist' de morele aanmatiging vandaan om zo neerbuigend over de Nederlandse kiezer in het algemeen en cartoonist Nekschot in het bijzonder te schrijven? Ciitaat: "Voor de doorsneekiezer rijmt de naam Nekschot toch met uitschot: een cartoonist die op grove wijze de spot drijft met fatsoensnormen en religie. Ook al blijkt de islam zijn geliefde doelwit, Nekschot laat met sommige van zijn tekeningen geen twijfel bestaan over zijn weerzin voor het christendom in het algemeen en het CDA van Balkenende in het bijzonder."

En dat terwijl Ephimenco als 'kritisch essayist' feitelijk in hetzelfde schuitje zit als cartoonist Nekschot. Immers ook zijn schrijfseltjes drijven vaak op grove wijze de spot met godsdienstige omgangsvormen. Hij zal er ook steeds op bedacht moeten zijn, zo te schrijven en te formuleren dat hij buiten schot blijft van de religieuze bloedrechters en staatsinquisiteurs van het vrije woord. Het verschil met Nekschot is echter dat Ephimenco zich vooralsnog beschermd weet door de gevestigde media. Zo schrijft hij voor dagblad Trouw - door mij als eerste omgedoopt als de 'zesde zuil van de islam' - maar dat geeft hem nog geen garantie, dat hij niet ook door de politieke correcte censuurzucht, gelijk Jaffe Vink, van vandaag op morgen zomaar kan worden weggebonjourd

Preken voor de vreemde parochie
Ook het schamele waakvlammetje van Ephimenco kan de 'dood in de pot van de Haagse politiek' niet verhullen. Mij overtuigt de stichtelijke boodschap, d.w.z. het nieuwe fatsoenspopulisme, die Ephimenco voor zijn lezers in petto heeft, in elk geval niet. Ook de drie eerder genoemde liefdevolle PvdA-leden, zijn niet in staat bij mij een vonkje van herkenning en of sympathie voor het sociaal-democratische erfgoed over te doen laten springen.

Voor mij hebben deze politieke correcte consensuspartijen volledig aan geloofwaardigheid ingeboet. En al trekken de sociaal-democraten nog zo vaak en opzichtig het scharlaken boetekleed aan. Al hamert Mariëtte nog zo onbedaarlijk hard op het bloedrode (sch)aambeeld van de eigen partijbeginselen zodat de vonken ervan afvliegen. Behalve de breed aangewakkerde geestdrift voor een nieuwe 'islamchristelijke bekeringspolitiek', mag wat mij betreft ook de roodgloeiende vlam, waarmee ooit koortsachtig het 'heilige sociaal-democratische verlangen' werd ontbrand, thans voor goed worden gedoofd.

Multicultureel racisme

Als het niet lukt vrijwillige afspraken te maken met het bedrijfsleven over het vervullen van een bepaalde hoeveelheid topfuncties door vrouwen, overwegen PvdA'ers Hamer en Kalma een initiatiefwet in te dienen die werkgevers daartoe zal verplichten.


Hamer: 'Vanaf nu gaan we weer ouderwets polderen bij het traditionele voorjaarsoverleg tussen werkgevers, werknemers en overheid'.

Ongebreidelde staatsdwang
Bovengenoemde initiatiefwet staat natuurlijk op gespannen voet met de notie van 'vrijheid van ondernemerschap'. Aan de gedachte, dat ik als ondernemer mijn tent kan sluiten, wanneer ik niet aan de realisatie van zulke zotte voorstellen meewerk, kan ik maar niet wennen. Het regeringsmotto 'samen werken, samen leven' leek mij vooral bedoeld als morele aanmoediging. Ik begrijp nu, dat met name de PvdA het allemaal over een andere, meer dwangmatige boeg wilt gooien.

De perceptie verschuift namelijk van een goedbedoelde aanbeveling (het versterken van de sociale cohesie), naar een situatie van "afgedwongen nering". Met het oog op deze vorm van overheidsdwang, zie je dat de PvdA haar koers steeds meer richting een neo-communistische "betuttelingstaat" verlegt, die van bovenaf dicteert: 'Als staatspartij bepalen wij voor u, wat goed en wenselijk is. Mocht u het daar niet mee eens zijn, sturen we u net zo makkelijk met z'n allen naar de Goelag'.

Symboolpolitiek
De pelgrimage van honderd dagen kris kras door het land, is niet de bindende factor gebleken waar de bewindslieden van dit 'samen-op-weg-kabinet' vooraf zo vurig op hadden gehoopt. Nog steeds is niet duidelijk waar dit kabinet nu écht voor staat. We kunnen het niet langer blijven ontkennen. Het lukt de bewindslieden maar niet op duurzame wijze een werkbaar en leefbaar klimaat te scheppen, evenmin de plannen hiervoor helder en betrouwbaar over het voetlicht te brengen. (Zie spindoctor voor Ella Vogelaar en Jacqueline Cramer.)

Een tastbaar gebrek aan een wáárlijk bindend en bezielend verhaal, breekt de gevestigde partijen steeds meer op en blijkt zich nu dus ook al door te vertalen in een onnavolgbare politieke ideeënarmoede. Bovengenoemde initiatiefwet uit de koker van de PvdA bijvoorbeeld, illustreert overduidelijk de dolenthousiaste nietszeggendheid waar deze partij in uitblinkt.

Het is misschien wel veelzeggend, dat de 'bedenkers' van dit voorstel, Hamer en Kalma (PvdA) een soortgelijke wet in Noorwegen beschrijven als 'een doorslaand succes'. Alsof dit argument op zich een garantie vormt, dat zo'n "vrouwvriendelijk voorkeursbeleid" ook hier een daverend succes zal worden.

Effectiever zou het daarom zijn, als de sociaaldemocraten zich eens wat gerichter zouden "ontfermen" over de harems aan vrouwen, die vanwege hun geloof of culturele gebondenheid überhaupt niet aan het arbeidsproces mogen deelnemen. Paradoxaal genoeg anti-emancipatoire, vrouwonderdrukkende mechanismen (zoals tribale rolpatronen) die door de PvdA - veelal uit misplaatste piëteit met cultuurgebonden tradities - actief in stand worden gehouden.

Positieve discriminatie
Maar ook op lokaal partijpolitiek niveau vinden ontwikkelingen plaatst, die de vrije, geëmancipeerde burger ernstig tot nadenken aanzetten. Zoals gezegd, met name binnen de PvdA zien we zich een cultuuromslag voltrekken, die in de grond van de zaak haaks staat op de emancipatoire idealen als zodanig: het tolereren van onderdrukking in plaats van verheffing; het opsluiten binnen de eigen cultuurgebonden gemeenschap in plaats van het doorbreken van etnische en veelal islamgerelateerde barrières; het cultiveren van slachtoffergedrag in plaats van het bevorderen van zelfredzaamheid.

Daarenboven blijkt een hardnekkig soort "multicultureel racisme" binnen het politieke correcte discours post te hebben gevat. Dat wil zeggen: de immigratie-ideologie, die de acceptatie en inburgering van botsende en volkomen wezenvreemde culturen dwingend voorschrijft en tegelijkertijd tegenover de eigen cultuur een klimaat van intense zelfhaat aankweekt.

Wie goed waarneemt, ziet deze vorm van inculturatie, of beter zelf-islamisering vooral binnen de PvdA steeds duidelijker manifest worden. De ideologische bakens worden verzet en men 'oriënteert' zich binnen die partij steeds nadrukkelijker op de core business van de huidige sociaaldemocratische heilsoldaten: diepzinnig nadenken over de vraag 'hoe de jihadistische zending, d.w.z. de politieke islam, binnen de eigen beginselloosheid in te bedden, teneinde toch nog zo gezamenlijk mogelijk het pad te bewandelen, dat naar de volmaakte "Dhimmi Universalis" leidt.

Inculturatie, of beter zelf-islamisering, is dus het proces waarin de ideologie van de PvdA steeds meer in de islamcultuur geïntegreerd raakt, zodanig dat de partij van binnenuit kan worden aangevuurd haar oorspronkelijke 'beginselen' om te plooien en te schoeien op de islamitische leest van waarden en normen.



Vrouwenkartel
Nu is algemeen bekend, dat met name de sociaaldemocraten graag leentjebuur spelen. Wat moet je anders, wanneer je als politieke partij zelf geen doorbraak kunt forceren en daarnaast niet over voldoende begeesterende, innovatieve en vooral ook effectieve ideeën beschikt?... We zien, dat naarmate de PvdA steeds meer in het nauw komt (de opiniepeilingen voorspellen een verpletterende verkiezingsnederlaag) zij steeds vreemdere capriolen uithaalt.

Maar daarmee is natuurlijk niet vanzelf gezegd, dat wat je van ver haalt ook altijd beter is. De PvdA houdt er een tamelijk tegendraads maatschappijbeeld op na, waarvan de praktijk al vaker heeft uitgewezen, dat dit volstrekt niet aansluit bij de ontwikkelingen van de samenleving an sich. Men kan bij die partij kennelijk maar geen afstand doen van het ideaal dat streeft naar een maakbare samenleving liefst geheel in 'Rode stijl'.

Terug naar het voorstel. Politici beroepen zich dus op een of andere veranderingsgoeroe en verkondigen vervolgens, dat een gericht beleid van seksespecifieke discriminatie scheve verhoudingen binnen het bedrijfsleven (maar ook op andere vlakken) meer in evenwicht kan brengen.

Denk eens aan het feministische blad Opzij, waar ze geen mannelijke redacteuren in dienst willen nemen. Zou mij nu benieuwen, welk initiatief wetsvoorstel Hamer en Kalma (PvdA) hiervoor uit hun hoge hoed van politieke fantasieloosheid tevoorschijn zouden weten te toveren. De "Rooie Vrouwen" van Nederland zouden hoe dan ook op hun achterste benen staan, wanneer de PvdA dwingend voorschreef, dat juist dit bastion van sekseongelijkheid met speciale voorkeurswetgeving óók voor mannen dient te worden ontsloten.

Het meest storende aan deze misplaatste dadendrang van de sociaaldemocraten lijkt mij, dat het principe van de vrije markt uiteindelijk wordt 'dood-gereguleerd'. Het primaat van het vrije ondernemerschap wordt niet alleen door tal van regels, wetten en voorschriften steeds verder aan banden gelegd, maar het broodnodige eigen initiatief vanuit de burger zelf, wordt op deze wijze structureel ontmoedigd.

Meer algemeen bestaat het gevaar, dat vanwege deze "Rode Regelzucht" op tal van maatschappelijke, juridische, intellectuele en economische terreinen, de 'open samenleving' onherroepelijk dreigt te veranderen in een 'gesloten inrichting'.

'Ons-kent-ons-cultuur'
Op het vlak van wijkaanpak, zien we waar bepaalde voorkeursbehandelingen in de praktijk (Slotervaart) op uitdraaien: wanneer heersende partijen uit electorale overwegingen teveel hun oren laten hangen naar cultuurgebonden wensen en opvattingen van nieuwkomers (waarvan de bulk bestaat uit vrome moslims), corrumpeert dit niet allen het democratische proces, maar bevordert dit op termijn een vorm van etnocentrisme, waarbinnen veelal de moslimse volksvertegenwoordigers hun mandaat tot handelen rechtstreeks aan de shariawetgeving ontlenen.

Electorale belangen en democratische principes blijken in de praktijk vaak moeilijk van elkaar te scheiden. Zo loopt er slechts een dunne scheidslijn tussen enerzijds specifiek doelgroepenbeleid, dat uitgaat van de politieke wensgedachte, om middels het beleid van 'positieve discriminatie', bepaalde groepen makkelijker toegang tot de woon-, zorg-, en arbeidsmarkt te verschaffen.

En anderzijds natuurlijk de meer onuitgesproken gedachte namelijk, dat een specifieke vorm van electoraal cliëntelisme (moslimcliëntelisme), met het oog op demografische ontwikkelingen gunstig kan uitpakken voor de bestendiging en uitbouw van de sociaaldemocratische machtspolitiek als zodanig. Het is al vaker gememoreerd: bij de PvdA draait het in beginsel veeleer om de kwantiteit, dan om de kwaliteit van stemmen.

Commissie Stiekem

Het is al vaker geopperd dat de leugen dicteert. Degenen die het kamerdebat over de korankritische film van Geert Wilders, Fitna, rechtstreeks hebben kunnen volgen, moeten zichzelf meerdere keren hebben afgevraagd, behoort deze schandalige vertoning nu serieus te worden opgevat, of is het gewoon een gigantisch uit de hand gelopen eenaprilgrap?

Balkenende: "Zonder 'de Heilige Leugen' kun je niet functioneren, dat hoef ik de kijkers van Hour of Power niet uit te leggen."

Onopgehelderd
Wat mij betreft blijven er ook na het Fitnadebat, twee grote vragen onbeantwoord. Ten eerste, wie spreken de waarheid en wie nemen met haar een loopje? Ten tweede, heeft de Haagse dhimmy'lite nu écht iets geleerd van de film Fitna? Of heeft het de tweespalt tussen enerzijds de linkse grondtroepen van islamofielen en anderzijds het keurkorps van islamcritici alleen maar vergroot? Zullen beide kampen zich alleen nog maar dieper in de loopgraven van het eigen gelijk terugtrekken?

Wat het eerste punt betreft. Er zijn voldoende voorbeelden voorhanden waaruit blijkt, dat specifieke deugden zoals betrouwbaarheid, eerlijkheid en integriteit bij veel politici met een stevige korrel zout moeten worden opgevat. Veinzen dat je nooit zult liegen, betekent niet dat je daarom altijd de waarheid spreekt.

*Pia fraus =Taqiyya: what's in a lie, and what is in it for the liar?
Zijn de kinderen van de duisternis werkelijk slimmer dan de kinderen van het licht? Behalve 'moslims van goede wil', zijn ook politici die vanuit een christelijke, confessionele achtergrond politiek bedrijven, niet per se vrij van (politieke) zonden. Zowel Jan Peter Balkenende als diens partijgenoot Hirsh Ballin (CDA) weten natuurlijk verduiveld goed, dat er slechts een gradueel verschil bestaat tussen het afleggen van een valse getuigenis en het willens en wetens leveren van een Judasstreek.

Hirsh Ballin is een sluwe vos, die de politieke mores verstaat om zonder een spoortje gewetenswroeging zichzelf nog met rioolwater schoon te wassen. Een zogenaamde 'rechtschapen christen', die in weerwil van zijn juridische geslepenheid, toch maar mooi als een Judas in onschuld weet weg te wandelen. Maar valt hij daarmee te verontschuldigen?

Een andere "verzoener", die wanneer het op veinzen aankomt, als geen ander de klappen van de zweep kent, is de politieke correcte "beroepsfabulant" Job Cohen. Toch wordt hij door velen gezien als een klassiek leidersfiguur met een alerte, betrouwbare en open uitstraling, omdat hij op de keper beschouwd heel wat zaakjes juist versluierd weet te houden. Ik breng graag een eerder artikel in herinnering, waarin ik schreef, dat hij op magistrale wijze van zijn rabbijnensluwheid als zodanig, een bestuurlijke deugd heeft weten te maken.

Dubbele boekhouding
Het liegen in commissie is, vooral op plekken waar één enkele partij over de absolute meerderheid beschikt, al lang geen uitzondering meer. Dat PvdA-minister Guusje ter Horst de Kamer informeert en zegt 'dat alles klopt wat door de minister van Justitie is gezegd', verschaft de burger, die zich niet voor dom laat verslijten, nog steeds geen definitief antwoord op de vraag, of hij daarmee de (volledige) waarheid heeft gesproken.

Zeker niet als minister Ter Horst vervolgens de balans opmaakt en voor haarzelf het Fitnaboek sluit met de opmerking 'dat het de verantwoordelijkheid van het kabinet is zich, los van wat er precies is gezegd over Fitna, voor te bereiden op de mogelijke schadelijke effecten ervan'.

Politici zijn er in dit land tamelijk vlug bij, om naar zogenaamde bananenrepublieken te verwijzen en ons dan gerust te stellen, dat zoiets in Nederland onbestaanbaar zou zijn. Onderwijl rijgen zich de politieke en bestuurlijke schandalen aaneen. En bespottelijk genoeg, dichten velen uitgerekend de persoon, die zijn ambtsketting als uithangbord voor moslimcliëntelisme, indoctrinatie, demagogie, malversaties en gesjoemel potsierlijk om zijn nek heeft hangen, alle kwaliteiten toe die bij een mogelijk premierschap horen. Het kan verkeren!

Juridische Jihad
Zo ook bij Hirsh Ballin. Juridisch geheel conform de Wet op censuurverbod zegt hij: 'alle civielrechtelijke stappen te hebben overwogen, maar geen aanknopingspunten te hebben ontdekt, die zo sterk waren, dat wij ons in een discussie hebben willen begeven over wat wij mochten aannemen over de film'. Diplomatiek gezien daarentegen, liggen de bevindingen plotseling geheel anders.

Paradoxaal genoeg zegt Ballin dan, 'dat hij juist wel over afdoende sterke signalen beschikte', op grond waarvan de hysterische "roeptoeterdiplomatie" van premier Balkenende en Maxime Verhagen, ook achteraf volstrekt valt te rechtvaardigen. En de premier maar stoïcijns volhouden, dat hij vooraf niet van de film op de hoogte was.

Wat heimelijk gezegd wordt, zal niet in stilte verdwijnen. Tot twee keer toe werd Hirsh Ballin door Bas van der Vlies (SGP) aangespoord het betreffende vod, 'woordelijk voor zijn politieke rekening te nemen'. Maar Hirsh Ballin gaf geen krimp. Mijn intuïtie zegt mij, dat we hier (al dan niet onbedoeld?) te maken hebben met een jihadistische proeve van rentmeesterschap. Want...

Ondanks dat er vanuit onze eigen rechtskaders geen enkel juridisch aanknopingspunt te vinden was, waarmee men Geert Wilders alsnog kon verbieden Fitna te publiceren, ging premier Balkenende - misschien wel vanuit een fatwalistische vorm van christelijke onderdanigheid - toch bij de Shaitan te biecht en liet zichzelf als een dhimmitude deugdezel tot volmaakte zelfontlediging verleiden.

Appeasement
Een van de cruciale vragen lijkt mij, hoe weerbaar is onze seculiere democratie nu daadwerkelijk tegenover de dreigende islamisering. Staan wij lijdzaam toe, dat de culturele en mentale jihad het seculiere Westen eens duchtig mores komt leren? Ontegenzeggelijk, een deel van het antwoord ligt in het verlengde van de vraag: wie staat er aan het roer van ons land? Maar desalniettemin, hoe lang nog, kunnen we het ons als Nederlandse samenleving veroorloven de 'lieve vrede' te bewaren, door de realiteit van het alsmaar oprukkende islamfundamentalisme nadrukkelijk te loochenen?

Hoe lang nog, dulden wij de smadelijke en buitengewoon beschamende vertoning, die ons door de vele masochistische Gutmenschen wordt voorgespiegeld? Wat zijn de woorden van Balkenende waard, als hij zegt: "De vraag is, wat voor Nederland wij willen. Voor welk Nederland kiezen wij?"
Meneer Balkenende verder stelt u: 'laten wij in het islamdebat kiezen voor waardigheid'. Laat mij u een gewetensvraag stellen: wat is er nou in hemelsnaam waardig aan de christelijke wensgedachte die leert, dat je de islamitische dwingeland het beste kunt bestijden, door hem principieel de andere wang toe te keren?

Getuige een groot deel van de uitlatingen tijdens het Fitnadebat, kan niet langer worden ontkend, dat inmiddels bijna de voltallige volksvertegenwoordiging bereid is de andere wang toe te keren. Dit brengt mij vanzelf bij de tweede vraag: heeft het Fitnadebat, (niet) nog duidelijker dan voorheen, een ideologische waterscheiding aangebracht, tussen het islamofiele en het islamkritische kamp?

Als ik de diverse uitspraken van de verschillende woordvoerders erop nalees, dan stel ik vast, dat een groot deel van de Haagse elite, met de dag verder wegzakt in het verraderlijke drijfzand van zelfislamisering.
CDA-fractievoorzitter Van Geel: 'Wilders verstaat de kunst niet weg te kijken, met als effect de tegenstellingen daardoor juist te verkleinen'. Hoe bedenk je het? Nou ja, ik zou willen zeggen: degene, bij wie na het zien van Fitna, nog steeds niet alle alarmbellen gaan rinkelen; de onnozelen dus, die op het hysterische af, nog steeds heilig geloven in de verbindende kracht  van "interculturele" dialoog, zij verdienen terecht onze verachting.

Islam über Alles
Wat is het, waar wij onze afschuw niet langer voor kunnen onderdrukken? De volstrekt absurde religieuze, culturele en politieke "verbroederingideologie", waarmee Europa, op het hoerige af, aan middeleeuwse waarden en omgangsvormen uit de islam wordt blootgesteld; het "bovennatuurlijke" verbond tussen het christendom en de islam; de alliantie tussen het communisme en de islam; tussen het socialisme en de islam. En wie weet in een of andere nakende toekomst zelfs uitmondend in een totalitaire geloofsideologie namelijk, de sociaal-shariacratie.

Waarnemend fractievoorzitter van de PvdA in de Tweede Kamer, Mariëtte Hamer, die tijdens het Fitnadebat op mij de indruk maakte, dat zij net één prozacpilletje teveel had geslikt, zei het zo:
'de kern waar het mij om gaat is benoemen en verbinden. Dat kan alleen door eerlijk te zijn over de plaats van de islam in onze samenleving. De islam is een blijvende godsdienst in Nederland'.

Nu kan Hamer, gezien haar omvangrijke moslimse achterban, ook niet veel anders zeggen. De effecten van het zogeheten shariasocialistische experiment - d.w.z. het pact tussen de sociaaldemocraten en de zogenaamde groep 'moslims van goede wil'  - hebben de PvdA weliswaar een fors aantal extra zetels opgeleverd. Tegelijkertijd echter, blijkt het nadeel van dit pact: de PvdA dient steeds omzichtiger, of beter submissiever te opereren en onder het mom van 'if you can't beat them, join them!', zelfs de eigen partijbeginselen te verloochenen en haar rode droom op te laten gaan in een fat(w)a amore.

Submission
Denk maar aan het bericht, dat de BBC zo bang is voor de islam, dat het grappen ernstig ontmoedigt. En denk ook eens aan de zelfcensuur, die in eigen land door een groot deel van de media alsmede binnen de omroep-, info-, en entertainmentwereld wordt toegepast. Dan krijgen de woorden, die Jan Marijnissen (SP) tijdens het Fitnadebat smalend richting Geert Wilders slingerde, toch wel een heel cynische lading: 'Ik vind het eerlijk gezegd wel raar dat u denkt, dat u een omroep kunt bellen en een propagandafilm integraal kunt laten uitzenden. Er is natuurlijk geen omroep die daar intrapt. Maar dit terzijde'.

Bij een enkele afgevaardigde van de gevestigde politiek vallen langzamerhand de schellen van de ogen. Al zullen ze natuurlijk nimmer de broodnodige daadkracht aan hun inzichten koppelen, die daadwerkelijk nodig is om te voorkomen, dat Shaitan met de ziel en zaligheid van dit land aan de haal gaat. Arie Slob CU:
'Door de geschiedenis heen zijn er in ons land mensen gekomen met andere overtuigingen. Ik geef toe dat dit bij de islam een omvang heeft genomen die niet vergelijkbaar is met wat wij in het verleden hebben meegemaakt'.

Politieke correcte moslimmanie
Helaas, het globale beeld over islam en integratie, is er ook na het Fitnadebat niet rooskleuriger door geworden. In Nederland bijvoorbeeld, wordt het debat over immigratie en islam niet alleen fundamenteel door een harde kern van linkse zelf-haatactivisten bezoedeld. Maar is het klimaat waarbinnen islamdebatten plaatsvinden, ook nog eens grondig verziekt, omdat door veel moslims en islamlobbyisten op voorhand, een ogenschijnlijk onaantastbare claim wordt gelegd op het primaat van een heel exclusieve vorm van slachtofferschap.

Nog los van de vraag, hoeveel islamgrelateerde misstanden zoals geweld, eerwraak en intimidatie uit naam van Allah plaatsvinden. Voor Geert Wilders blijft het voorlopig Russisch roulette, om zonder extreme beveilging het gesprek met bepaalde organisaties of groepen aan te gaan.

Wel voorspelbaar zijn natuurlijk de vele lovende woorden voor 'de moslims van goede wil'. Te verwachten was ook, dat onze bestuurlijke dhimmy'lite de moskeeën zou platlopen. En dat de media bol zouden staan van islamofiele newspeak over de zogenaamde vreedzame bedoelingen van islam en koran, was natuurlijk al lang geen verrassing meer.

Het is desondanks verontrustend vast te moeten stellen, dat het kinderlijke enthousiasme, waarmee de Haagse elite zichzelf over 'de vreedzame bedoelingen van de islam' een rad voor ogen laat draaien, alleen nog maar verder toeneemt.

*Pia Fraus; leugentje om bestwil

Het Stockholmsyndroom der makke schapen

Tachtig jaar Spaanse bezetting heeft ons land nochtans niet doen knielen voor de inquisitie, maar het heeft nog geen drie decennia geduurd, of een groot deel van de vaderlandse pers en politiek buigt verachtelijk submissief voor de tirannieke achterlijkheid van de islam...

Juridische Jihad
Allah, profeet Mohammed, koran: de combinatie van deze drie, het islam imperialisme, vormt de meest onheilspellende donderwolk, die ooit boven Nederland tot ontlading dreigt te komen. Commentaar van Job Cohen: 'we moeten niet de islamisering van Nederland tot Dhimmiland stoppen, maar de radicale aspecten ervan'

Juist die onvoorstelbaar naïeve opstelling is nu net het koren op de molen van salafistische letterknechten, waarvan de jihadistische missie - de vestiging van een wereldwijde umma(h) - in ons land inmiddels steeds meer een poot aan de grond krijgt binnen tal van politieke, maatschappelijke, sociale, universitaire en juridische instellingen.

Het uitlokken door islamapologeten en hun dhimmitude islamlobbyisten van jurisprudentie - bijvoorbeeld over de grenzen van vrije meningsuiting waar het kritiek op de islam betreft - past naadloos binnen de jihadstrategie, die door miljoenen salafistische letterknechten tot in de kleinste details wordt uitgestippeld.

The Art of Taqqiya
Herhaaldelijk was gisteren de politieke correcte dooddoener te vernemen (ook uit de mond van Aboutaleb), dat Geert Wilders de hele moslimgemeenschap over een kam scheert. En dat hij de grote meerderheid van de zogenaamde goed bedoelende moslims in dit land, daardoor onterecht verantwoordelijk stelt voor de wandaden van 'een enkeling'...

Dat diezelfde moslimwolven in schaapskleren, zoals ook weer Aboutaleb, omgekeerd er niet mee zitten de wandaden van grote groepen radicale islamieten (bijvoorbeeld de mogelijke vergeldingsmaatregelen als gevolg van de film 'Fitna') volledig op het conto van een enkeling te schrijven, namelijk op het conto van Geert Wilders, toont aan dat deze biculturele boegbeelden van moslimse komaf, nog steeds niet willen begrijpen waar binnen de eigen gemeenschap de schoen nu daadwerkelijk wringt.

Waarom is Aboutaleb (die als staatssecretaris van SZ door de regering kennelijk als een soort "Supersatraap" naar voren wordt geschoven om langs de weg van dhimmitude diplomatiek de islamitische dwingeland de hielen te likken), omgekeerd tot nu toe niet in staat gebleken om de moslimgemeenschap in dit land zover 'gematigd' te krijgen, waardoor de noodzaak voor zijn persoonlijke beveiliging met een gerust hart kan worden opgeheven?...

Klaarblijkelijk heeft men helemaal niet zoveel grip op de radicale islamitische cellen, zoals mensen als Job Cohen en zijn moslimmanische handlangers beweren. Maar ja, met het herhaaldelijk presenteren van schijntegenstellingen, kun je altijd nog de meer onnozelen middels 'newspeak' het Bos injagen. Ik bedoel maar, hoe lang 'geniet' Job Cohen al persoonlijke bescherming tegen de blinde razernij van radicale islamieten, terwijl hij kennelijk met een gerust geweten toeziet, hoe de gewone burger dagelijks aan de dreigende islamisering en de daarmee gepaard gaande claim- en slachtoffercultuur wordt blootgesteld?

Debat
Van Geert Wilders wordt nu door de gevestigde politici geëist - ze zetten hem als het ware het mes op de keel - nu eindelijk eens met oplossingen te komen. Maar wat hebben deze politici zelf al die jaren gedaan, terwijl ze konden zien aankomen dat de radicalisering alleen maar toenam als gevolg van het politieke correcte pappen en nathouden en het daarmee gepaard gaande vermijdingsgedrag? In feite niets anders dan het systematisch 'down playen' van de talloze problemen, die door de komst van de islam in dit land (Nederland) worden veroorzaakt. Een aanpak waarmee de Linkse Kerk van zelf-islamiseerders de islamradicalo's alleen maar volmaakt in de kaart heeft gespeeld.

Nog afgezien van de politiek correcte vermijdingspolitiek, vind ik de oproep tot debat door diezelfde linkse kerkgangers getuigen van een ongelooflijke hypocrisie. Aan de vooravond van de landelijke verkiezingen, waren de gevestigde partijen er als de dood voor, een duidelijk stellingname in te nemen t.a.v. het islam- en integratiedebat. Politiek correct Nederland - in opperste horigheid gepromoot door de politiek correcte paladijnen binnen de mainstream media - schreeuwde het van de daken: Nederlanders waren "islammoe"

Dhimmitude dwarsliggers
En nog is men niet bereid (Job Cohen e.a.) om de godsonzalige koers namelijk, de moskee als giftige spin in het hoofdstedelijke integratieweb radicaal om te gooien en eindelijk weer eens de waarden en normen van een seculiere rechtsstaat te eerbiedigen en na te leven.

De politieke correcte schizofrenie namelijk, te menen dat je islamradicalo's kunt 'matigen' door ze 'liefdevol' binnen de gevestigde politieke gelderen (PvdA) in te kapselen, krijg je kennelijk niet zomaar uit de sub-missive hoofden van deze islamofiele dwazen gepraat.

Alle politieke dhimmi's van dit land moeten zich nu eindelijk eens de vraag stellen, in hoeverre onze opvattingen van vrijheid zich verhouden, tot het imperialisme van islamfundamentalisten, die met de sharia in de hand en uit naam van Allah het liefst iedereen aan de inquisitie van het vrije woord onderwerpen.

Het recht om in een vrije samenleving zonder represailles je godsdienst te praktiseren, betekent natuurlijk niet en mag ook nooit betekenen, dat dit recht automatisch behelst anderen de vrijheid tot het uiten van islamkritische opvattingen, desnoods met geweld en intimidatie, te ontzeggen.

Als dit namelijk de consequentie is van onze tolerantie jegens andere culturen en godsdiensten, dan hebben wij helemaal geen vrijheid meer. Dat 'christelijke wensdenkers', zoals Balkenende, Ballin en Donner, maar ook shariasocialisten zoals Ella(h) Vogelaar, Job Cohen, Aboutaleb, die gezamenlijk van mening zijn, dat omwille van 'de lieve vrede tussen moslims en niet-moslims' de hand kan worden gelicht met de scheiding van geloof en staat, zich daar eens fundamenteel rekenschap van geven.

De 'doos' van Pandora
Zoals ik al in mijn artikel '100% Islam = 100% Vrede' aangaf: verkerend in de veronderstelling dat het streven naar een parallelle moslimsamenleving geen beletsel hoeft te zijn voor een vreedzame co-existentie tussen moslims en niet-moslims, kan het nog steeds zo zijn dat dit slechts een kat en muisspelletje is, dat door de jihadisten wordt gespeeld, met in hun achterhoofd de gedachte, dat de moslimpopulatie het binnen afzienbare toch wel voor het zeggen krijgt.

Recentelijk waarschuwde de Belgische socioloog, Olivier Servais, voor het gevaar, dat Brussel, de hoofdstad van Europa, binnen twee decennia een moslimmeerderheid zal kennen. En dit alleen al omdat de geboorteaanwas onder moslims vele malen hoger ligt, dan dat van het gemiddelde Europese gezin.

In ons achterhoofd galmen nog de echo's na van de islamgeestelijke, die beweert dat Europa door de islam zal worden ingelijfd doorheen en met behulp van vagina van de moslimvrouw: de jihadistische voortplantingsmoraal dus als intrinsiek onderdeel van de algehele islamisering!... 

100% Islam = 100% Vrede...

De laatste jaren staat de vrijheid van meningsuiting steeds meer ter discussie, vooral in relatie tot hetgeen wel en niet over het geloof van moslims gezegd mag worden. Verschillende mensen worden dagelijks bedreigd omdat zij een kritisch geluid over de islam laten horen. Theo van Gogh werd zelfs vermoord om zijn islamkritiek. Ayaan Hirsi Ali moest Nederland ontvluchten omdat haar veiligheid niet langer kon worden gegarandeerd.

"Laat mij zien wat voor nieuwe dingen Mohammed heeft gebracht, en jij zult alleen slechte en inhumane dingen vinden, zoals dat hij heeft voorgeschreven het geloof dat hij predikte, met het zwaard te verspreiden." [Manuel II Palaiologos]

Recentelijk werd Sooreh Hera, die ook haar leven niet meer veilig is, door mevrouw Sarucco, hoofd Openbare Orde en Veiligheidsbeleid van de gemeente Amsterdam, te verstaan gegeven: 'Mevrouw, gaat u maar naar de daklozenopvang'.

En terwijl alom de islamitische annexatiezucht en censuurdrift om zich heen grijpen, verkeren de verantwoordelijke (Europese) politici nog steeds in een staat van opperste submissie: 'nooit en te nimmer een onvertogen woord over de islam' zo luidt hun devies; 'telkens weer en bovenal het vreedzame en samenbindende karakter van de islam benadrukken' dat blijkt steeds duidelijker de gezamenlijke Europese jihadmissie!

De Egyptische ex-universiteitsprofessor en islamdeskundige Abu-Zaid zegt over de de institutionalisering van de islam en de gestage zelf-islamisering die daarbij gepaard gaat: "De pogingen van de islamapologeten het staats- en justitieapparaat te ondermijnen, vormen op langere termijn een fundamenteel groter gevaar dan de etnische gewelddadigheden en moslimaanslagen."

De groeiende segregatie tussen moslims en niet-moslims, is niet het gevolg van de islam, maar de islam is wel de oorzaak van de groeiende segregatie tussen moslims en niet-moslims. Onlangs zijn door de CIA de resultaten gepubliceerd van een grootschalig demografisch onderzoek. De bevindingen werpen een ontluisterend licht op de correlatie tussen het aantal moslims dat in een land woont en de islamitische claimcultuur die daar onlosmakelijk mee verbonden blijkt. (Bron: CIA: The World Fact Book 2007):

Islam is niet zo zeer een religie of islamitische martelaarscult, maar het is een totalitair systeem: islam kent religieuze, juridische, politieke, economische en paramilitaire cellen. De religieuze cel dient als overkoepelende versluiering voor alle andere islamgerelateerde activiteiten.

Het proces van islamisering treedt in werking, zodra zich in een bepaalde streek of in een bepaald land voldoende moslims hebben gevestigd, die vervolgens in opruiende termen (agitprop) hun zogenaamde "religieuze rechten" opeisen. Echter, du moment dat politieke correcte overheden en multiculturele samenlevingen aan het eisenpakket van de zogeheten 'gematigde' moslims rechtsgeldigheid verlenen (namelijk dat ook zij zich mogen beroepen op "religieuze rechten"), dan zijn ze ook verplicht de andere (militante) cellen binnen de islam voor lief te nemen en ze zo of zo om in de democratische rechtsorde in te bedden.

Hier een opsomming van de strategische en demografische agenda achter het islam imperialisme:
Zo lang in een bepaald land, de moslimpopulatie schommelt onder of op de grens van 1%, is er (in de termen van Job Cohen) niets aan het handje! We kunnen zo'n groep beschouwen als een vredelievende minderheid, i.p.v. een manifeste dreiging voor de levensruimte van alle niet-moslims. In zekere zin verdient het zelfs de voorkeur deze minderheidsgroep in de media, in documentaires e.d. af te schilderen als een "culturele verrijking":

Verenigde Staten -- moslim 1.0%
Australië -- moslim 1.5%
Canada -- moslim 1.9%
China -- moslim 1%-2%
Italië -- moslim 1.5%
Norwegen -- moslim 1.8%

Bereikt de moslimpopulatie een omvang van 2% tot 3% van de totale bevolking, dan beginnen ze met hun jihadmissie en trachten andere etnische minderheidsgroepen tot de islam te bekeren. Ook richten zij hun aandacht op moslimjongeren aan de rand van de samenleving (zoals moslimse veelplegers, criminelen, straatbendes en gedragsgestoorden) om ze voor de jihad te rekruteren:

Denemarken -- moslim 2%
Duitsland -- moslim 3.7%
Verenigd Koninkrijk -- moslim 2.7%
Spanje -- moslim 4%
Thailand -- moslim 4.6%

Vanaf 5% en hoger, wordt de ontregelende invloed van deze islamitische bekeringsfanaten groter. Al naar gelang de omvang van hun populatie groeit, zullen ze ijveren voor het introduceren van halalprodukten en bepaalde functies opeisen die alleen door moslims kunnen worden vervuld. Ze zullen de druk opvoeren en supermarkten ertoe dwingen halalprodukten in het assortiment op te nemen -- vergezeld van het automatische verwijt dat het fundamentele gelijkheidsbeginsel wordt geschaad, wanneer de wensen van moslims niet worden nageleefd:

Frankrijk -- moslim 8%
Philippijnen -- moslim 5%
Zweden -- moslim 5%
Zwitzerland -- moslim 4.3%
Nederland -- moslim 5.5%
Trinidad & Tobago -- moslim 5.8%

Op dit punt aanbeland, zullen ze alles in het werk stellen om de vigerende overheid ervan te overtuigen, dat moslims het beste onder de shariawet 'gedijen'. Het ultieme doel van de islam is niet de wereld als zodanig volledig tot de islam te bekeren, maar het entameren en implementeren van de shariawetgeving over de hele wereld.

Wanneer de moslimpopulatie groeit tot 10%, zal het antiwesterse gezagsvacuüm binnen de islmaenclaves groeien - als middel van protest en pressie tegen hun vermeende sociaal-economische achterstandspostitie (Parijs en de banlieues; maar ook Amsterdam Slotervaart en het in de hens jagen van honderden auto's).

Elke activiteit die de islam kritisch tegen het licht houdt, wordt opgevat als een belediging van de islam en resulteert steevast in oproer, plundering vernieling, moord en doodslag (Amsterdam -- Theo van Gogh; Copenhagen -- Mohammed cartoons).

Nieuw-Guinea -- moslim 10%
India -- moslim 13.4%
Israël -- moslim 16%
Kenia -- moslim 10%
Rusland -- moslim 10-15%

Heeft de moslimpopulatie eenmaal een omvang van 20% bereikt, dan vinden islamitisch geïnspireerde aanslagen plaats, worden haat en tweespalt zaaiende demonstraties georganiseerd, jihad-milities geformeerd, uit naam van Allah de keel van deze en gene doorgesneden en kerken en synagogen aan de vlammenzee van haat prijsgegeven:

Ethiopië -- moslim 32.8%

Vanaf 40% treden er grootschalige slachtpartijen op, vinden stelselmatig terroristische aanslagen plaats en zaaien bloeddorstige islammilities dood en verderf:

Bosnië -- moslim 40%
Chaad -- moslim 53.1%
Libanon -- moslim 59.7%

Vanaf 60% moeten we er mee rekening houden, dat zonder (juridische) belemmeringen niet-moslims alsmede niet gelovigen over de kling mogen worden gejaagd, sporadische etnische zuiveringen (Soedan -- genocide) worden gehouden, en dat de Shariawet fungeert als mes op de keel; bijvoorbeeld om infidels te dwingen een aparte extra belasting te betalen (Jizya):

Albanië -- moslim 70%
Malaysië -- moslim 60.4%
Qatar -- moslim 77.5%
Soedan -- moslim 70%

Boven 80% zien we dat het geestelijke en culturele leven geheel en al in het teken staat van de mentale en militaire jihad. Dat de universele rechten van de mens op groteske wijze worden geschonden doordat zulke moslimstaten zich structureel schuldig maken aan etnische zuiveringen en genocide. Hier past dus andermaal een waarschuwing aan het adres van de politieke dhimmy'lite alsmede aan de mainstream media die zich wel zeer vrijpostig de 'luxe' van zelfcensuur permiteren: wie tolerant is tegenover intolerantie, wordt op den duur intolerant tegenover tolerantie!

Bangladesh -- moslim 83%
Egypte -- moslim 90%
Gaza -- moslim 98.7%
Indonesië -- moslim 86.1%
Iran -- moslim 98%
Irak -- moslim 97%
Jordanië -- moslim 92%
Marokko -- moslim 98.7%
Pakistan -- moslim 97%
Palestina -- moslim 99%
Syrië -- moslim 90%
Tajikistan -- moslim 90%
Turkije -- moslim 99.8%
Ver. Arabische Emiraten -- moslim 96%

100% zal in het teken staan van "Dar-es-Salaam" – het islamhuis van vrede – er is sprake van vrede omdat iedereen moslim is:

Afghanistan -- moslim 100%
Saudi Arabië -- moslim 100%
Somalië -- moslim 100%
Yemen -- moslim 99.9%

Maar zoals vaak, blijkt de praktijk weerbarstiger. Om hun bloeddorstigheid te lessen, zullen moslims elkaar, vanwege de meest uiteenlopende redenen (van eerwraak tot sektarische rivaliteit) uiteindelijk zelfs onderling afslachten. Het vulgaire, verdorven en maanzieke karakter van de islam, gaat hand in hand met een bijbehorende geloofspraktijk die, om de verknipte moslimziel te kunnen lijmen, zelf even vulgair, verdorven en maanziek moet zijn.

Een van de auteurs die bij dit onderzoek betrokken was, Leon Uris, vat het islam imperialisme kernachtig samen: "Nog voor mijn negende levensjaar, had ik de mores, die aan de basis van de koranische oorlogsdoctrine ten grondslag liggen, volledig onder de knie. Het was ik tegen mijn broeder; mijn broeder en ik tegen onze vader; mijn familie tegen mijn neven en de clan; mijn neven en de clan tegen de stam; de stam tegen de wereld - en wij allen tegen de Kafir."

Op de knieën voor Ayaan

Jeroen Dijsselbloem, integratiewoordvoerder voor zijn partij in de Tweede Kamer, riep Hirsi Ali in De Pers op (zaterdag 15-02-2008) om zich weer in Nederland te vestigen.

Dijsselbloem (PvdA): "Ayaan is een echte PvdA’er. Toen zij ons verliet was dat een zwarte dag."

Vandaag maakt Ayaan Hirsi Ali in De Pers bekend weer in Nederland terug te willen keren, mits zij hier veilig kan wonen en haar internationale carrière kan doorzetten. Hirsi Ali laat weten 'dankbaar te zijn voor de oproep van Jeroen Dijsselbloem', maar houdt wijselijk een slag om de arm m.b.t. diens verzoek ook weer tot de PvdA toe te treden.

Wat mij betreft is de PvdA van binnenuit redeloos, reddeloos en radeloos verloren. Terwijl PvdA-partijleden met progressieve opvattingen over geloofsdwang (Ehsan Jami),  zonder scrupules worden gedumpt, wekt de partij tegelijkertijd de valse suggestie, dat het binnen boord halen (en houden!) van een bepaalde bevolkingsgroep met zijn cultuurgebonden tradities en geloofsopvattingen, niet in strijd is met de eigen partijstandpunten.

Duidelijk is dat de PvdA met de kwestie Ayaan Hirsi Ali behoorlijk in haar maag zit. Niet zozeer om de persoon Ayaan Hirsi Ali zelf, maar wel vanwege de ondubbelzinnige boodschap die zij voor de mensen in petto heeft. In wezen behoren de emancipatoire, islamkritische denkbeelden die door Ayaan worden gehuldigd, ook en met name de politieke agenda van de PvdA te bepalen. Daarom is Dijsselbloem' initiatief om naar de gunsten van Ayaan Hisi Ali te hengelen begrijpelijk, maar tegelijkertijd wekt het ook de nodige - en naar ik meen niet ongegronde - achterdocht!

Stuivertje wisselen
Voor de een is het glas half vol, voor de ander half leeg. Op zich is het natuurlijk een prima initiatief van Dijsselbloem, om voor Ayaan Hirsi Ali in het krijt te willen treden. Maar als hij er verder geen concreet gevolg aan geeft, dan is hij slechts de zoveelste sociaaldemocraat, die voor de Bühne een politieke correcte pirouette danst. Voor degenen die iets anders achter het (goedbedoelde?) opzetje van Dijsselbloem zoeken; ja zijn oproep kan ook als een stilzwijgende motie van afkeuring worden gezien, tegen het islamofiele knuffelbeleid van zijn partijgenote en tevens "Socialsalafistin" Ella Vogelaar.

Helaas weten we inmiddels ook, dat die partij nadrukkelijk heeft gekozen voor kwantiteit (de massale stem van de moslimallochtoon) en de kwaliteit van de eigen partijbeginselen daaraan ondergeschikt heeft gemaakt. De arabist Hans Jansen verwoordt het kernachtig: "De multiculti's van de PvdA zijn in moslimse ogen stuurloze sukkels, eerder deerniswekkende onnozelaars dan serieuze gesprekspartners."

Vooruitstrevende progressievelingen als Eddy Terstall, *Carel Brendel en Van Amerongen, lopen binnen hun partij inmiddels tegen een blinde muur van dhimmitude zelfverloochening te hoop. Principieel hebben zij het gelijk weliswaar aan hun zijde, maar ondanks het feit dat zij de beginselen van hun partij trouw zijn (gebleven), blijkt ook dit drietal niet in staat een effectieve doorbraak te forceren om aldus aan de moslimmanische knuffelcultuur die de PvdA-partijtop is binnengeslopen, radicaal een halt toe te roepen.

En dit is nu de spagaat: wil de PvdA voorkomen dat zij straks door de kiezer genadeloos wordt afgestraft, dan zal zij toch de dhimmitude bakens moeten verzetten. De PvdA zal zich moeten ontdoen van het moslimcliëntelisme, dat binnen de verschillende geledingen van de partij, steeds meer als algemeen geaccepteerd beleid blijkt te zijn 'ingeburgerd'.

Hoe zo'n eenzijdige pro-moslim-agenda de spuigaten kan uitlopen - zeg maar de 'cohenisering' van het islamvraagstuk - wordt helaas weer elke dag door de hoofdstedelijke multiculti's gedemonstreerd. Met als gevolg: islamitische no-go area's; haattempels als giftige spinnen in het hoofdstedelijke integratieweb; Marhaba, Westermoskee; geloofsgestoorde straatcoaches; een toenemend aantal zwarte scholen; gescheiden zwemlessen voor moslimmeisjes en vrouwen tot en met een heuse anti-PVV lesbrief voor het  Amsterdamse onderwijs.

Dhimmizucht
De fundamentele gespletenheid van de PvdA heb ik al eens eerder onder de aandacht gebracht: "Het komt zoals het gaat binnen de PvdA: een stap vooruit in electoraal opportunisme, twee stappen achteruit in zelfcensuur. De sociaal-democratie nieuwe stijl: enerzijds een onstuimige onderstroom opgestuwd door een aanstormende generatie van vernieuwers en anderzijds een sociaaldemocratische bovenstroom van twijfelzuchtige zelfknevelaars, die elke vernieuwingsdrift die zich van onderop aandient angstvallig tracht in te dammen."

Het lijkt mij tegen die achtergrond, dat mensen als Eddy Terstall, Carel Brendel en Van Amerongen voor een duivels dilemma staan. Enerzijds zijn ze zielsveel verknocht aan de idealen van de partij zoals die in hun optiek zouden moeten worden uitgedragen, anderzijds zien ze dat conservatieve en dhimmitude krachten een enorm taai verzet plegen en achter de schermen een allesbepalende machtsfactor vormen.

Wat Ayaan Hirsi Ali wel heeft gedurfd, de navelstreng met de PvdA eigenhandig doorknippen, dat lukt de drie PvdA-spijtoptanten maar niet. Alleen maar dreigen met flinkse taal, dat je uit de partij zult stappen - Terstall: 'het is God of ik eruit!'... - maar vervolgens gewoon blijven zitten waar je zit, maakt het er allemaal niet geloofwaardiger op. En dit scenario dient Ayaan Hirsi Ali, mocht zij onverhoopt het besluit nemen bij de PvdA terug te keren, ernstig voor ogen te houden!...

Naschrift van de redactie: *Carel Brendel laat nadrukkelijk weten geen lid van de PvdA te zijn

Master in the art of taqiyya

Wanneer het erop aankomt het politieke correcte drogbeeld van de vredelievende islam te propageren, laat de ‘master in the art of taqiyya’, Tariq Ramadan, geen enkele gelegenheid onbenut om op een mediavriendelijke en veelal mierzoete wijze zijn opvattingen daarover te ventileren.

Tariq Ramadan: "wij moslims respecteren de wetten van de ontvangende samenleving, zolang ze met geen van de islamtische principes op voet van tegenspraak staan."

 Doublespeak
Maar waar het uit naam van diezelfde zogenaamde 'vredelievende islam', de dagelijkse uitwassen van geweld en onderdrukking betreffen -met name tegen vrouwen- hult deze 'hervormde salafist' zich in een alles versluierend stilzwijgen, of maakt hij op gewiekste wijze gebruik van het alom beproefde taqiyya-concept, om de meer argeloze westerling stroop om de mond te smeren..

Hoe is het mogelijk, dat zoveel academische westerlingen Ramadan prijzen en loven als een charismatische hervormer, bruggenbouwer, ja hem zelfs zien als de 'Martin Luther van de islam'? Veel hangt ongetwijfeld samen met de manier waarop hij zich van doublespeak bedient. Zelf zegt hij: "Ik moet op een dusdanige wijze mijn standpunten verwoorden, dat hetgeen ik zeg de westerling als muziek in de oren klinkt, terwijl ik er tegelijk op bedacht moet zijn 'in tune te blijven' met het onveranderlijke leergezag zoals door de profeet geopenbaard. Kortom, als moslims moeten we weten hoe te spreken ten overstaan van degenen, die niet onze moslimbroederlijke bekeringsideologie delen."

Averechtse selectiviteit
Terwijl de islamitische wereldgemeenschap stelselmatig in razernij ontsteekt, als er in haar ogen kritische noten worden gekraakt over profeet, koran of islam, geeft diezelfde gemeenschap niet of slechts mondjesmaat blijk van haar afschuw, als er in naam van de islam lijfstraffen worden uitgevaardigd, die haaks staan op onze notie van menselijke waardigheid.

Ayaan Hirsi Ali maakte daarom, middels een artikel in de Volkskrant, Ramadan (en met hem de zogenaamde gematigde moslims) het terechte verwijt, dat zij zich niet, of slecht in omfloerste bewoordingen uitspreken tegen een serie van gruwelijkheden, waarmee de islamitische wereldgemeenschap - ook onlangs nog - telkens weer de voorpagina's van de kranten halen. Waar hebben we het over?...

Islamitisch feminisme
De hoofddoek mag dan wel van binnenuit als een gelofte van kuisheid of van maagdelijke onschuld worden aangemerkt, maar naar buiten toe dient hij als vehemente cultuurkritiek tegen het westen en zijn  zedelijke verdorvenheid. Deze vijandsgezinde grondhouding tegenover de ontvangende samenlevingen, verklaart waarom de hoofddoek-kwestie zo'n grote weerzin in onze debatten oproept. De ondergeschikte rol van de vrouw binnen de islam, fysiek geweld, genitale verminking, islamgerelateerde eerwraak, worden binnen de tunnelvisie der multikulti's nog steeds aangemerkt als intellectuele 'no-go-area's'.

De sacrosancte "zelfislamisering" ten spijt, bestaat er ook een groep islamsceptici, die wél doorhebben met welke taqiyya-achtige tactieken het wezenlijke streven naar een alles overheersende islam wordt omsluierd. De buitengewoon gereserveerde houding bij een meerderheid van de niet-moslims, behelst het duidelijke signaal, dat weliswaar de islamitische apathie tegenover de ontvangende samenlevingen is geland, maar dat de morele oorlogsverklaring, de extreme aanmatiging en schaamteloze bemoeizucht waarmee deze anti-westerse weerzin gepaard gaat, tegelijkertijd in woord en daad van hand worden gewezen.

Het is tegen die achtergrond volstrekt onbegrijpelijk, dat links-intellectuele 'dimwits', waaronder de verschillende generaties van fervente feministen, opzichtig verraad plegen aan hun eigen idealen van vrijheid, gelijkwaardigheid en zelfbeschikking, en in het bijzonder aan de vrouwenemancipatie, zodra deze met de leerstellige doctrines - waarmee moslima's principieel tot ongelijkwaardige schepselen worden verlaagd - fundamenteel in conflict komen.

Je kunt er met je verstand niet bij, hoe ze Tariq Ramadan op handen kunnen dragen, terwijl hij het openbare onderwijs omschrijft als 'agressie tegen de islamitische inborst van het kind', en alleen maar omdat er, langs de weg van de de rede, kritische kanttekeningen worden geplaatst bij de onveranderlijkheid van het islamitische leergezag.

Intellectuele zelfislamisering
Kennelijk valt het met het linkse intellectuele geweten te verenigen, om uit piëteit voor de specifieke gevoeligheden bij moslims, westerse emancipatoire idealen op sterk water te zetten. Daarentegen, hoeveel signalen moeten nog worden afgegeven, hoeveel moslimenclaves moeten er nog komen, alvorens ook de meulenbelten, vogelaars en (andere) religieuze moslim-mina's zullen beseffen, dat op deze wijze juist een islamitische apartheidspolitiek in de hand wordt gewerkt, waarmee de westerse emancipatiestrijd als zodanig volledig teniet wordt gedaan?

Ramadan zelf - de kleinzoon van een geestelijk revolutionair, Hassan al-Banna, die ook wel smalend de godfather of Al Qaeda wordt genoemd – zegt over het zogeheten islamitische feminisme: "Wat begon als een ernstige belemmering, is veranderd in een troef. De hoofddoek is slechts een uiterlijk symbool, waar het om gaat is wat in er in de hoofden onder die doek schuilgaat. Het doel is om de moslimidentiteit en de islamitische geloofspraktijk te beschermen en uit te bouwen. De emancipatie van de vrouw is heus wel te verzoenen met de zuivere beginselen van de islam."

De genealogie van het ramadanisme
Vanuit strategische overwegingen kan de optie niet worden uitgesloten, dat Tariq Ramadan naar voren is geschoven, als de intellectuele erfgenaam van de heilige oorlog, of zo u wil, als strategische vaandeldrager van de ideologische jihad. Hij blijkt buitengewoon brongetrouw aan de kernprincipes van de Moslim Brotherhood, die door zijn grondleggers, strategen en salafistische letterknechten extreem fijnmazig zijn vervlochten met enerzijds de zogenaamde zuivere betekenis van de islam, en anderzijds met Allah's openbaringen aan de laatste profeet Mohammed.

Interessant is te onderzoeken, op welke wortels Tariq Ramadan terug kan grijpen, bijvoorbeeld wanneer hij het begrip verzet [muqawama] in de mond neemt. Behalve met de eerder beschreven jihadistische grondbeginselen van de Muslim Brotherhood, schermt hij ook nadrukkelijk met de koran en gebruikt het verhaal van Mozes, als spiegelbeeldig symbool van ongewapend verzet tegen het westerse imperialisme.

Ramadan zou zomaar een ideologische, maar even zo makkelijk een theologische reactionair genoemd kunnen worden, en in zekere zin zelfs als ideologische evenknie van Malcom X!
Iemand in elk geval, die bij uitstek gespecialiseerd is, in het uitlokken van conflicten – bijvoorbeeld door te schermen met islam, koran en profeet. Terwijl hij op voorhand het antwoord al klaar heeft, hoe men met inzet van diezelfde religieuze attributen tot verzoening kan komen. Denk er gerust het uwe van.

Ramadan wordt door velen als een bruggenbouwer beschouwd. In zekere zin valt dit ook niet te ontkennen. Hij heeft immers een brug geslagen tussen 'communisme en islam'. Hij heeft een alliantie gesloten tussen 'socialisme en islam', en evenzo tussen 'feminisme en islam'. Zijn analyse luidt: "Het voortschrijdende ideologische en culturele waarderelativisme, zal de islam tot heerschappij brengen."

Voor Ramadan blijken alle aspecten van identiteit en cultuur volmaakt inwisselbaar te zijn. Vervolgens worden al die stromingen door elkaar gehusseld, totdat er de gewenste specifieke mix ontstaat, die het in Europees verband mogelijk moet maken de grassroots van de zuivere islam te verkondigen. Volgens Ramadan moeten we de islamisering van de moderniteit, 'als uitdaging' ook onder ogen durven zien.

Het pad van de Jihad

Om de heerschappij over de wereld te krijgen, moeten we iets naast de materiële vooruitgang te bieden hebben. Dit kan alleen de islam zijn en een strikte handhaving van de sharia. Onze taak is het aan beiden een concrete invulling te geven en vervolgens binnen de westerse samenlevingen te implementeren. Alleen op deze wijze kunnen we de wereld een universele zingeving bieden en ons doel, de hegemonie van de islamitische wereldgemeenschap, (het ideaal van de ummah) daadwerkelijk verwezenlijken. In dit opzicht is de islamitische way of life uniek. Want in alle andere systemen fungeert de mens zelf als middelpunt en schepper van waarden. Met de islamitische manier van leven, worden mensen van deze westerse hoogmoed verlost en zullen zich uitsluitend toeleggen op de aanbidding van Allah en alleen zijn leiding aanvaarden als richtsnoer voor een voorbeeldig leven. [ Said Qutb]

In tijden waar mensen het meest naar interreligieuze bruggenbouwers smachten, is de kans groot, dat men door een demagoog of geloofscharlatan bij de neus beet wordt genomen. In mijn optiek fungeert Ramadan - mede vanwege het feit dat hij op selectieve wijze grasduint in de bepaalde werken van Nietzsche en daarmee behendig inspeelt op het westerse nihilisme en de ermee gepaard gaande identiteitscrisis - als de 'master of deception and decieve' binnen het verzoeningsproces tussen moslims en niet-moslims.

Op de vraag of Ramadan het moslimterrorisme veroordeelt, antwoordt hij (zoals trouwens veel van zijn islamitische stambroeders als antwoord geven): " Natuurlijk spreken wij hier onze afschuw over uit… maar het verzet als zodanig steunen we. De Moslimbroederschap zal het gebruik van geweld slechts gebruiken in uiterste noodweer, bijvoorbeeld wanneer we er écht van overtuigd zijn, dat het gebruik van geweld ons in staat stelt, het geloof en de eenheid van moslims te bewaren."

Said Qutb zegt het zo: "Degenen, die zeggen dat de islamitische jihad louter ter verdediging van het thuisland is, minachten de grootsheid van de islamitische manier van leven. Zij beschouwen dit jihadistische totaalconcept minder belangrijk dan hun thuisland. Dit is niet de islamitische manier van denken en hun opvattingen zijn een substraat van de westerse decadentie die volledig in strijd is met de islamitische moslimidentiteit."

En degene die Tariq Ramadan, op grond van de oppermachtige islamitische moraal- en zedenleer, een vurig pleidooi hoort afsteken tegen het westerse materialisme, die kan daarin de ideologische contouren van de anti-westerse agitprop ontwaren, waar ook zijn moslimfundamentalistische voorgangers zich in het verleden gretig van bedienden. En die zal dan ook begrijpen waarom het verwijt, dat Tariq Ramadan nadrukkelijk in de ideologische voetsporen van zijn grootvader, en ook in die van Said Qutb is getreden, niet zomaar uit de lucht is komen vallen.

Moslims en het decadente westen (deel 3)

Vandaag collaboreert dagblad Trouw met de zuivere tiran, waar het ooit voor de troepen uitliep in het verzet tegen de vijand. Nauwelijks blijken de kruitdampen, waarmee het jaar 2007 knallend werd uitgeluid, te zijn opgetrokken, of de witte elite van behaagzieke zelf-islamiseerders opent alweer het volgende propagandadepot, ‘benoemen en bouwen’...

De wortel van alle gevoelsvroomheid: zij hadden nooit anders gedragen, droegen niets anders en zouden nooit anders uitdragen.

Schibboleth
Alhoewel het niet met zoveel woorden wordt gezegd, blijkt toch uit alles, dat de blanke bestuurlijke bovenlaag en bloc heeft besloten Geert Wilders te brandmerken als zondebok van de natie. Zodra de naam Geert Wilders valt, knettert en vonkt het van haat en weerzin in de harten der Gutmenschen. 'Geert Wilders, is een razende gek, een gevaarlijke en gemene ophitser van het  grauw, een stampvoetende en bulderende islamhater', klinkt het in koor.

Voor de media zijn dit gouden tijden. Elke kritische uitspraak over Wilders wordt  paginabreed uitgemeten. Ook hoofdcommissaris van de Amsterdamse politie, Bernard Welten, doet gretig een duit in het zakje van anti-Wilderse sentimenten. Hij waarschuwt 'dat de komende film van Geert Wilders over de koran, door grote groepen moslims als provocatie wordt gezien. Ja die film zal voor 'alle moslims' ongetwijfeld kwetsend en grievend zijn, maar als wij alvast preventief hier op anticiperen en u onze onvoorwaardelijke steun betuigen, dan moet het toch mogelijk zijn dat wij gezamenlijk de gemoederen tot kalmte weten te manen.

Terwijl niet eens bekend is waar de film van Geert Wilders exact over zal gaan, meent men toch al op 'safe' te moeten spelen. En bij wie kun je dan beter terecht, dan bij de plaatselijke imam en of de overgewaardeerde Marokkaanse buurtvaders. "De politie zoekt de laatste tijd sowieso veel meer contact met moskeeën en maatschappelijke organisaties, vooral in Amsterdam-West", aldus Welten.

'klap op de vuurpijl'
Maar waar waren deze imams en buurtvaders toen op nieuwjaarsnacht het politiebureau aan het August Allebéplein in het Amsterdamse stadsdeel Slotervaart, opnieuw het mikpunt werd van Marokkaans straattuig? In geen velden en wegen te bekennen. Onvindbaar ook als het erom gaat vuurspuwende heethoofden te veroordelen, die via een film oproepen Wilders te onthoofden.

Door het rijk gesubsidieerde "haatrappers", die met hun boodschap 'we hebben schijt aan de overheid' gedragsgestoorde moslimjongeren het hoofd nog meer op hol mogen brengen. Dit alles wordt door de politieke correcte sjacheraars in angst- en drogbeelden oogluikend toegelaten, omdat zij werkelijk geloven, dat met het gedogen ervan, bij deze jongeren het gevoel kan worden aangekweekt, dat ze ondanks alles bij de samenleving horen waarin ze hun anti-westerse grieven in alle vrijheid mogen spuien.

Harde én zachte aanpak
En ondanks dat de 'Linkse Gutmensch' onvermoeibaar doormoddert op de dorre akkers van de multiculturele samenleving, blijken de misoogsten van zijn onheilsmissie zich alsmaar verder op te stapelen. Zelfs Job Cohen, de man die stoïcijns volhardt in zijn dure plicht  'de boel bij elkaar houden', moet met lede ogen toezien, hoe de emancipatiefabriek Amsterdam onder zijn leiding op een faliekante mislukking blijkt af te stevenen.

Over twintig jaar zal de meerderheid van de Amsterdammers van buitenlandse afkomst zijn. Deze demografische scheefgroei zal alleen nog maar worden bespoedigd door de ongebreidelde toestroom van veelal kansloze en sociaal onaangepaste moslimmigranten. We zien al sinds jaren hoe zich de blanke exodus uit de 'prachtwijken van Vogelaar' onverminderd doorzet en autochtone middenstanders uit arren moede hun biezen pakken, omdat ze de terreur en vernielzucht van het moslimse roversgilde spuugzat zijn. In een met bezadigde ernst voorgedragen nieuwjaarstoespraak zegt de talmende theemuts Job Cohen, dat 'de situatie rond de probleemjongeren in Amsterdam, in het afgelopen jaar niet verbeterd is, maar er eerder op achteruitgegaan'.

Ja hoor eens, waar zou dat nu aan liggen? Je zou bijna geneigd zijn te denken, dat deze goedige sul, werkelijk niet heeft zien aankomen hoe zeer hij met zijn teerhartige knuffelbeleid voor moslims, al die jaren de plank grandioos heeft misgeslagen. Gelukkig is er dan nog altijd de polderlandse islam- en integratiegoeroe Paul Scheffer en diens boek 'het Land van Aankomst', waarbij de dolende sociaaldemocraat zijn licht kan opsteken. Zo constateert Job Cohen dat er nog veel 'onverschilligheid, vluchtgedrag en weerstand moeten worden overwonnen'.

De omstandigheden veranderen, de moslim heeft zijn fysieke macht verloren en is verslagen, maar het bewustzijn, dat hij superieur is heeft hem niet verlaten. Als hij een gelovige blijft, dan kijkt hij vanuit zijn superieure positie naar zijn overwinnaar. Hij blijft ervan overtuigd, dat het maar een tijdelijke situatie is die voorbij gaat, en dat het geloof het tij zal keren waaruit geen ontsnappen mogelijk is. Zelfs als de dood zijn deel is, zal hij nooit zijn hoofd buigen. De dood komt voor allen, maar voor hem bestaat het martelaarschap. [Sayyid Qutb]

In mijn vorige column 'Moslims en het decadente Westen (deel 2)', refereer ik aan een onlangs gehouden steekproef, in opdracht van de Konrad-Adenauer-Stichting, onder de groep hoofddoekdragende moslima's. Een groot gedeelte van de schokkende uitkomsten, werden ook al door Nahed Selim in een twee jaar geleden verschenen artikel 'Uw vrouwen zijn een akker voor u' uitvoerig beschreven. Zo schrijft zij o.a:

"Het grootste deel van de moslimjeugd in Nederland krijgt van hun ongeletterde, onwetende ouders een traditionele opvoeding die het slechtste van de islam (discriminatie tegen vrouwen, homoseksuelen, atheïsten en joden) combineert met de tradities uit de onderdrukte en onderontwikkelde gebieden van herkomst. De tweede en derde generatie moslims beschouwen dit mengsel van geloof en tradities uit de herkomstlanden van hun ouders – waar ze zich natuurlijk nooit zouden willen vestigen – als hun identiteit, te verkiezen boven de westerse normen en waarden. Daardoor botsen ze voortdurend met de Nederlandse samenleving.

De Nederlandse samenleving moedigt deze 'eigen identiteit' aan door de oprichting van moskeeën, islamitische stichtingen, organisaties en scholen mogelijk te maken en te subsidiëren – in feite een anti-integratiebeleid. De Nederlandse overheid heeft niet ingezien dat orthodoxe moslimgeestelijken, die links-Nederland voor hun karretje hebben weten te spannen, onmogelijk bondgenoten kunnen zijn in de bevordering van integratie. Al pretenderen ze dit om maar gesubsidieerd te blijven. Het is goed te beseffen dat de vertegenwoordigers van de orthodoxe islam de vrije seksuele moraal van het Westen, als het grootste kwaad op aarde zien. De enige manier om de jeugd ertegen te beschermen is het prediken van haat jegens het Westen."

'Struisvogelen'
De uitkomst van dit door de Konrad-Adenauer-Stichting uitgevoerde onderzoek De hoofddoek – Ontsluiering van een symbool? werd opzettelijk afgezwakt. Zij past nu eenmaal niet in het beeld, dat politieke correcte commentatoren graag overeind houden. De hoofddoekdragende moslima's worden daarentegen afgeschilderd als slachtoffer van een vooringenomen samenleving. Moslima's, aldus de commentatoren, voelen zich 'terecht door de Duitse samenleving afgewezen en gediscrimineerd'. Op grond hiervan, zouden zij ook begrijpelijkerwijs weinig affiniteit hebben met het Duitse staatsburgerschap. De Duitse samenleving zou moeten leren accepteren, dat de hoofddoekdragende moslima's erbij horen en het voor hun mogelijk moeten maken, dat zij op basis van 'gelijkwaardige participatie' aan de samenleving deel kunnen nemen. Met een 'rabiate antihouding' zou niemand gebaat zijn.[2] Door de gevestigde media werd deze studie opgepakt en als waarschuwing gepresenteerd, met de dreigende boodschap; de harde toon binnen het islamdebat, omwille van 'de lieve vrede' , vooral te matigen.

We zien hier een schoolvoorbeeld van de politieke correcte 'vermijdingskramp'; men wil geen kwaad woord horen over de islam. Men weigert simpelweg te luisteren naar elk islamkritisch tegengeluid, waarmee de politieke correcte probleemdefinitie - discriminatie en uitsluiting van moslims als oorzaak van alle problemen -, principieel ter discussie wordt gesteld. Moslimsegregatie (het zich afzonderen binnen een islamitische parallelsamenleving) wordt door de bevoogdende partijen, met hun dweepzieke knuffelcultuur tegenover de groep moslims, juist nadrukkelijk bevorderd.

Volgens een vaak aangehaalde probleemanalyse, zou het ontstaan van islamenclaves zijn terug te voeren, op een aantoonbare vorm van maatschappelijke discriminatie, waardoor moslims gedwongen worden zich als groep binnen de eigen gelederen terug te trekken. Dus, wanneer de hoofddoekdragende moslima's zich van de Duitse, of om het even welke westerse samenleving afzonderen, zo wil het de logica, dan uitsluitend als verklaring voor het feit, dat zij daartoe gedwongen werden.

Echter, dat islamvrouwen in volle overtuiging ervoor kiezen niet te integreren en zich daarbij beroepen op de 'voorschriften van hun geloof', durft de Linkse Gutmensch nog steeds niet als realiteit onder ogen te zien. De politiek correcte inversiestrategie, die als gigantische rooksluier rondom het thema hoofddoek wordt opgetrokken, is ongetwijfeld symptomatisch voor het integratiedebat: de principiële keuze van moslims zichzelf te isoleren, wordt door de dhimmy'lite uiteindelijk gepresenteerd, als de schuld van een overwegend intolerante meerderheidscultuur.

Deze dubbele solidariteit om enerzijds omwille van politiek cliëntelisme het slachtoffercomplex onder moslims in stand te houden en anderzijds banden aan te knopen met meer of minder radicale islamorganisaties, is funest, omdat zij ten slotte mensen met tegenovergestelde opvattingen monddood maakt. Zij is fundamenteel door zelfhaat verblind: de problemen rondom moslimintegratie, verklaart zij op voorhand als gevolg van intolerantie bij de meerderheid en weigert notie te nemen van de onderliggende bronnen, waar degenen die naar een 'islamitische apartheidscultuur' streven, hun inspiratie veelvuldig uit putten.

De verbeten debatten over het hoofddoekverbod, hebben een valse tegenstelling in het leven geroepen: degene die tegen zo'n verbod is, wordt geacht geen bezwaar te hebben tegen het dragen van hoofddoeken, degene die de hoofddoek als een ongewenst religieus symbool ziet, wordt geacht voor een verbod te zijn. Het blijft echter mogelijk, dat men op grond van liberale beginselen tegen een hoofddoekverbod is, maar niet als men daarbij uit overdreven piëteit voorbijgaat aan de antiwesterse ressentimenten, die aan het islamfundamentalisme ten grondslag liggen.

Wordt vervolgd...

[2] Das Kopftuch – Entschleierung eines Symbols

Moslims en het decadente westen (deel 2)

In het vorige deel, 'Opmaat naar een shariacratie', werd de godfather van het islamfundamentalisme en een van de grondleggers van de moslimbroederschap, Sayyid Qutb, nader belicht. Onlangs werd in het Amsterdamse stadsdeel Slotervaart een bijeenkomst georganiseerd met als thema in de 'Religieus Seculiere Kring'. In aanloop naar het vervolg op 'Moslims en het decadente westen' eerst een aantal opmerkelijke uitspraken van moslima's die deze bijeenkomst bezochten.

Lange tijd wisten de Britten niet beter, of iedereen zou op voorhand, volkomen vanzelfsprekend gecharmeerd zijn van het begrip Britishness.

De moslima's van Slotervaart zijn niet eenkennig.
Vraag het aan moslima's, zoals Esmaa Alariachi, een van de 'meiden van Hallal', die uit overtuiging een hoofddoek draagt en van zichzelf zegt, 'ik ben een dienaar van God' en houdt mezelf vroom aan alle voorschriften en regels. Of moslima Yeter Akin, die zegt 'meerdere identiteiten te hebben', moslima, Koerd, Turkse, Nederlandse, en de islam als de 'paraplu boven al die identiteiten' te beschouwen. Ook Fatima, van Nisa 4 Nisa is er, zojuist heeft zij uit de handen van Marcouch een bos bloemen ontvangen, omdat ze de Maagdenhuisprijs heeft gekregen, Fatima doet haar droevig beklag: "Toen ik nog geen hoofddoek droeg, werd ik vaak bij de autochtone buren uitgenodigd voor een kopje koffie, daarna was het over."

En natuurlijk ontbreekt het groepje militante moslima's ook niet, die je kunt typeren als strijdbaar orthodox-feministisch. Een van hen is Karima, die vertelt 'Hoe treurig het is, dat er ook Hollandse feministes zijn, die iedereen die een hoofddoek draagt als achterlijk of ongeëmancipeerd wegzetten, en daarmee meehelpen het vijandbeeld over de islam te verspreiden. Als er in Nederland niet zo'n aversie was tegen de islam, dan zou ik me er niet zo voor inzetten. Het is een politieke noodzaak geworden. Als we worden aangevallen op de koran, dan sta ik vooraan aan het front. Ik wil mijn ouders ook beschermen tegen de aanvallen in Nederland. Ik zou willen, dat we eerlijker met elkaar konden praten, zonder dat dat meteen misbruikt wordt door de witte Nederlanders'.

De hoofddoek, een moslimmanisch bolwerk van apartheid
Zodra in Nederland 'islam en emancipatie' ter sprake komt, is het onvermijdelijk, dat ook de naam van Ayaan Hirsi Ali wordt genoemd! Tijdens de bijeenkomst in Slotervaart blijkt het niet anders. De meeste moslima's reageren spinnijdig, 'niet weer Hirsi Ali', klinkt het bijna eensgezind uit de zaal. Marcouch vindt toch wel, dat Hirsi Ali de emancipatie van moslimvrouwen op de agenda heeft gezet. De vrouwen geven lucht aan hun opgeknoopte woede. Yeter, bijvoorbeeld was al met eerwraak bezig: "We hadden Hirsi Ali niet nodig om ons wakker te schudden, we waren al wakker." Een andere vrouw roept: "Ze heeft niet de emancipatie op de agenda gezet, ze heeft vooral zichzelf op de agenda gezet."

'Wat wij fout hebben gedaan', zegt Sheila Najand van Marhaba, 'is dat we er zelf geen agenda tegenover hebben gezet'. Ja, zegt Esmaa, nu moeten we het nog over verschillen hebben, maar er moet toch ook een tijd komen, dat we daar weer mee op kunnen houden en dat het heel gewoon is, als je een moslima ziet met een hoofddoek: "Het moet niets uitmaken of iemand 'een niqab draagt, de moskee bezoekt en vijf keer per dag tot Allah bidt'..."

Met zoveel verschillende ontboezemingen, binnen toch dezelfde behaaglijke boezem van de bruiden van jihad, is met name Anja Meulenbelt buitengewoon in haar nopjes. Glimmend van trots vertelt zij, dat niemand anders dan moslimbroeder Ahmed Marcouch haar huwelijk, met de Palestijnse droomprins Khaled Abu Zaid, in het Arabisch en Nederlands heeft ingezegend. Broeder Khaled laat van zich groeten, broeder Ahmed glimlacht en doet de groeten terug. Dol van vreugde roept senator Mollebol, 'die ga ik volgende week naar Gaza brengen'...

Vervolg 'Moslim en het decadente westen'. Oorspronkelijke titel: Die Muslime und der dekadente Westen

De westerse wereld is diep afgeleden in een staat van jahilliyah. Hoe kunnen we de westerse opstandigheid tegen Allah's soevereiniteit effectief de kop in drukken?... Het is voor de mensheid essentieel om vanuit moreel oogpunt een nieuw normatief kader te formuleren! De islam is het enige systeem, dat deze normen en waarden en deze levenswijze bevat. Wij streven naar een alles overkoepelend islamitisch kalifaat - een nieuwe wereldorde onder het morele gezag van de ummah. [1] [uit Mijlpalen. Fasen van het islamitisch bewustzijn, van Sayyid Qutb]

De fundamenten versterken (deel 2): Montesqurieus
Echter, hoe nu de eerder genoemde Perzische brieven te duiden, gelet ook op de uitkomsten, die ons door de huidige sociologen in de vorm studies onder Europese moslims worden gepresenteerd? 86 procent van de Britse moslims tussen 16 en 24 jaar zegt, dat religie voor hun 'het belangrijkste is'. 36 procent is van mening, dat geloofsafval met de dood bestraft dient te worden. 37 procent ziet hun kinderen liever naar een zuiver islamitische school gaan, dan naar een gemengde school. 37 procent leeft liever onder de sharia, dan onder de gangbare rechtsorde. 74 procent wenst, dat vrouwen de hoofddoek verplicht dragen. 13 procent 'verheerlijkt organisaties zoals Al Qaida, die paraat staan, tegen het westen de strijd aan te binden'. Voor veel Britse moslims, heeft de islam een opstijgende betekenis, voor de jongere generatie moslims zelfs meer dan voor de gastarbeidende generatie. Jongere moslims mijden meer de omgang met niet-moslims, dan hun ouders geneigd zijn te doen. Zij ambiëren meer, dan oudere moslims, aparte islamitische scholen en pleiten voor de invoering van de eigen shariawet.

Deze verhevigde religieuze bevlogenheid onder jonge moslims, moet men niet opvatten, als een simpel terugvallen op de traditionele levenswijze van hun ouders. Het 'islamgeloof' onder jonge moslims, is  extreem gepolitiseerd in de richting van een specifiek islamitisch activisme. De islam is tot ideologie geworden, die strijdvaardig wordt verkondigd, om een uitgesproken religieuze identiteit te verspreiden. Waar de ouderen zich de moeite getroostten om te assimileren, accentueren de jongeren in het openbaar expliciet hun moslimidentiteit, bijv. door zich strikt volgens de islamitische voorschriften te kleden. Wanneer eenderde van de Britse Moslims in het onderzoek aangeeft onder de wet van de Sharia te willen leven en te kennen geeft, geloofsafval met de dood te willen bestraffen, dan is dit een hoogst alarmerende uitkomst. Al helemaal in een land als Groot-Britannië, dat er traditiegetrouw om bekend staat, soepel met de kwestie van nationale identiteit om te gaan. Lange tijd wisten de Britten niet beter, of iedereen zou op voorhand, volkomen vanzelfsprekend gecharmeerd zijn van het begrip Britishness. Inmiddels weten ze beter en zien zich geconfronteerd, met een groeiende bevolkingsgroep, die zich niet alleen  vervreemdt van de leefgewoonten van zijn ouders, maar ook van de algemeen gangbare omgangsvormen vervreemd raakt.

De vereenzelviging met de islamitische identiteit (zoals die bij veel jongere moslims valt waar te nemen), is een daad van openlijk verzet, dat onder het mom van vrijheid van godsdienst manifest wordt. Op grond van de onderzoeksresultaten komt het beeld van een islamitisch grondconcept naar voren, waarmee moslims zich een nieuwe politieke identiteit aanmeten, om vervolgens zo georganiseerd mogelijk het decandente westen de maat te kunnen nemen. *Geheel in de geest van het multiculturele denken, eist men het recht 'van volledig behoud van de eigen cultuur'. Zodra die claim is afgedwongen, treedt hun koranische kuisheidsdoctrine in werking, krachtens welke het westen, geheel conform de 'oppermachtige openbaringen' van de profeet Mohammed, gezuiverd dient te worden. Dat het zondige en corrupte westen geen waardigheid bezit, op grond waarvan het de moeite loont je ermee verbonden te voelen, is de kleinste gemeenschappelijke noemer van uitspraken, die Britse onderzoekers uit de mond van jonge moslims wisten op te tekenen.

Er zijn aanwijzingen, dat een representatief vergelijkbaar onderzoek in Duitsland (hoe komt het, dat tot nu toe harde cijfers ontbreken?) soortgelijke uitkomsten te zien gaven. Een onlangs gehouden steekproef onder de groep hoofddoekdragende moslima's, in opdracht van de Konrad-Adenauer-Stichting, wijst in die richting. De vrouwen namen, overeenkomstig de Britse moslima's, een erg vijandige houding aan tegenover de Duitse samenleving. Slechts weinigen onderhouden contact met niet-moslims. Hoe hoger het genoten onderwijsniveau, des te geringer bleek de binding met de Duitse samenleving, en des te sterker de overtuiging, dat de islam in hoger aanzien staat dan het christendom en daarenboven, 'dat mensen met uiteenlopende geloofsachtergronden voor het aangezicht van God niet gelijk zijn'. Voor de hoofddoekdragende moslima's -hoe hoger geschoold, hoe sterker de geloofsovertuiging- blijkt hun moslimidentiteit het symbool van hun zedelijke superioriteit tegenover de niet-islamitische omgeving. Hoe hoger de academische en of universitaire graad, des te vaker betonen zij zich pleitbezorgers van een 'zuivere shariacratie'.

Wordt vervolgd...

[1] jahilliyya: de jahili-maatschappij, die anders is dan een islamitische maatschappij en, als wij een nauwkeurige definitie geven, dan kunnen wij zeggen, dat het elke maatschappij is, die zichzelf niet aan de onderwerping van allah alleen wijdt.