@ LUCIDA

Rechten van de vrouw – ONZE VRIJHEID

Op 8 maart vierde Internationale Vrouwendag zijn 100e verjaardag. Een reden om feest te vieren? Ja en nee. De emancipatie van de vrouw zal de komende honderd jaar niet zulke vorderingen maken zoals zij dit de vorige eeuw heeft gedaan. Ze zal zich waarschijnlijk veel eerder ”terugontwikkelen”.

Ayaan Hirsi Ali nauw betrokken bij de oprichting van de Foundation for Freedom, die opkomt voor de rechten van vrouwen in hun strijd tegen de militante islam.

Politieke vrijheden – het recht om te kiezen en voor een functie in aanmerking te komen, vrijheid van meningsuiting, economische onafhankelijkheid, de toegang tot onderwijs en betaald werk; seksuele vrijheid, het recht van een volwassen vrouw om haar leven zo te leiden zoals zij denkt dat goed is – dat allemaal zijn naar verhouding nieuwe doelen voor westerse vrouwen, die in een adembenemend tempo zijn bereikt.

In het jaar 1869, ongeveer een halve eeuw voor de eerste Internationale Vrouwendag, publiceerde John Stuart Mill het essay ”De afhankelijkheid van de vrouw”. Daarin pleit hij voor vrouwenrechten, die wij hier in het Westen tegenwoordig als vanzelfsprekend beschouwen.

Toen ik het essay van Mills in 1996 in Nederland voor het eerst las, was ik sprakeloos over het feit hoe vaak hij schreef dat datgene, wat hij voor vrouwen wilde, als ”provocatief”, ”nieuw”, ”onbereikbaar” en voor vele mensen van zijn tijd zelfs als ”onvoorstelbaar” gold. Het maakte me sprakeloos, want wanneer Mills het huidige Nederland zou kunnen zien, zou hij vaststellen dat zijn doelen niet alleen bereikt, maar zelfs nog overtroffen werden.

Desondanks staat de vooruitgang, die het grootste deel van de westerse vrouwen geniet, in sterk contrast tot de realiteit van de vrouwen buiten de westerse wereld. In de Arabischislamitische wereld wordt vrouwen de toegang tot onderwijs meestal geweigerd. Het aantal vrouwen dat kan lezen en schrijven, is deprimerend gering. Hun seksualiteit wordt patriarchaal gecontroleerd, de mogelijkheden om economisch zelfstandig te worden zijn beperkt.

In grote delen van Azië bestaan ook nu nog grote vooroordelen tegenover kleine meisjes. De gevolgen daarvan zijn abortus van vrouwelijke foetussen en de verwaarlozing van vrouwelijke zuigelingen. Aziatische vrouwen lijden buitenproportioneel aan de gruwelijke handel in seks, de vrouwenhandel – een modern soort slavernij.

Armoede en burgeroorlog treffen meisjes en vrouwen in Afrika op een manier zoals mannen nooit worden getroffen – omdat groepsverkrachtingen tot ongewenste zwangerschappen en HIV-infecties leiden. Bovendien sterft een choquerend aantal jonge meisjes nog tijdens de zwangerschap. Omdat hun lichamen nog niet rijp genoeg zijn om te baren of omdat hun genitale verminking een fistel veroorzaakt tijdens het baren – een van de meest pijnlijke manieren van doodgaan die men zich kan voorstellen.

Waarom heerst er in het jaar 2010 zo’n grote kloof tussen de rechten van de vrouw in het Westen en die in ontwikkelingslanden, vooral die in de islamitische wereld? Een reden daarvoor is de armoede. Desondanks is een groot gedeelte van de vrouwelijke onderdrukking niet op armoede, maar op algemene principes terug te voeren. Wetten in Europa en Amerika verboden het vrouwen om te stemmen, om in aanmerking te komen voor bepaalde functies, vermogen te erven of bezwaar maken wanneer ze door hun mannen verkracht of geslagen werden. In de vorige eeuw werden echter al deze vormen van discriminatie weggeveegd.

Hoe kunnen we dus de altijd nog aanwezige inferioriteit van de vrouwen buiten het Westen verklaren? De landen zijn onafhankelijk geworden door de dekolonisatie, vrij om hun eigen wegen in de nationale identiteit te vinden. Hoe komt het dat deze vrijheid niet op de vrouwen is overgedragen?

Een van de redenen hiervoor is de verschuiving van het idee van de universele mensenrechten naar culturele en relatieve wetten. Voormalige koloniën wilden zich afgrenzen van het Westen en hun ”authentieke” culturen terugkrijgen. Slecht nieuws voor de vrouwen.

Een andere, daarmee samenhangende, reden is het machtsverlies van het Westen door niet-westerse samenlevingen, vooral door de islam. Het einde van het imperium betekende, dat de koloniale machten stopten met het doordrukken van de mensenrechten – vooral vrouwenrechten. We vergeten vaak, dat Britse functionarissen in India zich ingezet hebben tegen weduweverbranding en kindermoord op meisjes.

Vorig jaar heeft een onbekende Saoedi zijn 12-jarige dochter voor 22.600 dollar aan een 80-jarige man verkocht. De oude man werd door mensenrechtenadvocaten wegens verkrachting van het kind veroordeeld. Volgens berichtgeving in de media schreeuwde het meisje, verzette zich tegen de toenaderingspogingen van de man en kwam uiteindelijk bloedend in het ziekenhuis terecht. Haar man was voor haar al driemaal met andere jonge meisjes getrouwd.

Saoedi-Arabië heeft de VN-kinderrechtenconventie ondertekend en geratificeerd, die iedere persoon onder de 18 als kind definieert. Het heeft bovendien artikel 16.2 van de VN-overeenkomst ter opheffing van iedere vorm van discriminatie van de vrouw ondertekend en geratificeerd. Het stelt vast, dat het huwelijk met een kind geen juridische geldigheid mag hebben. Aangevuld echter met het volgende voorbehoud: ”In het geval van onverenigbaarheid van de conventies met het islamitische recht is het koninkrijk niet verplicht om de regels van de conventies op te volgen”.

Andere landen hebben geprobeerd om, vooral met het oog op de vrouwenrechten, helemaal buiten de mensenrechtenconventies te blijven, door uitzonderingen ten gunste van hun eigen culturele wetten te eisen. Zij begrijpen de universele mensenrechten verkeerd als westerse imperialistische normen. Intussen hebben westerse bewegingen, die voorstander zijn van culturele veelzijdigheid, de nodige rechtvaardiging gecreëerd voor oude vrouwvijandige tradities.

De eigenlijke uitdaging in de komende eeuw is dus gelegen in het feit te garanderen dat de globalisering van het feminisme wint van het culturele relativisme. Veel links gerichte denkers concentreren zich uitsluitend op sociaaleconomische aspecten om de vreselijke dwangpositie van die vrouwen te verklaren. Daarbij zijn er vele factoren – het verval van de westerse macht, het zich eenzijdig bezighouden met sociaaleconomische thema’s en het opnieuw opkomen van oude etnische en religieuze identiteiten – die de emancipatie van niet-westerse vrouwen moeilijk maken.

Westerse feministes zouden wantrouwend tegenover de aanspraak op culturele veelzijdigheid moeten staan, zolang ze niet in de naam van de cultuur onbedoeld polygamie, kinderhuwelijk, verkrachting binnen het huwelijk, eermoorden, het slaan van vrouwen, selectieve abortussen van vrouwelijke foetussen en andere tradities willen rechtvaardigen.

Hartstochtelijke voorvechters van de gelijkstelling moeten over sociaaleconomische aspecten heen kijken en de moed vinden om de culturele factoren bloot te leggen, die niet alleen materiële, maar ook intellectuele, culturele en morele armoede veroorzaken.

Westerlingen onderhouden veel hulpprogramma’s in niet-westerse landen. De meeste van hen zijn waardeneutraal, stellen geen eisen aan de cultuur van deze landen. Dat moet veranderen. Hulporganisaties moeten vrouwvijandige normen en praktijken blootleggen en de staten ertoe oproepen om als tegenprestatie voor de hulp nieuwe regels te accepteren.

Tot slot moeten wij niet-westerse vrouwen duidelijk maken, dat de opvattingen van hun eigen culturen en religies discriminerend zijn.

Hebben de Saoedische vader van het 12-jarige meisje en de 80-jarige man, die haar tot vrouw nam, zich er uiteindelijk niet op beroepen, dat hun hoog geëerde morele leider en profeet Mohammed het eens zou zijn met dut huwelijk, omdat hij trouwde met Aisha toen ze zes jaar oud was? En heeft Mohammed het huwelijk met Aisha niet voltrokken toen ze negen jaar was? Volgens deze logica is een bruid van 12 jaar tamelijk rijp.

Deprimerend genoeg werd de moeder van het meisje er in deze moderne tijd van overtuigd om af te zien van het scheidingsproces, dat ze had aangespannen, ter wille van haar dochter. Opdat islamitische vrouwen zulke gevechten winnen, moeten ze de moed vinden om niet alleen hun maatschappelijke tradities te betwijfelen, maar ook de filosofie en de leiding van Mohammed.

Zolang wij ons in het westen niet aaneensluiten om de algemene geldigheid van de mensen- en vrouwenrechten door te drukken, zal het er de volgende honderd jaar troosteloos uitzien voor de vrouwen in de rest van de wereld.

Wanneer vrouwen terugkijken op het jaar 2010, zouden ze erover moeten kunnen lachen hoe absurd de dingen in 2010 waren, toen alleen de westerse vrouwen konden genieten van gelijkheid.

Bron:
Auteur: Ayaan Hirsi Ali

Uit het Duits vertaald door:
E.J. Bron

De dubbele tong van de Linkse Kerk en Staat...

De media compromitteren zich veel minder wanneer zij met hun morele betweterigheid van leer trekken tegen het instituut Kerk, dan wanneer ze de strijd zouden aanbinden tegen het monsterlijke Corpus Islamicus. Wat ze aan deze zijde verketteren, zien ze aan gene zijde door de vingers. Het instituut Linkse Kerk, voor zover daar objectief sprake van kan zijn, omfloerst zich met een air van morele suprematie, waarbij de inquisitoriale ambtsuitoefening van vroegere kerkvaders verbleekt.

Lycurgus de grote Spartaanse wetgever verklaarde ooit, dat "Een man geen een eerzaam burger kon zijn, als hij niet tegelijkertijd ook zijn bed met een knaap deelde."

Mediacircus
Er is recent al heel veel gezegd en geschreven over seksueel misbruik van jongens/meisjes door een handjevol geestelijken. De meeste meldingen hiervan hebben betrekking op een periode die inmiddels al ver achter ons ligt. Naar het zich laat aanzien zal de beroering hierover nog wel een tijdje aanhouden, zeker ook omdat de media de kwestie dankbaar aangrijpen en schaamteloos uitventen als gefundenes Fressen. Eindelijk weer eens een smeuïg onderwerp waarover men breeduit kan berichten, en waarvan men al op voorhand weet dat het gretig aftrek zal vinden bij lezers, kijkers en luisteraars. 

Ambulante geestelijke traumateams kunnen hun borst nat maken, want er is weer werk aan de winkel. De gestaag groeiende stroom aan weerzinwekkende berichten over misbruik van minderjarigen in rooms-katholieke instellingen lijkt niet meer te stoppen. Het aantal getraumatiseerde slachtoffers is bijna niet meer te overzien. Stoere mannen, tot tranen toe bewogen, die hun relaas vertellen over het schrijnende leed wat hen is berokkend. Al die jaren moesten ze het zwijgen ertoe doen omdat ze zich zielsveel schaamden voor hetgeen hun was overkomen, of omdat ze bang waren dat de naaste omgeving hiermee tot schande werd gemaakt. Maar nu enkele dappere slachtoffers eindelijk de beerput hebben durven openen, is er waarlijk geen houden meer aan.

Om het even welke krant je openslaat, ongeacht naar wel radioprogramma je luistert en egaal welke tv-zender je aanzet, de kans is groot dat het onderwerp wat Nederland massaal in de ban houdt, namelijk seksueel misbruik van jongens door grondpersoneel van de Heilige Stoel, in kruiperige gedienstigheid voorbij komt zeilen. De media ruiken bloed en Barbertje, in dit geval hoofdzakelijk toegespitst op de hoogste ambtsdrager van de katholieke kerk, moet hangen.

Groot-inquisiteur
Zelf slachtoffer van jarenlang seksueel misbruik, zij het niet door een of andere geestelijke, wil ik niet de indruk wekken deze verwerpelijke praktijken ook maar enigszins te willen vergoelijken. Ontegenzeggelijk  laat zo'n griezelige ervaring een blijvend litteken op je ziel achter. Tot op zekere hoogte leef ik dan ook mee met al die slachtoffers, die opmerkelijk genoeg nu pas met hun verhaal naar buiten durven komen. Het gevoel bekruipt mij dat ze hier rijkelijk laat mee zijn. Maar wat me in de hele ophef hierover nog het meest tegen de borst stuit, is de ronduit weeïge wijze waarmee de voltallige media zich nu over deze groep  ontfermen.

Fluks wordt dit schandaal in een notendop aangegrepen om het tot buitenwereldlijke proporties op te blazen, en voor enkelen dient het zelfs als kapstok om er hun virulente weerzin tegen het instituut Kerk aan op te hangen. Alles wordt er plotseling met de haren bijgesleept ook al heeft het in feite niets met het schandaal an sich van doen. Met een consequente periodiciteit agiteert de illustere Volkskrantcolumnist en cultuurhistoricus Thomas von der Dunk afwisselend tegen het Vaticaan, en of de in zijn ogen zionistische bezettingsmacht, de staat Israël. Nauwelijks bekommerd om het leed van de slachtoffers zelf, anders dan het voor eigen ideologische doeleinden te exploiteren, neemt hij pontificaal plaatst achter de schrijftafel om vervolgens als eigentijdse volstrekker, vervuld met een onovertroffen bloeddorstig gusto, diens rabiate haat jegens beide 'staten' in de meest geëxalteerde vorm de wereld in te slingeren.

Feminisering
En de slachtoffers zelf, ach die laten het allemaal gelaten over zich heenkomen, nu en destijds. Weten zij veel hoe hun traumatische ervaringen voor de media slechts als stok fungeren waar ze de gebeten hond genadeloos mee kunnen afranselen! De diepe sporen die dit misbruik in de ziel achterlaat zullen nimmer helemaal kunnen worden uitgewist, daarvoor is zo'n ervaring nu eenmaal te ingrijpend. Maar in plaats van vergeving wordt de wond weer op larmoyante wijze opengepeuterd. Welgemeende en zielsveel doorleefde excuses mogen het leed niet verzachten, men ruikt bloed, men wil vergelding, en de (protestantse) koopmansgeest eigen wil men geld zien, want alleen dat kan het leed kennelijk verzachten, draaglijk maken en ervoor zorgen dat men zichzelf weer in de spiegel durft te zien.

Men moge terecht afgeven op een zeker schijnheiligheid bij priesters, paters en pastores, die soms ook nog gekleed gaan in feminiene gewaden. Maar onderwijl zien we gebeuren dat volwassen mannen tot verwijfde gevoelsmensen worden omgevormd. Jongens die opgevoed, gedomesticeerd en gecultiveerd worden en in navolging van de feministische sneuvelkreet 'baas in eigen buik' aangeleerd krijgen hoe ze later voor zichzelf steeds meer het recht kunnen opeisen op draagvaderschap, papa-dagen, theekransjes, praatgroepjes en breiclubjes. 'Ja hoor eens', zullen sommigen hierop voortborduren, 'maar hoe je het ook wendt of keert, deze seksuele misgrijpen door vertegenwoordigers van de kerk mogen we niet verzwijgen. Het is juist goed dat er nu in alle openheid over gesproken kan worden en dat slachtoffers elkaar tot steun en toeverlaat kunnen zijn'. 

Haben wir ja schon immer gewusst
Allemaal goed en aardig, maar deze praktijken vallen niet louter op het conto van de Kerk te schrijven. Vooral buiten de Kerk om vindt er op oneindig grotere schaal (seksueel) misbruik van kinderen plaats. Mogelijk dat deze feiten iets te dicht bij ons eigen bed komen, maar behalve enkele volhardende strijders tegen dit 'verzwegen' misbruik, horen we de media daar nauwelijks over. Een typisch geval hoe de media selectief met verontwaardiging omspringen, is nog steeds het sekstoerisme. Vaak zijn het de zogenaamde heren van fatsoen die zich hieraan schuldig maken. Veelal advocaten, rechters, politici en hoogwaardigheidsbekleders die nu om het hardst roepen dat het een ware schande is, knijpen zelf de kat in het donker.

Schrijnend voorbeeld van deze halfslachtigheid, is de doofpotcultuur rondom de kwestie Joris Demnink. In tegenstelling tot de tamelijk krachteloze katholieke kerk -tegen de achtergrond waarvan de militie van links-progressief Nederland trouwens al jarenlang een satanisch genoegen schept haar schier onverzadigbare anti-paapse retoriek uit te braken- zwijgen de media hierover als het graf. De averechtse selectiviteit die de media betrachten, is en blijft hemeltergend, en dan rep ik nog niet eens over het feit dat mensen die in hun kinderjaren ook het slachtoffer waren van seksueel misbruik, maar een andere manier dan vergelding hebben gevonden om hiermee om te gaan, door de media niet aan het woord worden gelaten.

Dhimmitude tartufferie
Terugspellend dunkt mij het meest onverteerbare van deze anti-cliricale hetze, de selectieve verontwaardiging over uitspraken van Ayaan Hirsi Ali. Toen zij stelde dat de profeet Mohammed, gemeten naar de normen en waarden van onze tijd, eigenlijk een perverse pedofiel was, viel zowat de voltallige de media over haar heen. Maar, als er één heilig huisje is waar het gevestigde journaille met een hemelsbrede boog omheen loopt, dan is het wel de evidente optelsom van islamgerelateerde uitspattingen.

De lafhartige dolkstoot in de rug van Ayaan Hirsi Ali door voormalig PvdA-minister Eberhard van der Laan, is in dit verband veelzeggend. Bij de presentatie van het boek 'Café Mogadishu' door auteur Robbert van Lanschot (26 januari j.l. in De Rode Hoed), zei Eberhard van der Laan letterlijk en zonder daarbij ook maar een spier te vertrekken: "De schaamteloze verdachtmaking aan het adres van de profeet, als zou hij met te jonge meisjes geslachtsgemeenschap hebben gehad." Paus Benedictus zal zichzelf nimmer aan kinderseks schuldig hebben gemaakt, maar zulks weerhoudt de media er geenszins van om in koor de huidige paus met valse tongen te bestoken.

Ziet gij de zielen niet hangen gelijk slappe, smerige lompen? En van die lompen maken ze zelfs nog hun kranten!
Hoort gij niet hoe de geest hier woordspeling werd? Walgelijke woordspoeling braakt hij uit! - En zij maken nog kranten van deze woordspoeling. (Uit Zarathoestra's: 'Van het voorbijlopen'.)

PvdA: 'Van het front geen nieuws'

Onlangs citeerde Elsevier Coen Teulings, directeur van het Centraal Planbureau en tevens voormalig lid van de commissie die in 2004 het nieuwe PvdA-beginselprogramma schreef. Teulings zegt o.a.: 'Dat wij de slechte immigranten krijgen is objectief waar. Nederland moet paal en perk stellen aan verdragen die het lastig maken om een eigen restrictief immigratiebeleid te voeren'.

Job Cohen: Van mij niets te vrezen ik moest hier effe wezen.

Justitiemaffia
Op zich zelf zegt Teulings hier natuurlijk niets nieuws. Met name de VVD en ook de PVV pleiten al veel langer voor een structurele rem op de massa-immigratie en dan vooral t.a.v. de grote stromen laaggeschoolden. Verschillende voorstellen door beide partijen in de loop der jaren ingediend, werden telkens door een meerderheid in de Tweede Kamer afgestemd met als argument, dat zulks 'in strijd zou zijn met internationale verdragen die ook door Nederland zijn ondertekend'.

Saillant detail in deze kwestie: Coen Teulings geldt ook als vertrouweling van de onlangs vertrokken PvdA-leider Wouter Bos. Uitgerekend Wouter Bos die in een interview met Elsevier -'Minder rechten voor Immigranten' (5 juli, 2005)- nog een ander taboe ter sprake bracht namelijk: 'nieuwe migranten minder snel recht te geven tot de sociale zekerheid dan Nederlanders'. Weliswaar zegt Teulings het net iets meer omfloerst, dan indertijd Wouter Bos. Zo heeft Teulings het over 'creatief omgaan met internationale verdragen die ons land in de weg  zitten bij het beperken van gezinsmigratie', maar de strekking van zijn pleidooi blijkt in wezen precies dezelfde zoals destijds door Wouter Bos bepleit.

In het betreffende interview met Elsevier zei Wouter Bos: 'Ministers constateren altijd maar weer dat als ze iets willen  veranderen, het niet mag van justitie, omdat er een wet of een verdrag  in de weg zit. Dat je wetten ook kunt veranderen en over verdragen kunt  onderhandelen, komt kennelijk niet bij hen op. Dat het idee om migranten pas na verloop van tijd dezelfde rechten te geven,  tot nu toe niet is uitgevoerd, wijt ik aan de justitiemaffia'.

Langs de meetlat van de Euro
Dat Wouter Bos sindsdien vaker om zijn eigen as draaide, dan het windhaantje op de kerktoren bij windkracht tien, dat weten we inmiddels. Terecht kreeg hij meermalen het verwijt een opportunistische draaikont te zijn. Ook is bekend, dat het generaal pardon voor 27.000 veelal kansarme uitgeprocedeerde 'asielzoekers', op nadrukkelijk verzoek van Wouter Bos met de kleinst mogelijke denkbare meerderheid door de Tweede Kamer werd gejast. In feite plaatste hij daarmee de nog te vormen regeringscoalitie met het CDA en ChristenUnie al in een zeer vroeg stadium voor een voldongen feit.

Ook schetste hij steevast een te rooskleurig financieel plaatje voor wat betreft de kosten die met dit generale pardon samenhingen. Je zou op z'n minst verwacht hebben dat hij en zijn partij aan dit pardon een aantal keiharde eisen had verbonden. Temeer omdat hij in het interview met Elsevier heel duidelijk liet doorschemeren, bereid te zijn een wetsvoorstel in te dienen om de rechten van migranten in te   perken. En dan dacht Wouter Bos juist aan het soort maatregelen, die nu vijf jaar later door de directeur van het Centraal Planbureau worden voorgesteld. Teulings wil immigranten namelijk 'niet meteen recht geven op sociale  zekerheid, zodra ze een permanente verblijfsvergunning hebben'.

Toen Geert Wilders via Kamervragen aan voormalig PvdA-minister van Wonen, Wijken en Werken Eberhard van der Laan om een gedetailleerd overzicht vroeg m.b.t. kosten en baten van het immigratiebeleid bleek Nederland te klein. Na eerder te hebben toegezegd de Kamer zo'n overzicht te doen toekomen, krabbelde Van der Laan terug en weigerde hij die berekening te maken, met als argument 'dat de aanwezigheid van allochtonen zich niet laat reduceren tot een simpele  optel- en aftreksom langs de meetlat van de euro'. Dat het uitdrukkelijk niet om de allochtonen, maar om de kosten van het immigratiebeleid ging, veegde hij gemakshalve maar even van de tafel.

Averechtse selectiviteit
Dat de media meesters zijn in het uit de wind houden van Job Cohen en zijn partijgenoten wanneer het om heikele zaken gaat, en tegelijkertijd omgekeerd alles uit de kast trekken zodra zaken spelen waarbij de PvdA goed voor de dag kan komen, is geen nieuws meer. Natuurlijk zullen de media dit glashard (blijven) ontkennen. Echter wie zijn oren en ogen goed geopend houdt, die zal niet ontgaan dat er wel degelijk een strategie achter zit.

Om te beginnen heeft de PvdA, door vroegtijdig uit de regeringscoalitie te stappen,  zich zelf op gewiekste wijze in de rol van oppositiepartij gemanoeuvreerd. Ondanks dat de PvdA medeverantwoordelijkheid draagt voor de weinig rooskleurige financieel-economische staat waarin ons land zich thans bevindt. En ondanks het feit dat de PvdA toen zij nog onderdeel uitmaakte van de regeringscoalitie, ermee heeft ingestemd om tal van ambtelijke werkgroepen aan het werk te zetten op zoek te gaan naar mogelijke posten waarmee de gigantisch gestegen overheidsuitgaven konden worden teruggedrongen, doet zij nu net alsof het vooral het CDA is die hiervoor (alle) verantwoordelijk draagt.

Vanaf de zijlijn
Alle partijleiders van de grote partijen werden gisteren na het verschijnen van de eerste rapporten kritisch aan de tand gevoeld , maar de verlosser des vaderlands, Job Cohen, werd vakkundig uit beeld gehouden. Mogelijk geeft men de man nog wat respijt opdat hij in betrekkelijke anonimiteit zijn spoedcursus economie kan afronden. Zo ontstaat al gauw het beeld, dat andere partijen, met het CDA voorop, slecht nieuws voor de burger in petto hebben, en dat de PvdA naar believen met scherp kan schieten als het haar zo uitkomt, en even makkelijk niet thuis geeft wanneer het om minder rooskleurige kwesties gaat.

Onderwijl speelt de PvdA tegen de achtergrond van een ongekende crisis mooi weer, en evenzo leentjebuur. Want de voorstellen zoals die door Coen Teulings gelanceerd, blijken bijna regelrecht ontleend aan de partijprogramma's van de VVD en de PVV. Is de kans reëel dat een prominent Tweede Kamerlid van de PvdA, voor open doel, kan scoren, dan staan de publieke omroepen bijkans in de rij om hem of haar voor een van de vele gelijkgeschakelde pro-PvdA programma's uit te nodigen. En passant zorgen de publieke omroepen voor een setting waarin de bal voor het intikken ligt, zeker als daarmee vooral richting CDA en PVV een trap onder de gordel kan worden gegeven. Natuurlijk besmuikt lachend om zo nog enigszins de schijn van objectiviteit hoog te houden, maar in wezen is er steeds sprake van en een-tweetje tussen media en de PvdA. 

Ziende blind en horende doof
De eerste kritische vraag richting de PvdA moet nog worden afgevuurd, terwijl die toch doodeenvoudig voor het oprapen liggen. Wat kost het reddingsplan de burger, waarbij voormalig minister van Financiën Wouter Bos voor miljarden en andermaal miljarden in het corrupte bankwezen heeft gestopt? Wat zijn inderdaad de kosten van het immigratie-, vreemdelingen-, en asielbeleid zoals door de PvdA geëntameerd. Hoeveel extra stemmen hebben al die 'nieuwe Nederlanders' pers saldo de PvdA opgeleverd? Wie zijn het, die grotendeels voor de quasi humanitaire mooi-weer-politiek zowel in binnen- en buitenland opdraaien? Welke maatregelen staat het PvdA eigenlijk voor als het om bezuinigingen gaat en of het terugdringen van de overheidstekorten. Wat levert het de schatkist op wanneer van van een op de nader dag alleen al voor alle PvdA'ers de wachtgeldregeling schrappen?

In het land der blinden is eenoog koning
Bos hekelde in het interview nadrukkelijk het CDA, dat hij een  onbetrouwbare partner noemde. Hij verweet de partij niet te kiezen 'of het een  sociaal-conservatieve partij wilde zijn of een partij met een linkse en  een rechtse vleugel'. Hoe weinig kon hij toen bevroeden dat deze uitspraken nog meer dan op welke andere partij op die van hemzelf en zijn opvolger Job Cohen zouden zijn! We zijn benieuwd of en zo ja, wanneer de kiezer door het rookgordijn, dat door een meerderheid van de media om de PvdA blijkt opgetrokken, uiteindelijk heen zullen prikken.

Gezien de opmerkelijke radiostilte omtrent onderwerpen waarbij de partij van Job Cohen minder goed uit de verf dreigt te komen, moeten we hieromtrent niet al te hooggespannen verwachtingen koesteren. Let u maar eens op hoe bijvoorbeeld de NOS, zogezegd toch de belangrijkste 'onafhankelijke' nieuwszender, zodra het PvdA-onwelgevallig nieuws betreft, Job Cohen en zijn partijgenoten systematisch   buiten schot houdt. Om nog maar te zwijgen over klets-programma's als Buitenhof, Pauw&Witteman, Netwerk, De Wereld Draait Door, Goede Morgen Nederland, en natuurlijk de usual suspects aan ochtend- en weekbladen.

Het opheffingsprincipe in de Koran

De truc achter de schijnbare tegenstrijdigheid van de Koran – 
en waarom de radicale moslims altijd gelijk hebben

door: Michael Mannheimer 

Als geen enkel ander heilig boek onder de wereldreligies bevat de Koran vele tegenstrijdige uitspraken. Wat op de ene plaats verboden is, wordt op een andere plaats nadrukkelijk verlangd – en omgekeerd. Maar de tegenstrijdigheid van de Koran is slechts een schijnbare. Die lost plotseling op, wanneer men het zorgvuldig bewaarde geheim heeft herkend dat zich achter de architectuur van de Koran verborgen houdt. Want de soera’s in de Koran zijn namelijk niet chronologisch, maar op lengte gesorteerd – en de jongere soera’s (uit de gewelddadige late fase van Mohammed in Medina) doen de oudere uit de in vergelijking nog vreedzame periode in Mekka teniet. Dit geheim wordt echter door islamitische geleerden als een graal beschermd – en alleen bij speciale gelegenheden geventileerd.

1.    INLEIDENDE GEDACHTEN

De centrale vraag bij uitstek: Is de islam vreedzaam of gevaarlijk? Ondanks het feit, dat bijna alle internationale terreurdaden in de laatste decennia door moslims werden gepleegd, houden islamitische geleerden hardnekkig vol, dat de islam een ”religie van de vrede” zou zijn. Om hun thesen te onderbouwen, citeren ze Koranverzen zoals vers 32 van soera 5, volgens welke diegene, die ”een mens doodt” moet zijn ”als iemand die de hele mensheid heeft vermoord” (islamitische geestelijken houden echter voor hun gelovigen verborgen, dat Mohammed in dit vers geboden uit de Talmoed van de Joden citeert [Sanhedrin 4:1, 22a]). Critici van de islam confronteren moslims echter met soera’s, die exact het tegendeel eisen: namelijk het doden van ongelovigen. Zo wordt er bijvoorbeeld in soera 47, vers 4 gezegd: ”En wanneer jullie de ongelovigen ontmoeten, sla hun koppen af, totdat jullie een slachting onder hen hebben aangericht.”

Bijna alle mediabijdragen over de islam, bijna alle talkshows met en over moslims en hun geloof draaien om de centrale vraag of de islam een religie van de vrede of van de terreur is. En de meeste bijdragen en talkshows eindigen bijna altijd op dezelfde manier: de meest onkundige toeschouwer is natijd net zo slim als daarvoor. Want de verdedigers van de islam citeren schijnbaar vreedzame Koranverzen, terwijl hun critici verwijzen naar het aantal terroristische aanslagen, die door moslims in naam van de islam worden gepleegd. Net zoals destijds bij het communisme antwoorden de moslims nu ook met de aanwijzing, dat die gewelddaden niets met de islam te maken zouden hebben. En net als destijds de communisten deden, laten ook nu de meeste moslims de duizenden gruweldaden en schendingen van de mensenrechten – begaan in de landen van de islam, maar ook in de landen van de ”ongelovigen” – regelmatig uit hun discussies weg en verwijzen dan integendeel naar de zogenaamde schuld van het westen, op diens kolonisaties en op het kapitalisme als eigenlijke oorzaak van die terreur. Net zoals de communisten in hun tijd beweren moslims en hun westerse geloofsverdedigers nu, dat de wereldwijde terreurdaden van de ”begrijpelijke” en wanhopige opstand van de armsten tegenover de dominantie en de vernedering door het westen zou zijn en in werkelijkheid niets met de islam te maken zouden hebben.

Maar de feiten spreken een hele andere taal. Op de ranglijst van christenvervolging van Open Doors, die de 50 ergste vervolgerlanden van christenen bijhoudt, bezetten Islamitische landen alleen al 40 plaatsen – bovenaan de ranglijst. En in de anti-corruptieindex van de VN blijken islamitische landen altijd de meest corrupte machtsconstructies op onze planeet te zijn. En de meeste asielzoekers in westerse landen zijn afkomstig uit islamitische landen, waarin hen bijna alle mensenrechten systematisch worden ontzegd (in Nederland bijvoorbeeld zijn negen van de tien asielzoekers moslims uit islamitische landen).

Sinds de eerste dagen van hun religie blijken moslims niet in staat te zijn om mogelijke oorzaken van hun mislukking bij zichzelf te zoeken. Het volledige onvermogen van de islam tot zelfkritiek en zelfkennis enerzijds en de pathologische zelfhaat van ruime kringen in het westen anderzijds vormen de vruchtbare ideologische voedingsbodem, waarop de islam zich op dit moment in een historisch uniek tempo in de landen van het westen uitbreidt en het historisch gezien waarschijnlijk grootste gevaar voor het culturele en ideële voortbestaan van de cultuur van het Avondland is geworden.

De islam is noch antikapitalistisch noch antikolonialistisch, noch is hij gericht op de gelijkheid van alle mensen

Want het gaat de islam niet om de afschaffing van het kapitalisme of om de afschaffing van het kolonialisme, en al helemaal niet om de afschaffing van de ongelijkheid van de volkeren en van de mensen. De islam is en was altijd al kapitalistisch gestructureerd: vanaf het begin heeft hij zich minder door productie, maar vooral door handel gevoed. Op hun internationale handelswegen verwierven islamitische handelaars invloed en rijkdom door de goedkope inkoop van zeldzame en begeerde producten, die ze dan elders met maximale winst verkochten. Volgens de marxistische terminologie is zo’n handel, die zich de meerwaarde van het arme, maar werkende proletariaat (voor de vroege periode van de islam zijn dit dagloners en arme plantagearbeiders) eigen maakt, zonder deze mee te laten delen in de winst, exact van toepassing op het begrip ”kapitalisme”, zoals deze door Marx en Lenin werden gedefinieerd.

En vanaf het begin hebben de moslims vreemde volkeren overvallen, gekoloniseerd en waar mogelijk geïslamiseerd en hun productiviteit in de vorm van belastingen uitgebuit. Lang voor het westerse imperialisme bestond het islamitische imperialisme, in de Noord-Afrikaanse staten (die overwegend christelijk en joods waren), in Spanje (Cordoba-islam), bij de verovering en het inpalmen van het oerjoods-christelijke Midden-Oosten of bij de overval op en de gedeeltelijke verovering van India, die miljoenen Hindoes het leven gekost en de vredelievende en zich niet tegen de moorddadige aanvallen van de Arabieren verzettende boeddhisten van India bijna uitgeroeid heeft. Ook het Ottomaanse rijk was islamitisch imperialisme, al lang voordat Spanjaarden, Portugezen en Engelsen vreemde volkeren koloniseerden. Maar politiek correct werd en wordt het imperialistische aspect van de islam door sociologen, politicologen, islamwetenschappers en historici tot op de dag van vandaag verzwegen of eenvoudigweg genegeerd.

En in de gelijkheid van de mensen en volkeren is de islam al helemaal niet geïnteresseerd. Net zomin als er een gelijkheid van man en vrouw in de islam bestaat (de islam is zonder twijfel de grootste en langst durende geslachtenapartheid in de wereldgeschiedenis), net zomin tolereert de islam andere religies als gelijkwaardige geloofsrichtingen. Integendeel. Het belangrijkste doel van de islam is het verkrijgen van wereldheerschappij (dar al-Islam). En op weg daar naartoe zijn alle middelen goed en geoorloofd – tot aan de vernietiging en uitroeiing van alle ”ongelovigen”, zoals moslims – zich oriënterend op uitspraken uit de Koran en van Mohammed – al die mensen noemen die een ander geloof aanhangen. Daarmee deelt de islam de mensen in twee klassen in: de klasse van de gelovigen en die van de ”ongelovigen”. De eerste zijn de moslims en zij komen in het paradijs. De tweede zijn de niet-moslims, daarmee waardeloze mensen (over dit thema zei de imam van Londen, sjeik Omar al-Bakri Muhammad onlangs: ”Wij maken geen verschil tussen burgers en niet-burgers, tussen onschuldigen en schuldigen – alleen tussen moslims en ongelovigen. En het leven van een ongelovige is waardeloos!” Bron: ”Publica”, Portugal, 20-04-2004), die in de hel zullen komen en vervolgd zullen worden, bestreden en gedood mogen worden, ja zelfs moeten worden (bijvoorbeeld in soera 2, vers 216: ”Vechten is je geboden ofschoon je er afkerig van bent; maar het kan zijn, dat je tegenzin hebt in iets terwijl het goed voor je is en het kan zijn dat je iets behaagt terwijl het slecht voor je is. God weet het en jij weet het niet”), omdat zij het zijn die de oprichting van de islamitische wereldheerschappij in de weg staan.

Dat is pure klassenhaat en racisme. De Duitse politicoloog Matthias Küntzel vat dit feit als volgt samen:

”Het islamisme heeft het biologische racisme van de nazi’s vervangen door een soort theocratisch racisme, dat niet is aangewezen op het model van de superioriteit van een volk en een euthanasieprogramma en desondanks de Joden als zogenaamde wortel van alle kwaad in de wereld wil vernietigen.

Dat van de kant van de mainstream-media (bijvoorbeeld de Süddeutsche Zeitung) echter uitgerekend de critici van dat religieuze racisme zelf als racisten worden zwartgemaakt, is het toppunt van ontkenning en onwetendheid, zoals deze in grote delen van westerse intellectuelen heersen. 

2.    OPMERKINGEN OVER DE TEGENSTRIJDIGHEID VAN DE KORAN

De meeste moslims kennen alleen de positieve passages uit de Koran en Hadith. Als men een moslim vraagt wat hij over zijn religie kan zeggen, dan hoort men meestal twee standaarduitspraken zoals: ”Wie een mens doodt, heeft de hele wereld gedood!”, ”Islam betekent vrede!”  of ”Er bestaat geen dwang in het geloof!”. Maar helaas heeft men voor hem de hele waarheid over zijn geloof – in ieder geval aan het begin van zijn moslimbestaan – bewust verzwegen. Want de uitspraken in de Koran zijn tegenstrijdig zoals in geen enkele andere wereldreligie. Over bijna ieder populair thema (vrouwen, christenen, Joden) vindt men positieve en negatieve, vreedzame en vernietigende uitspraken.

Tegenover de eerstgenoemde positieve uitspraak ”Wie een mens doodt, heeft de hele wereld gedood!” bestaan er talrijke volledig tegenovergestelde uitspraken, zoals de volgende: ”En doodt hen, waar je hen ook ontmoet…” (soera 2, vers 191) of de uitspraak in soera 47, vers 4-5: ”Wanneer gij de ongelovigen ontmoet, treft dan hun nek en wanneer gij overwinnaar zijt, bind hen dan vast…”

Beide uitspraken heffen elkaar wederzijds in hun boodschap op. Men kan namelijk niet beweren, dat, wie een mens heeft gedood de hele wereld heeft gedood en – bijna in dezelfde ademtocht – ertoe oproepen ongelovigen te doden waar je ze ook maar kunt vinden.

Men kan ook niet beweren, dat islam vrede betekent, om in de volgende ademtocht bijvoorbeeld soera 8, vers 60 te citeren, waarin wordt gezegd: ” En maakt aan de grens alle mogelijke strijdkrachten en vastgehouden paarden voor hen gereed, waarmee gij de vijand van God en uw vijand en anderen buiten hen, die gij niet kent, doch die God kent, moogt afschrikken…” of soera 8, vers 65, waarin wordt gezegd: ” O profeet, spoor de gelovigen aan om te vechten. Als er twintig onder u zijn die stand houden, zullen zij tweehonderd overwinnen en als er honderd uwer zijn zullen zij duizend der ongelovigen verslaan, omdat zij een volk zijn dat niet wil begrijpen.” Ook vers 256 van de 2e soera wordt door imams tegenover westerse interviewpartners (maar ter misleiding ook tegenover hun eigen gelovigen) graag geciteerd, waarin wordt gezegd: ”Er bestaat geen dwang in het geloof!” Dit vers wordt vaak als teken van tolerantie en godsdienstvrijheid in de islam geïnterpreteerd en in de westerse pers constant geciteerd als zogenaamd bewijs voor de vredelievendheid en tolerantie van de islam. Diezelfde pers citeert echter zo goed als nooit een vers, waarin zo’n vrijheid onmiddellijk weer wordt uitgesloten, bijvoorbeeld in soera 4, vers 89:

”En indien zij tot vijandschap vervallen, grijpt hen dan en doodt hen waar gij hen ook vindt; en neemt vriend noch helper uit hun midden.”

Bovendien verzwijgen de media het feit, dat in alle islamitische landen moslims, die tot een andere religie zijn overgegaan of van plan zijn dit te doen, met de dood worden bedreigd – waarbij de sharia-rechters expliciet een beroep doen op het bevel van Mohammed om een ieder te doden die van religie verwisselt (Bron: Hadith). Integendeel: niet alleen wordt deze 1400-jarige gangbare praktijk door de meeste media genegeerd, maar zelfs energiek bestreden. Zo verdedigde bijvoorbeeld Thomas Steinfeld in zijn van onwetendheid uitpuilende artikel in de Süddeutsche Zeitung de islam met het citaat:

 ”Er zou geen dwang zijn in het geloof”, wordt er bijvoorbeeld in de Koran gezegd (soera 2, vers 256)

zonder er ook maar een enkel woord aan te besteden dat deze uitspraak alleen geldig is voor moslims (waarover alle serieuze islamwetenschappers het eens zijn) – en zonder zijn lezers ook maar de geringste aanwijzing te geven op de hierboven genoemde soera 4:89 of het doodsbevel van Mohammed voor bekeerlingen, die de door Steinfeld geciteerde soera opheffen. Of Steinfeld zich daarvan bewust was of niet, speelt daarbij slechts een ondergeschikte rol. Want bijna 10 jaar na de 11e september mag en moet men van een journalist, die zich bezighoudt met de fundamentele vraag naar de vredelievendheid van de islam, verwachten dat hij tot meer dan alleen ”Er zou geen dwang in het geloof zijn” in staat zou zijn – of men kan hem er met een gerust hart op wijzen zich met alle heftigheid voor de op dit moment grootste bedreiging van de mensenrechten in te zetten. Slordig onderzoek en ontkenning tegenover de islam kenmerken ook de meeste overige mediabijdrages in Duitsland en Europa. Net zoals bij Hitler’s beginnende greep naar Europa ten tijde van de Republiek van Weimar falen ook nu grote delen van de intellectuelen in Duitsland en Europa met het oog op de veel grotere bedreiging van de vrije wereld door de islam.

Opmerkingen over de logische en psychologische consequentie van de zichzelf tegensprekende opdrachten en bevelen in de Koran

De vertegenwoordigers van beide zijden van de islam, de ”gematigde” zowel als de ”islamistische”, kunnen met het oog op de talrijke elkaar tegensprekende boodschappen zich naar believen van de Koran bedienen: doden is slecht, doden is echter ook goed. Islam betekent vrede, islam betekent echter ook oorlog. Er bestaat geen dwang in het geloof, maar wie van religie verwisselt wordt gedood. De islam wordt dus gekenmerkt door de co-existentie van zichzelf logisch en inhoudelijk tegensprekende uitspraken. De islam treedt dus iedereen die zich met hem bezighoudt, gelovige of ”ongelovige”, op twee manieren tegemoet: de islam betekent vrede en de islam betekent oorlog. De islam wil leven behouden en de islam wil doden. De islam is tolerant en de islam is intolerant. Daarmee heeft men een onoplosbaar logisch en semantisch fundamenteel probleem: want wanneer geldt:

A = + 1   en tegelijkertijd     A = - 1

dan is een ondubbelzinnige uitspraak over A noch logisch noch semantisch te doen. Dan zijn beide uitspraken over A juist en fout tegelijk, hoewel A toch niet tegelijkertijd + 1 en – 1 kan zijn. Dan is de uitspraak: islam betekent vrede net zo juist en tegelijkertijd net zo fout als de uitspraak de islam betekent oorlog.

De strategie van de ”paradoxe communicatie” van de Koran

Welke waarde kun je aan een tekst, een grondwet of een oud religieus geschrift toekennen, wanneer de zich daarin bevindende uitspraken, wetten en ethische richtlijnen tegelijkertijd goed en fout zijn? Wanneer we bijvoorbeeld in een grondwet beide vinden: wie doodt, wordt hard bestraft! alsmede: wie doodt, wordt rijkelijk beloond?

Zulke dubbele uitspraken hebben per definitie geen algemeen bindende waarde. Ze bieden er geen enkele maatstaf en oriëntering voor wat goed of wat fout is. Wat bestraft en beloond wordt. Wat men doen of liever laten moet. Zulke teksten zouden eigenlijk om redenen van de noodzakelijke duidelijkheid en begrijpelijkheid van een taalkundige boodschap (Wittgenstein) eigenlijk niet mogen bestaan. Maar ze bestaan wel. In de psychologie zijn zulke dubbele boodschappen bekend onder de naam double-bind. ”Was m’n huid, maar maak me niet nat”, is een bekend voorbeeld van een double-bind. Men kan niet het ene doen (”Was m’n huid”) en tegelijkertijd het andere vermijden (”Maak me niet nat”) – en toch wordt het vaak van iemand verlangd. Communicatiewetenschappers omschrijven zo’n inter-personele communicatie met het begrip van de paradoxe communicatiestrategie. Van deze soort communicatie weet men al lange tijd, dat zij onder bepaalde extreme omstandigheden ook tot schizofrenie bij de betrokkene kan leiden. Een voorbeeld uit de misdaadwetenschappelijke psychopathologie laat zien, welke verwoestende uitwerkingen paradoxe communicatiestrategieën op een individu kunnen hebben:
Jürgen Bartsch was een viervoudige sadistische kindermoordenaar in de jaren-60 – en schizofreen en uitermate intelligent. Hoewel al ver gevorderd in de puberteit, stond zijn moeder er steeds op hem nog zelf in bad te doen. Iedere keer als hij dit weigerde, zei ze tegen hem dat hij niet van haar zou houden en bestrafte hem door langdurige onthouding van moederliefde. Als hij echter aan zijn moeder vroeg of hij naar de discotheek mocht, dan kreeg hij van haar te horen, dat het toch onmogelijk zou zijn dat er iemand naar de disco zou gaan die zich nog op zijn leeftijd door z’n moeder zou laten wassen. Communicatief is dit een uitzichtloze situatie.

Uit onderzoek naar paradoxe communicatiestrategieën (Gregory Bateson) is bekend, dat in een bestaande situatie van afhankelijkheid (bijvoorbeeld voogdijschap of zorgplicht) het uit het oogpunt van de betrokkene bijna onmogelijk is deze situatie te verlaten. Een eruit springend voorbeeld van de onmogelijkheid om zo’n, op paradoxe communicatiestrategieën berustende afhankelijke situatie, is de islam.

Want precies in het hiervoor omschreven dilemma van een paradoxe communicatiestrategie bevindt zich de gewone moslim, precies in dit dilemma bevindt zich ook het westen, wanneer hij steeds opnieuw hoort: islam betekent vrede en tegelijkertijd verneemt, islam betekent oorlog. Welke kant kan men geloven, welke kant moet men geloven, welke kant heeft gelijk?

Voorzichtigheidshalve – en dit is niet alleen de belangrijkste strategie van de westerse ”goedmenschen” en bekrompen burgermannetjes, maar ook van de meeste fatsoenlijke moslims zelf – gaat men met het oog op deze onoplosbare dualiteit van de boodschappen uit de Koran speelt men op zeker en denkt, dat de islam in de kern net zo vredelievend is als de andere wereldreligies ook. Want de andere aanname, dat de islam niet goed, maar slecht zou zijn, waagt nauwelijks iemand met alle consequenties tot het einde te bedenken. De gevolgen van zo’n aanname zouden voor de 1,5 miljard moslims apocalyptisch van aard zijn:

§    Ze zouden als consequentie hun geloof moeten opgeven en Allah, Mohammed
en de Koran op de vuilnisbelt van de geschiedenis moeten gooien.

§    Ze zouden verder voor de wereld en voor zichzelf moeten toegeven, dat zij,
de oemma en de ”beste van alle religies” zich in een 1400-jarig misverstand hebben bevonden, dat daarmee al die slachtoffers en doden van hun godsdienstoorlogen, al die gruwelijke in naam van de sharia terechtgestelde mensen voor niks werden gedood.

§    Of ze zouden zich blind aan de mensenverachtende bevelen van hun Allah moeten overgeven en erop vertrouwen, dat pas met de vernietiging van alle ongelovigen (zoals dit wordt doorgegeven door de Koran en Mohammed) en de door de Koran en Mohammed geëiste wereldheerschappij datgene komt wat hen door hun religie wordt beloofd: eindelijk vrede op de hele wereld. Tegelijkertijd mochten ze niet vragen naar de eeuwenoude oorlogen binnen de verschillende stromingen van de islam, bijvoorbeeld tussen de sjiieten en de Soennieten (die overigens veel meer mensenlevens onder de moslims hebben geëist dan alle oorlogen met de ”ongelovigen” samen) noch deze analyseren. Maar blijkbaar klopt er iets niet aan het islamitische model van het ”dar al-Islam”, de voorstelling van de wereldwijde vrede voor het geval dat de islam overal gewonnen heeft.

Om collectief voor de opheffing van hun religie te beslissen kan waarschijnlijk als een niet te realiseren maatschappijutopie worden bestempeld en komt daarom als te realiseren optie nauwelijks in aanmerking. Wat overblijft is de optie, dat het bij de islam – ondanks alle twijfels – uiteindelijk toch om een vredelievende religie gaat. Maar precies daarin zit de dodelijke vergissing van zowel de kant van de ongeïnformeerde en goedgezinde moslims alsmede van de kant van het opnemen van de islam door het westen.

3.    DE OPHEFFING VAN DE TEGENSTRIJDIGHEID VAN DE KORAN
De trucs van de islam

Met het oog op de tegenstrijdigheid en schijnbare willekeurigheid van de uitspraken van de islam moet men vanuit het standpunt van de logica de vraag stellen waarom bijna altijd de radicale en fundamentalistische krachten de overhand hadden in de historie van de ”religie van de vrede”.  Want theoretisch zou het zeer goed denkbaar zijn geweest, dat de islam zich in de loop van 1400 jaar niet tot een totalitaire, maar tot een vreedzame religie zou hebben kunnen ontwikkelen. Maar de feiten laten zien, dat hij op geen enkel moment op geen enkele plaats tolerant en vreedzaam was – ook niet bij de zogenaamde Cordoba-islam, die bij nadere beschouwing net zo intolerant en bloeddorstig was als alle overige islamitische heerschappijvormen (tegen de overtuiging van de meerderheid van de Europeanen in werden er onder de heerschappij van het Cordoba-kalifaat honderdduizenden christenen en joden gedood, onthoofd, hele dorpsgemeenschappen levend gekruisigd – en van de schedels van de onthoofde ongelovigen werden complete minaretten in Andalusië gebouwd als teken van verheerlijking van Allah met het oog op de overwinning van zijn religie op de ”ongelovigen” van Spanje. De gedwongen belastingheffing voor de christelijke en joodse oorspronkelijke inwoners van Spanje door de moslims bereikte zo’n hoog en ondraaglijk niveau, dat honderdduizenden christenen en Joden zich tot de islam bekeerden om het juk van de existentie bedreigende belastingtribuut te ontlopen. Maar de mythe van de vreedzame Cordoba-islam wordt nog altijd in de Europese geschiedenisboeken onderwezen en verspreid op de talloze internetforums, in talkshows op de televisie en in mediaberichten).

De vraag naar de vredelievendheid van de islam kan zonder de kennis van een van zijn centrale geheimen niet worden beantwoord. Hoe weinig normale moslims (en sowieso ”ongelovigen”) er ooit over te weten komen, zo bekend en bewust is het geheim bij de meeste bestuurders en profiteurs van de islam – allemaal een kliek op macht beluste heren. Die zorgvuldig bewaarde heerschappijkennis wordt alleen bij speciale gelegenheden geventileerd – bijvoorbeeld wanneer ze zich in hun macht bedreigd zien – bij het uitroepen van een nieuwe Jihad, een nieuwe Heilige Oorlog bijvoorbeeld. Want de soera’s van de Koran bezitten een verborgen hiërarchie, die aan diegenen die deze kennen de absolute interpretatievrijheid over de Koran en daarmee de absolute macht over de gelovigen en hervormers van de islam verleent.

Truc 1: de niet chronologische rangschikking van de soera’s in de Koran

Het geheim zit in de Koran zelf. Nauwkeuriger gezegd, in de rangschikking van de soera’s. Bijna niemand is zich ervan bewust, dat de soera’s helemaal niet – zoals men normaalgesproken zou verwachten – op chronologische volgorde geplaatst zijn. Ze zijn – en dit mag zeker met verbazing ter kennis worden genomen – naar hun lengte gerangschikt: de langste soera in het begin, de kortste aan het einde van de Koran.

Een merkwaardige constructie, zou men denken. Zeer zeker echter een constructie waarover men moet nadenken. Want de volgorde van een lange tekst met 114 hoofdstukken (= 114 soera’s) volgt normaalgesproken de regels van de chronologie of van de interne causale samenhang. Een geschiedenisboek over de klassieke Oudheid bijvoorbeeld is of chronologisch (dat is de gewoonte) of het behandelt de historische verbanden van oorlogen, culturele ontwikkelingen of betrekkingen van machthebbers uit die tijd volgens een causaal patroon: omdat A de daad X heeft begaan, reageert B met daad Y. Men moet zich eens voorstellen, dat de uitgever van een roman of van een geschiedenisboek op het idee zou komen de tekst van het boek te rangschikken op de lengte van de zinnen of van de hoofdstukken: geen enkele lezer zou de samenhang van de handelingsstructuren meer kunnen begrijpen (maar precies dit is bij de Koran het geval. Met gewelddadige gevolgen voor diens uitwerking op gelovigen en ”ongelovigen”, zoals we nog zullen zien). Zo’n boek zou waardeloos zijn, omdat het niet te begrijpen is.

Er bestaan echter twee gevallen waarbij een sortering van de hoofdstukken naar lengte inderdaad mogelijk is, zonder de zin en de logische structuur van een langere tekst te vernietigen:

1.    De verschillende hoofdstukken hebben in principe inhoudelijk en logisch niets met elkaar te maken en geven algemene informatie en wijsheden (bijv. bij een verzameling kernspreuken; bijv. bij een encyclopedie).

2.    De verschillende hoofdstukken herhalen steeds opnieuw één en dezelfde inhoud, de ene keer vanuit dit, een andere keer vanuit dat standpunt bekeken. Dit is vaak het geval bij religieuze teksten zoals gebedsboeken, psalmboeken e.d., maar ook bij een doelbewuste hersenspoeling, die men vooral aantreft bij totalitaire structuren.

Bij de Koran zijn beide punten van toepassing. Want bij de 114 soera’s ontbreekt het aan een interne en logische samenhang en ook herhalen ze in principe niets anders dan één en dezelfde boodschap, die men als volgt kan weergeven:

Allah is de enige God. En Mohammed is zijn profeet. Na Mohammed zal er geen andere profeet meer zijn. De heiligste plicht van de gelovigen echter is om zich zonder tegenspraak te onderwerpen aan Allah, Mohammed en de Koran (Islam betekent etymologisch dan ook ”onderwerping” en niet ”vrede”, zoals vertegenwoordigers van de islam als een gebedsmolen steeds opnieuw beweren).

Deze boodschap hoort de doorsnee moslim honderdduizend keer in de loop van zijn leven. Zij is de islamitische belangrijkste mantra, die bij de doorsnee moslim als een brandmerk en bijna onuitwisbaar in zijn hersenen wordt ingebrand. Deze mantra garandeert normaalgesproken een levenslange onvoorwaardelijke trouw van de meeste moslims aan Allah en hun profeet – een trouw, waarvoor ze bereid zijn op ieder moment de dood in te gaan wanneer de islam het hun beveelt. Hersenspoeling had in totalitaire systemen altijd al het gewenste succes – niet alleen in de islam. Ook in het nationaalsocialisme en in de communistische landen een betrouwbare garantie voor succes en leidde bij de opkomende kaders in de meeste gevallen tot het gewenste doel: de onvoorwaardelijke gehoorzaamheid tegenover een persoon (Hitler, Lenin, Stalin, Mao) respectievelijk een idee met een universele aanspraak op de waarheid (rassenwaan, marxisme). Het nationaalsocialisme duurde 13 jaar – en het communisme heeft zich na zeven decennia zelf om zeep gebracht. Maar d eislam kan intussen terugblikken op een 1400-jarige succesvolle praktijk van een massieve hersenspoeling. En zijn succes tot nu toe geeft hem gelijk om aan deze praktijk ook in de toekomst niets te veranderen.

Truc 2: De vernietiging van de soera’s uit de tijd in Mekka door die uit de tijd in Medina

Maar we hebben tot nu toe slechts een deel van het geheim geventileerd dat in de architectuur van de Koran verborgen ligt. Het andere deel, door de vertegenwoordigers van de vredesreligie niet alleen tegenover hun vijanden, maar ook tegenover het gros van hun eigen gelovigen zorgvuldig verstopt, zal verklaren waarom historisch gezien altijd de radicale en fundamentalistische stromingen van de islam de boventoon voerden en tot op de dag van vandaag de vreedzame en tolerante krachten meestal een randverschijnsel waren. Hiervoor moeten we ons kort bezighouden met de beginfase van de islam – met speciale aandacht voor de beide plaatsen waar Mohammed werkzaam was: Mekka en Medina.

De Mekkaanse fase van de Koran

Mohammed werd omstreeks het jaar 570 in Mekka geboren. Pas op de relatief hoge leeftijd van 40 jaar (een traditioneel symbolisch getal) kreeg hij zijn eerste visioenen, die hij in het begin alleen vertelde aan mensen in zijn nabije omgeving. Later vormden deze ingevingen, die naar zijn eigen zeggen bij hem door de aartsengel Gabriel werden ingefluisterd, de soera’s en de soera’s samen de Koran. In het begin van zijn leer van de islam, die hij zowel in het geheim als in het openbaar predikte, hadden de invloedrijke vertegenwoordigers van de stam van de Koeraisjieten (de stam waaruit Mohammed zelf afkomstig was) geen bezwaren tegen Mohammed’s leer van de enige God, die hij – naar een van de meer dan woestijngoden van de Koeraisjieten en (luister en huiver) naar zichzelf noemde: Allah. Want de volledige naam van Mohammed is: ”Abu El Kasim Ibn Abd Allah”.

In het begin van zijn missieactiviteit probeerde Mohammed dus nog op relatief vreedzame wijze de bewoners van Mekka voor zijn nieuwe monotheïstische religie te winnen. Hij verwachtte vooral, dat de Joden en de christenen zich zouden aansluiten bij zijn nieuwe religie. Want volgens de opvattingen over zichzelf was hij niet alleen de profeet van een nieuwe religie, maar de hervormer en laatste profeet van het Abrahamse monotheïsme. Maar hij werd teleurgesteld. Want noch de Joden noch de christenen dachten er aan om de leer van deze buitenstaander. Uit die tijd – ook wel de Mekkaanse fase genoemd – zijn dan ook de meeste van de vreedzame en tolerante soera’s van de Koran afkomstig. Naarmate de tijd vorderde, trad Mohammed echter in toenemende mate agressief tegen het polytheïsme (afgodencultus) van zijn geboortestad Mekka op. Toen zijn volgelingen de oude goden en hun aanhangers begonnen te bestrijden, kwam het tot een breuk tussen Mohammed en zijn Mekkaanse stam der Koeraisjieten.

De Medinese fase van de Koran

In verband met de uitzichtloze en vijandige situatie besloot Mohammed in het jaar 622 Mekka te verlaten en met zijn aanhangers naar de bescherming van Yathrib (Medina) te vertrekken. Deze als ”Hidschra” in de historie van de islam bekend staande uittocht van Mohammed naar Medina is van centrale betekenis voor de leer van de islam, zodat islamwetenschappers alle soera’s van de Koran in ”Mekkaanse” en ”Medinese” indelen. Medinese soera’s onderscheiden zich Mekkaanse soera’s o.a. door hun lengte (de meeste lange soera’s zijn afkomstig uit Medina) en door hun kwaliteit (in Medina werden meer praktische geloofsregels bekendgemaakt) en gedeeltelijk door hun uitgangspunt (de politieke situatie in Medina of Mekka). Maar ze onderscheiden zich van de Mekkaanse soera’s op nog een veel belangrijker punt: in Medina werden Joden en christenen (en in hun gevolg alle ”ongelovigen”) in toenemende mate zwart gemaakt en voorgesteld als de ergste vijanden van de islam, die allemaal moeten worden gedood, opdat de islam zich kan uitbreiden. Deze verandering van houding van Mohammed is ook terug te vinden in de soera’s, die hij in Medina heeft ”ontvangen”.

Ondanks het ”Verdrag van Medina”, waarin Mohammed alle met name genoemde vertegenwoordigers van islam EN Jodendom (een interessante kanttekening van de geschiedenis) gelijke rechten en plichten gaf (”De joden hebben hun religie en de moslims hebben hun religie”), zijn er in de zogenaamde ”Medinese soera’s” in toenemende mate beperkingen voor Joden, christenen en alle andere ”ongelovigen” tot aan de bekende moord- en vernietigingsoproepen van de Koran te vinden, die tot op de dag van vandaag de eigenlijke ideologische basis voor o.a. de wereldwijde islamitische terreur vormen. Als rechtstreekse afgezant van God heerste Mohammed volgens goddelijk decreet over alle moslims, volgens het door drie partijen (de islamitische immigranten uit Mekka, de Muhajirun, de inheemse moslims van de stam van de al-Ansar en de in Medina wonende Joden, de Yahud) overeengekomen en ondertekende verdrag heerste hij ook over de niet-moslims. Uit die tijd – ook wel de Medinese fase genoemd – zijn dan ook de meeste van de intolerante en tot moord, oorlog en vernietiging van alle ”ongelovigen” oproepende soera’s van de Koran afkomstig.

Mohammed voerde vanaf 623 meerdere veldtochten (majazi) tegen Mekka aan (overwinning van de moslims in de Slag bij Badr [624], de slag bij de berg Ubud [625] en de Slag van de Loopgraaf/Slag van de Gracht [627]) totdat er in maart 628 een wapenstilstand werd gesloten. Mohammed was zodoende na zijn uittocht naar Medina niet alleen de profeet van de door hem gestichte religie, maar een veldheer, die in tientallen oorlogen en overvallen op karavanen duizenden mensen liet doden – en wiens moord- en wraakzucht zelfs de bewoners van Medina niet spaarde, dezelfde, die hem in zijn moeilijke periode met open armen hadden ontvangen. In zijn streven om Medina ”Jodenvrij” te maken, organiseerde hij een ongelooflijke slachting onder de joodse stam van de Banu Qurayza: toen deze stam weigerde om op bevel van Mohammed in zijn geheel over te gaan tot de islam, liet hij in het jaar 527 na Chr. 700 joodse mannen (andere bronnen spreken van meer dan 1000 mannen) in een unieke slachting onthoofden en hun vrouwen en kinderen tot slaaf maken. Noch in de schoolboeken van het Westen, noch in de media, noch in de talrijke boeken over de islam wordt deze slachting genoemd – of slechts bij wijze van hoge uitzondering. Men mag Mohammed daarom gerust als een massamoordenaar van zijn tijd inschalen, waarmee duidelijk is, dat hij met de overige Bijbelse profeten, in wiens rijen hij zichzelf plaatst, niet ook maar het geringste gemeen heeft.

Over het principe van de opheffing van oudere (Mekkaanse) soera’s door jongere (Medinese) soera’s

De islam zag zichzelf dus lange tijd geconfronteerd met de inhoudelijke tegenstrijdigheid van de (relatief vreedzame) soera’s uit de Mekkaanse vroege periode en die uit de Medinese late periode. Zoals in het hoofdstuk hiervoor al tot in detail bewezen en omschreven werd, kan onmogelijk op hetzelfde moment een uitspraak als: ”Ieder heeft de vrije keuze voor een religie” en ”Doodt diegene die zijn religie verlaat!” opgevolgd worden. Dit dilemma is onoplosbaar wanneer men zichzelf niet behelpt met een duidelijk gedefinieerd oplossingsalgoritme. Precies dit is in de islam het geval. Islamitische geleerden hebben hun religie uit deze logische hopeloze situatie door het principe van de opheffing bij wijze van spreken bevrijd (want volgens de Koran is de Koran een boek zonder fouten en tegenstrijdigheden).

Het blijkt, dat alles wat Mohammed later in de tijd heeft gezegd, het eerder gezegde relativeert of zelfs opheft. Dat is heel goed te begrijpen, want de oude Mohammed was voor zijn gelovigen per slot van rekening rijper en wijzer dan de jonge. Daarmee zijn de soera’s, die Mohammed in Medina heeft ”ontvangen”, belangrijker dan de soera’s uit de Mekkaanse tijd. En daarmee kan ook het tot nu toe onopgeloste probleem van de tegenstrijdigheid van de soera’s uiteindelijk logisch worden beantwoord. Terwijl de oorlogszuchtige soera’s uit de Medina-periode later kwamen dan de veeleer vreedzame soera’s uit de Mekkaanse periode van Mohammed, zijn hun inhouden wezenlijk belangrijker en meer bepalend voor de koers van de islam dan de vreedzame Mekkaanse soera’s. Dat is het antwoord op de vraag waarom de radicale vertegenwoordigers van de islam historisch altijd de boventoon voerden: ze beriepen zich met succes op het principe van de opheffing, dat door de meeste islamitische geloofsrichtingen wordt geaccepteerd (Niet alle islamitische groeperingen erkennen dit principe. Volgens Hazrat Mirza Ghulam Ahmad, de oprichter van de Ahmadiyya, ontstaan er door een onvolledig begrip van de koran schijnbaar tegenstrijdige uitspraken, die niet kunnen worden opgeheven door delen van de Koran voor ongeldig te verklaren. Dat zou tegen de Koran zelf ingaan, die zelf verklaart een foutloos en perfect boek te zijn. Ook de Mu’tazila ziet de Koran niet als eeuwig of oninterpreteerbaar. In het complete stelsel van de islam spelen Ahmadiyya en Mu’tazila echter een onbelangrijke rol en worden sjiieten en Soennieten als ongelovigen gezien en bestreden).

Wie dit principe niet kent (en dat betreft de meeste moslims, vooral ook de meeste intellectuelen uit het Westen), staat zo goed als hulpeloos tegenover de elkaar tegensprekende inhouden van de Koran – en verwijst in zijn onwetendheid en wanhoop liever naar de vreedzame passages van de islam. Dat hij daarmee echter het ware karakter van de islam niet echt heeft herkend, en zich daarmee bekent tot een religie, die dat niet datgene is wat hij erover denkt, staat op een andere bladzijde. Ook op een ander bladzijde staat dat de geleerde moslims dit opheffingsprincipe beschermen als een graal. Want tot nu toe was de algemene onwetendheid daarover hun beste helper met betrekking tot de verwarring en uiteindelijke verovering van hun vijand, alle ”ongelovigen” van deze wereld.

Taqiyya – de islamitische vaardigheid in het misleiden van zijn vijanden

”Gij zult geen valse getuigenis afleggen”, heet het bij de Tien Geboden van de christenen. Boeddhisten leren in hun ”edele achtvoudige pad” de praktijk van ”het juiste karakter, de juiste bedoeling, het juiste denken en de juiste beslissing” – waarmee wordt bedoeld, dat men alleen met oprechtheid, eerlijkheid, sociaal denken en handelen in het Nirwana kan geraken.

Daartegenover staat de taqiyya van de islam. Er mag gelogen worden alsof het gedrukt staat. Al Ghazzali (1059-1111), een van de belangrijkste theologen van de islam, vat het gebod van de taqiyya als volgt samen:

”Weet, dat de leugen op zich niet verkeerd is. Wanneer een leugen de enige manier is om een goed resultaat te behalen, is hij toegestaan. Daarom moeten we liegen wanneer de waarheid tot een onaangenaam resultaat leidt.”

Het goede resultaat is de islamitische wereldheerschappij. Het onaangename resultaat zou zijn de vijanden van de islam hierover in kennis te stellen. Want op hun weg naar wereldheerschappij is moslims alles toegestaan om hun tegenstanders te overwinnen: ze mogen misleiden, liegen, schijnverdragen aangaan, hun woord breken – en zonder wroeging ook doden wanneer dat nodig is. Een wezenlijk instrument bij de voortdurende islamitische Jihad was altijd al om de vijanden van de islam (volgens de Koran en Mohammed Joden, christenen en andere ”ongelovigen”) over de bedoelingen van de islam te misleiden en zich naar buiten toe als vreedzame en tolerante religie te presenteren, die niemand schade zou willen toevoegen. Het principe van de misleiding is zo oud als de islam – en is blijkbaar desondanks niet tot de kantoren en redactiebureaus van politici en journalisten doorgedrongen. Men wil daar gewoon niet geloven wat er niet mag zijn. In hun preken onder gelijkgezinden nemen islamitische geestelijken echter geen blad voor de mond. Zo verkondigde ayatollah Chamenei in een toespraak tot zijn geloofsbroeders in het jaar 2004:

”Misleiding, sluwheid, samenzwering, bedrog, diefstal en moord zijn niets anders dan middelen voor de zaak van Allah!”

Wat een krasse tegenstelling tot de ethische principes van de overige wereldreligies. Maar de westerse verdedigers van de islam willen dat alles niet inzien en blijken, net als hun islamitische beschermingen, immuun voor nieuwe kennis te zijn. Zulke citaten worden graag als ”op zichzelf staande gevallen”, nog liever echter als ”uit het verband gerukt” afgedaan – waarbij het ook niet helpt om te wijzen op de oorsprong van de taqiyya-tactiek van de moslims in de Koran. Want gelovige moslims betrekken hun doen en zeggen altijd op overeenkomstige uitspraken van de koran en de Hadith – en zijn daarom, en men zou zich dit feit goed ter harte moeten nemen, in hun handelen lang niet altijd zo moeilijk in te schatten als men over het algemeen denkt. In soera 3:54 vinden moslims de goddelijke toestemming voor hun kunst van misleiding. Daarin wordt gezegd:

”En zij smeedden een list, en Allah smeedde een list; en Allah is de beste listensmid.”

Ook hierin is de islam uniek onder de overige wereldreligies: als enige viert hij zijn God als misleider, leugenaar en bedrieger – niets anders wordt met het begrip ”listensmid” bedoeld. En tot de list van de islam behoort vooral om niet-moslims te misleiden over de ware bedoeling van de islam. De wereldveroverende islam als datgene te verkopen wat hij niet is (die ongelovigen echter zo graag willen horen): een religie van de vrede. Sinds het begin van hun expansie citeren moslims – bij hun kampvuren of op de markten op hun handelsroutes – de in het begin geciteerde vreedzaam lijkende soera’s uit de Koran. Omdat de meeste mensen, die ze ontmoetten, niet konden lezen of schrijven, stuitten ze op een aandachtig publiek, dat ze snel voor hun geloof konden winnen. Waar ze echter op een publiek stuitten dat wel kon lezen, zagen ze zich vanaf het begin geconfronteerd met de kritiek dat er in de Koran talloze passages zouden staan die gewoon helemaal niet vreedzaam waren, maar opriepen tot de vervolging en het doden van anders gelovigen. Destijds zowel als nu omzeilden de islamitische geleerden heel handig die tegenstrijdigheden en hebben het in hun 1400 jaar uitgeprobeerde verwarringtactiek tot een kunst verheven, die zelfs nu de meeste westerse intellectuelen in de val laat lopen.

En zodoende hebben de meeste westerlingen, of het nu journalisten, schrijvers, clerici of politici zijn, ook nu nog steeds geen goed antwoord op de duidelijke en tegenstrijdige uitspraken van de Koran – behalve dat ze in hun hulpeloosheid de tegenstrijdigheden van de islamitische leer negeren, ze naar believen rechtbuigen of door de islam in een gematigde en een tot geweld bereid zijnde tak te verdelen en die constructie in hun artikelen en toespraken net zo lang te herhalen tot ze er zelf in geloven. Maar in hun ijver vergeten ze, dat ze al lang zelf het slachtoffer zijn geworden van de oeroude islamitische verwarringtactiek van de moslims. Bovendien negeren ze, welke slechte dienst ze hun vrije samenlevingen bewijzen, doordat ze bereidwillige wegbereiders van de islam op weg naar absolute wereldheerschappij zijn geworden. Want moslims glimlachen om de kunstmatige scheiding van hun religie in een goede en een kwade tak, hoewel ze dit spel in het openbaar maar al te graag meespelen. Want goed is, zoals bekend, alleen datgene wat de islam dient. Heel sporadisch echter, misschien vanuit het huidige gevoel van de onoverwinnelijkheid van de islam, misschien ook vanuit de stemming van een gunstig moment, verraden ze dat er niet twee, maar slechts één enkele islam bestaat.

”De naam ’gematigde islam’  is heel hatelijk, die is aanstootgevend en een belediging van onze religie. Er bestaat geen gematigde of niet-gematigde islam. Islam is islam en dat is het” (Recep Tayyip Erdoğan. Bron: Milliyet, Turkije, 21 augustus 2007).

De afgrenzing van het islamisme van de islam is een willekeurige constructie om de islam te ontlasten van de beschuldiging van geweld en die de meeste media in het westen zo in de val heeft laten lopen, dat die iedere criticus van de islam intussen als racisten, neonazi’s of rechtsen wegzetten en uitschelden. Daaronder bevinden zich zulke ooit zo belangrijke geestelijke vlaggenschepen als de Frankfurter Allgemeine Zeitung, de Süddeutsche Zeitung, de Welt, ja zelfs de traditionele liberale ZEIT – om slechts een paar van de belangrijkste te noemen. Zij allen – en in hun kielzog de allermeeste Duitse en Europese locale en provinciale kranten – hebben zich laten misleiden, en nu zijn zij het, die samen met hun zogenaamde gematigde islam hun lezers zelf – miljoenen – misleiden en daarmee de bereidwillige wegbereiders van een zich explosief vermeerderende religie op zijn overwinningstocht in het oude Europa geworden zijn. De dankbaarheid, waarop ze van de kant van hun islamitische clientèle hopen, zullen ze ooit herkennen aan het feit dat de moslims de ”nuttige idioten”, zoals ze die ondersteuners uit rijen van de vijand altijd hebben genoemd, als eerste een kopje kleiner zullen maken zodra ze de islamitische staat en daarmee de sharia zullen hebben ingericht op Europese bodem.

4.    SAMENVATTING

De Koran is in zijn verwarrende tegenstrijdigheid een prachtig voorbeeld van de werking van het principe van taqiyya. Zonder twijfel gaat het bij de islam om de grootste en succesvolste misleidingmanoeuvre in de geschiedenis van de mensheid. Als enige onder de wereldreligies bezit de islam niet alleen een uitgebreide licentie om te doden, maar ook een verstrekkende licentie om te liegen (alleen moslims moeten een moslim niet beliegen [Bron: Hadith 7 – de 40A-Hadith]) – en plaatst zich daarmee buiten de overige, naar vreedzaamheid, fatsoen en serieusheid worstelende grote religies.

De islam is historisch gezien een bijna perfect geënsceneerde machiavellistische heerschappijstructuur, die hem een maximale efficiëntie bij zijn streven naar onbeperkte macht garandeert. Alle middelen worden ondergeschikt gemaakt aan deze machtaanspraak. Bij zijn politieke handelen wordt de islam niet door morele en ethische criteria beperkt. Islamitische ethiek is zuiver utilitaristisch: morele categorieën zoals waarheid, gerechtigheid, goed en kwaad spelen dus alleen met betrekking tot het nut voor de islam een rol en zijn daarom relatief. Wat nu goed kan zijn voor de islam, kan morgen al schadelijk zijn. Waar, goed en rechtvaardig is alleen datgene wat nuttig is voor de islam. Het doden van ”ongelovigen” dient de islam; daarom is het doden goed. Het verzwijgen van de ware bedoelingen van de islam tegenover ”ongelovigen” is ook nuttig voor de islam: daarom is liegen tegenover ”ongelovigen” goed. De Jihad tegen landen van het ongeloof dient de wereldwijde uitbreiding en de eindzege van de islam: daarom is iedere Jihad rechtmatig (vergelijk daarmee het communistische totalitarisme, ook bij de RAF: ”Ethisch is, wat de revolutie dient”).

Zonder het principe van de opheffing zou de islam een religie zijn, waarin alle waarden en tegelijkertijd hun tegendeel geldig zouden zijn: en daarmee een religie van willekeurigheid en waardeloosheid.

Met het principe van de opheffing is de islam precies datgene wat hij is: een religie van de terreur tegen anders gelovigen en de enige religie ter wereld met een goddelijk vastgelegde licentie tot liegen, bedriegen en doden.

Conclusie:

1.    Voor alle gelovige moslims ter wereld geldt de Koran met zijn 114 soera’s als enige geldende leidraad van juist denken en handelen.

2.    Deze 114 soera’s vormen daarmee de voor eeuwig geldende grondwet van de islam.

3.    Omdat de soera’s vanuit islamitisch oogpunt geen mensenwerk zijn, maar afkomstig zijn van God hoogstpersoonlijk, is iedere kritiek (ook de geringste) godslastering en wordt met de dood bestraft.

4.    Ook zijn alle hervormingen in de islam, die niet door de inhouden van de Koran gedekt worden, aanvallen op de goddelijke structuur van de Koran en daarmee op Allah zelf.

5.    Daarom is de islam – anders dan bijvoorbeeld het christendom en het Boeddhisme – van nature uit immuun tegenover hervormingen en aanpassingen aan maatschappelijke vooruitgang.

6.    De Mekkaanse en de Medinese fase vormen een in het begin nauwelijks te doorgronden samenspel het ”totale systeem islam”.

7.    Met de relatief vreedzame en tolerante Koranverzen uit de Mekkaanse fase maakt de islam propaganda om nieuwe leden te werven. De meeste vreedzame moslims kennen alleen deze islam.

8.    Met de intolerante en van haat vervulde islam van de Medinese fase komen ze nauwelijks in aanraking.

9.    en als ze er toch mee in aanraking komen, is voor hen weg als islamitische terrorist geëffend.

10.    De rangschikking van de soera’s op lengte en niet volgens het tijdstip dat Mohammed ze ”ontving”, maakt de Koran en daarmee de islam voor het overgrote deel van de islamitische gelovigen niet te doorgronden.

11.    Alleen goed geïnformeerde moslims doorzien de kwalitatieve breuk van de soera’s na de intocht van Mohammed in Medina.

12.    Omdat in de islam het principe van opheffing geldt (het later gezegde is belangrijker dan het eerder gezegde) heffen de soera’s uit de intolerante en vredesvijandige late fase van de islam (Medina) de veeleer gematigde soera’s uit de Mekkaanse vroege fase van de islam quasi op.

13.    Dit principe is bij de meeste moslims niet bekend, wel echter bij islamitische theologen en bij de meeste, foutief als ”islamisten” omschreven, fundamentele moslims, die daarmee over een elitaire en machtige heerschappijkennis beschikken, waarop ze naar behoefte teruggrijpen.

14.    Door middel van deze heerschappijkennis bezitten deze islamgeleerden daarmee binnen de islam een bijna onaantastbare definitiemacht, die door de Duitse socioloog Johannes Feest wordt omschreven als ”sociaal voorgestructureerde kans om een situatie voor anderen bindend te definiëren.”

15.    Op precies deze intolerante en mensenverachtende (Medinese) soera’s beroepen zich – islamitisch volledig correct en uiteindelijk niet aan te vechten – alle ”islamisten” en ”Jihadisten” (godkrijgers) van de islam.

16.    De islamitische ”godkrijgers” zijn volgens de leer van de islam dus de ware zonen van Allah en zijn profeet Mohammed, want ze vatten zijn belangrijkste eis naar wereldverovering en de oprichting van een wereldwijd islamitisch staats- en geloofssysteem letterlijk op.

17.    De ”gematigd” genoemde islam onderscheidt zich alleen van de ”fundamentalistisch” genoemde islam (foutief ”islamisme” genoemd) alleen door de snelheid van de realisering van zijn doelen. Terwijl de ”gematigde islam” inzet op tijd, willen de ”islamisten” de oprichting van de islamitische wereldheerschappij zo snel mogelijk en met alle middelen bereiken. Deze middelen worden expliciet in de Koran genoemd: moord op critici van de islam – misleiding van de ”ongelovigen” over de ware bedoelingen van de islam (taqiyya) – de strijd tegen en de vernietiging van alle ”ongelovigen”.

18.    De gematigde islam bestaat daarom alleen maar in de hoofden van onwetende moslims en argeloze westerlingen. In werkelijkheid is de ”gematigde” islam echter een historische en theologische hersenschim. Want zowel gematigde als radicale imams beroepen zich in hun doen op de Koran. Uit het hierboven genoemde komt daarom de dwingende conclusie tevoorschijn dat – des te beter een moslim de Koran inclusief het opheffingsprincipe kent en des te geloviger hij is, des te eerder zal hij neigen naar terreur tegen ”ongelovigen”.

19.    ”Haatpredikers” bestaan daarom alleen maar in de hoofden van ongeïnformeerde en hardleerse niet-moslims. Want net zoals ”gematigde” imams beroepen haatpredikers zich voor de volle 100 % op de teksten van de islam (Koran en Hadith), ze onderscheiden zich echter van de eerstgenoemde door hun consequentere en daarmee dichter bij de religie staande omzetting van de centrale boodschap van de islam: de oprichting van dar al-Islam (islamitische wereldheerschappij) onder de noodzakelijke voorwaarde van de vernietiging van hun vijanden (”ongelovigen).

20.    Om welke reden dan ook, plaatsen ”gematigde” imams die opdracht tot wereldverovering niet in het middelpunt van hun preken. Maar daarmee dragen ze – bewust of onbewust – wezenlijk tot de verwarring en kalmering binnen de ”ongelovigen” bij wat betreft de vraag van de vreedzaamheid van de islam, en vervullen daarmee in bijzondere mate de opdracht tot taqiyya van hun religie.

Bron: http://www.pi-news.net/2010/03/das-abrogationsprinzip-im-koran/#more-126122
Auteur: Michael Mannheimer
Contact: M.Mannheimer@gmx.net

 

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron

Freek de Jonge: 'Freaky as Hell'

Op de opinie-site van de Volkskrant besteedt Pieter Hilhorst aandacht aan de mistoestanden in probleemwijk Slotervaart. In alweer deel twee van zijn column 'Ondergedoken in Slotervaart' schrijft hij: "De gemeenten constateren ook dat overlast gemakkelijk overgaat in criminaliteit. Jongens van 12, 13 hangen op straat rond met hardnekkige criminelen en kopiëren het gedrag van de oudere jongeren. Het bestrijden van overlast en het terugdringen van criminaliteit gaan dus hand in hand. Maar het gezag heeft moeite met het bestrijden van de overlast. Vaak zijn de mogelijkheden voor een strafrechtelijke aanpak beperkt."

Freek   de Jonge: "Het gevoel van onveiligheid leeft in gehuchten als  Drenthe en Friesland waar werkelijk waar de laatste vijftig jaar nooit  meer iets is gebeurd. Mensen die in Amsterdam in een wijk wonen waar het  dan zogenaamd onveilig is, hebben dat gevoel helemaal niet."

Pappen en nathouden
Het  verhaal zoals Hilhorst hier  en hier  beschrijft staat helaas niet op zichzelf. Wat ook bij veel beleidsmakers   eerder regel dan uitzondering blijkt, is nog steeds de politieke  correcte vemijdingskramp. Men meent nog steeds dat met praten, praten en   nog eens praten, een taai ingesleten cultuurpatroon bij de overwegend Marokkaanse gemeenschap valt glad te strijken. Opvallend is dat heel  vaak mensen die zelf niet in zulke omstandigheden verkeren het allemaal rooskleuriger voorstellen dan de praktijk van alle dag laat zien. Vooral  politici met een 'links' hart voor de zaak denken al gauw in termen van  een ereschuld die nu eenmaal ingelost dient te worden uit respect  tegenover de door 'onze' grootindustrie misbruikte gastarbeider. Alsof  niet ook Jan Modaal van autochtone komaf daar zijn deel van heeft  meegekregen.

Maar die laatste groep dicht men al gauw meer  mentale weerstand toe, die zich per saldo vertaalt in de schaamteloze  politieke boodschap nog gewoon wat jaartjes langer door te werken. Tja,  die door de elite aangevoerde ereschuld moet toch door iemand worden  opgehoest. En dat Jan Modaal het vooral niet zijn hoofd haalt te klagen,  want dan wordt hij al gauw met dure termen als populist, xenofoob, racist en  extreemrechts door de politieke correcte elite afgepoeierd.

Ont(w)aarding
Exemplarisch en tevens publieke spreekbuis voor deze gutmenschliche Besserwisser-Arroganz is Freek de Jonge. Wie gisteren naar het programma Pauw&Witteman heeft gekeken die kon horen hoe freaky Freek op tenenkrommende wijze en geheel in stijl van de gegoede, kosmopolitische burgerij in feite de noodkreet van veel oorspronkelijke wijkbewoners bagatelliseerde. Tja het primaat op cultureel verantwoord klagen, waar deze sacherijnige volkskomiek al jarenlang een goed belegde boterham aan overhoudt, mag natuurlijk niet zomaar in de vuige muilen van het filisterdom worden overgeheveld. Jedem das Seine, denkt de zelfverklaarde culturele bovenklasse dan al gauw.

Tussen neus en lippen door liet freaky Freek nog even fijntjes doorschemeren, dat hij zijn eigen huis zonder aanspraak te maken op de hypotheekrenteaftrek zelfstandig heeft bekostigd, en dat de geschatte waarde vanwege de excellente buurt waarin zijn huis staat, elk jaar alleen maar is gestegen. In welk een schril contrast staat het wereldbeeld alsook de belevingswereld van deze representant van de eerste generatie naoorlogse Triumpfjugend (over ereschuld gesproken!), met de dagelijkse sores van Jan Modaal, die met veel arbeidsethos, soberheid en spaarzaamheid een eigen huis heeft weten te kopen, en die vaak met lede ogen moet toezien hoe de waarde van zijn huis, louter vanwege het feit dat het in een van de talloze krachtwijken staat, onder het prijsniveau is gedaald waar hij het ooit voor heeft gekocht?

Is er een dokter in de zaal
Freek de Jonge gaf gisteren op beklagenswaardige wijze aan hoezeer de politieke en culturele bovenklasse van de realiteit van alle dag is losgezongen. En laat men donders goed beseffen dat politici als Job Cohen in wezen precies zo denken. Zelf woont het joodse wonderkind voor een habbekrats in een van de meest statige panden in Amsterdam, maar de enkele overgebleven autochtoon in zo'n krachtwijk met net iets teveel inkomen, woont volgens Lodewijk Asscher (ook al zo'n joods groeidiamantje om door een ring te halen) te goedkoop en zou daarom meer huur moeten gaan betalen.

Men wil het kennelijk niet zien, of men heeft zich dusdanig aan het verfoeide centrumlinkse cliëntelisme van de politieke bovenklasse gecommitteerd, dat men zonder gewetenswroeging ziel en zaligheid aan die roversbende van gewiekste farizeeërs heeft verpand. Arme Jan Modaal, die zichzelf voor meestal niet meer dan een handvol grijpstuivers een slag in de rondte werkt, en die 's avonds te uitgeput is om daarnaast ook nog eens te beseffen hoezeer hij door deze elitaire bloedzuigers van alle kanten wordt leeggezogen. Maar over de aangetaste waardigheid van deze zwijgende meerderheid daar rept freaky Freek natuurlijk niet over. Des te meer over de aangetaste waardigheid van de Marokkaanse straatschoffies. Niet de klagende Nederlander moet naar de dokter, maar omgekeerd het type Freek de Jonge is rijp voor opname binnen een gesloten inrichting.

Zelfreflectie
Andermaal stellen we Freek de Jonge en diens moreel geneuzel als voorbeeld voor wereldvreemdheid waar de politieke en culturele bovenklasse aan lijdt. 'Nederland onveilig?', stelt De Jonge op retorische wijze. 'Hoe komen de mensen in godsnaam aan dat waanidee' schampert de verwaande domineeszoon? 'We hebben het nog nooit zo goed gehad', laat hij er in een adem op volgen. 'Mensen moeten eens naar zichzelf kijken en zich de vraag stellen waarom voel ik me onveilig', preekt de vleesgeworden moraalridder.

Maar Freek de Jonge, en met jou de eerder genoemde politieke en culturele bovenklasse, peuter Jan Modaal dan eens aan het verstand vanwaar de noodzaak om zoveel gemeenschapsgeld te steken in al die politieke correcte flowerpower-projecten, waarmee zogezegd radicalisering en toenemende onveilig  binnen de krachtwijken een halt moet worden toegeroepen? Is ons al die jaren dan niet gewoon door jouw politieke en culturele geestverwanten een kennelijke "schijnonveiligheid" voorgespiegeld, mogelijk met de achterliggende gedachte dat, over de ruggen van al die bewoners in probleemwijken, de veelal centrumlinkse bestuursorganen daar een financieel slaatje uit konden slaan?

Freek de Jonge en wederom al die aanhangers van de Linkse Kerk, waarom juist deze mensen de mond snoeren, zeker waar het om evidente zaken gaat, zoals intimidatie, geweld en berovingen door veelal Marokkaans straattuig, terwijl jijzelf wel in opperste kleinzieligheid, en ondanks dat je in het geld lijkt te zwemmen, je beklag doet over zoiets futiels als het onrecht dat jij als huizenbezitter zonder hypotheek ervaart tegenover huizenbezitters die (nog) genieten van de hypotheekrenteaftrek?

Walgvogel
Ah die freaky Freek, wat moeten de mensen wel niet van jou denken! Jij die al die jaren nadrukkelijk op de golven van vaak het goedkoopste volks-ressentiment bent meegedeind. En wees nou eens eerlijk, aan dit alles toch een luxe leventje hebt overgehouden. Zou jij jezelf niet ten diepste moeten schamen dat je überhaupt nog met jouw kop op de kijkbuis durft te verschijnen. Schamen ook, voor het feit dat je terloops de gelegenheid te baat neemt om als een geldbeluste wolf in schaapskleren, sluikreclame te maken voor je voorstellingen 'De Stemming 3'.

Jij die op kosten van die zogenaamde klagende belastingbetaler je eigen zakken tot klotsens toe vult. Jij freaky Freek, bent nog erger dan het Marokkaanse schuim van de straat, want die gasten, zo zeg jezelf, hebben tenminste nog het gelegenheidsexcuus, dat ze zich nu eenmaal zo misselijkmakend gedragen omdat ze zich door den xenofobe Hollander in hun waardigheid voelen aangetast.

Vromer dan de Paus
De term waardigheid uit jouw mond alsmede uit de muilen van al die vervloekte Linkse Kerkgangers, klinkt nog schijnheiliger dan de meest gênante eufemismen die het Vaticaan bedenkt om seksuele ontaarding van geestelijken goed te praten. Maar als domineeszoon weet jij natuurlijk uit eerste hand, dat mensen -en vooral de meer simpelen van geest- domweg bedrogen, belogen en met schuld beladen willen worden. Dat is waar jouw soort verheven Gutmenschen op teert en ten lange leste op zal blijven teren.

Zo'n Jan Mulder van hetzelfde laken een pak. Links lullen en rechts vullen. En om het geweten voor deze schaamteloze immoraliteit nog enigszins te kunnen sussen, afgeven op alles en iedereen die niet jouw culturele en politieke klasse beroepsquerulanten een warm hart toedraagt. En ach meneer Mulder moet zo nodig ook een duitje in het zakje doen, en meent zijn bijdrage hieraan te leveren door met een quasi literair schotschriftje -hij wil de mijter van de paus verfommelen- de paus op de hak te moeten nemen. Of neem nou Thomas von der Dunk! Ook al zo'n uitgelezen jammerzak. Is het niet het Vaticaan dat het moet ontgelden, dan wel de in zijn ogen zionistische "bezettingsmacht" Israël.

Bloed aan de paal
Maar jij Freek, en met jou al die andere politieke, journalistieke en cabareteske Don Quichottes, bezitten niet het lef om ook maar een kritische noot te kraken over de vele aantoonbare excessen binnen de islam. Piepende muizen in de bek van een aftandse leeuw zo noem ik jullie. Beklagenswaardig elitair gemekker, verder reikt jullie moed niet. Nou ja of het moet om Wilders gaan, dan staan jullie plots klaar om hem met verbale mokerslagen genadeloos aan de schandpaal te nagelen.

Als dit land pas echt van een hoop chagrijn verlost wil worden, dan zouden jullie zich als de bliksem naar de duivel moeten scheren. Want jullie slag mensen is het vooral die hier de zaken gierend uit de klauwen heeft laten lopen. Klamheimlich gniffelend, zichtbaar jezelf niet op je gemak voelend zodra jullie al te nadrukkelijk met de zegeningen van de etnocentrische uitspattingen binnen de door jullie zo bejubelde multiculturele samenleving worden geconfronteerd. Van het artistieke doorpakken ten tijden van 'Nederlands Hoop In Bange Dagen' is geen schim meer over. Maar ja, al zou je nog dikkere brillenglazen nodig hebben, dit zul jij en al evenmin jouw politiek correct 'ontaarde' culturele en intellectuele geestverwanten nimmer onder ogen durven zien.

PvdA: 'Binnen zonder kloppen...'

Binnen de politiek draait alles om het momentum. Hoe je het beslissende ogenblik voor je eigen politieke doeleinden kunt bereiken, en hoe je het vervolgens zolang mogelijk kunt vasthouden? Over dit soort vragen buigen zich dagelijks talloze spindoctors en partijstrategen.

 

Cohen: Ja hoor eens. Tegen iedereen die zich niet in mijn submissieve aanpak herkent zeg ik klip en klaar, "u hoeft hier niet te wonen als het u niet bevalt."

  

Old boys network
Omvangrijke wetenschappelijke bureaus worden met heel veel belastinggeld -immers zelfredzaamheid is een vies, vuig woord binnen de elitaire politieke instituten- opgetuigd en vervolgens bemand met de knapste koppen, die als het om ideologie, koersbepaling en aansturing gaat, geregeld met lijvige rapporten op de proppen komen. Om het gelezen en liefst salonfähig te krijgen houden ze korte lijntjes met de media en met tal van academisch geschoolde (politiek bevriende) "experts". Dit politieke proces van netwerken namelijk de geesten ergens rijp voor maken, het bundelen en mobiliseren van krachten vanuit het streven zoveel mogelijk voetvolk erin mee te krijgen, heet met een duur woord parlementarisme.*

Partijpolitieke parochialisatie
In vroegere tijden toen de verschillende (democratische) natiestaten nog niet over zoveel "macht" beschikten, wisten de theologen al (als voorlopers van de huidige mediale propagandachefs), dat ze pas echt een vuist konden maken, als hun geloofsinstituten konden bogen op een achterban van zoveel mogelijk zieltjes. Onder het mom van 'hoe meer zielen hoe meer vreugde' ontwikkelden ze hiervoor een heel specifieke organisatiestrategie, het zogenaamde proces van evangelisatie om het geloof aan de (gewone) sterveling te brengen.

Stoelde het meer armzalige zendingswerk vroeger vooral op het uitdelen van kraaltjes, spiegeltjes, bidsnoertjes, bedelstafjes en andere door het hoogste gezag ingezegende perfinalia. Tegenwoordig gaat het winnen van gelijkgestemde en dus vaak simpele zieltjes meer gesofisticeerd te werk. (Het vaste verkiezingsritueel namelijk, het obligate uitdelen van rode rozen buiten beschouwing gelaten.) Dat andermaal gezegd de media hierin een cruciale rol spelen behoeft geen verdere toelichting. In onze tijd van massacommunicatie, internet, omroepen, dag- en weekbladen en wat dies meer zij, is propaganda het toverwoord om als politieke partij invloed te winnen en macht te genereren.

Instrumentalisering van de macht
Wilde je als artiest dat jouw plaatjes voldoende airplay kregen en dus meer verkochten, dan was het zaak zoveel mogelijk te pluggen via de mannetjes van de radio. Hetzelfde zie je nu ook gebeuren met de rijzende ster van Job Cohen. Partijgenoot en voormalig mediaminister Ronald Plasterk, maar vooral ook voormalig PvdA-staatssecretaris Rick van der Ploeg (fiscalisering van de omroepbijdragen) hebben het pad voor hemelbestormers van het gestalte Job Cohen, al in een vroeg stadium geplaveid.

In hun onstilbare honger naar (de absolute) macht hebben sociaaldemocraten -middels investeringen van onzalige sommen belastinggeld- met gulle hand gezaaid, om als het momentum zich ervoor leent, d.w.z. zodra de "Grote Leider" zich aandient te kunnen gaan oogsten. Dit ogenblik lijkt met het parachuteren van Job Cohen als 'Redder des Vaderlands' nu ook daadwerkelijk te zijn aangebroken.

Op soortgelijke wijze heeft Silvio Berlusconi de (politieke) macht naar zich toe getrokken, alleen met dit verschil dat hij zelfstandig een imperium heeft opgebouwd. Iets waar met name aanhangers van de Linkse Kerk hem om verguizen. Ook andere marktleiders in medianieuws zoals Rupert Murdoch, Ted Turner, Bill Gates worden door dezelfde aanhangers, telkens weer met veel misbaar, van machtsmisbruik beschuldigd. Het argument dat het (kuch) onafhankelijke journaille nimmer een strobreed in de weg is gelegd om hiertegen haar stem te verheffen, is een even nietszeggende als ook bedrieglijke dooddoener. Want uiteindelijk gaat het niet om de berichtgeving die voor de buitenwacht door de zelf-censuur komt, maar om de vooropgezette doelen die achter de schermen in het geniep worden bekokstoofd.

De een z'n dood is de ander z'n brood
Je kunt het Job Cohen en zijn stromannen in feite nog niet eens echt kwalijk nemen. Dat de media zich voor dit soort opgezette electorale colportage lenen is des te laakbaarder. Job Cohen is in deze slechts een 'goedbedoelende amateur' die niettemin dankbaar gebruik maakt van het geboden momentum. Zoals hij en zijn satrapen, Aboutaleb en Marcouch, ook al deden na de moord op Theo van Gogh. Zij allen hebben, hierbij door de media op groteske wijze bijgestaan, de moord op Theo van Gogh voor eigen partijpolitieke doeleinden, en zelfs ter profilering van hun eigen persoontjes op een misselijkmakende wijze geëxploiteerd.

Job Cohen liet zich lauweren als de man die onder zulke extreme omstandigheden de boel toch maar mooi bij elkaar wist te houden. Hij liet zich de vele lofprijzingen welgevallen en zich met tal van eretitels tooien, terwijl in feite het multiculti-project onder zijn leiding gierend uit de klauwen is gelopen. Dat Geert Wilders omgekeerd dit momentum heeft aangegrepen om zichzelf en zijn partij eveneens stevig in het centrum van de macht te nestelen, dat was die socialistische rozenkinderen van aanvang al natuurlijk een doorn in het oog. Wat zij beschouwden als hun politieke corebusiness namelijk het primaat op volksverheffing, emancipatie, integratie en participatie, dat zagen ze nu met lede ogen voor hun neus weggekaapt worden.

Wanneer alle slagen geoorloofd zijn
Een strategie moest worden uitgedokterd om niet alleen die vermaledijde Geert Wilders de wind uit de zeilen te halen, maar ook en vooral om weer als enige partij het monopolie op geloofwaardige, eerlijke, transparante en fatsoenlijke politiek in hun bezit te krijgen. Dat ze daartoe (in de louche achterkamertjes) soms onfatsoenlijk, geniepig, leugenachtig, onbetrouwbaar ja zelfs oligarchisch moesten opereren beschouwde men als het middel om van de nood een deugd te maken. Vanuit de omgekeerde gedachte dat 'alle doelen het middel heiligen' trokken ze elk denkbaar register open.

Men positioneerde onder het mom van de armlastige, ja zelfs zieltogende 'oude, vertrouwde media', zoveel mogelijk zetbazen op cruciale posten, die ervoor moesten zorgen dat de PvdA het verloren electoraat weer zoveel mogelijk aan zich kon binden. Doelgericht cliëntelisme werd een van de allerbelangrijkste speerpunten van de PvdA. Een groots opgezet charmeoffensief van zalven, paaien en leuren, dat door haar voormalige vakministers Guusje ter Horst, Ronald Plasterk, Wouter Bos, Bert Koenders, Jacqueline Cramer, Ella Vogelaar/Eberhard van der Laan, alsmede door een handvol staatssecretarissen op schaamteloze wijze in de praktijk werd gebracht.

Waar men ook maar enigszins kon vermoeden dat hun beleid van doelgericht cliëntelisme zoden aan de dijk zou zetten, en de verschillende sociaal-maatschappelijke gremia daarmee over de streep konden worden getrokken, daar schuwde men het niet om met een gul gebaar de staatsbuidel open te trekken. En vanuit de kennis dat men de hand niet bijt, waardoor men wordt gevoed wist men zich tijdig van genoeg kiezers (inclusief liefdevolle spijtoptanten) verzekerd om zonder al teveel afbreukrisico eenzijdig de stekker uit het kabinet te kunnen trekken.

'Vrouwen en kinderen eerst'
Met de wisseling van de wacht binnen de PvdA -het naar voren schuiven van de atheïstische jood en tegelijkertijd islamofiele "verzoeningsapostel" Job Cohen als opvolger van de wispelturige Wouter Bos- lijkt de partij de premierbonus al op zak te hebben. Terwijl het rode roversnest veinst het landsbelang hiermee te hebben gediend, verliet men in feite een zinkend schip. Een moedig, dapper en zeer begrijpelijk besluit tetteren de media, en in een adem proberen dezelfde media met man en macht degenen die ondanks alle tegenslag wel aan boord blijven, met veel linksdraaiende propaganda definitief nat te laten gaan.

De Hollandse zilvervloot, die door de crises toch al vervaarlijk veel water maakt, wordt nu ook nog eens door de media met een klammheimlich welbehagen aan alle kanten lek geschoten. De enkeling uitgezonderd, maakt met name het journaille van de Volkskrant, het Parool en dagblad Trouw zich aan deze buitengemeen doortrapte vorm van electorale muiterij schuldig. Niets is deze kranten te dol om de stormbal over het demissionaire kabinet Balkenende te hijsen. Zolang het er maar toe dient, dat ze hiermee Job Cohen -in hun ogen het boegbeeld van kalmte en bedaardheid, maar in feite de belichaming van de sluwe vos die passie preekt- op de steven kunnen plaatsen.

Deemoedige berusting
Ziet ze ijlings klauteren als verzopen straatkatten uit 't want. Het meest treurige van dit alles lijkt nog het gegeven, dat het CDA deze door de PvdA aangestuurde voltallige media-hetze gewillig over zich heen laat komen. Ja, dat men bij die partij elkaar ook al lijkt te verdringen wie van hen als eerste het schip mag verlaten en naar de toegeworpen reddingsboeien mag grijpen.

Zie hoe ze weldra als verweesde drenkelingen en in volslagen ootmoedigheid aan zullen monsteren bij de coalitieonderhandelingen die onvermijdelijke zullen volgen. De PvdA heeft haar kapers op de kust in elk geval in een vroeg stadium veilig en droog aan wal weten te brengen, en in tegenstelling tot beide andere regeringspartijen het momentum aangegrepen om met Job Cohen een nieuwe kapitein in het centrum van het politieke krachtenveld naar binnen te loodsen.

*"Nietzsche: "Het parlementarisme, ofwel de officiële toestemming om uit een handvol meningen te mogen kiezen, vindt instemming onder het proletariaat dat graag de indruk wekt zelfstandig te denken en voor zijn mening uit durft te komen. Maar uiteindelijk is het om het even of de kudde een mening krijgt opgedrongen of dat vijf meningen zijn toegestaan."

Cohen: laat hem niet aan het karwei beginnen

Uit onderzoek van de Universiteit van Tilburg blijkt dat het persoonlijk schudden van handen een succesvolle strategie kan zijn om stemmen bij andere partijen weg te snoepen. Een heldere inhoudelijke articulatie van politieke standpunten blijkt van minder doorslaggevend belang. Ook Job Cohen, die inmiddels door de bijna voltallige media op handen wordt gedragen, overweegt in de aanloop naar de landelijke verkiezingen zich van deze Amerikaanse campagnetechnieken te bedienen.

Cohen: 'Voor mij is de islam het bindmiddel bij uitstek. Hij kan prima dienst doen als motor van integratie en emancipatie met name voor de groeiende groep nieuwkomers met een hoofdzakelijk islamitische achtergrond'.

Een linkse pot nat
Het politieke landschap in Nederland ondergaat een ware metamorfose. De gestage polarisatie langs de denkbeeldige lijnen rechts versus links, lijkt het effect te sorteren dat de middenpartijen tijdens de aanstaande landelijke verkiezingen zo goed als zeker zullen worden weggevaagd. Eerst en vooral heeft de geforceerde kabinetsbreuk door de PvdA een waar electoraal slagveld opgeleverd. Plotsklaps behoort de PvdA niet meer tot het bekende trio middenpartijen en laat zij thans, dit inmiddels marginale speelveld, volledig voor de twee overgebleven middenpartijen namelijk het CDA en de VVD braak liggen. Ten tweede geeft de machtswisseling binnen de PvdA, nu Job Cohen het lijsttrekkerschap van Wouter Bos heeft overgenomen, ter linkerzijde van het politieke spectrum een samenklontering te zien van voorheen versplinterd links.

Zalig zijn de armlastigen van geest
Zijn faam van „binder des vaderlands" snelt hem vooruit en draagt er onmiskenbaar toe bij, dat met name op de linkerflank een electoraal gevoel van saamhorigheid ontstaat, waaruit de hoop spreekt gezamenlijk de kar te willen trekken waarmee Nederland uit het slop kan worden gehaald. Of die hoop op enig realisme stoelt moet natuurlijk nog blijken, maar een groot deel van de media heeft er kennelijk het volste vertrouwen in dat onder de leiding van Cohen, Nederland daadwerkelijk rijp is voor een heuse Linkse Lente. Het door Job Cohen zo fijngevoelig ontwikkelde vermogen om met wollige formuleringen de schaapjes zogezegd bijeen te houden werpt in de peilingen zijn eerste vruchten af.

Elke dag berichten de media over weer een nieuwe electorale doelgroep die het met Cohen als mogelijke premier van Nederland (weer) helemaal ziet zitten. Nadat eerst bij de overige linkse partijen de komst van Job Cohen naar Den Haag een intense jubelstemming ontlokte, roeren zich nu ook tal van andere maatschappelijke segmenten. Zo viel op een en dezelfde dag in de media te lezen dat zowel 'de ondernemers'  als ook 'de ambtenaren'  hun vertrouwen in Cohen als aanstaande premier hebben gevestigd. 

Zelfs de tot voor kort altijd als rechts gepositioneerde Telegraaf lijkt voor de Cohenmanie te zijn bezweken en kopt vandaag op de voorpagina 'PvdA blijft grootste in peiling'. Waar die euforie rondom de persoon Cohen nu helemaal op gestoeld blijkt, wordt door de media helaas niet uit de doeken gedaan. Men laat een welhaast bezwerende sluier van mystiek om hem hangen.

Wie zaait, zal oogsten
Welbeschouwd heeft het er alle schijn van, dat de weerzin jegens Geert Wilders voor een deel van het electoraat al voldoende reden is om elk ander alternatief dat zich aandient, in kritiekloze blijmoedigheid te omarmen. Als slachtoffer van de door de media gezaaide angst, blijken diezelfde media nu met Job Cohen als hun zelfverklaarde verlosser te willen oogsten.

Het maakt kennelijk niet uit of de oogst, zoals in het geval van Job Cohen, op genetische wijze is gemanipuleerd. Zo'n 'valse vrucht' van hoop en verbroedering lijkt nog altijd vele malen beter verteerbaar, dan de meer realistische kijk op de staat van sociaal-economische ontreddering waarin ons land zich bevindt en zoals die, met name waar het de sociaal-maatschappelijke aspecten betreft, consequent door de PVV wordt belicht.

Voor de PVV geldt echter ook, wat ik in deze column schreef ik:  "…Wil Wilders werkelijk het cordon sanitaire dat rondom het islamvraagstuk ligt doorbreken, dan doet hij er niet verstandig aan zichzelf en zijn partij juist in het debat hierover te isoleren. Laten ze bij de PVV van Wilders vooral bedenken dat zonder betrouwbare bondgenoten de strijd hiertegen een achterhoedegevecht blijft."

Amerikanisering
Al even kunstmatig worden door de media de komende landelijke verkiezingen toegespitst als een titanenstrijd tussen (slechts) twee poppetjes, en besteden ze nauwelijks aandacht aan de meer inhoudelijke kanten van de zaak. Bij de vorige landelijke verkiezingen was de toon waarop  door de verschillende partijen campagne werd gevoerd voor de media al aanleiding genoeg om van 'Amerikaanse toestanden' te spreken.

Echter juist nu doet de verkiezingscampagne, vanwege de hele heisa rondom de vermeende tweestrijd tussen Job Cohen versus Geert Wilders, ons nadrukkelijk denken aan Amerikaanse presidentsverkiezingen. Dit sfeertje wordt met name door het kamp Cohen dankbaar opgeklopt. In een toonzetting doordrenkt van valse bescheidenheid, hoop en verbroedering vernemen we via de lokale Amsterdamse omroep AT5: 'Cohen: ik ben geen Barack Obama'. Ook PvdA-lijfblad Het Parool uit zich in valse ootmoedigheid en bericht: 'Cohen voelt veel voor Amerikaanse campagne'.

Stilte voor de storm?!
Bijna beangstigend is de stilte die de twee welhaast verweesd achtergebleven middenpartijen CDA en VVD laten vallen. Het lijkt alsof beide partijen door de wisseling van wacht binnen de PvdA electoraal in een acute staat van shock zijn geraakt en dat ze zich, met de door de media opgeklopte euforie rondom Job Cohen, zonder slag of stoot uit het politieke speelveld hebben laten slaan. De enige partij die zich manhaftig verweert tegen de cohenisering van de publieke opinie, is en blijft de partij van Geert Wilders. Laten we hopen dat het voor wat betreft het CDA en de VVD stilte voor de storm is, en dat men daar vooralsnog van het scenario uitgaat dat in het geval van Cohen 'hardlopers doodlopers zijn'...

Van de met veel aplomb aangekondigde strijd die kereltje Pechthold met Job Cohen zou aanbinden, zal in de praktijk niet veel terecht komen. Want ondanks dat juist die partij het grootste gevaar loopt door de spectaculaire leiderschapswisseling binnen de PvdA electoraal te worden kaalgeplukt, blijkt de manier waarop de Amsterdamse afdeling van D'66 toch weer overstag is gegaan een alles behalve betrouwbare voorbode. In het gunstigste geval zal D'66 andermaal als bijwagentje mogen fungeren, d.w.z. mocht de partij van Job Cohen straks daadwerkelijk als grootse uit de bus komen rollen.

Klappen van de zweep
Of de PvdA ook daadwerkelijk de stemmen weet te vergaren valt nog te bezien. Gelukkig is het nog niet zo ver zou ik willen zeggen. Want natuurlijk kunnen de media Job Cohen niet uit de wind blijven houden. Naarmate de verkiezingen naderen zal ook de partij van Job Cohen met de billen bloot moeten, en is het te hopen, dat de andere partijen tegen die tijd, in navolging van de PVV, dan ook weten hoe ze de zweep moeten hanteren.

Voorlopig moeten we het doen met een op hol geslagen media, die alles wat Job (niet) zegt en doet als golden opportunities afschilderen. De hoofdzakelijk linksgeoriënteerde media draaien in elk geval op volle toeren, en steken elkaar in een wedstrijd wie van hun zich over Job Cohen in de meest fabelachtige superlatieven weet uit te drukken naar de kroon.

(Te vroeg) rijk gerekend
Wat dat betreft zien we overeenkomsten die we ook al kennen zodra het Nederlands voetbalelftal zich voor een groot toernooi heeft weten te plaatsen. Men waant zich al kampioen zodra er een eerste poulewedstrijd is gewonnen. Laten we hopen dat naarmate de beslissende fase in het gewoel rondom de aanstaande verkiezingen nadert, zich eenzelfde scenario zal voltrekken wat omgekeerd de oranjeboys al velen malen heeft genekt. Namelijk dat zich een onbestemd gevoel van onoverwinnelijkheid van de PvdA en haar aanhang meester maakt, waardoor ze als het ware met de kampioensschaal in zicht alsnog voor de bijl gaan.

In Nietzsches  Zarathoestra heet het: "Ziet ze klauteren, die vlugge apen! Zij klauteren over  elkaar heen en sleuren elkaar zo in het slijk en in de diepte. Naar de  troon willen ze allen: dat is hun waanzin, als zou het geluk op de troon  zitten. Vaak zit het slijk op de troon - en vaak ook de troon op het  slijk."

Uit onderzoek van de Universiteit van Tilburg blijkt dat het persoonlijk schudden van handen een succesvolle strategie kan zijn om stemmen bij andere partijen weg te snoepen. Een heldere inhoudelijke articulatie van politieke standpunten blijkt van minder doorslaggevend belang. Ook Job Cohen, die inmiddels door de bijna voltallige media op handen wordt gedragen, overweegt in de aanloop naar de landelijke verkiezingen zich van deze Amerikaanse campagnetechnieken te bedienen.

Cohen: 'Voor mij is de islam het bindmiddel bij uitstek. Hij kan prima dienst doen als motor van integratie en emancipatie met name voor de groeiende groep nieuwkomers met een hoofdzakelijk islamitische achtergrond'.

Een linkse pot nat
Het politieke landschap in Nederland ondergaat een ware metamorfose. De gestage polarisatie langs de denkbeeldige lijnen rechts versus links, lijkt het effect te sorteren dat de middenpartijen tijdens de aanstaande landelijke verkiezingen zo goed als zeker zullen worden weggevaagd. Eerst en vooral heeft de geforceerde kabinetsbreuk door de PvdA een waar electoraal slagveld opgeleverd. Plotsklaps behoort de PvdA niet meer tot het bekende trio middenpartijen en laat zij thans, dit inmiddels marginale speelveld, volledig voor de twee overgebleven middenpartijen namelijk het CDA en de VVD braak liggen. Ten tweede geeft de machtswisseling binnen de PvdA, nu Job Cohen het lijsttrekkerschap van Wouter Bos heeft overgenomen, ter linkerzijde van het politieke spectrum een samenklontering te zien van voorheen versplinterd links.

Zalig zijn de armlastigen van geest
Zijn faam van „binder des vaderlands" snelt hem vooruit en draagt er onmiskenbaar toe bij, dat met name op de linkerflank een electoraal gevoel van saamhorigheid ontstaat, waaruit de hoop spreekt gezamenlijk de kar te willen trekken waarmee Nederland uit het slop kan worden gehaald. Of die hoop op enig realisme stoelt moet natuurlijk nog blijken, maar een groot deel van de media heeft er kennelijk het volste vertrouwen in dat onder de leiding van Cohen, Nederland daadwerkelijk rijp is voor een heuse Linkse Lente. Het door Job Cohen zo fijngevoelig ontwikkelde vermogen om met wollige formuleringen de schaapjes zogezegd bijeen te houden werpt in de peilingen zijn eerste vruchten af.

Elke dag berichten de media over weer een nieuwe electorale doelgroep die het met Cohen als mogelijke premier van Nederland (weer) helemaal ziet zitten. Nadat eerst bij de overige linkse partijen de komst van Job Cohen naar Den Haag een intense jubelstemming ontlokte, roeren zich nu ook tal van andere maatschappelijke segmenten. Zo viel op een en dezelfde dag in de media te lezen dat zowel 'de ondernemers'  als ook 'de ambtenaren'  hun vertrouwen in Cohen als aanstaande premier hebben gevestigd. 

Zelfs de tot voor kort altijd als rechts gepositioneerde Telegraaf lijkt voor de Cohenmanie te zijn bezweken en kopt vandaag op de voorpagina 'PvdA blijft grootste in peiling'. Waar die euforie rondom de persoon Cohen nu helemaal op gestoeld blijkt, wordt door de media helaas niet uit de doeken gedaan. Men laat een welhaast bezwerende sluier van mystiek om hem hangen.

Wie zaait, zal oogsten
Welbeschouwd heeft het er alle schijn van, dat de weerzin jegens Geert Wilders voor een deel van het electoraat al voldoende reden is om elk ander alternatief dat zich aandient, in kritiekloze blijmoedigheid te omarmen. Als slachtoffer van de door de media gezaaide angst, blijken diezelfde media nu met Job Cohen als hun zelfverklaarde verlosser te willen oogsten.

Het maakt kennelijk niet uit of de oogst, zoals in het geval van Job Cohen, op genetische wijze is gemanipuleerd. Zo'n 'valse vrucht' van hoop en verbroedering lijkt nog altijd vele malen beter verteerbaar, dan de meer realistische kijk op de staat van sociaal-economische ontreddering waarin ons land zich bevindt en zoals die, met name waar het de sociaal-maatschappelijke aspecten betreft, consequent door de PVV wordt belicht.

Voor de PVV geldt echter ook, wat ik in deze column schreef ik:  "…Wil Wilders werkelijk het cordon sanitaire dat rondom het islamvraagstuk ligt doorbreken, dan doet hij er niet verstandig aan zichzelf en zijn partij juist in het debat hierover te isoleren. Laten ze bij de PVV van Wilders vooral bedenken dat zonder betrouwbare bondgenoten de strijd hiertegen een achterhoedegevecht blijft."

Amerikanisering
Al even kunstmatig worden door de media de komende landelijke verkiezingen toegespitst als een titanenstrijd tussen (slechts) twee poppetjes, en besteden ze nauwelijks aandacht aan de meer inhoudelijke kanten van de zaak. Bij de vorige landelijke verkiezingen was de toon waarop  door de verschillende partijen campagne werd gevoerd voor de media al aanleiding genoeg om van 'Amerikaanse toestanden' te spreken.

Echter juist nu doet de verkiezingscampagne, vanwege de hele heisa rondom de vermeende tweestrijd tussen Job Cohen versus Geert Wilders, ons nadrukkelijk denken aan Amerikaanse presidentsverkiezingen. Dit sfeertje wordt met name door het kamp Cohen dankbaar opgeklopt. In een toonzetting doordrenkt van valse bescheidenheid, hoop en verbroedering vernemen we via de lokale Amsterdamse omroep AT5: 'Cohen: ik ben geen Barack Obama'. Ook PvdA-lijfblad Het Parool uit zich in valse ootmoedigheid en bericht: 'Cohen voelt veel voor Amerikaanse campagne'.

Stilte voor de storm?!
Bijna beangstigend is de stilte die de twee welhaast verweesd achtergebleven middenpartijen CDA en VVD laten vallen. Het lijkt alsof beide partijen door de wisseling van wacht binnen de PvdA electoraal in een acute staat van shock zijn geraakt en dat ze zich, met de door de media opgeklopte euforie rondom Job Cohen, zonder slag of stoot uit het politieke speelveld hebben laten slaan. De enige partij die zich manhaftig verweert tegen de cohenisering van de publieke opinie, is en blijft de partij van Geert Wilders. Laten we hopen dat het voor wat betreft het CDA en de VVD stilte voor de storm is, en dat men daar vooralsnog van het scenario uitgaat dat in het geval van Cohen 'hardlopers doodlopers zijn'...

Van de met veel aplomb aangekondigde strijd die kereltje Pechthold met Job Cohen zou aanbinden, zal in de praktijk niet veel terecht komen. Want ondanks dat juist die partij het grootste gevaar loopt door de spectaculaire leiderschapswisseling binnen de PvdA electoraal te worden kaalgeplukt, blijkt de manier waarop de Amsterdamse afdeling van D'66 toch weer overstag is gegaan een alles behalve betrouwbare voorbode. In het gunstigste geval zal D'66 andermaal als bijwagentje mogen fungeren, d.w.z. mocht de partij van Job Cohen straks daadwerkelijk als grootse uit de bus komen rollen.

Klappen van de zweep
Of de PvdA ook daadwerkelijk de stemmen weet te vergaren valt nog te bezien. Gelukkig is het nog niet zo ver zou ik willen zeggen. Want natuurlijk kunnen de media Job Cohen niet uit de wind blijven houden. Naarmate de verkiezingen naderen zal ook de partij van Job Cohen met de billen bloot moeten, en is het te hopen, dat de andere partijen tegen die tijd, in navolging van de PVV, dan ook weten hoe ze de zweep moeten hanteren.

Voorlopig moeten we het doen met een op hol geslagen media, die alles wat Job (niet) zegt en doet als golden opportunities afschilderen. De hoofdzakelijk linksgeoriënteerde media draaien in elk geval op volle toeren, en steken elkaar in een wedstrijd wie van hun zich over Job Cohen in de meest fabelachtige superlatieven weet uit te drukken naar de kroon.

(Te vroeg) rijk gerekend
Wat dat betreft zien we overeenkomsten die we ook al kennen zodra het Nederlands voetbalelftal zich voor een groot toernooi heeft weten te plaatsen. Men waant zich al kampioen zodra er een eerste poulewedstrijd is gewonnen. Laten we hopen dat naarmate de beslissende fase in het gewoel rondom de aanstaande verkiezingen nadert, zich eenzelfde scenario zal voltrekken wat omgekeerd de oranjeboys al velen malen heeft genekt. Namelijk dat zich een onbestemd gevoel van onoverwinnelijkheid van de PvdA en haar aanhang meester maakt, waardoor ze als het ware met de kampioensschaal in zicht alsnog voor de bijl gaan.

In Nietzsches  Zarathoestra heet het: "Ziet ze klauteren, die vlugge apen! Zij klauteren over  elkaar heen en sleuren elkaar zo in het slijk en in de diepte. Naar de  troon willen ze allen: dat is hun waanzin, als zou het geluk op de troon  zitten. Vaak zit het slijk op de troon - en vaak ook de troon op het  slijk."

PvdA: doodsteek voor de parlementaire democratie

Tijdens het PvdA congres in Breda sprak Wouter Bos op 14 juni 2008 de historische woorden: ‘het vraagstuk waar al die vragen samenkomen is het integratie-vraagstuk. Onze geloofwaardigheid hangt wat mij betreft meer dan op welk onderwerp dan ook, af van hoe wij het er hier vanaf brengen. Het is de sleutel terug naar de harten van de mensen. Ik zal er dus ook zelf leiding aan blijven geven.’

Job Cohen: "Nederland is een democratische rechtsstaat, een staat waar het recht heerst, het recht dat door zijn burgers gemaakt wordt, het recht waaraan machtsuitoefening ondergeschikt is."

Himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt
Nu amper twee jaar verder blijken deze woorden van generlei waarde. Wouter Bos kiest via de achterdeur een veilig heenkomen en gaat in de geborgenheid van zijn gezin, gewoon genieten van een riante wachtgeldregeling. Zijn politieke erfenis van een paar jaar ministerschap heeft ons land een ontzaglijke staatsschuld opgeleverd.  Maar dat niet alleen, want als gevolg van de door hem ingediende motie voor een generaal pardon (met de kleinst mogelijke Kamermeerderheid aangenomen), zit ons land opgezadeld met een kansloze etnische onderklasse, waarvan het overgrote merendeel -alle rooskleurige bespiegelingen ten spijt- voor de rest van hun leven is 'uitverkoren' tot het inactief parasiteren op de verzorgingsstaat.

In dezelfde speech sprak Wouter Bos: 'wij hebben altijd beweerd en  gedemonstreerd dat het mogelijk is mensen kansen te laten pakken, zich te ontwikkelen  en emanciperen zodat ze de toekomst met vertrouwen tegemoet kunnen zien. Nu daaraan getwijfeld wordt, moeten wij het laten zien. En dat kunnen we. Maar het vraagt allereerst eerlijkheid. Eerlijkheid, gewoon eerlijkheid'.
Wie nu nog niet durft te zeggen dat hier in feite de haan drie keer heeft gekraaid houdt mensen dom.

Het ene gat met het ander gat vullen
Dan doel ik niet alleen op het gigantische begrotingstekort versus de Noord/Zuidlijn waarvan de kosten gierend uit de klauwen zijn gelopen. Maar ook de manier waarop plotsklaps Job Cohen als vervanger van wouter Bos uit de hoge hoed wordt getoverd. Als raszuivere representant van de naoorlogse "Triumphjugend" mag deze magister het rode toverstokje van list en bedrog overnemen. Je moet wel heel dom zijn om in deze wisseling van de wacht niet ook de historische contouren te ontwaren waarbinnen ooit in Amsterdam door het illustere duo Cohen & Asscher duizenden joden zonder slag of stoot aan de nazi's werden overgeleverd. Temeer daar in Amsterdam van nu, als gevolg van deze partijpolitieke ruilhandel, de vacante burgemeesterspost door Lodewijk Asscher wordt bezet.

Amper bekomen van de grootschalige stembusfraude tijdens de onlangs gehouden gemeenteraadsverkiezingen, wordt de parlementaire democratie door de PvdA nog verder uitgekleed. Hadden de kiezers nog de illusie om via de gang naar de stembus het volksverrraad van de PvdA genadeloos af te straffen, nu blijkt ook die hoop door de vele onoirbare ronselpraktijken keihard de grond te zijn ingeboord. In feite is er door het rode rattennest een coup d'état gepleegd, die sinds de staatsgreep door voormalig NSB'er Anton Mussert zijn weerga niet kent. Een greep naar de absolute macht niet alleen in gang gezet door vlak voor de verkiezingen welbewust de regeringscoalitie CDA/CU/PvdA op te blazen, maar ook op een meer sofistische wijze zoals ik in deze column al aangaf. En voor wie er nog aan twijfelt of dit scenario niet al lang van te voren door de PvdA is bekokstoofd, verwijs ik naar de speech van Job Cohen: 'ik wist al gedurende langere tijd dat Wouter overwoog, uitsluitend en alleen op grond van persoonlijke omstandigheden, om zich niet voor een volgende periode kandidaat te stellen'.   

Als de vos zijn passie preekt
Je hoeft niet over een bovenmatig boerenverstand te beschikken om te weten, dat zodra een fundamenteel onfatsoenlijke partij een warm pleidooi houdt voor een fatsoenlijke samenleving, dat er plat gezegd stront aan de knikker is. Met de voordracht van Job Cohen als kandidaat lijsttrekker voor de PvdA bestaat het levensgrote gevaar, dat ons polderlandschap bemest zal worden met de meest onwelriekende en ja ook dhimmitude gier. De media hebben ons hier alvast een niet bepaald fijnzinnig voorproefje van gegeven. Alsof de redder des vaderlands in hoogst eigen persoon is opgestaan, zo wordt de lofzang over deze talmende theemuts afgestoken. Vergeten de vele kapitale blunders die onder zijn bewind als benoemde burgermeester van Amsterdam zijn begaan.

In zijn speech noemde Job Cohen het een teken van beschaving om mensen met andere opvattingen te respecteren en niet uit te sluiten, zolang zij zich maar binnen onze rechtsstaat bewegen. Koud waren deze woorden verstild, of later die dag schoof hij triomfantelijk aan tafel bij Pauw en Witteman om daar met zoveel woorden door te laten schemeren samenwerking met de partij van Geert Wilders om praktische en inhoudelijke redenen nagenoeg uit te sluiten. Daar zat hij dan, als een Sphinx herrezen uit de vuile en vunzige as van grotesk kiezersbedrog, geniepig geflankeerd door de zijn salafistische souffleur Achmed Marcouch waarvan vandaag trouwens bekend werd dat Job Cohen hem graag aan zijn zijde in Den Haag wil hebben.

De Rozenrevolutie
Hoe nu verder. Deze vraag zal ons de komende tijd bezig houden. Om een mogelijk antwoord hierop te krijgen memoreer ik nogmaals aan de woorden die Wouter Bos tijdens zijn bovengenoemde speech sprak: "Wij zijn alleen maar geloofwaardig in het verdedigen van een volwaardige plaats voor de islam in de Nederlandse samenleving als we geloofwaardig zijn in het verdedigen van verworven vrijheden.  De PvdA is trots op Marcouch als hij met imam Fawaz in het openbaar debatteert en laat zien dat je tegelijk een goed moslim en een goed burger van Nederland kan zijn'.

Onze geloofwaardigheid hangt wat mij betreft meer dan op welk onderwerp dan ook, af van hoe wij het er hier vanaf brengen. Het is de sleutel terug naar de harten van de mensen. Ik zal er dus ook zelf leiding aan blijven geven. Want het gaat over de vraag of wij kunnen verbinden en verheffen, of verworven vrijheden bij ons in goede handen zijn, of we een nieuwe samenleving kunnen bouwen dwars over die steeds grotere verscheidenheid in etniciteiten, culturen en religies heen.

En wij zullen de leiding moeten nemen. Omdat we de wijken kennen waar de nieuwe samenleving wordt uitgedokterd, met vallen en opstaan. Omdat we wortels hebben in alle grote emancipatiebewegingen van de afgelopen eeuw. En omdat wij, en niemand anders, kapitaal in handen hebben met Aboutaleb, Albayrak, Marcouch, Karakus en al die anderen!"

La chambre des conspirateurs
Nu de rol van Wouter Bos als ideologische wisselwachter is uitgespeeld, mag Job Cohen, Nederlands meest bekende zelf-islamiseerder, het karwij dus afmaken. Zoals destijds zijn naamgenoot in de Joodse Raad de nazi's geen strobreed in de weg legde bij het deporteren van duizenden joden, zo zal Job Cohen, in het van hem zo bekende dhimmitude verzoeningspopulisme, Nederland willen uitleveren aan de moslimbroederschap. Het is niet zomaar dat hij de verspieder Marcouch zo verraderlijk dicht tegen zijn politieke hart aandrukt, daar zit een plan achter. Als jood hoopt hij verschoont te blijven van Allah's toorn zodra de islam het hier voor het zeggen heeft. Maar hij zal nog van een koude kermis terugkomen, dat geef ik hem nu alvast op een briefje.

Voor Geert Wilders en zijn partij, überhaupt voor alle (liberale) vrijzinnigen wier vrijheid hun lief is, ligt hier een schone en niet minder urgente taak weggelegd. Ze zullen nog meer dan nu al gebeurt een dam tegen dit ideologische hoogverraad moeten opwerpen. Alles en iedereen dient te worden gemobiliseerd om te voorkomen dat de vijfde colonne van moslims, zoals nu op lokaal niveau al gebeurt, ook op landelijk niveau de parlementaire meerderheid gaat vormen.  Het is voor Geert Wilders te hopen dat hij het zal volhouden, want als een persoon in Nederland al jarenlang niet meer aan een gewoon gezins-leven toekomt is hij het wel. Aan dichter Henk van Randwijk zijn we het verplicht zijn monumentale waarschuwing niet in de wind de wind te slaan.

Wie de ambitie niet  kent, de eerste onder zijns gelijken te willen zijn, die heeft geen  snars begrepen van het politieke steekspel, van de arrogantie van de  macht anderen te onderdrukken en ze tot klap- en stemvee af te richten,  en heeft dus ook geen flauw benul van de onderliggende motieven waar de  kunst van het minachten op berust." Emile M. Cioran

Job Cohen: "Nederland is een democratische rechtsstaat, een staat waar het recht heerst, het recht dat door zijn burgers gemaakt wordt, het recht waaraan machtsuitoefening ondergeschikt is."

Himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt
Nu amper twee jaar verder blijken deze woorden van generlei waarde. Wouter Bos kiest via de achterdeur een veilig heenkomen en gaat in de geborgenheid van zijn gezin, gewoon genieten van een riante wachtgeldregeling. Zijn politieke erfenis van een paar jaar ministerschap heeft ons land een ontzaglijke staatsschuld opgeleverd.  Maar dat niet alleen, want als gevolg van de door hem ingediende motie voor een generaal pardon (met de kleinst mogelijke Kamermeerderheid aangenomen), zit ons land opgezadeld met een kansloze etnische onderklasse, waarvan het overgrote merendeel -alle rooskleurige bespiegelingen ten spijt- voor de rest van hun leven is 'uitverkoren' tot het inactief parasiteren op de verzorgingsstaat.

In dezelfde speech sprak Wouter Bos: 'wij hebben altijd beweerd en  gedemonstreerd dat het mogelijk is mensen kansen te laten pakken, zich te ontwikkelen  en emanciperen zodat ze de toekomst met vertrouwen tegemoet kunnen zien. Nu daaraan getwijfeld wordt, moeten wij het laten zien. En dat kunnen we. Maar het vraagt allereerst eerlijkheid. Eerlijkheid, gewoon eerlijkheid'.
Wie nu nog niet durft te zeggen dat hier in feite de haan drie keer heeft gekraaid houdt mensen dom.

Het ene gat met het ander gat vullen
Dan doel ik niet alleen op het gigantische begrotingstekort versus de Noord/Zuidlijn waarvan de kosten gierend uit de klauwen zijn gelopen. Maar ook de manier waarop plotsklaps Job Cohen als vervanger van wouter Bos uit de hoge hoed wordt getoverd. Als raszuivere representant van de naoorlogse "Triumphjugend" mag deze magister het rode toverstokje van list en bedrog overnemen. Je moet wel heel dom zijn om in deze wisseling van de wacht niet ook de historische contouren te ontwaren waarbinnen ooit in Amsterdam door het illustere duo Cohen & Asscher duizenden joden zonder slag of stoot aan de nazi's werden overgeleverd. Temeer daar in Amsterdam van nu, als gevolg van deze partijpolitieke ruilhandel, de vacante burgemeesterspost door Lodewijk Asscher wordt bezet.

Amper bekomen van de grootschalige stembusfraude tijdens de onlangs gehouden gemeenteraadsverkiezingen, wordt de parlementaire democratie door de PvdA nog verder uitgekleed. Hadden de kiezers nog de illusie om via de gang naar de stembus het volksverrraad van de PvdA genadeloos af te straffen, nu blijkt ook die hoop door de vele onoirbare ronselpraktijken keihard de grond te zijn ingeboord. In feite is er door het rode rattennest een coup d'état gepleegd, die sinds de staatsgreep door voormalig NSB'er Anton Mussert zijn weerga niet kent. Een greep naar de absolute macht niet alleen in gang gezet door vlak voor de verkiezingen welbewust de regeringscoalitie CDA/CU/PvdA op te blazen, maar ook op een meer sofistische wijze zoals ik in deze column al aangaf. En voor wie er nog aan twijfelt of dit scenario niet al lang van te voren door de PvdA is bekokstoofd, verwijs ik naar de speech van Job Cohen: 'ik wist al gedurende langere tijd dat Wouter overwoog, uitsluitend en alleen op grond van persoonlijke omstandigheden, om zich niet voor een volgende periode kandidaat te stellen'.   

Als de vos zijn passie preekt
Je hoeft niet over een bovenmatig boerenverstand te beschikken om te weten, dat zodra een fundamenteel onfatsoenlijke partij een warm pleidooi houdt voor een fatsoenlijke samenleving, dat er plat gezegd stront aan de knikker is. Met de voordracht van Job Cohen als kandidaat lijsttrekker voor de PvdA bestaat het levensgrote gevaar, dat ons polderlandschap bemest zal worden met de meest onwelriekende en ja ook dhimmitude gier. De media hebben ons hier alvast een niet bepaald fijnzinnig voorproefje van gegeven. Alsof de redder des vaderlands in hoogst eigen persoon is opgestaan, zo wordt de lofzang over deze talmende theemuts afgestoken. Vergeten de vele kapitale blunders die onder zijn bewind als benoemde burgermeester van Amsterdam zijn begaan.

In zijn speech noemde Job Cohen het een teken van beschaving om mensen met andere opvattingen te respecteren en niet uit te sluiten, zolang zij zich maar binnen onze rechtsstaat bewegen. Koud waren deze woorden verstild, of later die dag schoof hij triomfantelijk aan tafel bij Pauw en Witteman om daar met zoveel woorden door te laten schemeren samenwerking met de partij van Geert Wilders om praktische en inhoudelijke redenen nagenoeg uit te sluiten. Daar zat hij dan, als een Sphinx herrezen uit de vuile en vunzige as van grotesk kiezersbedrog, geniepig geflankeerd door de zijn salafistische souffleur Achmed Marcouch waarvan vandaag trouwens bekend werd dat Job Cohen hem graag aan zijn zijde in Den Haag wil hebben.

De Rozenrevolutie
Hoe nu verder. Deze vraag zal ons de komende tijd bezig houden. Om een mogelijk antwoord hierop te krijgen memoreer ik nogmaals aan de woorden die Wouter Bos tijdens zijn bovengenoemde speech sprak: "Wij zijn alleen maar geloofwaardig in het verdedigen van een volwaardige plaats voor de islam in de Nederlandse samenleving als we geloofwaardig zijn in het verdedigen van verworven vrijheden.  De PvdA is trots op Marcouch als hij met imam Fawaz in het openbaar debatteert en laat zien dat je tegelijk een goed moslim en een goed burger van Nederland kan zijn'.

Onze geloofwaardigheid hangt wat mij betreft meer dan op welk onderwerp dan ook, af van hoe wij het er hier vanaf brengen. Het is de sleutel terug naar de harten van de mensen. Ik zal er dus ook zelf leiding aan blijven geven. Want het gaat over de vraag of wij kunnen verbinden en verheffen, of verworven vrijheden bij ons in goede handen zijn, of we een nieuwe samenleving kunnen bouwen dwars over die steeds grotere verscheidenheid in etniciteiten, culturen en religies heen.

En wij zullen de leiding moeten nemen. Omdat we de wijken kennen waar de nieuwe samenleving wordt uitgedokterd, met vallen en opstaan. Omdat we wortels hebben in alle grote emancipatiebewegingen van de afgelopen eeuw. En omdat wij, en niemand anders, kapitaal in handen hebben met Aboutaleb, Albayrak, Marcouch, Karakus en al die anderen!"

La chambre des conspirateurs
Nu de rol van Wouter Bos als ideologische wisselwachter is uitgespeeld, mag Job Cohen, Nederlands meest bekende zelf-islamiseerder, het karwij dus afmaken. Zoals destijds zijn naamgenoot in de Joodse Raad de nazi's geen strobreed in de weg legde bij het deporteren van duizenden joden, zo zal Job Cohen, in het van hem zo bekende dhimmitude verzoeningspopulisme, Nederland willen uitleveren aan de moslimbroederschap. Het is niet zomaar dat hij de verspieder Marcouch zo verraderlijk dicht tegen zijn politieke hart aandrukt, daar zit een plan achter. Als jood hoopt hij verschoont te blijven van Allah's toorn zodra de islam het hier voor het zeggen heeft. Maar hij zal nog van een koude kermis terugkomen, dat geef ik hem nu alvast op een briefje.

Voor Geert Wilders en zijn partij, überhaupt voor alle (liberale) vrijzinnigen wier vrijheid hun lief is, ligt hier een schone en niet minder urgente taak weggelegd. Ze zullen nog meer dan nu al gebeurt een dam tegen dit ideologische hoogverraad moeten opwerpen. Alles en iedereen dient te worden gemobiliseerd om te voorkomen dat de vijfde colonne van moslims, zoals nu op lokaal niveau al gebeurt, ook op landelijk niveau de parlementaire meerderheid gaat vormen.  Het is voor Geert Wilders te hopen dat hij het zal volhouden, want als een persoon in Nederland al jarenlang niet meer aan een gewoon gezins-leven toekomt is hij het wel. Aan dichter Henk van Randwijk zijn we het verplicht zijn monumentale waarschuwing niet in de wind de wind te slaan.

Wie de ambitie niet  kent, de eerste onder zijns gelijken te willen zijn, die heeft geen  snars begrepen van het politieke steekspel, van de arrogantie van de  macht anderen te onderdrukken en ze tot klap- en stemvee af te richten,  en heeft dus ook geen flauw benul van de onderliggende motieven waar de  kunst van het minachten op berust." Emile M. Cioran

Islam: Huis van de Oorlog

En voor al degenen die onvermoeibaar de islam als verrijking en zegen voor de Westerse cultuur aanprijzen, thans de brandende vraag: is het niet wenselijker een stuk droog brood met vrede erbij te hebben, dan een huis weliswaar vol exotische feestmaaltijden maar ook vervuld van haat en tweespalt!

---

---

In Amerika heeft zich een verschrikkelijk drama voltrokken. Majoor Malik Nadal Hasan, een islamitische officier binnen het Amerikaanse leger, heeft voor een waar bloedbad gezorgd. In koelen bloede werden 13 mensen gedood en nog eens 31 mensen raakten gewond. Na de aanslagen van 9/11 lijkt Amerika weer het slachtoffer van een moslimextremistische aanslag.

Deze aanslag is niet alleen een menselijke tragedie, maar bewijst ook het gelijk van de islamcritici die al langer waarschuwen voor het gevaar van de sluimerende infiltratie door (slapende) salafistische cellen binnen overheid en tal van publieke instanties. Natuurlijk zullen de media -zoals dit met de moordenaar van Theo van Gogh gebeurt- ook nu weer trachten deze aanslag te vergoelijken als zijnde 'de daad van een gestoorde enkeling'. Of zoals columnist van de Volkskrant Bert Wagendorp het met een slinks gevoel voor understatement recapituleert 'een psychopaat van Marokkaanse afkomst'.

En wederom zullen de media het bekende riedeltje 'islam=vrede' opdreunen. Het vertrouwde legertje islamofielen zal zich weer massaal aandienen om u en mij op het hart te drukken, dat we de islam niet verantwoordelijk mogen houden voor daden van afzonderlijke gelovigen. Maar hoe lang laten we ons door deze schijnvrome voorstelling van zaken nog in de luren leggen? Zijn we dan al niet vaak genoeg met onze neus op de feiten gedrukt, waar het de zogenaamde barmhartigheid van de islam betreft? Kennelijk niet.

Want nog steeds geloven vertegenwoordigers van de politieke, bestuurlijke alsmede academische dhimmy'lite in dit land -mede mogelijk gemaakt door de gevestigde media-, dat er moet worden toegewerkt naar een salonfähige, zogeheten polderislam. Een van de meest toonaangevende en tevens meest omstreden voorvechters van zo'n eigentijdse islam blijkt Job Cohen. In een eerdere  column schreef ik:   
"Wie ook al jaar en dag hetzelfde kussen met het salafistische liegbeest deelt, is natuurlijk Job Cohen. Inmiddels (zichzelf) benoemd tot de khedive van Nederland, zorgt deze ultra submissieve Jood er samen met zijn salafistische sahaba's voor, dat in 'zijn Mekka aan de Amstel' niet alleen de leugen regeert maar zelfs dicteert. Dhimmitude grasduinend binnen de ondoorgrondelijke context van The Art of Taqiyya, blijkt deze regenteske sociaaldemocraat inmiddels het zicht op de weerbarstige werkelijkheid volkomen kwijtgeraakt."

Christiaan Snouck Hurgronje schrijft in zijn boek 'Mekka': "Het is alsof in de islam een dodelijk formalisme tot die natuur behoort, die men vruchteloos door de voordeur verjaagt, terwijl die tegelijkertijd door de achterdeur weer naar binnen sluipt…" Scherper had hij het niet kunnen verwoorden. We hoeven maar te denken aan bruggenbouwer Tariq Ramadan. Door de Erasmus Universiteit werd Tariq Ramadan de deur gewezen, toen bleek dat hij voor het Iraans regime hand en spandiensten verricht.  Echter nauwelijks was het onvermijdelijke ontslag een feit, of de deur van de VU werd -mede op aandringen van een viertal gesneefde UvA-wetenschappers- voor de in ongenade gevallen islamtheoloog wagenwijd opengezet.

En daarenboven, wat doet de jofele "freelancejood" en burgemeester te Amsterdam Job Cohen? Ach, enerzijds collaboreert hij doodgemoedereerd met de moslimbroederschap van haat en toenemend geweld, anderzijds verleent hij zonder blikken of blozen zijn medewerking aan een van de talloze interreligieuze dekmantels ervan: het 'Charter for Compassion' waar hij als gastspreker zal optreden. Het compassiepleidooi blijkt een initiatief van de al even omstreden Britse schrijfster Karen Armstrong. U weet wel, de voormalige kloosternon, die de terreuraanvallen op Amerika, Madrid, Londen, Bali en zo voort verklaart als 'reacties op de Westerse suprematie en diens gebrek aan compassie met de noden van de islamitische wereld'. En welke gastsprekers zullen er nog meer hun opwachting maken? U raadt het al. Naast the usual suspects als Job Cohen en rabbijn Awraham Soetendorp, duikt daar ook prominent de naam op van de islamitische wolf in schaapskleren Tariq Ramadan.

Kennelijk ziet Job Cohen het als zijn dure plicht, om naast zijn apodictische woorden, d.w.z. zijn vlammend pleidooi langs wetenschappelijke weg de vreedzame aspiraties van de islam voor het voetlicht te brengen, namens de gemeente Amsterdam ook nog eens een financiële inspanning te leveren. Tijdens het Charter for Compassion zullen de vragen die Job Cohen opwierp, ongetwijfeld centraal aan de orde worden gesteld: 'Is de islam werkelijk een gewelddadige religie? Wat betekent het dat Nederland islamiseert? Is dat zo? Wat zijn daarvan de consequenties? Levert het gevaren op? Of kan het bijdragen aan de ontwikkeling van onze samenleving? Verdraagt de islam zich met de democratische rechtsstaat? En ten slotte: Hoe willen moslims in Nederland leven? Wat vinden zij belangrijk? Waar liggen hun loyaliteiten?'

De uitkomst van bovenstaande vragen laat zich raden: "Zolang de staat, of duidelijker gezegd de (lokale) overheid zich ontfermt over een achtergebleven bevolkingsgroep (in dit geval over moslimmigranten) en ter wille van hen het vraagstuk overdenkt, of (hun) godsdienst/cultuur behouden danwel afgewezen moet worden, zal zij zich doorgaans altijd voor het behoud ervan uitspreken." (Nietzsche)

Hans Jansen over Nederlands meest bekende zelfislamiseerder Job Cohen:  ''Hij weet blijkbaar niets van de islam. Zijn betoog besteedt geen enkele aandacht aan de eeuwenlange pogingen van de islam om Europa te veroveren. De vraag wie die pogingen dan wel organiseert, is even dwaas als de vraag wie in Nederland de sinterklaasvieringen organiseert. Overigens kon de keuze van de sprekers op dit congres niet enger en nauwer zijn. Geleerden met een andere mening dan die van de organisatoren zijn niet uitgenodigd. Dan is het geen wetenschap, maar propaganda.''

Nog los van de principiële vraag, of het echt tot het ambt van een (benoemde) burgemeester behoort, om zichzelf zo nadrukkelijk met een religie van tweespalt en haat te binden, zal blijken, dat zodra met het grondbeginsel van een geloofsneutrale staat de hand wordt gelicht, het einde gauw zoek zal zijn. Schopenhauer zou het zo hebben kunnen formuleren: 'Tegenover elke eis die wordt ingewilligd staat een nieuwe eis, omdat de eisende (muslim) niet kan ophouden te eisen'. Het gevolg van deze op een verkeerde perceptie van tolerantie gestoelde toegeeflijkheid, d.w.z. het onvoorwaardelijk accepteren van de islam als onlosmakelijk onderdeel van onze samenleving: een grove minachting voor en ondermijning van de seculiere waarden en normen.

Maar dit niet alleen. Want ook de vaak onverdraagzame, en met het oog op essentiële vraagstukken onverenigbare, militante islam, bepaalt in overwegende mate het politieke correcte wensdenken bij de dhimmy'lite omtrent de vraag, welke (toekomstige) staatsinrichting en rechtsontwikkeling het beste bij de wensen van moslims aansluit. Oftewel in de multiculturele mindset van Job Cohen en zijn ghostwriters: Hoe willen moslims in Nederland leven? Wat vinden zij belangrijk? Waar liggen hun loyaliteiten? Antwoord: volgens de sharia; de jihad; bij de islam en hun islamitische identiteit. Welnu, om niet de indruk te wekken, dat er met de scheiding tussen moskee en (lokale) overheid (bijvoorbeeld uit electorale of partijpolitieke overwegingen) toch de hand wordt gelicht, worden door de sociaaldemocraten de meest dimmitude denkexercities ontwikkeld.

Wat ons de verraderlijke alliantie tussen sociaaldemocratie en islam zal brengen -in Stoperajargon versluierend aangeduid als het 'de boel bij elkaar houden'-, lijkt, ondanks het debacle Westermoskee en het met veel gemeenschapsgeld gefaciliteerde fiasco Marhaba, onafwendbaar: het shariasocialisme..

.

 

Nietsches verzoening met God?

Op 13 april j.l. vond een boekpresentatie plaats in Brielle in cafe  restaurant 't Kont van 't Paard, van het door Ron Appeldoorn geschreven boek ‘Nietzsches afrekening’. De auteur kruipt daartoe in de 'huid' van  Friedrich Nietzsche, die, zoals bekend, zijn laatste 10 jaren in een tehuis sleet. Het blijkt dat zijn denkvermogen niet aan diepte heeft ingeboet, zoals Ron Appeldoorn op oneigentijdse wijze aantoont, die laat hem zijn hele leven a.h.w. herbeleven, uitmondend in een ontmoeting met god. Eind go(e)d al goed...

Drie gedaantewisselingen van de geest duid ik u: hoe de geest tot kameel wordt; en tot leeuw de kameel; en tot kind eindelijk de leeuw. (Zarathoestra's redevoeringen)

In tien dagen van koortsachtig schrijven had Nietzsche iets op papier gezet dat later een van zijn bekendste boeken zou worden ‘Aldus sprak Zarathoestra’.
Op 1 februari 1883 schreef Nietzsche naar aanleiding hiervan in een brief aan zijn vriend Franz Overbeck, “dat hij met zijn beste boek een beslissende stap had genomen, waarvoor hij lange tijd de moed niet had kunnen vinden.” Diezelfde dag nog schreef hij aan zijn andere vriend Köselitz: “Van nu af aan zal men mij in Duitsland onder de gekken rekenen. Het boek staat vol met preken over moraal.”

Twee weken later schreef Nietzsche aan zijn uitgever dat hij een ‘nuttig’ boekje had geproduceerd, “Een poëtisch werk, een soort vijfde evangelie, een boek van een soort waarvoor men nog geen naam heeft. Het is het stoutmoedigste maar tevens het meest begeesterde van al mijn werken, en voor iedereen te begrijpen.” Die laatste opmerking moet men met een korrel zout nemen: het was behalve een gewiekste marketingzet, ook de wens als vader van de gedachte die hier tot uiting kwam. Immers hoe weinig was hij bekend met de wereld van kruideniers en hun spoorboekjes.

Toen Nietzsche dus schreef ‘dat ze hem in Duitsland voor gek zouden verklaren’, had hij in zijn meest vermetele dromen niet kunnen vermoeden hoe dicht hij met die uitspraak de werkelijkheid op de huid zat. (Want) natuurlijk lag het voor de hand dat hij die ‘God voor dood had verklaard’ door anderen beschouwd zou worden als iemand die ‘helemaal van God los was’. De frase God is dood bleek een geheel eigen leven te gaan leiden.

De uitgever die vlak voor Pasen druk doende was met een ongekend grote oplage van een half miljoen christelijke gezangboeken die van de pers kwam rollen, zag tot zijn grote schrik diezelfde frase op pagina drie van het manuscript, en werd door grote huivering bevangen. De druk ervan werd uitgesteld en pas een half jaar later, toen het tweede deel af was, verscheen deel 1 in een oplage van duizend boeken. Het jaar erop kreeg Nietzsche van de uitgeverij het bericht dat er nog geen honderd exemplaren van waren verkocht.

Ook nu staan we vlak voor het paasfeest en toeval of niet, de auteur Ron Appeldoorn knoopt met zijn boek "Nietzsches afrekening' aan bij de discussie die velen sinds lange tijd heeft beziggehouden: Viel Nietzsche ten prooi aan krankzinnigheid? Sommigen weten het zeker en denken dat het onvermijdelijk was, dat zoals zij dit schampertjes formuleren ‘Nietzsches ongekende hoogmoed wel voor de val moest komen’, anderen daarentegen behouden hun gerede twijfel of Nietzsche eigenlijk wel het slachtoffer is geworden van zijn eigen hoogmoed!

De apostel Paulus zegt, ‘dat de mens zonder God in zijn verstand verduisterd raakt’. Nietzsche geeft zowel door zijn excentrieke manier van leven alsmede vanuit zijn werken te kennen, dat de volle consequentie van een leven zonder God grenst aan krankzinnigheid. Maar is hij daarmee zelf een krankzinnige? Christenen, vooral in zijn tijd, zouden dit maar al te graag doen geloven. En ook nu zijn er nog veel mensen die zich reddeloos en redeloos verloren wanen wanneer ze hun geloof in (de filosofische) God, niet als kapstok kunnen gebruiken om er hun eigen noodlot, hun hoop, geloof en liefde als persoonlijke troost aan op te kunnen hangen.

Op welke manier je het ook bekijkt, en vanuit welke perspectieven ook geprobeerd wordt orde in de eeuwige chaos van schijn en werkelijkheid te scheppen, de vraag of Nietzsche de waanzin over zichzelf heeft afgeroepen, blijft de gemoederen bezighouden. Ofwel mensen kiezen voor de al te makkelijke optie van geestelijke ineenstorting, ofwel zij proberen met een groot inlevingsvermogen aan te tonen dat die verklaring nog steeds voor heel verschillende uitleg vatbaar blijft. Curieus genoeg kan deze kwestie op zich al worden beschouwd als een herhaling van zetten. Of in de termen van Nietzsche: ‘de eeuwige herhaling van hetzelfde’.

Hoe dan ook, de auteur van ‘Nietzsches afrekening’ werpt een geheel ander en vooral verrassend nieuw licht op deze kennelijke patstelling. In zeer vermakelijke tweegesprekken met God, niet van zelfspot gespeend, voert hij Nietzsche op als een hyperintelligent, emotioneel en helder denker, die als ziener ontegenzeggelijk zag wat komen ging. In de vaak hilarische beschrijvingen van hoe hij zich die tweegesprekken voorstelt tussen Nietzsche en God, maar ook met veel van zijn verstorven vrienden en vermeende vijanden, begeeft Appeldoorn zich bijna letterlijk in hogere regionen.

Met zijn korte en bondige verhalen kruipt hij als het ware in de huid van al die personages en juist die stijlvorm zorgt er voor dat er uiteindelijk een beeld ontstaat, dat soms niet alleen van Nietzsche en diens ontmoetingen met vele hemelgenoten, maar zelfs van God een mens van vlees en bloed maakt. Bij allen slaat de wanhoop soms toe om vervolgens weer om te slaan in ogenblikken van hemelse exaltatie.

Wie het boek eenmaal heeft gelezen, kijkt met heel andere ogen naar de laatste dagen van Nietzsche, en kan niet langer meer een glimlach onderdrukken wanneer hij zichzelf nog eens de woorden van de Nietzsche in Turijn voor de geest haalt. Vermomd als de Messias begeeft hij zich onder de mensen, slaat bemoedigend zijn arm om hun schouders en fluistert ze in het oor: “Weest gerust, Gods wonderen zijn de wereld nog niet uit, en ook uw God is feitelijk nog een karikatuur. Desondanks dank ik de hemel op mijn blote knieën voor de oude wereld, waarvoor de mensen niet eenvoudig en stil genoeg zijn geweest.”

Den Haag: 'De hoogtijdagen van het politieke obscurantisme'

Politici die niet met het virus van het cultuurrelativisme zijn besmet, kunnen slechts op de vingers van een hand worden geteld. Daarenboven behoort het schaamteloze sjoemelen met feiten inmiddels tot de core business van hun handelen. De afgelopen weken zagen we voorbeelden in overvloed waaruit blijkt dat de brute leugen dicteert.

"Try not to lie, try to be consistent, try to respect human beings, and know from the beginning that humanity is one, one God, one book one humanity.” Tariq Ramadan

Salafistisch Offensief
Het zal ons niet meer verbazen dat de meeste leugenachtige praktijken verband houden met de manier waarop de politiek zich tot de islamitische claimcultuur verhoudt. De voorbeelden van haar vervalsingpraktijken stapelen zich op. En voor de burger valt nauwelijks nog te onderscheiden wat wel en wat niet gelogen is.

In dit klimaat van liegen omwille van het liegen gedijt de huidige politiek het best. En met name ook belangenbehartigers van de meest uiteenlopende moslimgroeperingen weten buitengewoon behendig in te spelen op de aalgladde moraliteit die politici, ambtenaren en beleidsmakers inmiddels tot in de kleinste finesses beheersen.

Alleen al de afgelopen week werden we geconfronteerd met enkele krasse voorbeelden hiervan. Een van die kwesties speelde zich af rondom het disfunctioneren van islamprediker Tariq Ramadan, die door de gemeente Rotterdam voor een vorstelijke vergoeding is "ingehuurd" om zogezegd bruggen te bouwen tussen groepen moslims en niet-moslims, maar die in de praktijk juist opereert als aanjager van het salafistische segregatiedebat en zelf daarbij steeds gedurfder fungeert als ideologische splijtzwam.

Verschillende politieke partijen vonden het daarom noodzakelijk, mede als gevolg van vele verontrustende signalen die steeds maar weer over dit heerschap naar buiten komen, een onafhankelijk onderzoek te (laten) verrichten. Sommige partijen waaronder ook nadrukkelijk de VVD drongen zelfs aan op een abrupte beëindiging van de samenwerking tussen gemeente Rotterdam en Tariq Ramadan.

In het defensief
Inmiddels weten we dat het zover niet is gekomen. Vanzelfsprekend speelde Tariq Ramadan, zoals alleen hij dit kan, al die tijd de vermoorde onschuld. In die van hem zo bekende pose van vroom zelfbedrog, buitengewoon loyaal bijgestaan door wethouder Grashof van GroenLinks, die nog voordat het vermeende onafhankelijk onderzoek was afgerond, zijn hand al voor Ramadans integriteit in het vuur had gestoken. Grashof dus, die na het verlossende woord zelfs zover ging door te stellen dat 'dat angst voor de islam een volksziekte is waarvoor een landelijke inentingscampagne nodig is.' Je moet maar durven!

Van een standvastige oppositie blijkt ook al geen sprake meer, want als er dan knopen moeten worden doorgehakt, maakt zich ook van haar steevast een dhimmitude tweeslachtigheid meester die met geen pen meer is te beschrijven. De VVD aanvankelijk namelijk voor een beëindiging van de samenwerking, stemde uiteindelijk toch in met het aanblijven van Tariq Ramadan. VVD-raadslid Van Tijn: "Hij mag blijven doen wat hij doet, alleen we noemen het geen bruggenbouwer meer."

De week ook waarin CDA'er Jack de Vries in NOVA mocht uitleggen waarom de islamitische legerpredikant Ali Eddaoudi toch niet uit zijn functie hoeft te worden ontheven. De politieke kamikazepiloot Jack De Vries: 'hij kan verschillende geloofsrichtingen goed samenbrengen.' Je zou eerder denken dat Ali Eddaoudi, zoals ook die andere prominente moslimbroeders, verduveld goed weet hoe hij uit geloofsovertuiging de boel dient voor te liegen.

En dan mag de VVD'er Paul de Krom, ook in NOVA, eerdere kromspraak ook van zijn eigen partijgenoten hoegenaamd recht komen breien. Met quasi krijgshaftige taal liet hij weten, dat hij en zijn partij zich niet bij de beslissing van Jack de Vries zullen neerleggen. Hij zei Ali Eddaoudi  totaal ongeloofwaardig te vinden, met op zich het terechte argument dat 'hij de eerste nog moet tegenkomen die in een sollicitatiegesprek zijn wereldbeeld totaal herziet.' Ofwel Paul de Krom zit domweg bij de verkeerde partij, ofwel ook hij meet met meer dan een maat.

De duivel met Beëlzebub uitdrijven
De politieke dhimmy'lite en de islam zijn als twee hoofden op een kussen. En daartussen slaapt het salafistische liegbeest dat met zijn zoetgevooisde woorden, met zijn binnensmonds geprevel en met slaapverwekkende wiegeliedjes, zoals 'islam is vrede' het volk zand in de ogen strooit.

Wie ook al sinds jaar en dag hetzelfde kussen met het salafistische liegbeest deelt, is natuurlijk Job Cohen inmiddels benoemd tot de "khedive van Nederland". Deze submissieve Jood zorgt er samen met zijn salafistische satrapen voor, dat in 'zijn' stad niet alleen de leugen dicteert maar zelfs regeert. Dhimmitude grasduinend binnen de ondoorgrondelijke context van "The Art of Taqiyya", blijken de grootstedelijke sociaaldemocraten inmiddels elke schaamte voorbij. Een politiek ravennest bovendien, dat de belastingbetaler besteelt en het dan vervolgens onder het volk van eigen pluimage verdeelt.

'Gedegen cliëntelisme maakt afhankelijk dan wel medeplichtig' denken ze bij de PvdA, dus kunnen ook de andere grootstedelijke sociaaldemocraten niet 'achterblijven' in de dhimmitude experimenteerdrift. In Utrecht heeft de PvdA haar zwarte raaf Aleid Wolfsen prominent naar voren geschoven. Een sociaaldemocraat die zoals het een rechtgeaard regent nu eenmaal betaamt, behalve goed voor zichzelf zorgt, ook als eindverantwoordelijke leiding geeft aan het salafistische segregatiedebat.

Etnocentrische uitstapjes
In dit artikel eindig ik met de woorden: "Lang zal het niet meer op zich laten wachten of onze 'prachtwijken' pronken met straatnamen als het Mekkaplein, of Avenue de Bin Laden."

Nogmaals Rotterdam, waar bekend werd dat er na de oplevering van de Marokkaanse enclave "Le Medi" in Delfszijl,  nu ook grootste plannen zijn voor "Le Riad aan de Maas". Een mono-etnisch woonproject in hartje Rotterdam dat een architectonisch hoogstandje moet worden, zodat de moslimse medelander zich op termijn, met volledig behoud van de eigen cultuur, ook in dit land thuis zal voelen. De Marokkaanse Rotterdammers Abderrahman Hassani Idrissi en Abdel Salhi schetsen het beeld van de toekomst 'een in typisch Marokkaans-moorse stijl van het wonen rond binnenhoven/patio's met zuilen en arcades en op het dak, tuinen en terrassen.''

Christiaan Snouck Hurgronje schrijft in zijn boek 'Mekka': "Het is alsof in de islam een dodelijk formalisme tot die natuur behoort, die men vruchteloos door de voordeur verjaagt, terwijl die tegelijkertijd door de achterdeur weer naar binnen sluipt…" En terwijl in eigen land met het overschot aan Marokkaanse jongeren geen land valt te bezeilen, –vaak zijn ze op het criminele af, liever lui dan moe- wordt onder valse voorwendsels de islamitische influx nog eens extra aangespoord.

Zo is het überhaupt opmerkelijk, dat elke PvdA-politicus met enige bestuurlijke verantwoordelijkheid, zodra deze wordt aangesproken op problemen in het algemeen en in het bijzonder op het Marokkanenprobleem, zoals nu ook weer Eberhart van der Laan, telkens weer de mantra afdraait 'dat problemen binnen vier opgelost moeten zijn.' Of Lodewijk Asscher: 'Elke ouder spreekt over 4 jaar Nederlands, dat is voor mij een belangrijk punt.'

Dhimmitude moordkuil
Werkelijk elk bedenksel wordt door de politieke dhimmy'lite uit de kast gehaald om vanwege een ziekelijke moslimofiele behaagzucht haar grenzeloze experimenteerdrift te kunnen rechtvaardigen. En natuurlijk mogen we hier als nieuwe media niets van zeggen want dan zijn we extreem rechts, xenofoob en haten we zogenaamd alle moslims. Maar er zal toch een moment moeten komen waar de wal het schip keert. Want,

in sommige peilingen komt de PVV als grootste partij van Nederland uit de bus. Vooralsnog kunnen de gevestigde partijen het in hun arrogante onverschilligheid wegwimpelen met de dooddoener 'ach het zijn maar peilingen'. Maar vergis u niet! Steeds meer mensen hebben het helemaal met het pro-moslimbeleid van dit laaghartige leugenkabinet gehad. En die systematische onvrede zal bij de eerstkomende verkiezingen onvermijdelijk voor een politieke aardverschuiving zorgen.

Nu gaan veel van deze mensen nog gebukt onder een demografische scheefgroei die zich in nog geen twintig jaar in hun volkswijken heeft voltrokken. En ook al voelen steeds meer autochtone Nederlanders zich vreemdeling in hun eigen land, maar laat hun onderstaande woorden, vrij vertaald naar Nederlands grootste dichter, dan een aansporing zijn om binnenkort in het stemhokje niet langer van hun hart een dhimmitude moordkuil te maken: 'Wat meet gij u dan toe, o zotte salafistenprediker? O, jihadistische tyran! Schijnheilig stof en slijk! Die dwingelandij pleegt in andermans wijk. Gewetensbeul, vrees de volkse wreker.' 
 

PvdA: een salafistisch gebed zonder end...

Wie gisteren naar Pauw en Witteman heeft gekeken, die weet dat het multiculturele drama weer een akt 'rijker' is. Er bestaat geen twijfel meer de PvdA is het spoor volledig bijster. Aleid Wolfsen (PvdA) burgemeester van Utrecht - een van de grote drie steden waar de sociaaldemocraten er driftig op los experimenteren - bleek er welhaast schik in te hebben, dat het met de alsmaar islamgerelateerde problemen zo gierend uit de klauwen loopt. Nu weer een transseksuele vrouw die door moslimjongeren de wijk is uitgejaagd.


Wouter Bos: "Maar het vraagt allereerst eerlijkheid. Eerlijkheid, gewoon eerlijkheid. Ik zal er dus ook zelf leiding aan blijven geven."

Islam feminisme
De lamentabele vooruit-schuifcultuur, het schaamteloze potverteren, het paaien van gedragsgestoorde jongeren met bakken vol gemeenschapsgeld, werkelijk niets is de PvdA te dol om er haar experimenteerdrift op bot te kunnen vieren. En dan zit daar een zelfbenoemde voorpost van de PvdA, Aleid Wolfsen, schaapachtig te ginnegappen, als anderen daar hun zorgen en boosheid over kenbaar maken.

Dit land, ook ons land, verdient zoveel beter dan dit godvergeten bij elkaar geraapte zwikje sociaaldemocraten en crypto-moslims. Ja zelfs de hier levende moslims verdienen beter en zouden eigenlijk massaal hun stem moeten verheffen tegen het betuttelracisme waarmee de PvdA ze in een cultuurgebonden isolement gevangen houdt. Hoe?

Nou om te beginnen zich niet meer het behaagzieke moslimcliëntelisme van de PvdA als kleverige stroop om de mond te laten smeren. Door hoorbaar dezelfde mondigheid, zelfontplooiing en onafhankelijkheid op te eisen, die er omgekeerd voor heeft gezorgd dat de huidige generatie sociaaldemocraten vanuit hun rooms-rode ivoren torens de lakens/sluiers uit kunnen delen.

Door alvast bij de komende gemeenteraadsverkiezingen niet meer op de twee meest apartheid bevorderende partijen PvdA en GroenLinks te stemmen. De twee partijen namelijk, die louter vanwege het binnenhalen van stemmen verraderlijk mee heulen met de orthodoxe islam. Dezelfde twee partijen die de PVV verwijten (voordien was het de VVD), dat deze niet het alleenrecht op kwesties als immigratie, integratie, islam en islamisering bezit, maar die in feite bedoelen te zeggen 'wij zijn de enige die met het oog op de grote sociale kwesties het laatste en hoogste woord voor onszelf opeisen.'

Is niet genoegzaam gebleken, dat juist deze partijen helemaal niet in het belang van grote groepen moslim opereren, en al helemaal niet in het belang van u en mij? Is nu nog steeds niet duidelijk, dat voor de PvdA het parool luidt (dat ook al onder theologen en de clerus eeuwenlang heeft gegolden), 'zorg ervoor, kosten wat het kost, dat er nimmer meer herders dan schaapjes zullen zijn.' De PvdA als haar zusters hoedster, als dolle "fe-mina". Want dat is de manier waarop de sociaaldemocraten zich vanuit islamitisch feministische invalshoek over moslims ontfermen en hun als onmondige groep, betuttelend en bevoogdend, over een kam scheren.

Nieuwe missie
En wie gisteren die ander zotskap en "christenspijtoptant" Andries Knevel tegen Mark Rutten hoorde uitvaren, die begrijpt waarom de gereformeerde bidbroedertjes dankbaar op de bandwagon van islamisering springen namelijk om overal waar de gelegenheid zich voor doet wederom een voet tussen de voordeur te kunnen krijgen.

'Weg met dat atheïstische addergebroed. Scheer jullie naar de duivel met jullie fundamentalistische secularisme waarmee jullie zo hartstochtelijk voor de scheiding van kerk/moskee en staat pleiten', hoor je deze schijnheiligen denken. 'Youth for Christ' zo hamerde Andries Knevel op het amechtige aambeeld van christelijke hovaardij, 'levert onmiskenbaar het beste eindproduct.'

Je zou denken dat deze zinledige hosanna kretologie toch heel simpel valt te pareren (Mark Rutte?!), want alles hangt ermee samen wat de doelstellingen zijn. En als je die maar zodanig flexibel formuleert dat er uiteindelijk kop noch staart aan zit, logisch dat dan het zogenaamd behaalde eindresultaat naar believen kan worden goedgekeurd.

Let wel! Zolang het maar niet aan de poten van dezelfde sociaaldemocratische voorzorg zaagt, mogen alle misbaksels onder stoelen of banken worden gestoken. Ja en dan is de PvdA niet te beroerd om zelfs de hulp van het christelijke front van  zielenknijpers in te schakelen. Immers de problemen zijn er niet om te worden opgelost, maar om ze 'beheersbaar' in stand te houden.

Want alleen dan behoudt de PvdA het mandaat om haar segregatiebeleid, haar pro-islamitische apartheidspolitiek als haar belangrijkste missie uit te kunnen blijven dragen, met als argument dat dit van onderop nu eenmaal de uitkomst is. En die uitkomst vormt haar 'de gemene deler' op basis waarvan zij zich van bovenaf geroepen voelt een nieuwe samenleving uit te dokteren.

'Leefbaarheidsbudgetten'
Sociaal-maatschappelijke, niet zelden islamgerelateerde, problemen zijn het luxe beleg op het brood van de meeste sociaaldemocratische beroepspolitici.

Logisch dat de PvdA voorop, zo ageert tegen de partij van Geert Wilders die ervoor pleit aan dit volstrekt ontspoorde integratiedrama, aan de linksom graaiende subsidiemaffia en zijn doldwaze multiculturele goocheltruken, radicaal paal en perk te stellen. Immers daarmee kom je aan haar brood: want terwijl zij zogenaamd integratie beoogt wordt door de PvdA in de praktijk - hoofdzakelijk geënt op het shariasocialisme - separatie en sekseongelijkheid gedoogd.

Maar er gloort hoop! Immers nu hoort ook de VVD de klok luiden, alleen weet ze nog niet zo precies waar de klepel nou daadwerkelijk hangt. Niettemin het politiek correcte zwijgen wordt doorbroken en bij monde van Mark Rutten begint die partij zich in het debat steeds nadrukkelijker te roeren.

Telkens weer, zo bleek ook in het debat over het Marokkanenprobleem te Amsterdam, zien we dat de 'fine de fleur' aan beroepsdeskundigen op komt draven en haar afgezaagde kunstjes weer mag opvoeren. Steeds weer zien we dezelfde narcistische zalvers en kwakzalvers verschijnen binnen een schaamrode linkse mediawereld, die al lang volmaakt is doorgedraaid.

Het hoeft niet te verbazen dat de kijker/lezer na afloop van het zoveelste gewauwel omwille van het wauwelen nog steeds geen snars wijzer is geworden. En onderwijl herhaalt zich het gebed zonder end - dat wil zeggen het multiculturele drama - in alle eeuwigheid amen!  Er moet per slot van rekening brood op de plank komen. En de vraag of dat drama zich dient te voltrekken op uw en mijn kosten dat kan de PvdA en haar bij elkaar geraapte zooitje ongeregeld geen flikker schelen, al veinzen ze natuurlijk wel het tegenovergestelde.

Maar vergis u niet! Enorme bedragen zijn er gemoeid bij het politiek correct optuigen van het multiculturele inburgeringsdrama. En laat u ook geen oor aannaaien omtrent de vraag wie hier beter van worden: want dat is met name de 'blanke bestuurlijke bovenklasse' die aan deze doorlopende voorstelling, waarin onophoudelijk het ene drama door het andere drama wordt opgevolgd, een vet belegde boterham overhoudt.

Het cynische van dit alles is natuurlijk dat deze bevlogen welzijnsparia's goed betaald krijgen, omdat ze geacht worden met duurzame oplossingen te komen (het beste eindproduct heer Andries Knevel?!), terwijl zij als het ware een dief van hun eigen portemonnee zijn wanneer ze daadwerkelijk problemen oplossen.

Voorbij aan de versluiering
Moslims dienen dit eindelijk eens onder ogen te zien. Deze blanke broeders en zusters en aanverwante welzijnsacrobaten, zijn er niet om jullie te helpen om op basis van gelijkwaardigheid mee te kunnen emanciperen en participeren, maar ze zijn er om jullie 'gekneveld' te houden binnen een diffuus netwerk van intercultureel welzijnsjargon en gender-wetenschappelijke experimenteerdrift.

Laat deze woorden eens goed tot u doordringen: - Wouter Bos: "Door ons wordt een *nieuwe samenleving uitgedokterd. Het is de grote Nieuwe Sociale Kwestie van de komende decennia. En wij zullen de leiding moeten nemen. Omdat we de Vogelaarwijken kennen waar de *nieuwe samenleving wordt uitgedokterd, met vallen en opstaan. Als PvdA hebben we wortels in alle grote **emancipatiebewegingen van de afgelopen eeuw. En omdat wij, en niemand anders, "kapitaal" in handen hebben (d.w.z. wij verdelen en beheersen de subsidiepotten!) met Aboutaleb, Albayrak, Marcouch, Karakus, Arib en al die anderen, zijn wij de aangewezen partij om de soms draconische veranderingen door te voeren! Zij zijn de sleutel terug naar de harten van de mensen. Onze geloofwaardigheid hangt wat mij betreft meer dan op welk onderwerp dan ook, af van hoe wij het er met het integratievraagstuk vanaf brengen. Maar het vraagt allereerst eerlijkheid. Eerlijkheid, gewoon eerlijkheid. Ik zal er dus ook zelf leiding aan blijven geven."

Hoedt u voor het gebed zonder end
En maak het derhalve ook tot uw vuistregel: geen nieuwe islamieten meer. Houdt de grenzen naar het Oosten gesloten. En als moslims die hier eenmaal leven werkelijk op hun toekomst zijn voorbereid, nemen ze het toezicht hierop nadrukkelijk ook zelf ter hand. Beschouwen ze het ook als hun belangrijkste opdracht, dusdanig met het Nederlanderschap vertrouwd te raken, dat daardoor vanzelf een meer op Nederland georiënteerde cultuurbeleving en gezindheid ontstaat.

Dus dat ze meer dan nu gebeurt zichzelf verplichten de Nederlandse taal te leren spreken, en zich daaraan gekoppeld gebruiken en gewoonten toe-eigenen; teneinde van Nederland een land te maken waar ook zij hun hart aan hebben verpand. Want,

dat dient de volgorde van inburgering te zijn: het inlijven van de Nederlandse volksaard en deze te verinnerlijken als ook hún ziel en zaligheid, die bij dit land thuishoren. Deze strikte volgorde mag niet alsmaar doorkruist worden door de aanhoudende islamitische influx: hoofdzakelijke verschillende groepen islamieten dus, die met behoud van eigen cultuur stijf voor ogen, hun eigen landen ontvluchten om vervolgens hier hun (economisch) heil te zoeken.

En onze eigen politici (ongeacht van welke ideologische denominatie) moeten zich niet langer neervlijen op het politiek correcte procrustesbed van het rekken omwille het van rekken. Dienen zich niet langer tevredenstellen met geheel vrijblijvende politiek correcte rek- en strekoefeningen. Ze mogen niet langer ongestraft het inburgeringsdrama voor zichzelf uit blijven schuiven. En de vraag mag niet langer genegeerd worden wanneer de grens nu eindelijk is bereikt?

'Doorbraakgedachte'
Moslims bedenk wat jullie er als groep zelf aan kunnen doen om je aan de verstikkende bevoogdingscultuur van de PvdA te ontworstelen. Want,

we zijn hier op een punt aanbeland waar een ieder van jullie die voor zichzelf heeft besloten hier te blijven, ook van jullie kant iets moeten laten zien namelijk, paal en perk stellen aan jullie islamgerelateerde claimcultuur, die van hogerhand de sharia tot maatstaf aller dingen aan u en mij wenst op te dringen.

Dit is weg van het 'samen werken, samen leven' die dient te worden bewandeld. Althans als we het hete hangijzer, d.w.z. het rampzalige drama van de multiculturele samenleving en het echec van immigratie en integratie van steeds weer nieuwe, vaak wezensvreemde culturen, überhaupt nog tot een leefbare vorm van sociale cohesie om willen smeden.

De kameel achter de karavaan spannen
En dat jullie sociaaldemocraten zichzelf er drommels goed rekenschap van geven (de gemeenteraadsverkiezingen staan voor de deur!): deze aanpak is niet jullie zoveelste vrijblijvende experiment waarmee jullie op 'hoop van zegen' maar wat willen uitdokteren. Niet alle zegen komt van boven! Jullie moeten ophouden met het nog langer de multisofte heelmeesters uit te hangen en op alle islamgerelateerde pijnpunten jullie pestilente pleisters (waarmee jullie in wezen de segregatie van moslims en niet-moslims bevorderen) te willen plakken.

Jullie symptoombestrijding met als oogmerk de sociale vrede coûte que coûte te willen bewaren, en waarmee jullie feitelijk de boel op zijn beloop laten bewijst dit telkens weer. Jullie interculturele verzoeningsmissie - d.w.z. het resultaat van de cohenisering ervan als dramatische slotakte - heeft schromelijk gefaald. Ook al wordt er voor de uiterlijke schijn een nog zo'n mooie veelkleurige strik van onderlinge verdraagzaamheid en wederzijds respect omheen gebonden. Want knoop het in jullie ezelsoren: ten behoeve van zulke "salafistische Spielereien" mag de klok niet langer meer worden teruggedraaid.

*nieuwe samenleving: het superstadsdeel voor uitsluitend moslims zoals Marcouch dit nastreeft?!
**emancipatiebewegingen: zoals het islamitische feminisme?!

Thomas von der Dunk: Ich bin Antizionist (deel 2)

Aangezien mijn verzoek richting Volkskrant, om paal en perk te stellen aan de manier waarop Von der Dunk systematisch nazi-idioom in zijn anti-Israël columns verweeft, niet blijkt te worden ingewilligd, en Von der Dunk klaarblijkelijk ongehinderd door mag gaan met zijn anti-Israëlische uitspattingen. Dan maar een open brief gestuurd. Want,

Vol van valse eigendunk flikt deze mieterse Übermensch het in zijn meest recente column wederom. Hij doet er zelfs nog een schepje bovenop! Von der Dunk: "Dat mijn column over Israël tot enige opwinding zou leiden, had ik ver­wacht, en meestal komen mijn verwachtingen uit." (...) "Net zoals veel Duitsers ooit een 'Ich habe es nicht gewusst'-houding aannamen, Neder­land de eigen oorlogsmis­daden in Indië onder het tapijt schoffelde, Russen on­danks het Tsjetsjeense bloedbad massaal Poetin vereren en Turken hun Armenoci­de ontkennen, zo gaat dat ook voor de luidruchti­ge pro-Isra­ëllobby op."

Vermoorde onschuld
Thomas von der Dunk, je kunt nog zo proberen de lezer met jouw mooipraterij en aantoonbaar antizionistisch gebrabbel op het verkeerde been te zetten, maar de doorgewinterde lezer trapt daar niet in. Wat jij in zake Israël doet is slechts een zijde van het conflict belichten, en de misstanden ervan - en ja die moeten ook worden benoemd - tot in het absurde extrapoleren. Niets is jou te dol - wat van een "schrijftafelchicaneur" ook niet anders valt te verwachten - om er alles en nog wat met de haren bij te slepen.

Met een aan een psychopathische idiosyncrasie grenzende willekeur, belicht je eenzijdig misstanden die in jouw pro-Hamaslobby van pas komen. En als jij pocherig schrijft te hebben voorzien: 'Dat jouw column over Israël tot enige opwinding zou leiden, omdat jouw verwachtingen meestal uitkomen' is dit niets anders dan een tautologie, voortkomend uit een geestesgesteldheid van iemand die hopeloos verstrikt is geraakt in de roes van eigendunk en zelfhypnose.

Want dank je de koekoek. Je opereert namelijk in deze kwestie als de dader die eerst het corpus delict met veel tamtam begraaft, om vervolgens als doodgraver ten overstaan van zoveel mogelijk getuigen a decharge het vermiste lijk op te graven; en aldus opzichtig de vermoorde onschuld te spelen. Mensen zoals jij zijn een regelrecht gevaar voor de zaak waar ze zogenaamd voor zeggen te strijden. Het is jou er niet om te doen objectief te zijn, maar om coûte que coûte je gelijk te halen over de ruggen van slachtoffers aan weerszijde van het Israëlische-Palestijnse conflict.

Averechtse selectiviteit
En dan die stuitende aanmatiging die achter jouw ziekelijk nazie-idioom schuilgaat. Alsof a. mensen niet weten waar het in de kern van de zaak allemaal om te doen was/is, en b. alsof de misstanden in het conflict tussen Israël en de Palestijnen nu, een spiegelbeeldige opmaat zouden zijn naar een tweede Endlösung der Judenfrage.

Wel reppen over het recht op verzet en ijveren voor een eigen soevereine staat t.b.v. de Palestijnse bevolking, maar tegelijkertijd zwijgen als het graf over het recht op zelfbehoud en zelfverdediging van de staat Israël tegen de agressor, die - voor zover het oog in die regio reikt - alle Joden het liefst Endgültig de zee in wil drijven.

Recht op zelfverdediging
Het mag misschien zo wezen dat tegen de achtergrond van het onnoemelijke trauma - waar veel nazaten van Joden die in de WOII zijn vermoord en vergast nu nog mee opgezadeld zitten - een zeker fanatisme teweegbrengt. Maar wie kan het hun kwalijk nemen als ze denken: das nie Wider.

En wie kan er geen begrip voor opbrengen, dat de vrijgevochten Israëliërs anno nu zich niet meer als makke schapen laten afvoeren om massaal afgeslacht te worden, terwijl betweters - zoals ook jij je nu betoont - toen in meerderheid lafhartig, als ramptoeristen langs de berm stonden, om zich soms zelfs met ingetogen genoegdoening te vergapen aan deze gruwelijke deportaties en moordpartijen!

Hier zijn er nog steeds velen die van deze schandvlek in onze geschiedenis niets hebben geleerd, die zogenaamd als strijders voor mensenrechten voorop lopen in demonstraties en uit volle adelaarsborst 'Alle Joden aan het gas' scanderen. Maar wees verzekerd Thomas von der Dunk, tegenover jou staan historici die wel met de noodlottige geschiedenis van Joden toen en van Israëliërs nu zijn begaan. Mensen die niet erop uit zijn - zoals ooit schrijftafelmoordenaars als een speer aan het werk gingen - om razzia's, pogroms en massaslachtingen jegens de joden te ontketenen, en die weten hoe ze zichzelf thans hiertegen het beste kunnen wapenen.

Een weerbaarheid die de door jou zo verafschuwde Martin van Creveld ondubbelzinnig beschrijft als: "Wij beschikken over honderden nucleaire springkoppen en raketten, die wij op alle vijandige doelen en in alle richtingen van de wind kunnen afvuren, en als het moet zelfs op het Vaticaan." Van Creveld dus, die tevens laat optekenen, "Ik wil graag General Mosche Dayan citeren: 'Israël moet zijn als een dolle hond door rabiës besmet, te gevaarlijk om er je handen aan te willen branden.' (...) "Wij beschikken over het arsenaal, de wereld met ons de afgrond in te sleuren. En alvorens Israël vergaat, zal de wereld ten onder gaan."

Liegen en bedriegen
Dat niet alle Israëliërs even loyaal zijn aan het zelfbeschikkingsrecht van het Palestijnse volk is maar al te waar. Daar hebben ze ook meer dan voldoende redenen toe. Men hoeft er het Handvest van Hamas maar eens aandachtig op na te lezen om te achterhalen waarom de meeste Israëliërs zich zo buitengewoon gereserveerd opstellen.

Woorden van intense anti-Jodenhaat en afschrikking die aan duidelijkheid niets te wensen overlaten. Maar goed, noem mij een enkele geschiedschrijver, historicus, politicus, moslimgeestelijke, pro-Palestina activist, vredesduif, advocaat van de duivel, of een andere min of meer vergelijkbare vakbroeder die, om de Palestijnse zaak te propageren niet liegt!

Stuk voor stuk zijn het vileine propagandisten die zich tot in de kleinste finesses hebben bekwaamd hun rabiate leugentjes om bestwil te sublimeren. Zij allen weten voor zichzelf drommels goed: wie over de jihad, d.w.z. de haat bij de moslimbroeders jegens joden niet kan liegen, zal nimmer achterhalen wat voor hun als waarheid, als Heilige Oorlog geldt. Ook het schrijversraffinement bij jou heer Von der Dunk excelleert in deze kunst van de revisionistische Neugestaltung.

Bij wie de boog wel gespannen is en wiens pijlen jouw extreem eenzijdige publicaties over dit slepende conflict weten te doorklieven, die krijgt andere doelen in het vizier en vanzelf ook heel andere verklaringen onder ogen - vaak zelfs uit eerste hand, maar in elk geval niet op grond van geruchten die schromelijk hun doel voorbij schieten!

Het recht van de staat Israël op zelfbescherming - door jou omschreven als 'het nazidom in een noten-dop', komt daarmee in een geheel ander en zeker minder morbide daglicht te staan. En knoop de wijze woorden van Plato goed in de oren: 'De enigen die ooit het einde van een oorlog te zien zullen krijgen, zijn de doden. De levenden zullen hun zucht naar bloedvergieten, vernietiging en wraak nimmer verliezen.' Wijze woorden die voor alle partijen gelden.

Aanzetten tot Jodenhaat
Waar jouw schrijfsel zich toespitsen op het onderhavige conflict, is jouw pro-Hammaslobbyisme op zijn best: d.w.z. gevolgen van dit slepende conflict worden door jou in stompe eenzijdigheid opgesomd, zonder dat jij jouw lezers op toereikende wijze inzicht gunt in historische oorzaken die eraan ten grondslag liggen. Zo dient jouw unverfroren antisemitische insteek als robuuste receptuur, en staat garant om de Jodenhaat - dat onder bepaalde bevolkingsgroepen toch al een schrikbarende omvang heeft bereikt - alleen nog maar verder op de spitst te drijven.

Onbegrijpelijk voor iemand die ogenschijnlijk gruwt van de oorlogscultuur, zeker met de wetenschap dat zodra jouw klaarblijkelijk verzoeningsgezinde, pacifistische gepalaver - waarmee jij zo graag mag schermen - ook minder verfijnde geesten in beroering kan brengen: 'de as tussen intifada en antifada' levert hiervan het meest dolgedraaide bewijs, en kan op elk moment tot, ultralinkse revoluties, gerichte moordenaarsbendes en zelfs tot burgeroorlogen leiden.

En tot slot Thomas von der Dunk, mocht jij als historicus de democratische staat Israël die het thans nog steeds is, op een lijn willen plaatsen met de meest moorddadige regimes en schurkenstaten van toen; denk je dan niet dat het binnen het vermogen van Israël zou liggen om der Totale Krieg tegen den vijand te beginnen, waarin het doel - te weten zelfbehoud - alle middelen zou heiligen?
En denk je niet dat Israël aldus - in navolging van de Verenigde Staten waarmee ze Japan definitief tot overgave wisten te dwingen - al lang de mogelijkheid tot het inzetten van atoombommen zou hebben aangewend?!...

 

Kabinet Balkenende: scheiding van kerk en staat op de helling

"De dominante positie van de seculiere Westerse samenleving, is het gevolg van een zwakke religieuze basis. In de kern van de zaak is het een uitvloeisel van het feit, dat zich binnen het christelijk geloof vanaf de reformatie een schisma heeft voltrokken tussen het protestantisme en het katholicisme waardoor het seculiere denken vrij spel heeft gekregen." Abdolkarim Soroush

Brief bisschoppen aan kabinet: "Leren leven in een multiculturele context en interreligieuze dialoog zijn een noodzaak geworden."

Theocratische eenheidsstaat?
Het seculiere denken zowel op levensbeschouwelijk als op statelijk vlak ligt al sinds langere tijd onder vuur. De verdrukking van het seculiere denken treedt het meest actueel op de voorgrond in de discussie over de scheiding van kerk en staat. Was men er tot voor kort van overtuigd dat de ontzuiling van onze samenleving een point of no return had bereikt, thans blijkt deze voorstelling van zaken al weer hopeloos achterhaald.

Aan deze opmerkelijke en even zo plotselinge kentering liggen een aantal oorzaken ten grondslag. De belangrijkste oorzaak van deze ommezwaai naar een hernieuwde verzuiling van de samenleving hangt echter samen met de aanhoudende immigratie van grote groepen moslims naar ons land en in haar kielzog de steeds verder oprukkende politieke islam, en in directe samenhang hiermee de als onmogelijk gebleken opgave deze groepen en hun geloofscultuur binnen ons overwegend seculiere denkraam te integreren.

Wat dit laatste betreft is het falen van een succesvolle integratie in de eerste plaatst te wijten aan de postmoderne benadering door de politiek ten opzichte van het ideaal ener multiculturele samenleving. Voor dit bonte al te bonte ideaal zijn de laatste dertig jaren stelselmatig de grondprincipes die de basis vormen van onze open seculiere samenleving verschoven.

Wolven in schaapskleren
In dit verband verwijs ik naar een eerder artikel met een aantal opmerkelijke uitspraken die tot nadenken stemmen. Wie zijn oren goed gespitst houdt kan de boodschap die een van de gastsprekers, Abdolkarim Soroush, aan het einde van deze video voor zijn gehoor in petto had van zijn vrome moslimlippen lezen: 'Het secularisme is een fundamenteel dogma'.

Soroush hoefde het nog niet eens hardop te zeggen, maar je kon hem als het ware horen denken: 'Al beschouwt het Westen de islam, gemeten naar Westerse seculiere maatstaven, als een achterlijke religie, het is echter wel een religie van ongedeelde eenheid. En juist die eenheid zal er met name in Europa voor zorgen dat er een islamitische theocratie gaat ontstaan die de gehele erfenis van het seculiere denken om zeep zal helpen'.

(Lees ook stelling 36), waarin Tariq Ramadan het secularisme reduceert tot een koloniale ideologie, (wat ook inderdaad gold voor de Franse kolonies) maar hij vergeet tegelijkertijd te vermelden, dat de strijd voor het secularisme in Frankrijk zelf, feitelijk een strijd tegen de katholieke kerk en haar heerschappij over de staat en samenleving was, en dat deze strijd tal van eeuwen heeft geduurd alvorens de kerk overstag ging en haar macht aan de democratische spelregel ondergeschikt maakte.

De islam als spin in het integratieweb
De overheid die zich in toenemende mate geen raad wist/weet met het gegeven dat de meeste moslimimmigranten - in verband met de hier gehanteerde scheiding van kerk en staat - er totaal tegenovergestelde opvattingen op nahouden, heeft aanvankelijk uit oogpunt de sociale vrede coûte que coûte te willen bewaren, teveel haar ezelsoren naar de cultuurgebonden wensen van nieuwkomers (d.i. hoofdzakelijk moslims) laten hangen.

Vooral bepaalde politieke partijen hebben in hun opportunistische machtshonger naar meer stemmen, de consequenties van deze inschikkelijkheid - door sommigen ook wel gekenschetst als betuttelracisme - jegens de claimcultuur van moslims schromelijk onderschat, en zitten thans met hun handen in de haren.

En nog steeds wordt dit mono-etnische drama en de politieke onmacht t.a.v. moslims te komen tot een gedegen integratiebeleid verbloemd door de dooddoener: "Bij veel mensen van niet-Nederlandse afkomst (nog steeds durft men het woord moslim niet in de mond te nemen) heeft religie een prominentere plek in het leven dan bij de gemiddelde Nederlander." M.a.w. wordt de wens dat ook moslims zich zoveel mogelijk aan de hier in meerderheid geldende (seculiere) spelregels moeten aanpassen, doodleuk uit oogpunt van tolerantie jegens intolerantie omgedraaid.

Het hek van de dam
Eenmaal - het centrale beginsel van een geloofsneutrale staat - uit handen gegeven blijkt nu dat er warempel geen weg meer terug is. Schopenhauer zou het zo hebben kunnen formuleren: 'Tegenover elke eis die wordt ingewilligd staat een nieuwe eis, omdat de eisende mens niet kan ophouden te eisen'. Het gevolg van deze op valse sentimenten van tolerantie en het openstaan voor andere culturen gestoelde toegefelijkheid: een tergende veronachtzaming van de eigen democratische kernwaarden en normen.

Maar dit niet alleen. Want ook de vaak onverdraagzame en met het oog op essentiële vraagstukken onverenigbare islamitische claimcultuur, bepaalt in verband met de vraag welke staatsinrichting het beste hieraan tegemoet komt, in toenemende en evenzo dwingende mate het (politieke) denken. Laat ons daarbij echter niet uit het oog verliezen, dat op de achtergrond van dit alles ook prominente vertegenwoordigers uit kerkelijke kringen een hartig woordje meepraten.

Dat er heel wat capriolen op regeringsniveau moeten worden uitgehaald om ondanks de evidente verstrengeling van kerk en staat toch de schijn van neutraliteit op te houden, toont de oogkleppenpolitiek waarmee de grote partijen (PvdA, CDA en zelfs de liberaal gezinde partijen VVD en D'66) met dit prangende vraagstuk maar al te pragmatisch omspringen. Guusje ter Horst (PvdA): ,,De visie van mijn partij op de scheiding van kerk en staat zijn geen wetmatigheden die in stenen tafelen zijn gebeiteld en die ik u als een Mozes van de Haagse berg kom aanbieden.''

Islam als bindmiddel
"Zolang de staat, of duidelijker gezegd de regering zich ontfermt over een achtergebleven bevolkingsgroep (in dit geval over de meeste moslimimmigranten) en ter wille van hen het vraagstuk overdenkt, of (hun) godsdienst behouden danwel afgewezen moet worden, zal zij zich doorgaans altijd voor het behoud van (hun) godsdienst uitspreken." *Friedrich Nietzsche

Welnu, om toch de indruk te wekken dat er met de wettelijke scheiding der machten in het algemeen, en in het bijzonder met de juridische kaders waarbinnen de scheiding van kerk en staat is ingebed, desondanks niet wordt gemarchandeerd, worden zoals gezegd de meest dimmitude denkexercities ontwikkeld.

Waar deze pro-islamitische "Gesinninungspolitik" - in de volksmond ook wel getypeerd als het 'de boel bij elkaar houden' - toe leidt zien we maar al te duidelijk namelijk, behalve het debacle rondom de Westermoskee alsmede het regelrechte fiasco van het met veel aplomb en gemeentegeld opgezette Marhaba-project, uiteindelijk tot het zogeheten shariasocialisme.

Een treffend voorbeeld hoe grondwettelijke beginselen verzuilen biedt Amsterdam. Als leidsman van de sociaaldemocraten - die daar in theorie over de absolute meerderheid beschikken en niet in de laatste plaats doordat veel moslims massaal op de PvdA hebben gestemd - groeide burgermeester Job Cohen uit tot het symbool van een verraderlijke satraap (sommigen noemen hem eufemistisch een heldhaftig voorvechter van de interreligieuze dialoog) die geheel eigenhandig dit beginsel om zeep mocht helpen.

Over de specifiek Amsterdamse invulling van dit vraagstuk wil ik mij gezien de omvang van de ettelijke beleidsnota's die hiertoe voorliggen slechts tot hoofdlijnen beperken.
Vooral eerst wil ik verwijzen naar een onlangs gepresenteerde ministeriële brochure 'Tweeluik religie en publiek domein; handvatten voor gemeenten'.

Over de specifiek Amsterdamse invulling van dit vraagstuk wil ik mij gezien de omvang van de ettelijke beleidsnota's die hiertoe voorliggen slechts tot hoofdlijnen beperken.
Vooral eerst wil ik verwijzen naar een onlangs gepresenteerde ministeriële brochure 'Tweeluik religie en publiek domein; handvatten voor gemeenten'.

Elk huisje zijn kruisje
Dankzij het feit, dat deze brochure met veel omhaal van woorden en vol ambtelijke newspeak is samengesteld, blijft het in de kern van de zaak buitengewoon vaag. De algehele vaagheid van deze brochure, wordt door een van de meest in het oog springende passages nadrukkelijk onderstreept: "Voor veel concrete vragen zal geen pasklaar antwoord worden geboden. Het zou niet binnen de uitwerking van de scheiding van kerk en staat, alsmede de autonomie van gemeenten, passen, wanneer van rijkswege zou worden geprobeerd daarvoor één strikt format op te leggen."

Ergo: er kan omtrent het vraagstuk scheiding van kerk en staat - met name binnen gemeentelijke en lokale kaders - naar believen op los worden geëxperimenteerd, en die welhaast blanco volmacht is natuurlijk een kolfje naar de hand van Job Cohen en het gestaag groeiende leger van salafisten en eveneens andere (min of meer vrijwillige) slaafse volgers van de islam waardoor hij zich laat influisteren.

Nog afgezien van de vraag of deze carte blanche niet onvermijdelijk een enorme willekeur in de hand werkt,  zoals we onlangs nog zagen t.a.v. overijverige gemeenteambtenaren en het ongevraagd registreren van namen van Turkse en Marokkaanse kinderen voor de desbetreffende consulaten.

In Rotterdam zegt de PvdA-burgermeester zo'n opgedrongen namenlijst te zullen verbranden, terwijl de PvdA-burgemeester van Amsterdam, ondanks het feit dat een meerderheid van de Tweede Kamer hier niet voor is, aangeeft onverkort aan de namenlijst vast te willen blijven houden. Paul Lieben noemt dit interpolitieke gezwabber: Multicultureel wisselbaden met de PvdA.

Welaan, terwijl de brochure 'Tweeluik religie en publiek domein' dus is uitgegeven, omdat uit interviews met een negental gemeenten de conclusie kon worden getrokken, dat de problematiek rondom de scheiding van kerk en staat van lokale bestuurders 'doordenking en zorgvuldigheid vergt', blijkt er curieus genoeg het tegenovergestelde resultaat mee te worden gestimuleerd.

Voorbij aan de Lof der Zotheid
De gemeente Amsterdam onderscheid drie vormen van neutraliteit:
·    In de eerste plaatst is er de exclusieve neutraliteit
·    De tweede vorm is inclusieve neutraliteit
·    Tot slot de compenserende neutraliteit
Voor die laatste vorm van verstrengeling heeft Amsterdam dus gekozen.

Het is nogmaals gezegd, te bewerkelijk om in één artikel hiervan alle ongewenste consequenties te belichten. Degenen die graag 'precies' willen weten hoe met de kernwaarden zoals scheiding van kerk en staat - in de praktijk opgehangen aan de integratiekapstok van grote groepen moslims - de hand wordt gelicht, en hoe als gevolg hiervan het seculiere grondprincipe met een achteloos opportunisme terzijde wordt geschoven, die moeten echt zelf de verschillende bijgevoegde links raadplegen.

Tot slot wil ik wel nog opmerken dat de brochure, 'Tweeluik religie en publiek domein; handvatten voor gemeenten' - naar aard en strekking - nadrukkelijk een blauwdruk blijkt te zijn van een eerder stuk namelijk, de inaugurele rede van Tariq Ramadan aan de Ersmusuniversiteit. Een extreem omstreden moslimgeestelijke die de leerstoel Burgerschap en Identiteit bekleedt, en in plaats van de beoogde integratie van moslims juist nadrukkelijk segregatie nastreeft.

*Friedrich Nietzsche; uit Menselijk al te menselijk - 'Een blik op de staat' [472]

Thomas von der Dunk: 'ich bin Antizionist'

"Israëli's gedragen zich als het nieuwe Herrenvolk" , zo kopt de meest recente column van Thomas vonder Dunk. Volgens Von der Dunk valt "die morele Entartung niet los te zien van het latente racisme onder Israëli's." En vervolgt Von der Dunk in een aaneenschakeling van het meest unverfroren antisemitisme "het voornemen om nooit meer zelf slachtof­fer te worden heeft joden tot Tätervolk gemaakt."

Herr von der Dunk: 'A good job is a death Job'

Voorbij de verzoening
Het is allemaal te krankzinnig voor woorden, roept de grootste krankzinnige zelf, en gaat door met fulmineren tegen alles en iedereen die ook maar bij benadering pro-Israël is. Cultuurhistoricus en tevens onovertroffen propagandacolumnist van de Hamas moet onderweg ergens een ongenadige klap van de molen hebben opgelopen, want anders valt zijn perverse weerzin tegen het Israëlische volk niet te verklaren.

Zonder de geringste gewetenswroeging werpt Thomas von der Dunk zich op als militante Hamas-boodschapper die geheel conform het bijbehorende Handvest de imperatief propagandeert: 'A good job is a death Job', en aldus mag hij zijn nauwelijks nog als latent te typeren Jodenhaat - mede mogelijk gemaakt door de Volkskrant - van de daken blijven schreeuwen.

Volgens de psychopathische inzichten van Von der Dunk lijden Israëliërs aan 'een zieke, welhaast collectieve, geestesgesteldheid'. En dit alles verkondigend met een verachtelijke retoriek die qua inhoud en strekking Herr Joseph Goebbels inmiddels al aardig naar de kroon begint te steken. En zoals gezegd de redactionele eindverantwoordelijken bij de Volkskrant doen nog steeds of ze van niets weten!

Voor de PVV - want van andere partijen valt hier weinig heil te verwachten - de schone taak weggelegd om de minister van Justitie Hirsh Ballin (CDA) minister für Bildung, Kultur und Wissenschaft, Ronald Plasterk (PvdA) en integratieminister Eberhard van der Laan (PvdA) eens stevig aan de tand te voelen.

Immers was het niet laatstgenoemde die namens het kabinet tot wederzijds begrip en verzoening opriep met de gezamenlijke boodschap 'alleen door dialoog aan te gaan en begrip te tonen kunnen we de gevolgen van het Israëlisch-Palestijns conflict in ons land in goede banen leiden'?

Als het kabinet daar nu echt werk van wil maken en het inderdaad zoals Van der Laan verwoordde "Onverdraaglijk beschouwt dat islamitische jongeren bij demonstraties leuzen als 'Hamas Hamas, joden aan het gas' scanderen", dan mogen ze wel eens de beroepsagitator Von der Dunk, of op zijn minst de Volkskrant ter verantwoording roepen.

De Hamas-paladijn Von der Dunk laat in zijn peilloze haat jegens Israëliërs in het algemeen en de staat Israël in het bijzonder werkelijk niets onbenoemd. Zo blaast hij op abominabele wijze nieuw leven in de Protocollen van de wijzen van Sion. Hoe verknipt deze fascistoïde epigoon van het nazie-idioom is, valt nauwelijks nog uit te puzzelen. Hij zal vast wel ergens een jeugdtrauma hebben opgelopen waarvan de gevolgen pas op latere leeftijd naar buiten treden. Dankbaar voer voor psychiaters?

Voor de schone schijn ageert hij tegen het Vaticaan omdat die een revisionist van de Holocaust weer in genade zou hebben aangenomen, en aldus zet deze Goebbeliaanse volkshetzer met voorbedachte rade de meer argeloze (Volkskrant-)lezer buitengemeen subliem op het verkeerde been.

Ontegenzeggelijk is hij echter nadrukkelijk zelf degene die, onder de dekmantel van het zogenaamd kritische antizionisme, alles ontkent. En het valt niet te ontkennen, dat een anti zionist eigenlijk in de grond van zijn hart tevens antisemiet is. Alleen zo bruingelaarsd durft deze zelfverklaarde "Befürworter" voor idealen als 'helderheid van denken, voor de adel en de verhevenheid' zoals opgetekend in het Handvest Hamas het nog net niet te maken.

Maar onderwijl wordt de vervaarlijk rabiate ondertoon door deze latente Jodenhater toch maar mooi gezet. En de Volkskrant weet hoegenaamd nog steeds van niets!

Brandende waanzin
Toen ik het meest recente bewijs van Jodenhaat ontsproten uit de geperverteerde geest van een intifada-achtige oproerkraaier, onder ogen kreeg, was mijn eerste reactie verder geen woorden meer aan vuil maken. Maar de verachting is toch dusdanig groot dat ik de zoveelste uitspatting van anti-Joodse superioriteitswaan bij Herr von der Dunk niet onbeantwoord kon laten.

Hij blijkt namelijk niet alleen pleitbezorger van de verderfelijke Hamas-ideologie, maar hij ontpopt zich ook als vurigste voorvechter van een 2e Holocaust waarmee, als het aan hem en zijn geestverwanten ligt, Joden middels een jihadistische inferno de ultieme Endlösung te wachten staat.

De geestelijk niet meer sporende cultuurhistoricus maakt van de nazi-ideologische rassenwaan een kameleon, en ongeacht hoe grondig de historische feiten rondom de Holocaust ook te boek staan, Von der Dunk kan hem domweg ontkennen door te zeggen dat de kameleon 'in werkelijkheid' een andere kleur heeft.

Zo schrijft hij: "Mijn opmerking dat het Israëlische leger Palestijnse schoolkin­deren afschiet alsof het de Veluwse drukjacht betreft, was mis­schien een beetje over de top - maar inderdaad slechts een beetje." Deze mieterse Übermensch, die vol van eigen dunk durft te reppen van 'de rancuneuze geestelijke onderklasse', dient voor racisme en het aanzetten tot haat voor het gerecht te worden gesleept.

Maar totdat dit heugelijke moment daadwerkelijk aanbreekt, moeten we Von der Dunk en zijn jihadistische agenda van de verschroeide aarde danken. En wel vanwege het feit, dat hij bezig is van zijn antisemitische hart een moordkuil te maken. En laat ons niet vergeten, ook van onze dankbaarheid te getuigen tegenover de Volkskrant, die zich van den domme houdt door blauwogig aan de vermomming van deze antisemitische doodgraver - waarachter in feite een herrezen Volkstribuun schuilgaat - voorbij te kijken. Want,

net als met het nazisme, doen de hondsdolle denkbeelden van Von der Dunk ons rillen van weerzin, en toch draagt de kwintessens hiervan ertoe bij om onze eigen zieleroerselen, wederom aangewakkerd door een diep afgrijzen, voor nog ernstiger ontsporingen te behoeden; zodat het ultieme kwaad - in weerwil van de revisionistische "banal-Blödsinn" van lieden als Thomas von der Dunk - niet ook van ons herdenken bezit kan nemen.

.

.

Wilders: 'achterban laat valse schroom varen'

Weldenkende burgers wisten het al lang: stemmen op een partij die taboes durft te doorbreken, is geen schande integendeel het getuigt van gezonde realiteitszin. Ook de mainstream media ontkomen er niet aan, de veelal ongefundeerde weerzin tegen de partij van Geert Wilders drastisch bij te stellen.

Geert Wilders: "De gevestigde partijen kunnen roffelen op hun kamertafeltjes wat ze willen."

Haagse gedoe
Zij het besmuikt, schoorvoetend en opgezadeld met zelfgecreëerde incriminaties jegens de Wilders-stemmers, gaan de media toch steeds verder overstag voor het onvermijdelijke zelf: je kunt wel de boodschapper vermoorden maar zijn boodschap leeft voort in de hoofden en harten van zijn aanhangers, die in Fortuyn iemand zagen, die voor een blijvende doorbraak in de Haagse politieke had kunnen zorgen.

Nu dus in het AD een bericht waaruit blijkt dat ook hoogopgeleiden steeds openlijker aangeven op de PVV te zullen stemmen. ,,Ook hoogopgeleide Nederlanders zijn kritisch over het migrantenbeleid en hebben angst voor de politieke islam,'' zegt prof. Wouter van der Brug van de Universiteit Amsterdam.

Professor Kees Aarts van de Universiteit Twente denkt dat het vraagstuk van immigratie, integratie en islam, mede als gevolg van de Fortuyn-revolutie, 'uit de reflexmatige taboesfeer van politiek correcte vermijding is geschoten'. Met terugwerkende kracht ziet de principiële Fortuynist zichzelf steeds meer in zijn overtuiging gesterkt, en merkt dat de manier waarop Fortuyn heikele onderwerpen zonder valse schroom durfde te benoemen, nu ook bij hoogopgeleiden blijkt aan te slaan.

Niet langer maken ze van hun hart een dhimmitude moordkuil. En evenmin laten ze zich nog langer ringeloren door de vele kwalijke verwijten als extreem rechts, racist, fascist, islamofoob en xenofoob die men hun lange tijd ten onrechte heeft trachten aan te smeren...

Nu nog de hooggeleerden zelf, de overwegend links georiënteerde politicologen en extreem angstige achterban van de Linkse Kerk en het door deze groepen zo angstvallig in stand gehouden cordon sanitaire rondom het multiculturele drama - in praktijk toegespitst op het verdoezelen van de alsmaar groeiende kloof tussen moslims en niet-moslims - en zelfs de meest hardnekkige politiek correcte nevelen waarin het heikele vraagstuk werd gehuld, zullen ook hun verstand niet langer meer kunnen benevelen.

De kost gaat voor de baat uit
De vuistregel dient te zijn: geen nieuwe islamieten meer. De grenzen naar het Oosten gesloten houden. En als moslims die hier nu eenmaal leven slim zijn, nemen ze het toezicht hierop nadrukkelijk ook zelf ter hand. Beschouwen ze het als hun belangrijkste opdracht, dusdanig met het Nederlanderschap vertrouwd te raken, dat daardoor vanzelf een meer op Nederland georiënteerde cultuurbeleving en gezindheid ontstaat.

Dus dat ze meer dan nu gebeurt de Nederlandse taal leren spreken, en zich gekoppeld daaraan gebruiken en gewoonten toe-eigenen; teneinde van Nederland een land te maken waar ook zij hun hart aan hebben verpand. Want

dat dient de volgorde te zijn: het inlijven van uiterlijke kenmerken en deze vervolgens te verinnerlijken als ook hún ziel en zaligheid, die bij dit land thuishoren; gelijk de Hollandse dominee en de koopman die hun ooit daarin zijn voorgegaan. Dit proces van inburgeren mag niet alsmaar doorkruist worden door de aanhoudende islamitische influx: hoofdzakelijke verschillende groepen islamieten dus, die met behoud van eigen cultuur stijf voor ogen, hun eigen landen ontvluchten om vervolgens hier hun (economisch) heil te zoeken.

En onze eigen politici (ongeacht van welke ideologische denominatie) moeten zich niet langer op het politiek correcte procrustesbed van het rekken omwille het van rekken neervlijen. Ze mogen niet langer ongestraft dit heikele vraagstuk en de te volgen procedures van toelating en inburgering als een (te) immens vraagstuk - totdat het ten langen leste vanzelf niet meer beheersbaar wordt - voor zich uit blijven schuiven.

Beter ten halve gekeerd
We zijn hier op een punt aanbeland waar de groepen moslims die hebben besloten hier te willen blijven wonen, ook van hun kant iets zullen moeten doen, namelijk paal en perk stellen aan de onhoudbare en meer nog onhebbelijke claimcultuur de 'de sharia' tot maatstaf aller dingen te nemen waar ze – de open samenleving ondanks – stoïcijns aan vast willen houden en waarnaar ze maar  willen blijven leven.

Dit is mijns inziens de onontkoombare weg die we gezamenlijk dienen te bewandelen. Willen we althans het drama van de rampzalige multiculturele samenleving en het echec van immigratie en integratie van steeds maar weer nieuwe, vaak wezensvreemde culturen überhaupt nog tot een aanvaardbaar vorm van algemene gemeenschapszin om kunnen vormen.

En dat we ons er rekenschap van geven!: deze aanpak is niet een zoveelste vrijblijvende experiment, of het op 'hoop van zegen' maar wat willen grasduinen om uiteindelijk vanuit oogpunt van de 'sociale vrede' de boel gewoon te laten zoals die is (de cohenisering), en er vervolgens voor de vorm maar een veelkleurige strik van onderlinge verdraagzaamheid en wederzijds respect omheen te binden, want voor zulke salafistische Spielerei – althans als we de boel niet nog meer willen laten escaleren - is doodgewoon geen tijd meer. 

Hans Jansen: 'Mene, mene, tekel ufarsin'

Gisteren in Pauw en Witteman een buitengewoon leerzaam maar tevens alarmerend betoog door de gezaghebbende islamkenner Hans Jansen over de donkere bladzijden binnen de islam, en de dreigende voorafschaduwing hiervan, indien het Westen als zodanig, politici en morele huichelaars in het bijzonder zich hier niet bijtijds en diepgaand rekenschap van zullen geven.

Schalen hebben en schone schijn en schrandere blindheid

De hellehond
Er staat geschreven: geteld, geteld, gewogen en verdeeld - geteld wil zeggen: God heeft de dagen van uw koningschap geteld en daar een eind aan gemaakt; - gewogen wil zeggen: u bent op de weegschaal gewogen en u bleek niet tegen het gewicht bestand te zijn; - verdeeld wil zeggen: uw rijk wordt verdeeld, het wordt genomen door de Meden en Perzen.

De oude vrouw Europa heeft in een aanhoudende roes van zelfislamisering de prins der duisternis, belichaamd in de persoon van profeet Mohammed, wakker gekust. Zij laat, door schrandere blindheid geslagen en tevens door een godvergeten vlaag van cultuurrelativisme bevangen, haar baken van licht door een ravenzwarte duisternis overschaduwen. De verstrekkende gevolgen van haar judaskus zijn nauwelijks nog te overzien. Want,

Zij heeft de hellehond wakker gemaakt en haar poorten wagenwijd opengezet voor een tot de tanden toe bewapende roversbende die uitsluitend belust is op politieke macht en religieuze alleenheerschappij.

Een roedel bloeddorstige wolven die uit naam van maan- en oppergod Allah, zijn duizendjarig rijk van duisternis wil grondvesten. Alles wat door vrouwe Europa aan pracht en praal, aan inzicht, democratische grondbeginselen, gelijke rechten en vrijheid in de loop der eeuwen met bloed, zweet en tranen is bevochten, dreigt thans te worden verdonkeremaand.

We zien hoe de islamitische maanbroeders in grote getale over haar continent uitzwermen. Deze zwerm vormt een welhaast apocalyptische plaag die aan een ultieme opmars is begonnen, om alles wat op zijn pad van vraat- en roofzucht voor de voeten komt zonder aanzien des persoons te vertrappen.

Weest niet de blaffende hond, terwijl de karavaan verder trekt...
En overal waar vrouwe Europa in haar daad van onbezonnen naastenliefde deze plaag over haarzelf afroept, zien we hoe haar 'geestelijke' superioriteit tanende is. Hoe zij uitsluitend al vanwege de doorslaggevende macht van het getal het onderspit dreigt te delven. Nooit zal het meer zijn zoals het ooit was.

Wat ooit begon als een cultuur van vredelievendheid jegens de ander, dreigt nu steeds meer uit te monden in een schier onafwendbare rampspoed van culturele en geestelijke zelfvernietiging. Hetzij, zoals ook in het boek de 'Eindstrijd' wordt aangegeven, vrouwe Europa haar dwaling bijtijds zal inzien en tot inkeer komt.

Of zoals in het voorwoord hiervan letterlijk staat geschreven: 'Het vrije Westen hoeft niet bang te zijn voor de islam, of voor welke ideologie ook, maar wel voor de eigen politici'. Oftewel wanneer dezelfde politici, nu het hiertoe nog steeds niet te laat is, voor zichzelf de waarschuwing zoals beschreven in het boek Daniël 5 ter harte zullen nemen: Mene, mene, tekel ufarsin

Ijdel theologische dispuut
De kardinale vraag is echter, of deze politici zichzelf middels soms hoogdravende theologische disputen überhaupt (nog) laten overtuigen van de gevaarlijke ideologische ambities als diepste wezenskenmerk van de politieke islam? Want,

begeven we ons eenmaal op het pad van theologische duiding, met ons hart vol goede bedoelingen slechts licht in de duisternis te willen scheppen, zal weldra blijken dat elke waarschuwing voor de donkere al te donkere kanten binnen de islam aan verstokte dovemansoren is gericht.

Onze talrijke pogingen om langs die weg - de interreligieuze dialoog - tot een beter wederzijds inzicht te komen over de ware aard van onze intenties, zullen dan onherroepelijk verzanden in semantische twistgesprekken.

Het gevolg van zulke gesprekken zal er namelijk alleen nog maar verder toe leiden, dat degenen die zich van de meest parate theologische muggenzifterij bedienen, hun al te fijnmazige zeef van kennis doelbewust zullen aanwenden om de schone schijn gepaard aan algemene begripsverwarring, die nu al over de islam bestaat, slechts verder toe te laten nemen.

Een proces van het heilige liegen en vroom zelfbedrog dat alleen nog maar verder op gang zal worden gebracht, en zoals door mij al vaker omschreven uiteindelijk en even zozeer onvermijdelijk zal uitmonden in 'The Art of Taqiyya'. En zelfs onmacht tot liegen is nog lang geen liefde tot waarheid...

Ontwaakt
Nee, nee en nogmaals nee. Deze politici moeten beseffen en wel heel rap, dat het Avondland steeds meer voor de onverbiddelijke keuze wordt gesteld: zichzelf als slaaf te onderwerpen, zichzelf de status van dhimmi aan te laten meten, zichzelf tot de mohammedaanse legerschaar te bekeren, of anders zichzelf te elimineren.

Kort samengevat luidt dit van hogerhand opgelegde dictaat dat noch vanuit de context, noch vanuit het hart, noch vanuit de ratio enige tegenspraak duldt: aslim taslam. Hetgeen niets anders betekent dan, 'als je je overgeeft, word je niet gedood', ook te vertalen als 'indien je moslim wordt, blijf je in leven'. En soms verstoor je de ander het meest uit zijn vreedzame dromen, door hem te gebieden: slaap gerust verder!

Vrouwe Europa heeft zich laten verleiden tot een van de meest funeste denkwijzen die maar denkbaar is: het christelijke wensdenken. Dat wil zeggen, de goedgelovige gedachte bij de mens van goede wil, dat zodra en onder welke omstandigheden dan ook hij iemand anders openhartig en met liefde tegemoet zal treden, de ander vanzelfsprekend hetzelfde zal (willen) doen. Het is wel gemerkt de parabel van Jezus, waarin deze gebiedt de andere wang toe te keren, maar dan tot in het absurde gepraktiseerd.

Iedere profeet verkondigt zijn hazar
In het voorwoord van het boek 'Eindstrijd', samengesteld door Hans Jansen en Bert Snel, wordt het gevaar waar vrouwe Europa in toenemende mate mee wordt geconfronteerd doeltreffend beschreven: 'Sommige passages in de koran lijken eerder afkomstig uit het reglement voor de krijgskunst van een opmarcherend leger dan uit een heilig boek. De koran is het boek van een typische soldatenreligie die gaat over het vernietigen van vijanden, de verdeling van de buit en de beloning van strijders'.

Er staat nog een andere opmerkelijke passage in het voorwoord. Zij verwijst naar een studie waarmee de Londense hoogleraar Efraim Karsh, de islam vanuit 'politiek-militaire invalshoek' analyseert. Karsh komt tot de conclusie dat het niet gaat om een botsing van beschavingen, of om een strijd tussen christen en islam, maar ' van een imperiale mogendheid naar politieke heerschappij'.

Met deze meest recente inzichten tot onze beschikking, kan er niet vaak en vooral ook hard genoeg op worden gehamerd hoe in mijn optiek de islam en zijn heilige oorlog, d.w.z. strijd van de haat, oftewel jihad, aan het brein van profeet Mohammed moet zijn ontsproten.

Oorlogsapologie van profeet Mohammed
Inch' Allah!: "Ik belegerde, plunderde en onderwierp. Mijn leer van de Heilige Oorlog brengt de zegenrijke gedachte, waarbij uiteindelijk elk ander ras het onderspit zal moeten delven.

Het is de ontzagwekkende gedachte aan het wereldwijde islamitische Rijk: degenen die zich haar niet onderwerpen, zijn gedoemd, allen die haar in vrome vastberadenheid aanvaarden, zullen uiteindelijk tot de totale wereldheerschappij zijn uitverkoren. Ik verkondig u de leer van de Gewapende Jihad, die uit erbarmen aan elke niet-moslim het recht voorbehoudt zichzelf te islamiseren of anders, te elimineren, oftewel aslim taslam.

Een goddelijke act van opperste genade en voorzienigheid mij rechtstreeks gezonden uit de boezem van Allah: als een zegepraal die gepaard zal gaan met een tot dusver ongehoord wapengekletter. Opgeluisterd en rondgebazuind met een daverend trompetgeschal waarmee de Westerse beschavingsorde en elke andere staat van duisternis met een krachtige klaroenstoot van de wereld zal worden weggevaagd."

 

De Telegraaf: het suffertje van 'Wakker Nederland'...

Ik hoorde vanochtend op de radio dat een door mevrouw Verdonk ingediende motie van wantrouwen tegen het hele kabinet, het niet heeft gehaald, d.w.z. er was slechts een stem voor.

Geert Wilders: “Deze plannen zijn een aanfluiting. Het kabinet pakt de burger iedere keer opnieuw. Het wordt tijd voor nieuwe verkiezingen”.

Wie kruipt wie in de kont
De mediageile ratelslang van GroenLinks, waarvan de giftand in feite al lang en breed is uitgespoten, Femke Halsema, greep haar kans en spoog iets in de interruptiemicrofoon: "Ik begrijp wel dat Verdonk het gat (?!) van Wilders wil opvullen, maar ik maak toch ernstig bezwaar tegen de inflatie van de motie van wantrouwen." Dit kruiperige vertoon van oppositioneel gekronkel veracht tot in het diepste wezen, en beschouw ik als typisch voorbeeld van de slang - in de zin van gemene vrouw - die zichzelf in haar eigen staart bijt.

Ik denk terug aan het vorige kabinet Balkenende, toen de partij van schrijnende grienijzers in de persoon van Marijke Vos ettelijke moties van wantrouwen (zo uit mijn hoofd drie in getal), ook en met name tegen toen nog minister Verdonk indiende. Hoezo inflatoire werking van het instrument 'motie van wantrouwen' Femke toedeloe?

Afgezien van de vraag of de motie van wantrouwen door mevrouw Verdonk niet al te opportuun was, mag zij kennelijk alleen maar op bijval rekenen wanneer vooral de linkse partijen zich van dit 'machteloze wapen' bedienen. Toch had zij inhoudelijk wel degelijk een punt, en moet ze gedacht hebben - gezien de klaarblijkelijke onmacht van de oppositie - dat alleen al met zo'n motie schermen  meer zoden aan de dijk zet dan al die nietszeggende praatjes voor de eigen partijpolitieke parochie.

Minstens even illustratief voor het bedroevende niveau van oppositie blijkt 's anderendaags de berichtgeving over het crisisdebat in de gelijkgeschakelde media. Kennelijk reikt bij de meeste journalisten het parlementaire geheugen niet verder dan 'de laatste jaren'. De Telegraaf het suffertje van 'Wakker Nederland' somt respectievelijk drie moties van wantrouwen op (door Verdonk, door de PVV en door de SP), en draagt zijn steentje ertoe bij dat de rode draad van het collectieve politieke geheugen steeds verder begint te rafelen of zelfs volledig in de vergetelheid raakt.

PVV stelt een daad
Binnen de linkse kiemlaag van zogenaamd 'vijandige' oppositie zoals zij met SP, GroenLinks, D'66 en de VVD in grote lijnen tot wasdom komt en van waaruit ook de main stream media ontkiemt, heeft het kabinet helemaal geen vrienden meer nodig. Want,

wat heeft dit kabinet nou eigenlijk - aan oppositie - nog te duchten? Driewerf niets dus! De bewindslieden in 'vak K' kunnen gewoon gezapig achteroverleunen, en wie wat beter acht slaat op de overige volksvertegenwoordigers, ziet dat die pose van lamlendigheid  door de meeste van hen wordt geïmiteerd. Het kabinet zwelgt in de arrogantie van de macht, temeer omdat het weet, ongeacht welke motie het tegen zich krijgt, dat deze geen meerderheid zal behalen zolang de coalitiepartijen de eigen rijen maar met de juiste kadaverdiscipline gesloten weten te houden.

Of die hoogmoed het kabinet nog duur kwam te staan was eigenlijk geen vraag. Want het kabinet wist natuurlijk al vooraf dat er - du moment de drie fractiewoordvoerders van de huidige coalitiepartijen bij het crisisberaad mochten aanschuiven - van oppositionele weerstand geen sprake meer kon zijn. Dit is nu achterkamertjespolitiek pur sang en verklaart - zoals meerdere partijen terecht stellen - het principe dat aan het duale stelsel ten grondslag ligt domweg voor nietig!

Gezien die partijpolitieke koehandel, getuigt het juist van principiële dapperheid waarmee de PVV gisteren al dan niet met voorbedachte rade de coulissen opzocht door demonstratief de Tweede Kamer te verlaten! Ook is het geen vraag meer wie hier nu feitelijk blaam treft, in de wetenschap dat alle maatregelen t.a.v. van het crisisplan door dit kabinet al op voorhand tot in de kleinste details blijken te zijn bekokstoofd?

Fungerend als dienstdoend decorum
Voor wat betreft het oppositionele pandemonium dat gisteren t.a.v. het hermetisch dichtgetimmerde regeerakkoord ten gehore werd gegeven: het bleek een grote schijnvertoning, een beschamend hoor- en schouwspel met Pechthold, Kant, Halsema en Hamer als hoofdrolspelers in een tweederangs act waarbij een onvervalst staaltje volksverlakkerij ten beste werd gegeven.

Moest ik er een recensie aan wijden, zou die niet anders kunnen luiden dan: 'Volkstheater van de lach', opgevoerd door toneelspelers die zowel voor de bühne als achter de interruptiemicrofoon, met buitengewoon platvloers komediespel mooie sier dachten te kunnen maken. Maar in feite was het gelijk een columbarium waarbinnen een kakofonie van meningen en standpunten door elkaar heen vlogen in een onnavolgbare schertsvertoning elkaar hoegenaamd onder de duiven te schieten.

En dan getuigt het van een grote minachting jegens de burger, als we zien hoe kabinet en Tweede Kamer tot in de kleine uurtjes bezig zijn over puntjes en komma's te bakkeleien. Als de staatshuishouding ergens door wordt geschaad, als het cynisme tegenover het Haagse gedoe ergens door wordt gevoed, dan wel door deze parlementaire improductiviteit, die de belastingbetaler ook nog eens bakken vol met geld kost.

Comédie Hollandaise
'Kleren maken de vrouw, maar de draagster bepaalt de klederdracht' en voor het overige bleek het "pauschal Geplauder" over de kleren van de keizer waarmee de oppositie zich hoofdzakelijk ledig hield, in deze trend tegenwoordig nauwlettend op de voet gevolgd door bijna de voltallige media.

Mariëtte Hamer die Femke complimenteerde met haar bijzonder gevoel voor modieuze vrouwelijke klederdracht, en Femke die dit compliment ook weer meteen aan mevrouw Hamer retourneerde. Lachen geblazen, maar niet heus! Onverteerbaar voor de serieuze burger te zien met welk een gekakel deze kippen zonder kop, zich zelf nog durven beschouwen als volksvertegenwoordigers.

En wie kan het tegen die achtergrond een machtige pressiegroep - in dit geval de FNV - kwalijk nemen dat zij voluit voor de maximale beïnvloeding van regeringsbeleid gaat, als de oppositie het bijna collectief laat afweten en enkel nog maar oog heeft voor de eigen partijpolitieke stokpaardjes en (deel-)belangen?

De regie kwijt
Bos heeft zich laten inpalmen door het grootkapitaal, en 'Balk' loenst met het oog op zijn verdere carrière wel heel erg opzichtig naar een supranationale status. Ergo: twee botsende ego's die, in hun hemelbestormende ambities niet voor elkaar onder te willen doen,  'de wil van het volk' compleet uit het oog zijn verloren.

In hun knuistjes nog slechts de contouren van een hamer lamgeslagen op het dichtgetimmerde crisisakkoord, alsmede op het staalharde aambeeld van kortzichtig electoraal eigenbelang en partijpolitieke profileringsdrang. Voor Agnes Jongerius is dit droomscenario natuurlijk een kolf naar haar hand om door deze regenteske augiasstal van slappe daadkracht en drabbig gemodder - het prototype van polderen met geen andere intentie de huidige regeringscoalitie zo of zo om in het zadel te houden - eens stevig de bezem te halen.

Voor Jongerius staat een toekomst als nieuwe hamer van de PvdA-fractie al in de sterren geschreven. Immers zo lijkt het althans: zij weet wel een vuist te maken en indien nodig daarmee ook krachtig op de onderhandelingstafel te slaan. Want wie zijn nu precies de partijen die in een gezamenlijk jubelstemming uitbarstten als gevolg van een succesvolle protestmanifestatie op het Museumplein? En wie plukt daar nu nog met een riante positie- en salarisverbetering de vruchten van?

Wouter Bos en zijn 'duivelse listen'...

Sietse Fritsma (PVV) vindt het waanzin dat de belastingbetaler moet opdraaien voor kosten die het gevolg zijn van het feit dat migranten het vertikken om Nederlands te leren. Volgens Eberhard van der Laan (PvdA) ligt het allemaal net iets minder 'zwart-wit'.

Wouter Bos: Uw woorden en daden zijn gewogen en 'logen en ijdel' bevonden...

Duivelse listen
In antwoord op de vragen van Fritsma, laat de PvdA-integratieminister Eberhard van der Laan weten, dat vooral in de gezondheidszorg tolken worden ingezet ten behoeve van vreemdelingen die geen Nederlands spreken: "Gebrekkige communicatie mag geen invloed hebben op de kwaliteit van de diagnose, de therapie of het medicijngebruik." Volgens Van der Laan is communiceren in het Nederlands de norm en moeten mensen zonder tolk kunnen en willen, maar, "soms is het niet goed mogelijk om in het Nederlands te communiceren, hoewel dat wel essentieel is. Dan wordt een tolk ingezet."

Wat ooit als opperste daad van menswaardigheid - de motie van Wouter Bos voor een algemeen pardon - op diens politieke conto werd bijgeschreven, staat inmiddels in geen enkele verhouding meer tot hetgeen hiervoor middels extra heffing bij de belastingbetaler in rekening wordt gebracht. Wat de kosten betreft die aan generaal pardon verbonden zijn, komt Wouter Bos steeds meer in het krijt te staan. We houden nu al ons hart vast welke gigantische misrekeningen in de toekomst nog verder allemaal op ons af zullen komen.

Op duivels listige wijze rekende Wouter Bos ons voor, dat het bedrag gemoeid met het algemeen pardon, 'slechts 50 miljoen euro zou bedragen'. Hij motiveerde die berekening uit de losse pols als volgt: "Het pardon kan ook veel opleveren omdat veel asielzoekers nu de kans krijgen zich productief te maken."

We weten ondertussen dat deze al te "rooskleurige" voorstelling van zaken door harde feiten en dieprode cijfers is achterhaald, en dat waar de Boswachter kapt niet zomaar wat spaanders vallen.

Onlangs nog, weigerde Jet Bussemaker (PvdA), ondanks een motie van enkele partijen in de Tweede Kamer, volledige openheid van zaken te geven omtrent de enorme stijging in de uitgaven van de AWBZ-gelden. Bussemaker weet zich nu al weer ruim twee jaar voor kritiek op haar deels oneigenlijke uitgaven geruggensteund, omdat een meerderheid van Kamerleden, kritische vragen over AWBZ-bestedingen nog steeds ten onterechte opvat 'als oneerbare aanval op de kwetsbaren'. Het begrip de meest kwetsbare groepen is, zoals bekend, voor de PvdA de sleutel naar de harten van het meer hulpbehoevende electoraat.

Om zicht te krijgen op de duivelse listen van boekhoudkundig rekenwonder Wouter Bos, verwijs ik naar mijn artikel 'De sociaal-christelijke leugenfabriek'. Destijds nog in de oppositie, sprak Wouter Bos niet mis te verstane taal: "Waarom geldt het recht op AWBZ voor alle ingezetenen, dus ook meteen voor alle immigranten? Moeten we de basis niet gewoon veranderen? Moet die niet strenger en selectiever worden gedefinieerd?

Geamputeerd vertrouwen
Een burger met een modaal inkomen draagt via premies jaarlijks 4.000 euro bij aan de AWBZ, dit is omgerekend ruim 300 euro per maand. Nochtans wordt een meerderheid van de Tweede Kamer al iebelig, wanneer minder suffende Kamerleden, zoals Fleur Agema (PVV), over de AWBZ kritische vragen stellen.

De meeste Kamerleden houden zich liever muisstil of slaan de plank soms volledig mis. Zo ook Agnes kant (SP): "Aan onderzoek over het toenemende beroep van (gedragsgestoorde) jongeren op de geestelijke gezondheidszorg, zie ik niet zo veel. Ik weet wel hoe het zit."

En hoe zit het dan? En wie zijn die controlerende volksvertegenwoordigers die zich in een beschamend stilzwijgen hullen. En welke partijen prikken wel door het schier ondoorgrondelijk rookgordijn van halve waarheden en hele leugens heen? Als die rook eenmaal om ons hoofd is verdwenen: en we helder zicht krijgen op de wanpraktijken zoals die stelselmatig omtrent de kosten van de AWBZ-regelingen en het generaal pardon plaats hebben, misschien dat dan ook bij het merendeel van stilzwijgend instemmende Kamerleden de schellen van de ogen vallen! Maar voorlopig mogen we geen enkele doorbraak verwachten bij de huidige regeringspartijen?

Agnes Wolbert (PvdA-fractie): "Ik vond en vind nog steeds dat ik heel goed geïnformeerd ben over de besteding van AWBZ-geld. En ik kan vragen om extra informatie en dan krijg ik die." Ja dank je de koekoek! Zij zal de laatste zijn die de duivelse listen van haar eigen partij onthult.

Of Esmé Wiegman (CU-fractie), die desgevraagd laat weten: "Met de verstrekte informatie door Jet Bussemaker goed uit de voeten te kunnen."
Of Jan de Vries (CDA-fractie): "Tot op heden heb ik geen behoefte aan extra informatie. Ik krijg verslagen van het Centrum Indicatiestelling Zorg, de Nederlandse Zorgautoriteit en zorgverzekeraars, en daarmee acht ik mij voldoende geïnformeerd."

Voor een antwoord waar die stijgingen van de AWBZ-gelden mogelijk wel verband mee houden, verwijs ik derhalve naar het artikel, 'Jet Bussemaker: Sterk staaltje autistisch gedrag'. Hierin tracht ik meer duidelijkheid te scheppen t.a.v de vragen die de AWBZ-uitgaven oproepen: behalve dat ik in deze wel een directe link zie tussen het generaal pardon van '27.000 geestelijke zorgbehoevende ex-asielzoekers', wijs ik nog op tal van andere (onderliggende) oorzaken op grond waarvan de AWBZ-gelden de pan uitrijzen.

Tot 't merg uitgezogen
Hoe nu de belastingbetaler een gigantische poot uit te draaien zonder zelf door het sterk en sociaal zorgmandje te vallen? Wouter Bos weet het antwoord, maar houdt de kaken stijf op elkaar. Aan ons de taak klare lucht te scheppen in de bedwelmende dampen rondom de AWBZ en het generaal pardon, temeer daar een groot deel van de journalistiek het allemaal wel lijkt te geloven.

En vanwege de journalistieke onverschilligheid t.a.v. beide dossiers, ziet Wouter Bos - hierbij geholpen door zijn christelijke rentmeester Jan kees de Jager (CDA) - zijn kans schoon om de 'witte' belastingbetaler domweg het vel over de oren te trekken, door met cijferkundig gegoochel het kostenplaatje dat aan 'zijn' generaal pardon hangt, met duivelse listen, uit de driedubbele cijfers te houden.

Hiervoor moet hij bij collega bewindslieden met het oog op hun respectievelijke bestedingsruimte onderhands wel de nodige mist creëren. En dit leidt tot de huidige onevenredige verhoudingen t.a.v. (oneigenlijke) uitgaven waarover Wouter Bos (toen hij en zijn partij nog oppositie voerde) in een interview met Elsevier krasse woorden sprak: "Minder rechten voor immigranten."

Wouter Bos: uw woorden en daden zijn gewogen en 'logen en ijdel' bevonden...

Welke uitspraken waren het zoal: hij wilde 'nieuwe migranten minder snel toegang geven tot de sociale zekerheid dan Nederlanders'. Hij zei geschrokken te zijn, hoe het (vorige) kabinet wat betreft dit onderwerp niet verder kwam dan te zeggen, 'dat er bij de ziektekostenregeling niets kon, omdat je daar als ingezetene nou eenmaal recht op hebt'.

En verderop in betreffend interview: "Het idee om migranten pas na verloop van tijd dezelfde rechten te geven, tot nu toe niet is uitgevoerd, is aan de 'justitiemaffia' te wijten. Ministers constateren altijd maar weer dat als ze iets willen veranderen, het niet mag van justitie, omdat er een wet of een verdrag in de weg zit."

'Slaapt zacht en tekent in voor uw kist'
We zien dus hoe Jet Bussemaker haar eigen vice-premier rugdekking geeft door wat meer "pyjamadagen" in te stellen; door ouderen zonder de meest basale verpleging gewoon wat langer aan hun lot over te laten. Geld stinkt niet: neem maar eens een kijkje in een van de vele verpleeghuizen waar de stank van urine je tegemoet komt zodra je de eerste stap over de drempel zet.

Ongetwijfeld zal het in veel gemeenten niet anders zijn, maar ik kan slechts uit ervaring over de onmenselijke omstandigheden in veel Amsterdamse verpleeghuizen spreken: het Dr. Sarphatihuis omdat de stank er niet te harden is, ook wel de 'Roetetoeter' genoemd; verpleeghuis Vreugdehof van hetzelfde laken een pak en daarom ook wel 'Tranendal' genoemd; verpleeghuis Slotervaart waar mensen in een stoel worden geplaatst en de rest van de dag verweesd, in hun pampers vol ontlasting, voor zich uit mogen staren, en hun pijn vanwege de chronische doorligplekken in uitgemergelde stilte mogen verbijten.

De vuilnisophaaldienst voor fecaliën die Dr. Sarphati nog heeft ingesteld, zou hij zich toch heel anders hebben voorgesteld: hij zou zichzelf in zijn graf omdraaien als hij weet had hoe zijn verheven idealen - waar men eertijds nog in kon geloven - tegenwoordig bij het grofvuil zijn gezet!

Heus als de beerput eens open zou gaan over de mensonterende praktijken, dan zou de stank niet meer te harden zijn. Maar namens haar baas en christenmens Ab Klink (CDA), kan Jet Bussemaker gewoon onverstoorbaar doorgaan met het hanteren van de messcherpe kaasschaaf jegens juist die groepen (autochtone) mensen die het minst weerbaar zijn en over het meest machteloze orgaan van belangenbehartigers beschikken.

Syndicaat van Lobbyisten
Wil je wel iets voor elkaar krijgen, moet je toch echt een beroep doen op de maffiapraktijken binnen organisaties van de GGZ en Centra voor Indicatiestelling, waarbij 'gedragsgestoorde jongeren' massaal een Wajong-uitkering toegestopt krijgen. Waarvan de zorgverleners hun allochtone patiënten nareizen om die groep ook in land van herkomst op de juiste wijze te kunnen pamperen.

Het is zoals het bericht over moskeeën die zogenaamd de samenleving geld opleveren: miljoenen die naar het moslimse smaldeel worden geloodst, maar waarvan slechts de fractie die hieruit voor het algemeen nut ten bate wordt gemaakt, door de newspeak-media op oogverblindende wijze aan ons wordt voorgerekend. De andere kant van de medaille blijft tot dusver structureel onderbelicht. Maar ja sinds de dag, dat dit kabinet besloot dat zelfs een leugentje die asielzoekers over hun persoonsgegevens hadden opgehangen geen beletsel meer hoefde te vormen om alsnog op clementie te mogen reken blijkt het voorliegen meer regel dan uitzondering.

En dit alles om de miljoenen aan subsidies, die de huidige regering overwegend t.b.v. het moslimmanische doelgroepenbeleid over de balk smijt op duivels listige wijze (af-)gedekt te krijgen. We denken aan de taferelen in de Amsterdamse Diamantbuurt en andere moslimse/Antilliaanse gangs: 'gedragsgestoorde jongeren' met zogezegd ADHD die op kosten van de AWBZ met de taxi naar de bios of voetbaltraining kunnen; die, vermeende educatieve, snoepreisjes aangeboden krijgen naar Marokko etc. etc. En dit alles om het "Marokkanenprobleem" aan de buitenwacht met veel multisoft welzijnsjargon, zogenaamd als incidenten, of als kinderziekten van voorbijgaande aard af te kunnen doen.

De potverteerder leeft inhalig voort
Tot slot: Nog voordat de verkiezingen plaats vonden - die tot de huidige godvergeten regeringscoalitie heeft geleid - voorzag ik reeds dat Wouter Bos Minister van Financiën zou worden. (Zie in dit verband het artikel: 'Een banaan uit eigen boom'.)

Nu kunnen we zelf doorrekenen, mede met dank aan Hélène Bleyers, hoeveel het PvdA-stokpaardje van het generale pardon de belastingbetaler werkelijk kost, en hoezeer de cijfers die de purperblauwe firma list&bedrog ons voorrekenen hiervan afwijken.

Nu we ook merken, hoe onze solidariteit tegenover de nieuw groep medelanders systematisch wordt overvraagd, zouden we dan eigenlijk niet principieel moeten overwegen - ondanks het doekje voor het bloeden dat dit kabinet ons denkt aan te kunnen bieden - of het nog wel met ons geweten is te verenigen, de alsmaar stijgende premies en belastingen zonder slag of stoot voor onze rekening te nemen? (Ongeacht de ongetwijfeld talloze rechterlijke uitspraken, dwangbevelen die we aan onze broek zouden krijgen; iets wat binnen de asiel-advocatuur als 'sterk en sociaal verzet' wordt gerechtvaardigd.)

Eens zien of Wouter Bos dan ook een generaal pardon uit de hoge tovenaarshoed zal weten te goochelen, of zoals Albayrak (PvdA) t.b.v. de weigerburgermeesters doet, bereid is over zijn hart te strijken. Met als motivering het anders onbeheersbaar oplopende schatkisttekort - wat hij destijds als argument voor het almaar stijgende aantal asielzoekers aanvoerde - "beheersbaar te houden!"...

       

               

PvdA: 'wind of change'

Frans Timmermans (PvdA): "In de partij van de arbeid die nog steeds terecht de ambitie heeft om een brede volkspartij te zijn, komen alle smaken voor die ook in de Nederlandse samenleving voorkomen. Kijk, wij zijn niet een partij zoals de partij van de heer Wilders, die iedereen dicteert wat ze moeten vinden en anders kunnen ze oprotten. Bij ons is discussie. Maar helaas als je tegenwoordig maar een grote mond opzet en iedereen die voor behoedzaamheid pleit voor lafaard uitmaakt dan scoor je. Ach, weet u mevrouw Polak dat is in een pluriforme samenleving funest."

Frans Timmermans: "Het is logisch dat iedere nationale politicus eerst denkt aan het eigen volk."

We mogen gerust zeggen dat het streven de moslimmanische modderschuit, d.i. de PvdA, uit het slop te trekken en de lofzang op zowel zijn vermeende nieuwe koers als ook op zijn alom bewierookt boegbeeld na een korte tijdsspanne van land in zicht, alsnog jammerlijk schipbreuk heeft geleden.

Je moet toch echt een sociaaldemocraat in hart en nieren zijn - eentje zeg maar die vanaf de geboorte vastgekoekt zit aan de ressentimenten van zijn bloedrode moederkoek - om zo stekeblind de loftrompet af te steken over een allegaartje van banale baantjesjagers en onbeschaamde opportunisten zoals die door de PvdA gevormd wordt.

Niet dat de meeste andere partijen zich hiervan onderscheiden, maar die worden in elke geval nog enigszins geremd door wat men in de volksmond ook wel 'valse' schaamte noemt. Maar niet de sociaaldemocraat 'nieuwe stijl' die stevent aan alle schaamte voorbij: de ene dag waait hij op hoop van zegen met een salafistische sirocco mee, om 's anderendaags als het hem zo uitkomt al weer even zo makkelijk zeil te maken voor een passaatwind die dan toevallig de kop opsteekt.

Dan zijn er nog de sociaaldemocraten die zichzelf eufemistisch liefdevol lid van de PvdA noemen: daarmee eigenlijk verhullend dat ze zich binnen die partij geen raad weten met hun ontheemde, quasi vrijzinnige pariastatus. Liefdevolle leden die gewoonweg niet principieel genoeg zijn - zeg maar domweg de wilskracht ontberen - om de navelstreng die deze buitengewone categorie sociaaldemocraten nog met de moederpartij verbindt eigenhandig door te knippen.

En onderwijl dat vervloekte getoeter in media, op tv en radio, en in tal van columns tegenover een ieder die het maar wil horen, dat er nu echt een frisse, spectaculaire nieuwe wind door het oude socialistische denken waait.

Partijpolitieke zandmannetjes die, zonder het misschien zelf te beseffen, hun laatste restje goede politieke zeden, als sociaaldemocratische souteneurs voor een handjevol strooizand verkopen. Zand dat ze niet alleen in andermans, maar vooral ook in hun eigen ogen strooien, bij elke poging de voor hun onverteerbare werkelijkheid - namelijk dat hun PvdA zichzelf in een verpletterende staat van zelfislamisering bevindt - maar niet onder ogen te hoeven zien!

Er moet toch wel al heel veel vaste grond onder je voeten vandaan zijn gezakt, om jezelf aan losgeslagen plechtankers als Wouter Bos, Guusje ter Horst, Job -softie- Cohen, Mariëtte Hamer, Bert Koenders, Jet Bussemaker, Frank Heemskerk, Lilianne Ploumen, Frans Timmermans, Nebahat Albayrak alsmede de vele Ahmeds, Mohammeds en andere moslimse excuustruzen vast te willen klampen.

Het wassende water staat ze in feite tot aan de lippen. Maar de liefdevolle leden van de PvdA zijn jongens en meiden van stavast, zelfs als de modderschuit waar ze op zijn aangemonsterd aan alle kanten lek is geslagen en inmiddels vervaarlijk begint te kapseizen; staan ze nog altijd met beide benen in de modder.

Terwijl alle idealen die de partij ooit met verve verkondigde thans als schurend woestijnzand door haar vingers glipt, werken de sociaaldemocratische Pimpfen en vaandeldragers onverdroten aan de meest futuristische zandkastelen vervuld van adembenemend  morgenrood. Op het oog stuk voor stuk bijzonder vernuftige bouwsels compleet ingericht met voor- en achterkamertjes met aansprekende namen als 'wind of change', 'oase', 'fata morgana', 'fitna' en 'jihaad'.

Maar even zo plots staan ze weer als beteuterde kleuters met betraande oogjes glazig voor zich uit te staren, als al hun mooie dromen door de eerstvolgende tsunami van islamisering als verdronken idealen onverbiddelijk overspoeld zullen worden. Maar niet getreurd, want hiervoor heeft de partij haar bataljons van indammers, onderwijzers, sportleraren en multisofte welzijnswerkers achter de hand.

Ach, zo wil de 'jeugdige' overmoed het doen geloven: ons Jungvolk behoort de morgen toe en weldra zal er weer een nieuw getijde aanbreken, en in de eb van hun kinderlijke gedreven sociale en sterke droomwereld, begint het gewoon weer van voor af aan: driewerf voorwaarts, met schepjes, vormpjes, schelpjes en vergietjes vol van zilt water, hand in hand als de wiedeweerga aan den arbeid makkers. En met de heilstatelijke utopie strak voor ogen zal de PvdA de laatste zijn die haar kinderen met het badwater weggooit!

Kameraadschappelijk de schouders eronder op naar het zoveelste zandkasteel van schuivende panelen – stroom opwaarts, op volle kracht koersend op het kompas van nieuwe vormen en gedachten. Opwaarts ook, naar nieuwe sociaaldemocratische vergezichten met het rode vaandel fier met alle winden mee, wapperend op een duinenrij aan de voet van een ruisende zee. En de belastingbetaler, ach die betaalt zich blauw...

Liefdevol PvdA-lid: "De integratienota 'Verdeeld verleden, gedeelde toekomst’ ontbeert het formeel en principieel ten grave dragen van het multiculturalisme."

Het bedrijven van populisme, met de bedoeling daarmee de stem van het volk voor je eigen politieke karretje te spannen, hebben zowat alle politieke partijen tegenwoordig met elkaar gemeen. Zo ook of misschien wel met nadruk de PvdA. Zij ziet zich min of meer gedwongen goed in het gehoor liggende oneliners - "Ik wist dat je blond was Geert, maar zo blond, dat had ik niet verwacht." - te verkondigen en gelijk een verzameling gekken en dwazen daarmee haar principes te projecteren tegen de achtergrond van een levensgroot beeldscherm gevuld met 'helrode klaprozen'.

Dat eerdere wel ter zake doende krachttermen – die kennelijk minder goed in het gehoor lagen - door een druk op de deletetoets even zo makkelijk weer uit het collectieve geheugen worden gewist, daar valt na afloop van het congres niets meer aan te veranderen. En voor degenen die dit alsnog fijntjes in herinnering willen roepen zal blijken dat dit, met het oog op de 'stuk geamendeerde' congresresolutie, vergeefse moeite is.

In haar zoektocht naar de grootste gemeenschappelijke deler, heeft de PvdA de oorspronkelijke integratienota van partijvoorzitter Lilianne Ploumen dusdanig met amendementen, aanvullingen en zelfs met het schrappen van hele passages verminkt, dat er uiteindelijk slechts een flauw aftreksel is overgebleven van de ferme taal die het aanvankelijk behelsde.

Het gevolg van het al te soepele aanpassingsvermogen t.a.v. haar partijbeginselen leverde op het PvdA-partijcongres soms even hilarische als ook ondoorgrondelijke dollemanspraat op. Illustratief voor deze dollemanspraat geven de volgende voorbeelden te zien: 'Nederland kent geen recht om je beledigd te voelen, maar erkent wel grenzen'. Of Job Cohen: 'de bijgestelde versie is veel beter dan de oorspronkelijke integratienota, want inclusiever'.

Ach ja, als het laaiend enthousiaste *klap- en stemvee hardop mee mag loeien, ligt onvermijdelijk een verdere afkalving van de principiële programmapunten voor de hand. Dit is nu eenmaal inherent aan de kakkineuze kakofonie, waarmee uiteindelijk elke politieke oppervlakkigheid onherroepelijk aan de oppervlakte komt.

Voor de kritische sociaaldemocratische "Prinzipienreiter" of beter, voor de liefdevolle PvdA-parvenu zit er andermaal niets anders op dan zich loyaal te schikken naar de meerderheid van stemmen, ook al moet hij hierdoor aan zijn eigen principes verraad plegen. Je bent nu eenmaal een sociaaldemocraat in hart en nieren, of je bent het niet. En dan heb je het maar voor lief te nemen dat jouw vitale organen bij vol bewustzijn uit je lijf getransplanteerd worden.

Als alles in de politiek van het populisme er nu eenmaal om draait het partijstandpunt voor zoveel mogelijk leden draaglijk te maken, is het niet meer dan logisch dat zij het ook zijn, die bepalen wat onder draaglijk moet worden verstaan. Wat baat het dan nog voor die enkele principiële dissident nog langer dwars te willen liggen. Sluit de rijen, wees loyaal, slik je nederlaag en voeg je in het gelid, luidt dan nog het devies.

Lilianne Ploumen: "Het beeld van onverdraagzaamheid en het najagen van verloren kiezers klopt echt niet. Onze oplossingen voor de problemen van integratie zijn onvervalst links." Hoe beschamend de uitkomst van dit schaamteloos marchanderen door de partijtop ook doorheen de ziel van de liefdevolle PvdA'er snijdt. Laat dit devies voor hem en zijn onveranderlijk bloedrode PvdA-hart dan tot troost zijn: gedeelde schaamte – hoe beschamend ook - is halve schaamte!

De liefdevolle PvdA'er moet vanaf nu alleen nog maar leren zijn groot ongenoegen en mogelijk zelfs verbittering te verbijten, uit dienstbaarheid tegenover het nog grotere partijbelang. Lilianne Ploumen: "Ik kan niet anders, ik heb een roeping!" Weldra zal ook hij dan bemerken, dat er geen rooie haan meer naar kraait of de PvdA, in haar door populisme gedreven klopjacht naar de verloren schaapjes, zich hiermee feitelijk zelf zoek speelt.

En voor de liefdevolle PvdA'er die zichzelf ontroostbaar acht bij de gedachte dat er wel erg veel water bij de wijn is gedaan, staat de optie altijd nog open dat hij zichzelf terugtrekt. Of nog effectiever dat hij - uit plaatsvervangende schaamte tegenover alle overige partijgenoten die zich wel slaapdronken laven aan de droesem van platvloers populisme – zichzelf dan maar het zwijgen oplegt.

Droesem zoals de fractievoorzitter Mariëtte Hamer het lama-achtig weet uit te spugen: "Alsjeblieft, stuur me niet terug naar Den Haag zonder resolutie, want hoe kan ik mezelf dan nog zonder gezichtsverlies tonen aan Geert Wilders en Alexander Pechthold."
Trouwens ik wist dat Henriëtte Hamer een grote gok had, maar zo'n grote gok, dat had ik niet verwacht!

Per slot van rekening beschikken de liefdevolle PvdA'er en zijn handjevol lotgenoten over een eigen, zij het minder groots podium, waar ze elkaar in hun teleurstelling, gedisciplineerde zwijgzaamheid en onwrikbare principes tot steun kunnen zijn. En dan mag het wellicht een schrale troost zijn, dat ze daar wel 'ongecensureerd' elkaar het handje kunnen vasthouden. Waar ze van hun bloedrode hart geen dhimmitude moordkuil hoeven te maken en wel hoorbaar die zaken mogen bespreken, die voor de meeste rode oortjes - waar hun kritische geroezemoes nu eenmaal niet aan besteed is - al te 'verwilderd' klinken.

Tot slot toch nog een enkele zindelijke reactie uit de vele linkse walmen die vanaf een vals plat van ongekende eigendunk omhoog stegen. Het betreft de uitspraak van Ahmed Aboutaleb: 'hoe erg is het dat immigranten altijd de "sticker zielig" krijgen opgeplakt. Voor dit "hospitaliseren" zijn grotendeels de sociaaldemocraten zelf verantwoordelijk'.

Zolang de PvdA, of duidelijker de partij van de moslim-allochtoon zich ten behoeve van deze vaak kleinzielige, onmondige en analfabete harem als regenteske beschermvrouwe opwerpt en om zijnentwil het vraagstuk overdenkt of haar beleid van omfloerste islamkritiek behouden danwel geëlimineerd moet worden, zal zij zich hoogst waarschijnlijk altijd voor het behoud van dit beleid uitspreken. Zoals nu ook wel weer overduidelijk is gebleken. Want.

Overal waar de opheffings- en emancipatiefabriek, de PvdA, haar vervloekte getoeter laat schallen en haar stinkende best doet een bepaalde groep mensen - inmiddels weten we dat met die bepaalde groep bij voorkeur de (vrome) moslimse medemens bedoeld wordt - in de vaart der volkeren op te stuwen, ontstaat inderdaad ook de onhebbelijke gewoonte om zich hele lagen van de moslimbevolking meer subsidiabel, meer kwetsbaar, meer hulpbehoevend, meer ongeëmancipeerd, meer achtergesteld en bovenal meer karikaturaal als tweederangsburger voor te stellen dan ze in werkelijkheid zijn.

*"Wie de ambitie niet kent, de eerste onder zijns gelijken te willen zijn, die heeft geen snars begrepen van het politieke steekspel, van de arrogantie van de macht anderen te onderdrukken en ze tot klap- en stemvee af te richten, en heeft dus ook geen flauw benul van de onderliggende motieven waar de kunst van het minachten op berust." Emile M. Cioran

Guusje ter Horst: van de ratten besnuffeld

Afgelopen zondag was de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, Guusje ter Horst (PvdA), te gast in het programma Buitenhof. Daar mocht zij met haar van een delirium vertrokken gelaat het door haar ministerie gelanceerde integriteitsoffensief binnen het openbaar bestuur komen toelichten.

"Ratten hebben geen boodschap aan integriteit, betrouwbaarheid en het belang van de organisatie of de afdeling." Sjoerd J. Talsma

Over de top
Met haar decolleté net iets te opzichtig versierd met een ketting vol drakentanden, mocht zij in Buitenhof omslachtig uit de doeken doen, hoe zij over de cultuur van integriteit binnen het openbaar bestuur dacht. Het gesprek met haar begon echter over de kwestie rondom de voordracht van Teun Visscher tot nieuwe korpschef in Zuid-Holland, die zij (aanvankelijk) had geblokkeerd. Echter gauw werd duidelijk dat zij er niet al teveel over kwijt wilde.

Tegen de persoon Teun Visscher bestond geen persoonlijke aversie. Nee heus, het had louter te maken met het willen halen van doelstellingen die dit kabinet zich heeft gesteld: de diversiteit binnen alle (bestuurlijke) lagen van de Nederlandse samenleving moet een afspiegeling laten zien van de (etnische) verhoudingen man/vrouw. Binnen het kabinet zijn harde afspraken gemaakt om 'echt werk te maken van het diversiteitenbeleid'. Over hoe bezopen dit beleid eigenlijk is, heeft de door mij zeer gewaardeerde Encina Navan reeds uitvoerig geschreven!

Ter Horst zei het te betreuren, dat vanwege de ophef in de media rondom de voordracht van Teun Visscher tot korpschef, de zaak waar het haar werkelijk om te doen was, naar de achtergrond verdween. En die was: 'goede vrouwen benoemen in de top van de politie en verzet tegen het automatisme waarmee met name bij de politie witte mannen worden benoemd'.

De overheid is wel of niet integer. Een beetje integer kan niet
Vervolgens ging het gesprek over de kwestie waarvoor ze feitelijk was uitgenodigd: 'integriteit van het openbaar bestuur'. Ter Horst liet weten aan alle mensen die tot burgemeester worden benoemd de volgende vraag voor te leggen: 'heb je nou in vorige bestuurlijke functies, situaties meegemaakt die te maken hebben met inbreuk op integriteit'.

Volgens Ter horst hadden al die mensen bijna allemaal daarmee te maken gehad. Voor haar een signaal om er voor te zorgen dat iedereen die in het openbaar bestuur een functie vervult integriteit ook 'tussen zijn oren heeft'.

Gevalletje Korsakov? Rob Trip, niet zomaar voor een dooddoener te vangen, probeerde het toch nog maar eens: "Spreekt u iedere nieuwe burgemeester."  Ter Horst: "Ik spreek alle  burgemeesters." Rob Trip: "Heeft u ook dus die nieuwe burgemeester die er ooit was in Den Helder gesproken." Ter Horst: "ik spreek alle burgemeesters." Rob Trip: En die heeft gezegd ja daar zijn wel soms integriteitsproblemen in mijn omgeving geweest?" Ter Horst: "Nou ik kan mij niet herinneren of dat in het gesprek met hem aan de orde is geweest."

Dit korte intermezzo geeft in feite al aan, hoe betekenisloos het specifieke antecedentenonderzoek is, dat door Ter Horst vooraf aan een benoeming tot burgemeester persoonlijk wordt uitgevoerd. Uiteindelijk zag zij de kwestie rond Stefan Hulman toch vooral als een pijnlijk incident. Ter Horst nogmaals: 'het zijn altijd de spaarzame voorbeelden waar het mis gaat die breed worden uitgemeten'.

Zij wees er nadrukkelijk op, dat de meeste burgemeesters van buiten komen en daarom een 'frisse blik' hebben op wat er in de verschillende gemeenteraden gebeurt. Verder was het gewoon een kwestie van bestuurders scholen, zodat die inzicht krijgen wat ze uit hoofde van hun ambt wel en niet mogen doen.

Boerenbedrog
Het was duidelijk: Ter Horst beantwoordde de vragen alsof er ratten over het dak liepen. Dus probeerde Rob Trip het nog maar eens via een U-bocht: "Wat was er zo erg in Zuid-Limburg eigenlijk aan die zaak. Want die heeft u in het openbaar bloedlink genoemd?" Ter Horst: 'Ja Echt/Susteren he, daar doelt u op'.

Ter Horst wist opeens precies hoe daar de vork in de steel stak. De twee Wethouders (CDA) hadden moeten weten, dat het zonder officiële besluitvorming door de gemeenteraad, niet is toegestaan een deel van de begroting af te zonderen. Ter Horst, kijk wij zeggen altijd in het lokale bestuur: 'een wethouder is niks en dat  betekent dat een handtekening van een wethouder ook niks zegt'. Nu Ter Horst haar aanvankelijke schroom om openheid van zaken te geven, kennelijk toch had laten varen, dacht ik dat de immer pientere Rob Trip haar eindelijk over een ander zeer spraakmakend voorbeeld eens stevig aan de tand zou voelen.

Ik doel hier natuurlijk nadrukkelijk op de onderhandse deal, die Job Cohen (PvdA) en twee van zijn voormalige wethouders met het Turkse moskeebestuur hadden gesloten, zonder daar vooraf de gemeenteraad over te informeren. Helaas de kijker kwam bedrogen uit, want met geen woord werd over die schandalige kwestie gerept. Maar ach, zo langzamerhand kennen we het bestuurlijke inteeltcultuurtje wel waar het elfde gebod geldt: gij zult uw collega's niet verraden!...

Maar ook de affaire van grootschalige belangenverstrengeling en het op oneigenlijke gronden verstrekken van grote sommen gemeenschapsgeld door PvdA-bestuurders uit het Amsterdamse stadsdeel de Bijlmer, werd door beiden angstvallig vermeden. Het getuigt nu eenmaal van bestuurlijke en journalistieke integriteit, dat je weet op welk moment het gepast is te zwijgen. Twee voorbeelden van drakentanden, die minister Guusje ter Horst tijdens het vraaggesprek dus volledig links liet liggen. Hoe kon zij ook anders, als op rechts voorbeelden van integriteitsfraude eveneens voor het oprapen lagen!

Ter Horst (en met haar Rob Trip) weten donders goed dat het ter bevordering van de eigen politieke bloedgroep wel is toegestaan  andermans, maar niet je eigen 'rattennest' te bevuilen. Aldus viel daarmee het langdurig pleidooi 'om integriteit tussen de oren van bestuurders te krijgen' compleet aan duigen.

Bij de PvdA is het 'beste' niet langer een kwaliteit, maar een kwantiteit geworden
Welnu, waartoe deze lange inleiding tot de kwestie waar ik eigenlijk op wil attenderen: de voordracht van voormalig PvdA-fractievoorzitter en huidig PvdA-Kamerlid Jacques Tichelaar tot nieuwe Commissaris van de Koningin in Drenthe. Hoe zal minister Ter Horst in deze kwestie opereren? Zal ze op haar strepen gaan staan en vast willen houden aan doelstellingen t.a.v. diversiteitenbeleid? Of zal zij met een formele pennenstreek de voordracht bekrachtigen en dit vervolgens ter ondertekening aan hare majesteit voorleggen?

Natuurlijk is het mij niet gegeven in het getroebleerde hoofd van de minister te kijken, maar mijn theewater zegt mij, dat haar partijgenoot Jacques Tichelaar – die ongetwijfeld uit partijpolitieke overwegingen op een zijspoor is gezet -  geen enkele drakentand op zijn pad zal aantreffen, die zijn definitieve benoeming nog in de weg kan staan.

Coup d'état door het rode rattennest
Moeten we ons zo langzamerhand geen zorgen beginnen te maken? Zeker als we zien hoe zich een vast patroon aftekent waarmee de PvdA - en in verhevigde mate vanaf het moment dat die partij met Guusje Ter Horst als Minister van Binnenlandse Zaken een belangrijke (s)pion op het gebied van bestuurlijke benoemingen in handen heeft - bezig is haar machtsinvloed op tal van bestuurlijke niveaus schaamteloos, en met grote *minachting voor het democratische proces uit te breiden.

We stellen vast dat de PvdA er naar streeft - vanuit de gedachte dat de (grote) steden in toenemende mate de politiek bepalen - om stap voor stap op de belangrijkste posten haar 'mannetjes' geplaatst te krijgen: een soort monopoliestrategie, die ik zelf voor het gemak maar eens aanduid 'als het sluipenderwijs plegen van een politieke en bestuurlijke coup d'état'.

Het geeft met het oog op dit scenario toch echt te denken, dat er vandaag, juist vanuit de PvdA-kringen, op wordt aangedrongen, dat er een einde moet komen aan de "bijbaantjescultuur", terwijl het partijpolitieke nepotisme, het elkaar onderhands het ene na het andere bestuurlijk lucratieve luizenbaantje toeschuiven, nota bene binnen diezelfde partij als een extreem agressief kankergezwel om zich heen grijpt.

Want als er een partij is, die de kunst verstaat om met onversneden agitprop haar bestuurlijke en politieke koehandel zoveel mogelijk aan de directe controle te onttrekken, dan is het nu juist wel de PvdA.

Met name voor wat betreft de grote steden zijn partijpolitieke benoemingen schering en inslag en is elke democratische verhouding zoek. Met uitzondering van Den Haag zijn het stuk voor stuk benoemingen geweest vanuit de eigen PvdA-gelederen: Ahmed Aboutaleb voor Rotterdam; Rob van Gijzel voor Eindhoven; Aleid Wolfsen voor Utrecht. En daarnaast tal van gelijksoortige benoemingen voor de middelgrote en kleinere gemeenten.

Averechtse selectiviteit
Bijzonder curieus is het gegeven, dat uit een overzicht van benoemingen blijkt, dat het de 'Kroon' heeft behaagd van omstreeks 30 benoemingen tot burgemeesters die in 2008 plaats hebben gevonden, hiertoe maar liefst 24 (merendeels blanke) mannen de ambtsketting om te hangen, tegenover maar zes vrouwen.

Wie zelf kennis wil nemen van de staat van benoemingen kan op deze site terecht. Tot slot, voor wat betreft de huidige commissariaten van de Koningin liggen de verhoudingen man/vrouw zo mogelijk nog schever: van het dozijn aan commissarissen zijn er 10 mannen en slechts twee vrouwen.

Juist in die scheve verhouding kan Guusje Ter Horst, door de benoeming van Jack Tichelaar tot commissaris van de koningin te Drenthe principieel te blokkeren, het verschil maken. Maar hier hoeven we niet eens in een glazen bol te kijken, om met een absolute stelligheid te voorspellen, dat de benoeming al beklonken is en de kurken nu al van de champagneflessen kunnen.

*minachting: En hier neemt mijn walging een aanvang - ik kijk om mij heen: er is geen woord meer over van wat voorheen 'integriteit' heette, wij kunnen er niet meer tegen als een sociaaldemocraat de woorden emancipatie, integratie en participatie ook maar in zijn mond neemt.

Zelfs bij de geringste aanspraak op integriteit moet je vandaag de dag beseffen dat een linkse kerkganger, een socialist, een sociaaldemocraat niet alleen dwaalt, maar liegt - dat het hem gangbaar is geworden te polemiseren, te ridiculiseren, te bagatelliseren, te censureren, ja zélfs te fabuleren - grofweg uit calculerend 'eigenbelang'…

Den Haag: opium voor het volk (deel 2)

Zijne excellentie Barack Obama overweegt in gesprek te treden met gematigde elementen van de Taliban. Hij heeft hiertoe zijn militaire experts en strategen de opdracht gegeven een grote denkoefening op touw te zetten met als uitgangspunt na te denken: wat ze in Afghanistan willen bereiken en hoe ze dat voor elkaar denken te boksen.

Hamid Karzai: '...Voeg bij de etnische en religieuze tegenstellingen een snuif opium, olie, smokkel en corruptie, en het resultaat is een explosieve cocktail..'

'Strategisch simultaanschaken'
En natuurlijk is ons kabinet van dhimmitude hielenlikkers er meteen als de kippen bij, om voor zichzelf ook een stevige stem in dit nieuwe kapittel op te eisen. De kabinetsleden willen echter maar niet beseffen, dat zij zichzelf wel eens een veel te grote broek aanmeten. Onder de submissieve sneuvelkreet, 'Nederland-gidsland op de weg van de moslim', wil het steeds meer pionnen verzetten op het schaakbord van geopolitieke spanningen en conflicten. Terwijl zij in eigen land nauwelijks nog het hoofd weten te bieden aan de verschillende nationale crises.

Zo kan het politieke onvermogen van de ministers van Buitenlandse Zaken, Ontwikkelingssamenwerking en Defensie (Wie ziet trouwens nog de onderlinge verschillen tussen deze drie departementen!) ze er niet van weerhouden fluks de ene na de andere gambietopening uit de mouw te schudden, en het mag ook best allemaal een lieve duit kosten. Voor wat betreft het aanknopen van innige banden met omstreden schurkenstaten zowel in het verleden als ook in het heden, kunnen de verschillende veelal linkse politieke facties in dit land sowieso bogen op een lange, onafgebroken traditie van volksverraad.

Een beetje schaker weet dat er slechts een gradueel verschil bestaat tussen een gambiet en een daad van onberekenbare zelfopoffering. En zeker in tijden waarin het spook van bezuinigingen weer prominent zijn kop opsteekt en de staatsschuld weer de hoogte in schiet, vallen de financiële offers die samenhangen met de ambitie in het capitool van internationale 'asmogendheden' te worden opgenomen, tegenover de (nog) trouwe belastingbetaler nauwelijks meer te verdedigen.

Kapitaalvlucht
Niettemin blijkt dit op zich valide argument geen enkel gewicht in de schaal te leggen. Want binnen de hoogste echelons van strategische kopstukken, degenen dus die zichzelf op de voorgrond (laten) schuiven uit oogpunt van hun ver vooruitziende blik, is men stellig van mening dat het niet een kwestie is van 'en-of', maar onder alle omstandigheden van 'en-en'!

Vergelijk ons land eens met België en zie hoe schromelijk het contrast is, voor wat betreft de politieke grootheidswaan en morele aanmatiging van onze regenten met het oog op buitenlandse kwesties. De Haagse politieke elite dus die, in tegenstelling tot onze Zuiderbuur, eist overal, onder alle omstandigheden en over alles een hartig woordje mee te mogen spreken. Bezie het vooral ook tegen de achtergrond van een onverzadigbare machtshonger bij onze regenten zichzelf, andermaal op kosten van de belastingbetaler, te verzekeren van lucratieve posities binnen het internationale elitekorps van politieke zelflanceerders.

Terwijl in eigen land steeds meer stemmen opgaan de eigen economie te stimuleren door vooral niet te beknibbelen op ons collectief uitgavenpatroon, draagt onze politieke elite ons zuur verdiende geld als water naar zeeën van niet te stillen bloeddorstigheid.

Zelfs de welbeschouwd eng nationalistische oproep, voorlopig onze vakanties in eigen land door te brengen, weerhoudt de Haagse elite er zelf niet van, om onder het mom van internationale werkbezoekjes, de moede ledematen in verafgelegen (liefst exotische) oorden, gepaard aan verachtelijke overdaad aan onbezoldigde luxe, uit te strekken; immers de belastingbetaler betaalt en daar bovenop mag het Haagse elitekorps uitgaven elders gedaan, ook nog eens onder het kopje 'beroepskosten' van de belasting aftrekken!

Zo wordt dus de belastingbetaler, die zich niet weet in te likken binnen de (inter pares) geaccepteerde politieke graai- en maaicultuur, het vel over de oren getrokken. Hij moet er ongevraagd voor opdraaien, wanneer de zoveelste diplomatieke vredesmissie erop uit trekt - om onder het mom van 'werken' aan de internationale betrekkingen - ons aller geld in de verschillende 'onshore' belastingparadijzen vooral voor zichzelf veilig onder te brengen.

Aldus weet het diplomatieke elitekorps, waar ook het koningshuis toe behoort, zichzelf verzekerd van een veilig heenkomen, mocht in eigen land - in de geest zoals Ortega y Gasset beschrijft in zijn boek 'De opstand der horden' - onverhoopt de pleuris uitbreken als  onvermijdelijk gevolg van het ondemocratisch en ongebreideld najagen van nauwelijks nog te bevatten elitair eigenbelang!

Hoe kan het ook anders als we 'onze manschappen' met gevaar voor eigen leven exporteren teneinde elders democratie, veiligheid en stabiliteit te brengen, terwijl we tegelijkertijd als gemeenschap met alle egards de grootste aanstichters van de vele internationale brandhaarden importeren, om andermaal op kosten van de belastingbetaler, eens even gezellig bij te praten hoe nog meer geld, materieel en mogelijk mensenlevens op het schaakspel van operationele zelfprofilering te zetten.

'Bij de duivel te biecht gaan'
Ja misschien dat er door deze of gene vredestichter, zij het in bedekte termen, zelfs besproken kan worden, welk land voor het boven elke twijfel verheven 'goede doel' de meeste body bags op zijn conto mag bijschrijven. Zal mij in elk geval nauwelijks nog verbazen in het huidige "obamanische" klimaat van mondiale zelfislamisering waarin zelfs het, op hoop van zegen, onderhandelen met de gezworen vijand nog bespreekbaar is.

Ik stel me zo voor hoe het er aan toe zal gaan, als het kabinet op 31 maart (op nadrukkelijke instigatie van het supranationale tandem Obama/Clinton), een Afghanistan-top zal houden, waar onder de diplomatieke dekmantel van een radicale koerswijziging, vertegenwoordigers van islamitische landen, zoals daar o.a. zijn Pakistan, Soedan, Libanon, Irak, Somalië, Iran, (Israël niet!) en vanzelfsprekend 'gematigde' afgevaardigden van de Taliban en Hamas, in de Grote Tent van Big Brother aan mogen schuiven.

Als die geplande top een dag later zou worden gehouden, hadden we nog aan een misplaatste 1 april grap kunnen denken, maar zelfs die dolkomische ontsnappingsroute is ons niet gegeven. De top is voor het diplomatiek elitekorps van opiumschuivers namelijk dodelijke ernst, al moeten ze desnoods voor dit hoogst verraderlijke zoenoffer jegens den vijand 'onze jongens' in een kansloze 'schaaps-herdersmat' laten lopen.

Barack Obama: ‘the rumble and jungle of politics’

Op de site van De Nieuwe Standaard heeft Michael van der Galien een artikel geplaatst waaruit blijkt, dat de electorale steun voor Obama aan het afkalven is. Waar een maand of twee geleden ongeveer 68 procent vond dat hij het goed deed als president, kan hij nu op nog maar de goedkeuring van 56 procent rekenen. Van alle kiezers keurt inmiddels 43 procent zijn beleid af.

'Vertrouwenscrisis'
'Big government is really his (Obama's) bag, but he doesn't own up to it', schrijft Tony Blankley auteur van het boek "American Grit: What It Will Take To Survive and Win in the 21st Century". 'De allerhoogste prioriteit' volgens Blankley 'is dat we ons moeten vermannen -- persoonlijk, cultureel, en als nationale militaire mogendheid'.In dit boek geeft hij verder ook een opsomming van maatregelen waarmee Amerika bijvoorbeeld de geopolitieke crises het hoofd kan bieden.

Het contrast kan welhaast niet groter zijn voor wie het artikel in de Volkskrant heeft gelezen waar staat: 'Niets doen is de beste kabinetsmaatregel om de gevolgen van de crisis te bezweren'. Toegegeven, soms is het beter niets te doen, dan je met submissief gemoed tot de verkeerde richting te bekeren!

Zoals de meeste nationale overheden, zit ook het kabinet Balkenende in hetzelfde schuitje als zijn Big Brother aan de overzijde van de Atlantische oceaan. Het vertrouwen van de bevolking m.b.t. de vraag, of met de crisismaatregelen van het kabinet Balkenende, Bos en Rouvoet de combinatie van een algehele financiële en economische malaise op de juiste wijze wordt tegengegaan, neemt zienderogen af. Zoals gezegd, ook in Amerika blijkt uit de opiniepeilingen van Scott Rasmussen het vertrouwen in Barack Obama, als direct gevolg van de in veler ogen verkeerde aanpak waarmee hij en zijn team van specialisten de crises te lijf gaan, met de week af te nemen.

Vooropgesteld wat mezelf betreft durf ik zondermeer staande te houden t.o.v. Barack Obama als mens niet vooringenomen te zijn. Zijn retorische gaven staan als een huis, maar de uitvoering ervan zal op termijn onvermijdelijk blijken als een luchtkasteel uit elkaar te spatten: in plaats van de beloofde morele en economische oppepper, zullen al degenen die hem zo 'blijgelovig' het mandaat van vier jaar presidentschap hebben verleend een opdoffer vanjewelste te verwerken krijgen.

Want ' door de bank genomen' is uiteindelijk niet hij het, die bepaalt welke koers de V.S. moeten varen om uit het slop te geraken, maar maakt het collectief van electoraal op revanche beluste democraten in het Huis van Afgevaardigden de dienst uit. De kans is niet gering dat het ogenschijnlijk trouwhartige team van deskundigen en adviseurs waarmee Barack Obama zich laat omringen, weldra geen eensgezinde homogene ploeg zal blijken te zijn, maar een tamelijk willekeurige verzameling politici dat grotendeels eigen deel(staat)belangen najaagt.

Niet alleen ziet Barack Obama, gelet ook op het financiële en economische herstel waar de meeste Amerikanen met smart op zitten te wachten, zich voor een immense opgave geplaatst, maar tevens zal blijken dat het zo mogelijk nog een grotere Sisyphus taak is, het electoraat aan zich gebonden te houden.

'Dweilen met de kraan open'
Ook het op oneigenlijke gronden gevoerde verkiezingsthema van etnocentrische belangen en vermeende tegenstellingen, dat Barack Obama in aanloop naar de verkiezingen zo opvallend in de kaart heeft gespeeld, kan hem gaandeweg de rit nog wel eens behoorlijk opbreken. Temeer als zal blijken dat aan de basis hiervan niet de verwachte samenballing van krachten de beoogde economische meerwaarde zal opleveren. En in tegendeel dezelfde 'grassroots movements', nog meer dan voorheen, afhankelijk zullen worden van door de staat gefinancierde stimuleringsmaatregelen, zonder dat zich dit noodzakelijkerwijs in meer arbeidsproductiviteit zal uitbetalen.

De omvangrijke mate waarin aan de ene kant belastinggeld wordt uitgegeven, zal geen gelijke tred houden met geringere belastinginkomsten die aan de andere kant binnenkomen. Daarentegen zal het cynisme wel in gelijke mate toenemen, waarmee omgekeerd de beloofde gouden bergen van verandering en voorspoed niet worden waargemaakt.

En in het huidige klimaat van grote economische instabiliteit, gekoppeld aan een toenemende teleurstelling over het uitblijven van klinkende resultaten, is op de weegschaal van 'presidential approval' één grammetje teveel aan politieke ressentimenten al voldoende om de balans - die nu nog met 56% in het voordeel van Obama uitslaat - definitief in zijn nadeel te doen doorslaan. Want…

Zelfs Barack Obama ontkomt niet aan de politieke wetmatigheid die gebiedt, dat iemand slechts zolang het vertrouwen geniet, totdat het moment aanbreekt waarop dit niet meer het geval is. En dan kan het zomaar heel snel bergafwaarts gaan met zijn als een komeet omhooggeschoten populariteit.

Waiting to throw the right punches
Gaandeweg de rit, zal hij en het team van vertrouwelingen dat hem omringt, steeds verder in de verdediging worden gedrongen. En natuurlijk zijn de republikeinen in 'the rumble and jungle of politics' in opperste staat van paraatheid, om Obama bij het minste geringste moment van presidentiële zwakte met hun 'right-hand lead punches' te bestoken. Vanuit geen ander oogmerk natuurlijk, dan hem het liefst zo vroegtijdig mogelijk een knockout te verkopen.

Plotseling herinner ik mij weer het legendarische duel tussen Muhammad Ali en George Foreman. (Hetzelfde jaar trouwens, 1974, waarin Gerald Ford de tot aftreden gedwongen Richard Nixon opvolgde.)

Zeven ronden lang liet Ali de vechtmachine Foreman uitrazen terwijl hij met tactisch vernuft een spervuur aan slagen wist te ontwijken. Zienderogen raakte Foreman met elke nieuwe ronde vermoeider. En terwijl het er toch alle schijn van had dat hij het gevecht met Ali in zijn voordeel leek te beslechten, landde Ali in de achtste ronde een 'dodelijke' combinatie van twee genadeloze mokerslagen: de eerste was een linkse hoekslag - hierdoor boog het hoofd van Foreman in de juiste positie - gevolgd door een 'snoeiharde rechtse' die vol op het gezicht terecht kwam. Foreman viel naar het canvas en terwijl hij nog uit alle macht probeerde op te krabbelen was het gevecht beslist.

Aan de lezer om uit te maken wie nu wie is in 'the rumble and jungle of politics'… Voor mezelf zou ik wel weten op wie ik mijn geld moest zetten!

PvdA: 'op de weg van de moslim'

In 2006, nadat de PvdA bij de gemeenteraadsverkiezingen een eclatante overwinning had geboekt kraaiden de sociaaldemocraten alom victorie. Probleemloos behaalde hun partij in tal van steden de absolute meerderheid. Al werd het niet hardop gezegd, toch was de verkiezingswinst niet in de laatste plaats behaald, doordat allochtone stemmers, onder wie veel moslims, massaal voor de sociaaldemocraten hadden gekozen.

Wouter Bos: "Wij zijn niet bang voor 'tsunami aan niet-handenschudders'..."

Dissidenten
Ondanks het grote enthousiasme dat zich van de sociaaldemocraten meester maakte, kon binnen de partij ook geluiden gehoord worden, die de intense vreugde enigszins wilden temperen. Zo zag Wouter Bos het gevaar van een 'Partij van de Allochtonen'.

Vooral van kandidaten die met voorkeursstemmen een plekje in de raad hadden weten te bemachtigen, vroeg hij zich af  'of die wel voldoende gekwalificeerd waren'. Hij sprak daarbij echter tevens de hoop uit: 'als wij gewoon vasthouden aan ons verhaal, blijven we de partij voor iedereen'.

Gelet op dit artikel in dagblad Trouw, dreigt die hoopvolle rode droom nu al grotendeels in duigen te vallen. Volgens Jos Kuijs van het Centrum voor Lokaal Bestuur van de PvdA hebben de afgelopen periode 'ongeveer veertig raadsleden zich afgescheiden'. Hij zegt dat 'twintig procent van hen van niet-Nederlandse afkomst is'. Hij noemt dat 'een hoog percentage omdat het grofweg het dubbele van het percentage allochtonen is, dat voor de PvdA in de gemeenteraden zit'.

Op het gevaar af mogelijk te generaliseren, moet hiervoor toch een verklaring zijn. Om te beginnen was het niet Wouter Bos, zoals het artikel in Trouw valselijk suggereert, die over 'een vooruitziende blik bleek te beschikken', maar juist de partij van Geert Wilders, die consequent heeft gewaarschuwd voor het zogeheten loyaliteitsconflict.

Wie herinnert zich namelijk niet meer, dat in het domineeslandje van (gereformeerde) bidbroedertjes de hel losbrak toen de PVV zeer terecht kritische vraagtekens plaatste bij de installatie van twee bewindslieden met een dubbel paspoort? Want...

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan
Behalve dat lokale PvdA-politici met een moslimachtergrond, in toenemende mate de partij gebruiken als springplank voor hun "dawaïstische" ambities - het biculturele boegbeeld Ahmed Marcouch is daar wel het meest hinderlijk in het oog springende voorbeeld van - zien we ook dat landelijke biculturele boegbeelden binnen de PvdA, eenmaal op het pluche, buitengewoon ontvankelijk zijn voor hun streng cultuurgebonden achterban, en soms zelfs voor inmenging vanuit de respectievelijke landen van herkomst.

Dezelfde Jos Kuijs merkt overigens terecht op dat deze problemen ook bij andere partijen spelen. Zo vertoont Tofik Dibi (GroenLinks) steeds meer de neiging het integratiedebat binnen zijn partij naar zijn hand te zetten. (Lees in dit verband ook het artikel van cynicus.) Bovendien kampt die partij al jaren lang met de naweeën van de salafistische dwarsligger en beroepsdissident Mohammed Rabbae. Er zijn ook positieve uitzonderingen te noemen zoals bijvoorbeeld CDA'er Coskun Çörüz. Desalniettemin is het toch vooral de PvdA, die op grote schaal wordt geconfronteerd met afvalligheid van moslimse raadsleden.

Uitgaande van de gedroomde werkelijkheid dat deze biculturele boegbeelden, eenmaal binnen het gestaalde kader van de sociaaldemocratie ingekapseld, vanzelf wel hun "dawaïstische" ambities voorgoed aan de kapstok zouden hangen, blijkt steeds vaker dat de PvdA a. buiten de islamitische waard heeft gerekend die nu eenmaal binnen de dubbele inborst van veel van deze boegbeelden huist, en b. dat haar ogenschijnlijk gestaalde kaders meer aan erosie onderhevig zijn, dan zij in haar stoutste dromen voor mogelijk had durven houden.

Zoals eerder geformuleerd, heeft de PvdA zichzelf met haar zogenaamde vooruitziende blik, op de keper beschouwd juist met terugwerkende kracht in het knellende maatpak van de politieke jihad laten naaien. In wezen staat zij toe, dat onder het mom van volwaardige politieke participatie van de moslimse medemens, de salafistische tangconstructies die hiervan het onvermijdelijke gevolg zijn de kernwaarden van haar eigen partijbeginselen fundamenteel aantasten.

Shariasocialisme
Het is, om het in de woorden van Femke Halsema te zeggen, 'erg zuur' voor de PvdA, die zichzelf bij monde *Ahmed Aboutaleb nadrukkelijk op de borst klopt, dat 'zij als politieke partij de enige is, die in haar beginselprogramma het recht op geloofsafval ook heeft gedefinieerd en erkend', terwijl zij tegelijkertijd echt progressieve leden als bakstenen laat vallen, maar omgekeerd moslims, die bij verre na niet beantwoorden aan haar partijbeginselen met alle macht binnen boord poogt te houden.

Het enige wat je Wouter Bos - die wellicht ongemerkt als bruggenhoofd fungeert op grond waarvan het salafisme binnen zijn partij vaste voet aan de grond heeft gekregen - dient na te geven is, dat hij zijn bange vermoedens namelijk, de transformatie van de PvdA tot 'een Partij van de Allochtonen', juist vanwege het submissieve gemarchandeer met de eigen partijbeginselen, over zichzelf en zijn steeds nadrukkelijker op een leest van het schariasocialisme geschoeide partijkader heeft afgeroepen.

Tot slot roep ik nog maar eens de 'gevleugelde' woorden in herinnering die Wouter Bos onlangs nog tijdens het partijcongres sprak: "Als PvdA hebben we wortels in alle grote **emancipatiebewegingen van de afgelopen eeuw. En omdat wij, en niemand anders, kapitaal in handen hebben met Aboutaleb, Albayrak, Marcouch, Karakus, Arib en al die anderen, zijn wij de aangewezen partij om de soms draconische veranderingen door te voeren! Zij zijn de sleutel terug naar de harten van de mensen."

*Ahmed Aboutaleb zie uitzending vanaf minuut 30

**emancipatiebewegingen: lees een onbeteugeld (zelf-)islamiseringsoffensief

Jet Bussemaker: 'sterk staaltje autistisch gedrag'

Staatssecretaris Bussemaker van Volksgezondheid is niet van plan om openbaar te maken waaraan de 22 miljard euro wordt besteed die jaarlijks opgaat aan de AWBZ. Zij zal de Tweede Kamer alleen dan inlichten als er een 'enorme groei' is in bepaalde uitgavenposten.

                      
"Sleutelen aan feilen van huidige systeem heeft geen zin meer." Jet Bussemaker

Sociaaldemocratische ongehoorzaamheid
Is het niet een crying shame dat de grootstedelijke sociaaldemocraten AWBZ-gelden massaal aanwenden om quasi 'kwetsbare' gedragsgestoorde jongeren veelal uit Marokkaanse gezinnen een extra rugzakje mee te geven? En is het niet een nog grotere schande dat verantwoordelijk "Staatssecretaris van Volksverzieking", Jet Bussemaker, onder geen beding openheid van zaken wenst te geven over de enorme toeloop van deze jongeren op het gebied van 'activerende begeleiding' en 'ondersteunende begeleiding'?

Jaarlijks wordt er een bedrag van € 22 miljard euro aan zorggelden uitgegeven. Gelden die in beginsel aangewend worden voor (medisch) noodzakelijke voorzieningen waarvoor mensen zich niet bij een zorgverzekeraar kunnen verzekeren. Ongetwijfeld zal een groot deel van deze gelden ook daadwerkelijk besteed worden waarvoor ze eigenlijk conform de Wet voor bedoeld zijn.

Het stuit bij mij en de meeste andere Nederlanders op geen enkel bezwaar, dat wij ons op deze manier solidair betonen met mensen, die met de beste bedoelingen op deze steun zijn aangewezen. Daar ligt dan ook niet het pijnpunt! Een ander verhaal is het echter, als er al te creatief met de voorwaarden wordt omgesprongen en de zorggelden aan tal van zaken worden besteed, waarvoor de AWBZ in feite niet bedoeld is.

Zo was er een aantal jaren geleden terecht veel ophef over het feit dat zorgverleners van de verschillende Riagg-instellingen hun allochtone patiënten nareisden om hun ook in land van herkomst hulp te kunnen bieden. En ondanks een wettelijk verbod in 2004 gingen de Riagg- en thuiszorginstellingen gewoon door op de ingeslagen weg van het 'sociaal-medisch verantwoord' potverteren!

De zorgverleners die ten laste van de AWBZ in het buitenland hun diensten aanboden hadden geen boodschap aan de aangescherpte Wet. Zo lieten ze de toenmalige minister De Geus (CDA) weten 'dat die geen verstand van zorg had'. Hun argument: 'door onze cliënten ter plaatste te helpen, besparen we honderden euro's en voorkomen we dat zij na hun (in de regel) acht weken durende vakantie een terugval krijgen en dan maanden extra zorg nodig hebben.'

De toenmalige linkse oppositie sprak er openlijk schande van dat de minister om zulke futiliteiten de wet had aangescherpt: het was, zo vond de oppositie, 'feitelijk een verkapte vorm van allochtoontje pesten, groepen mensen die doorgaans toch al de allerzwakste schakel van de samenleving vormden.''

En weldra bleek de aanscherping dan ook vooral een papieren tijger. Op soms hilarisch creatieve wijze werd de aanscherping van de wet massaal omzeild, en dit gebeurt nog steeds. Thuiszorginstellingen van, voor en door (veelal) Marokkaanse 'zorgbehoeftigen' schoten weldra als segregerende splijtzwammen uit de grond.

De meest fantastische doelstellingen werden bedacht om het 'Rif-project' niet te laten stranden op de in hun ogen typisch 'rechtse' kruideniersmentaliteit. Teveel zou er 'op de kleintjes worden gelet'. Maar vooral zagen de alternatieve zorgaanbieders hun kans schoon om voor zichzelf de ongebreidelde gouden greep uit de pot met zorggelden veilig te kunnen stellen.

Arglistig en asociaal
De grootstedelijke sociaaldemocraten, kennelijk eventjes ontwaakt uit hun dhimmitude sluimer, maakten vervolgens op grote schaal gebruik van een moment van "verstandsverheldering": een specifieke vorm van moslimcliëntelisme maakte zich als een dief in de nacht van hun meester. Hadden ze immers niet de handen vol met die onbeheersbare Marokkaanse straatschoffies. En betekende een al te hard optreden niet dat zich de moslimstemmer massaal van de partij zou afwenden?

Wat kon er op gevonden worden, zodat zij toch iets aan de veel voorkomende gezinsproblemen bij heel wat Marokkaanse gezinnen konden doen en tevens hoe die jongeren, die anders toch maar voor rat en galg zouden opgroeien, op een menswaardige manier bij de samenleving te betrekken?

Nou ja voor de genoemde gezinsproblematiek bood natuurlijk de AWBZ-regeling een dankbare uitkomst: zorg gewoon dat er vanuit de talloze zorg- en thuisinstellingen geoormerkte gelden vrijgemaakt worden, en sluis die dan vervolgens onder het mom van 'activerende begeleiding' en 'ondersteunende begeleiding' linea recta door naar die ene buitengewoon specifieke doelgroep. De dank vanuit dezelfde achterban zou oneindig groot zijn en zou zich voor de PvdA vanzelf uitbetalen in een fiks aantal extra stemmen.En zeg nou zelf, daar is het ze bij de partij van de arbeid uiteindelijk toch allemaal om te doen!

Afkeurenswaardig cliëntelisme
Op eenzelfde wijze namen de grootstedelijke sociaaldemocraten de Wajong-regeling onder de loep. Zouden er geen mazen in die regeling te vinden zijn, waarmee het mogelijk was om allochtone jongeren die hun school niet afmaakten en een beetje doelloos op straat gingen rondslingeren - waar ze dan toch alleen maar onaangepast gedrag zouden vertonen - een stukje zelfstandigheid te mee geven door ze groepsgewijs in de Wajong-regeling te stoppen?

Niet alleen hielp je daarmee de probleemgezinnen nog eens extra, maar bovendien zou het effect ervan kunnen zijn dat deze jongeren langzaam een sociaal aanvaardbaar leven konden gaan leiden. Ach, en vragen over de 'enorme groei' van deze regeling vielen even zo makkelijk te pareren. Men had op de verantwoordelijk departementen partijgenoten, die geheel eigenstandig konden bepalen wat onder een 'enorme groei' moest worden verstaan.

Van dit staaltje, hoe de belastingbetaler met wollige zinnen om de tuin te leiden, gaf partijleider Wouter Bos onlangs nog een onvervalste proeve: 'Neem de Wajong. Het is niet solidair om kwetsbare jongeren (in feite heeft Bos de vaak Marokkaanse 'straatschoffies' op het oog) vanaf hun 18e voor de rest van hun leven af te schrijven en op te bergen.' Maar Wouter, dat is nu precies wat jij en jouw partijgenoten massaal doen.

Wouter Bos: 'het is niet solidair om de kleine kans die er soms is om WAJONGERS (dus weer diezelfde schoffies) toch mee te laten doen op de arbeidsmarkt, weg te laten lopen en af te kopen met een uitkering.' Maar Wouter, dat is nu precies wat jij en jouw partijgenoten massaal doen.

Wouter Bos: 'En dus is het goed dat wij de WAJONG solidair houden door haar te veranderen, de uitkering te behouden, de aandacht te verleggen.'  Maar Wouter, dat is nu precies wat jij en jouw partijgenoten massaal doen. En dan met name dat laatste!

Alle kleine beetjes helpen
Een voorlopig dieptepunt waarmee de PvdA poogt de aandacht voor haar schaamteloze moslimcliëntelisme te verleggen, is de botte weigering van staatssecretaris Jet Bussemaker om aan te geven waar de 22 miljard euro per jaar aan AWBZ-zorggelden aan opgaan.

Een al te gedetailleerd kostenplaatje van de verschillende uitgaven, zou wel eens aan het licht kunnen brengen, dat er op ongekend grote schaal, met name door de grootstedelijke sociaaldemocraten, de hand wordt gelicht met allerlei regelingen en subsidies, die daar in feite niet voor bedoeld zijn.

Snijden in overheidsuitgaven
Net nu zich het kabinet buigt over tal van impopulaire bezuinigingsmaatregelen, die ook de allerzwaksten zullen treffen: bijvoorbeeld dementerende ouderen, bejaarden in zorg- en verpleeghuizen, hulpbehoevenden die op goede thuiszorg zijn aangewezen, of de kleine groep met meervoudige ernstige beperkingen, kan staatssecretaris Bussemaker - een dhimmitude maagdenkooi die de strijdt aanbindt tegen meisjesbesnijdenis?! - het natuurlijk absoluut niet aan de premie- en belastingbetalende burger verkopen, dat de uitgaven van de AWBZ op onbeheersbare wijze uit de klauwen dreigen te lopen.

En wel juist en met name doordat haar eigen grootstedelijke partijgenoten, op oneigenlijke gronden en sec vanuit moslimofiele bijbedoelingen schaamteloos misbruik maken van deze zorggelden. En het meest alarmerend is, dat een meerderheid in de Tweede Kamer Jet Bussemaker (PvdA) met haar zelden vertoonde minachting voor de Wet Openbaarheid van Bestuur, geen strobreed in de weg legt.

Haroon Raza: 'advocaat van de duivel'

"Noem mij iemand die respect kan opbrengen voor Adolf Hitler" vraagt Raza - zelf moslim - retorisch. Wilders zaait haat tegen moslims. Hij probeert mensen met een ander huidskleur of geloof te reduceren tot dingen, tot nummers. Alsof het geen mensen zijn. Precies zoals Hitler dat deed met de joden."

"Ik roep u en uw leger op tot Allah, Degene die alle respect en achting waard is. Ik heb mij hiermee verlost van mijn plicht Zijn boodschap en advies over te brengen." Profeet Mohammed

The Art of taqiyya
"Noem mij iemand die respect kan opbrengen voor Adolf Hitler?", vraagt advocaat Haroon Raza retorisch. Nu wil het euvel, dat bij het stellen van een retorische vraag, in het gemeen, het antwoord erop al bij voorbaat in de vraagstelling zelf besloten ligt. Dus degene die zich van deze stijlfiguur bedient, laat voor zichzelf geen twijfel en stelt zijn intellect domweg tevreden met een tautologie: het is zoals het is en elk ander nog mogelijk antwoord komt domweg nicht im Frage.

Ogenschijnlijk vanzelfsprekend moet alles wat er vervolgens op volgt 'dus waar zijn'. Zo ook de bewering volgens Haroon Raza 'dat Geert Wilders haat zaait tegen moslims, precies zoals Hitler dat deed tegen Joden.' Maar in de regel ligt onder datgene wat mensen boven elke twijfel verheven achten, vaak een addertje verscholen. De uitspraken van Raza over Geert Wilders vormen daarop geen uitzondering.

Hij zegt: 'Wilders probeert mensen met een andere huidskleur' - welke huidskleur geeft Raza niet aan! – 'te reduceren tot dingen, tot nummers'.

Omkering van de bewijslast
Welnu hier bijt de slang zich in zijn eigen staart. Moslims kunnen volgens Raza niet los worden gezien van huidskleur, hetgeen dus volgens zijn definitie onvermijdelijk lijdt tot verschillen in ras op grond van huidskleur. En terwijl hij Geert Wilders impliciet tracht weg te zetten als racist, veroordeelt hij zichzelf bij het hanteren van deze definitie expliciet tot racist.

En dat is dan eigenlijk ook wel logisch, want anders zou hij geen moslim zijn volgens de definitie die we hiervoor in de koranische rassendoctrine kunnen ontwaren. Over de vraag of dit nu eigenlijk de bedoeling was van Raza, toen hij uit platvloerse profileringsdrang de media inschakelde, kan alleen hijzelf uitsluitsel geven.

Feit is wel dat meneer de advocaat - die ook al een van de mensen was, die het middels een uitspraak van het Amsterdamse hof voor elkaar heeft gekregen, dat justitie Geert Wilders alsnog moet vervolgen - graag aan de weg mag timmeren. Zo zegt hij: "Over vijf jaar ben ik nummer 1-advocaat van Nederland!" Toe maar, door valse bescheidenheid wordt meneer de advocaat niet gehinderd.

Het recht op weerwoord
Maar een ieder die zichzelf het recht op weerwoord niet laat ontnemen, zal zich door om het even welke advocaat van de duivel, niet op voorhand de mond laten snoeren. En zal zich dus evenmin door Raza, een volbloed shariacraat, knollen voor citroenen laten verkopen. Hij zal zijn volle verstand gebruiken en zelf onderzoeken wat waar is over de aantijgingen jegens Geert Wilders en wat er, onder de banier van list en bedrog, allemaal met de haren bij wordt gesleept.

En zo kan hij inmiddels weten, dat er ruim een miljard mohammedanen zijn, die veertien eeuwen na diens verscheiden nog steeds een schijnheilige valsmunter, rabiate Jodenhater en een van de meest omstreden grondleggers van de latere nazi-ideologie, profeet Mohammed, vijf keer per dag in opperste devotie de hielen likken.

Of je moslims nu wel of niet als een ras dient te bestempelen, experts inzake rassentheorieën zijn nog steeds niet in staat gebleken hierover een eensluidende definitie te formuleren. Feit blijft dat de koran een blauwdruk levert voor een van de meest taaie en kwaadaardigste rassendoctrines: het 'moslim über alles principe'…

De koranische rassendoctrine leert vanuit een apodictische superioriteit: er bestaat geen groter godsgeschenk dat ooit de mensheid in de schoot werd geworpen dan de vrome moslim. Een ongebreidelde grootheidswaan die door aanbidders van profeet Mohammed van generatie op generatie welhaast recessief wordt overgeërfd.

En aldus ontkiemt in beginsel in de ziel van elke nieuw geboren moslim het zaad dat, geheel conform de boodschap van profeet Mohammed uitgroeit tot een ideologische geloofsplicht die, vervuld van satanische haat, leert: "Ik roep u en uw leger op tot Allah, Degene die alle respect en achting waard is. Ik heb mij hiermee verlost van mijn plicht Zijn boodschap en advies over te brengen."

Oorlogsapologie van profeet Mohammed
Inch' Allah!: "Ik belegerde, plunderde en onderwierp. Mijn leer van de Heilige Oorlog brengt de zegenrijke gedachte, waarbij uiteindelijk elk ander ras het onderspit zal moeten delven.

Het is de ontzagwekkende gedachte aan het wereldwijde islamitische Rijk: degenen die zich haar niet onderwerpen, zijn gedoemd, allen die haar in vrome vastberadenheid aanvaarden, zullen uiteindelijk tot de totale wereldheerschappij zijn uitverkoren. Ik verkondig u de leer van de Gewapende Jihad, die uit erbarmen aan elke niet-moslim het recht voorbehoudt zichzelf te islamiseren of anders, te elimineren, oftewel *aslim taslam.

Een goddelijke act van opperste genade en voorzienigheid mij rechtstreeks gezonden uit de boezem van Allah: als een zegepraal die gepaard zal gaan met een tot dusver ongehoord wapengekletter. Opgeluisterd en rondgebazuind met een daverend trompetgeschal waarmee de Westerse beschavingsorde en elke andere staat van duisternis met een krachtige klaroenstoot van de wereld zal worden weggevaagd."

Het vergt bepaald geen bovenmatig historisch besef, om voor onszelf vast te kunnen stellen, welke megalomane griezels zich aan deze islamofascistische geloofsdictaten doorheen de tijd allemaal schatplichtig waanden. Het mag daarom als een gotspe van opperste orde worden beschouwd, dat nu net een van de vele "duivelsadvocaten" van de profeet en Jodenhater Mohammed, moslims anno nu vergelijkt met de Joden van toen die door Adolf Hitler met miljoenen tegelijk over de kling zijn gejaagd.

Onderwijl timmert de advocatuur van Allah gestaag aan de weg. Zo weet zij zich geflankeerd door een fanatiek oprukkende myriade van salafistische letterknechten en grijpt ten faveure van de sharia elk mogelijk precedent aan, op grond waarvan zij de seculiere steunpilaren onder ons democratisch rechtsstelsel vandaan kan zagen!

*aslim taslam: 'als je je overgeeft, word je niet gedood', ook te vertalen als 'indien je moslim wordt, blijf je behouden'. (Utrecht lezing Hans Jansen; bekijk film vanaf min. 0:7.00 t/m 0:7.25)

Noord/Zuidlijn: 'zak eens lekker door'

Amsterdammers moeten niet raar opkijken als de Noord/Zuidlijn uiteindelijk vier miljard euro kost en pas in 2020 klaar is, zegt hoogleraar Hennes de Ridder vandaag in de Volkskrant. “Niks bijzonders, als je het wereldwijd bekijkt”.

Tjeerd Herrema: "Het hele proces rondom de stelselmatige kostenoverschrijdingen leidt tot een uitkomst, die de stad Amsterdam nauwelijks nog kan dragen."

'Als het schaap verdronken is, demp dan de beerput van bestuurlijke incompetentie'
Voor hoe dom denkt hoogleraar Hennes de Ridder, de burger van Amsterdam eigenlijk te moeten slijten? En wie is het zo langzamerhand nog niet opgevallen, dat er telkens wel een of andere buitengewoon hooggeleerde buikspreekpop uit de hoge hoed van bestuurlijke incompetentie wordt getoverd, met ogenschijnlijk geen andere bedoeling, politieke blunders, maatschappelijke misstanden of om het even wat voor gebeurlijkheden die geacht worden het voorstellingsvermogen van 'de gewone burger' te boven gaan, middels fancy verpakte verklaringen, die vaak bol staan van politieke drogreden en of valse tegenstellingen, gemeenzaam weg te poetsen of te bagatelliseren?

Nu valt de hoogst twijfelachtige eer de Amsterdamse burger op onnavolgbare wijze een rad voor ogen te draaien dus te beurt aan de heer De Ridder, hoogleraar aan de TU Delft. Hij mag alvast wat schoten voor de boeg geven, in een poging voor de bestuurlijke verantwoordelijken de storm van kritiek, die ongetwijfeld op hen zal afkomen, uit de zeilen te nemen. Aanstaande dinsdag publiceert de Amsterdamse Ombudsman, Ulco van de Pol zijn definitieve rapport over het debacle rondom te aanleg van de Noord/Zuidlijn.

Afgaande op een eerder door het Parool gepubliceerde conceptrapport, zullen de conclusies over het collectieve falen van het 'bestuurlijk team' voor de metrolijn (Herrema, Van Poelgeest en wethouder van Financiën Lodewijk Asscher) weinig vleiend zijn en kan hun, stuk voor stuk, grove nalatigheid worden verweten.

Maar Hennes de Ridder denkt dat het allemaal niet zo'n vaart zal lopen. Volgens hem valt het bijvoorbeeld met die kostenoverschrijding voor de Noord/Zuidlijn allemaal wel mee. 'Ze zijn zelfs normaal'  meent hij, 'zeker als ze worden vergeleken met andere grote projecten, die soms wel tien keer zoveel kostten als oorspronkelijk de bedoeling was'.

Gesteld dat de raming die Hennes de Ridder ons voorrekent eerder standaard dan uitzondering is, dan zou dit betekenen dat de aanleg van de Noord/Zuidlijn in plaats van de oorspronkelijk geraamde 1,4 miljard euro, ook zomaar kan oplopen tot maar liefst 14 miljard euro. Even bijlappen? In Den Haag zien ze Job Cohen en zijn adjudanten al aankomen. Tja, wellicht had de Amsterdamse Wethouder, Lodewijk Asscher, er toch verstandig aan gedaan het Amsterdamse aandelenpakket in Schiphol van 22 procent wel van de hand te doen. Toen waren ze in elk geval nog wat waard en had Amsterdam nu meer spek op de botten gehad.

Tja, luidt de op het eerste zicht niet te ondergraven logica van de hoogleraar, 'had de gemeente Amsterdam bij de aanvankelijke aanbesteding en uitvoering van het project, maar niet op een eurootje meer of minder moeten kijken!' Volgt u hem nog? Maar achteraf is altijd makkelijk praten, toch! Of heeft Lodewijk Asscher (PvdA) misschien niet toch teveel zijn oren laten hangen naar de zogenaamde deskundigen?

Zo zegt hoogleraar De Ridder thans: 'overheden doen er verstandig aan om bouwprojecten minder gedetailleerd aan te besteden en meer verantwoordelijkheid bij de aannemers te leggen'. Toegegeven dit zou de financiële risico's die nu uiteindelijk op de Amsterdamse burger worden afgewenteld, aanzienlijk hebben verminderd.

In der Beschränkung zeigt sich der Meister
Maar hoe verklaart De Ridder dan vervolgens, dat de gemeente Amsterdam, mede gelet op het voorbeeld dat hij zelf aandraagt - de Sydney Opera House - er alsnog zo gruwelijk is ingestonken? Soms als gevolg van de onverbeterlijke zelfoverschatting bij  overheden waar het de eigen competenties betreft? En dan nog zijn er ontelbare topbestuurders en politici die zichzelf telkens weer op de borst kloppen omdat ze zogenaamd met beide benen "stevig" in de modder staan.   

En hoe te verklaren dat zelfs op het moment van schrijven, in Nederland tal van projecten op de rol staan, waarbij de betrokken overheden nog steeds zelf de aanbesteding volledig in eigen beheer wensen te houden? Alsof de bouw van de Sydney Opera House niet al ruim dertig jaar geleden voltooid werd! Maar klaarblijkelijk heerst er binnen de Amsterdamse Stopera alle dagen een ezelsfeest. En stoot men zich daar vaker, dan elders het geval is, wél meer dan tweemaal aan dezelfde steen.

Al terugspellend had de Gemeente Amsterdam dus al 20 jaar voordat zij aan dit prestigieuze project begon, kunnen en behoren te weten hoe het uit oogpunt van financiële risicovermijding in elk geval niet had gemoeten. Hebben de opeenvolgende verantwoordelijke domoren al die jaren zoetjesaan zitten te suffen, of heeft men daar, niet gehinderd door enige kennis van zaken gepaard met schromelijke zelfoverschatting, als ezels op het ijs staan dansen?

Is het behalve de genoemde zelfoverschatting, soms gemakzucht? Zo van, ach als we eenmaal halverwege zijn en de door 'ons' aanvankelijk te laag voorgestelde kosten onverhoopt dreigen te overschrijden, dan is er toch geen weg meer terug en zal de burger/belastingbetaler, of hij het nou wel of niet ziet zitten, daar voor moeten opdraaien?

Welke de werkelijke motieven zijn, om ondanks alles stijfkoppig vol te houden, zal wel nooit helemaal boven tafel komen. Hoe dan ook, de kennelijke poging tot het 'downplayen' van de schuldvraag door Hennes de Ridder rammelt aan alle kanten. Het lijkt in menig opzicht al even onsamenhangend, als de aanleg van de Noord/Zuidlijn dat op tal van terreinen als los zand aan elkaar blijkt te hangen.

Want, hoe ik ook tracht de overwegingen van de hoogleraar te begrijpen, er valt nauwelijks aan te ontkomen, dat diens bemoeienis de kostenoverschrijding in een meer aanvaardbaar perspectief te plaatsen, al even vervaarlijk op instorten stond, alvorens hij ook maar een argument 'wereldkundig' maakte en waarmee hij uiteindelijk toch zijn voorkeur voor dit ongekende financiële debacle uitspreekt.

Uiteindelijk tovert de bolleboos, omdat hij zelf ook wel weet geen waterdichte verklaring voor de bestuurlijke incompetentie in petto te hebben, een konijn uit de hoge hoed voor de vraag, hoe dit alles had kunnen worden voorkomen: "Laat die aannemers het maar verzinnen, want zij moeten het ook bouwen. Die komen dan heus niet met fancy en ingewikkelde dingen, want de verplichtingen en aansprakelijkheden zijn dan veel duidelijker".

En de polonaise der ezels gaat maar door
Inmiddels is de stoelendans weer in alle hevigheid losgebarsten. Wie zal de opvolger van Tjeerd Herrema worden? Het zal inmiddels niemand meer verbazen dat het dozijn gegadigden die bij de verschillende (deel-)raadsleden in Amsterdam hoog op het verlanglijstje staan bijna stuk voor stuk van sociaaldemocratische huize is.

Meer dan eens lijkt het er dus op, dat men uit de fouten van het verleden geen lering zal trekken. Want gek genoeg is er niemand onder de (deel-)raadsleden, die niet eerst vanuit partijpolitieke overwegingen met een mogelijke opvolger op de proppen komt. Dus kan nu reeds met grote waarschijnlijkheid worden vastgesteld, dat ze voor zichzelf de keuze voor de meest geschikte kandidaat niet op grond van aantoonbare en bewezen deskundigheid zullen nemen.

Thomas von der Dunk: schoenmaker blijf bij je leest...

"Intussen opent het incident in het Apollo Hotel onverwachte commerciële perspectieven. Met al die boze burgers in ons midden zal de vraag naar schoenen voor alternatief gebruik alleen maar toenemen. Juist met de huidige economische crisis biedt dit voor ondernemende types gouden kansen." (Thomas von der Dunk)

       

- De gedachten zijn vrij, wie raadt ze daarbinnen
Ze scheren voorbij, als schimmen in de nacht
En slaat men mij in de boeien, in donkere kamers
Mijn obsessies en begeren, kan niemand mij weren
En al zijn ze nog zo pervers, de gedachten zijn vrij -'

Wat bezielt Thomas von der Dunk om als pyromaan zijn haat jegens Israël, verpakt in een cultureel-correcte gezindheid, zo schaamteloos uit te zaaien? Waar is het bij deze politiek correcte volkshetzer verkeerd gegaan? En wat is het, dat deze proletarische cultuurpaus met zijn hollemansretoriek nu eigenlijk beoogt? Meent deze dhimmitude Draufgänger nu werkelijk ook maar voor een enkel ogenblik, dat zijn columns - die stuk voor stuk doorspekt zijn met een ongekend Vulgärmarxismus - er toe bijdragen 'de beeldvorming rondom de Palestijnse kwestie positief te beïnvloeden, en daardoor wederzijdse verzoening ook maar een stap dichterbij kunnen brengen?'

Nou dan heeft deze volkse Grübelgeist het toch echt bij het verkeerde eind. Het enige waar deze op goedkope ressentimenten beluste Selbstauflöser nog op mag hopen, is dat hij niet uiteindelijk beide poten onder zichzelf vandaan zaagt. Nog ziet hij zich gestut door een hondstrouwe en opvallend moslimofiele aanhang. Per slot van rekening zal de tijd ons leren, of hij desondanks niet alsnog in het schapenleren maatpak van het jihadistische Tätervolk zal worden genaaid. Alhoewel het mij eigenlijk niet meer verbaast, als deze mieterse masochist juist bij zo'n vooruitzicht zijn meest natte dromen krijgt.

Maar vooralsnog heeft het er alle schijn dat Von der Dunk door het volkomen zinledige proletariaat van Schmarotzers - dat in afwachting blijkt van een geheel eigentijdse polder-intifada, en daarbij deze rabiate relnicht als hun heilstatelijke Hoffnungsträger lijkt te beschouwen - regelrecht de hemel in wordt geprezen. Ze zien hem als opium voor hun nauwelijks nog te beteugelen anti-Westerse zelfhaat en tevens als de pyrofoor die lucht verschaft voor hun collectief gemulticultiveerd slachtofferschap.

Von der Dunk, zo blijkt telkens weer, laat zich met zielsgenoegen - en als het moet vuistdik - de maat nemen. Hij werpt zich op als verkapte nazaat van het paujadisme: streven naar de gunst van het klammheimliche, in ras tempo zelfislamiserende klootjesvolk, lijkt eens te meer het doel waar hij naar smacht: dat is zijn waanzin ten top, als zou de natie zowaar gediend zijn bij de aanblik van deze politiek correcte volkstribuun op de hoogste troon van walmende eigendunk!

'- En kameraad het is nu eenmaal zo. Wie strijd voor het recht heeft gelijk. Tegen leugens en uitbuiterij, wie het leven beledigt, is dom en slecht. Wie de mensheid verdedigt heeft altijd gelijk. Uit Lenins geest, door Stalin gesmeed. De partij heeft altijd gelijk! -'

Oh jij neomarxistische Hamas-Prediger. Gib Acht!  Jij, die zo graag veelvuldig de boel met jouw antizionistisch wapengekletter op scherp mag zetten. Weet dat je met vuur speelt! En wie zijn billen brandt moet op de blaren zitten. In wezen behoor jij de goden juist op jouw blote knieën te danken, dat jezelf nog niet als target in het vizier bent genomen, en er tot nu toe zonder noemenswaardige kleerscheuren vanaf bent gekomen.

Het mag een klein wonder heten, dat Herr Von der Dunk - gezien ook de donkerbruine Scheiterhaufen waar hij en andere op dezelfde leest geschoeide 'heren van het kruis' zich in de schimmige uurtjes van de nacht graag mogen (laten) ontledigen - niet door deze of gene al eens een ferme Denkzettel toegediend heeft gekregen. Immers aan Stiefelleckers en bijbehorende vaak oerdegelijke kistjes is binnen die kringen nauwelijks een gebrek!

Linkse falsarissen als pennenridders van de moraal

In plaats van een doorwrocht journalistiek diepteonderzoek naar de achterliggende boodschap die Geert Wilders met zijn islamkritische beschouwingen voor ons in petto heeft, steken de meeste dagbladen kennelijk liever alle energie in het ridiculiseren van de boodschapper en zijn gestaag groeiende achterban.


"Wie zijn die potentiële PVV-kiezers die zich in deze ongewisse tijd van massaontslagen en dalende welvaart opwinden over de vrije meningsuiting? Die hun vertrouwen geven aan een politicus die door velen voor racist wordt uitgemaakt?", aldus zetten de auteurs Janny Groen en Annieke Kranenberg meteen de toon.

NRC, Trouw, maar met name ook de Volkskrant en een groot deel van de vaste columnisten aldaar, 'kweken' in steeds zorgelijkere mate een epidemische obsessie bij zichzelf aan, t.a.v. het schier ongrijpbare fenomeen Geert Wilders. Vanwaar stamt die islamofiele behoefte tot intellectuele zelfbesmetting? Welke is toch die haatzuchtige, hetzerige en hypocriete lokroep waar zich het submissieve gilde der linkse falsarissen maar niet van weet te bevrijden?   

Wat Geert Wilders en zijn medestanders vaak ten onrechte wordt verweten, namelijk dat ze in het gebruik van extremiteiten de extreme excessen binnen islam en koran telkens weer trachten te overtreffen, geldt omgekeerd, maar dan wel aantoonbaar, in toenemende mate voor een groot deel van de pennenridders bij voornoemde media. Zowel voor het gros van de lieden die er reageren, als ook voor de (vaste) columnisten die kennelijk niets anders meer kunnen bedenken, dan het steeds maar verder aanwakkeren van anti-Wilders ressentimenten.

De bollebozen binnen het hermetisch gesloten kader van politieke wetenschappers en cultuurhistorici, in meerderheid afgestudeerd aan de Universiteit van Amsterdam, hebben het er maar druk mee! Terwijl ze veinzen het integratie-, immigratie-, en islamdebat op zuiver rationele gronden te willen voeren, zijn ze in feite bezig, het debat als zodanig met hun extreem explosieve agitprop systematisch in hun eigen gezicht op te blazen.

Ik heb al vaker gezegd, dagblad Trouw als zesde zuil van de Islam te beschouwen, terwijl het NRC zich steeds nadrukkelijker profileert als anti-paaps. Maar de Volkskrant zo blijkt, heeft zich aan de tepels van de politiek correcte subsidieverstrekker vastgezogen (niet geheel toevallig gelijk een giftige adder aan de borst geklemd van een sociaaldemocraat met een sterk en sociaal zeikstraaltje) en fungeert derhalve hoofdzakelijk als dociele epigoon en unverfroren propagandamachine van de PvdA. En dan weten we inmiddels dat alle slagen geoorloofd zijn om de zelfverklaarde tegenstanders te bestoken. Zo wordt de collectieve vijand, hoe kan het ook anders, gepersonifieerd in de persoon van Geert Wilders.

De meeste columnisten aldaar blijken inmiddels al zover met hun rol van (openbare) aanklager te zijn vergroeid, dat ze op termijn niet meer in staat zullen blijken, om zonder het nodige gezichtsverlies - wat vroeg of laat onvermijdelijk hun deel zal zijn - het ten laste gelegde in een objectiever perspectief te plaatsen en het daaruit voortvloeiende vonnis 'schuldig zonder dat schuld is aangetoond', te herzien.

Het vermeende fascistische monster dat ze aldus van Geert Wilders trachten te maken, zal voor hunzelf steeds noodlottiger worden. Immers de self-fulfilling prophecy die ze als cultureel-correcte infectiehaard voor de onbezonnen anti-Wilders razzia aanwenden, gaat zich onherroepelijk vervullen, maar zal, in tegenstelling tot datgene wat ze er eigenlijk mee beogen (d.i. het demoniseren van in hun optiek afwijkende opinies), averechts uitpakken en vooral op hunzelf terugslaan.

Ze worden de demonen die zichzelf elk uitzicht op een zuiverder perspectief op voorhand ontnemen, en 'evolueren' tot het (denkbeeldige) fascistenmonster dat ze hoegenaamd pretenderen te bestrijden. Voorlopig graven ze nog met een collectief en buitengewoon infectueus welbehagen de kuil, waarvan ze maar niet willen beseffen, dat dit uiteindelijk hun eigen graf zal worden.

Verblind door hun steevaste onwil tot waarheid, pogen ze coûte que coûte het morele gelijk aan hun zijde te krijgen. Omwille van de pertinente onwaarheden die ze hiervoor aanwenden, moeten ze zich steeds veelvuldiger van amorele machinaties bedienen; zoals er zijn het zaaien van drakentanden, het plegen van karaktermoord, het zich bedienen van riooljournalistiek, het opdissen van halve waarheden en hele leugens. En dit alles opgevoerd met een niet voor verdere rede vatbare aanmatiging, de feiten werkelijk onder ogen te willen zien.

Alles wordt in de grond gelogen en verbogen en vervolgens als fait accompli gepubliceerd. Ik weet niet hoe het anderen vergaat, maar ik vind het de meest minderwaardige soort journalistiek, die ik mij kan voorstellen. Het dient geen enkel ander doel, dan het scheiden der geesten. Met een spotzieke obsessie dezelfde geesten, die argeloos in deze opzichtige val trappen, te perverteren, als het ware rijp te maken voor de eindafrekening, zeg maar de nieuwe variant op de 'Nacht van de Lange Messen'.

Nog is men bezig met eerder genoemde agitprop de messen te slijpen, maar de volksche dolk waarmee men het hart van de vrijheid van meningsuiting, maar meer nog het hart van Geert Wilders tracht te doorklieven, zal eerst en vooral in de eigen boezem belanden.

Want de meeste van deze linkse falsarissen, of preciezer dhimmitude claqueurs van Allah, zijn eigenlijk bezig de weg voor het meest bloeddorstige monster aller monsters te plaveien te weten, het Islamofascisme. En men moet dan vooral niet raar opkijken als het juist deze linkse falsarissen zijn die, onder dankzegging voor de bewezen diensten, de eerste zullen zijn die door de moordlustige beulen van Allah de strop omgehangen krijgen, om vervolgens genadeloos aan de galgen van het onvrijwillige martelaarschap te worden opgeknoopt.

Hans Jansen: 'maak in onoverkomelijke gevallen sharia salonfähig'

"Het is dringend gewenst dat de sharia op zijn minst gedeeltelijk wordt ingevoerd ter leniging van onhoudbare spanningen binnen het gezin. Anders komt het tot ongelukken die toch zo makkelijk vermeden hadden kunnen worden." (Hans Jansen)

"Misschien ook niet zo leuk voor de vrouw, maar toch had ze nog een kans gehad die haar nu ontnomen is door de hardnekkigheid waarmee sommige islamofobe westerlingen de sharia afwijzen." Bron: De Dagelijkse Standaard

Pastiche, of met onschuld cynisch?!...
Een volstrekt hilarische exercitie met het oog op de vraag, hoe we excessen van een achtergebleven geloofsinterpretatie binnen het Westerse rechtsstelsel van normen en waarden zouden kunnen inkapselen. Mogelijk ('gematigde onthoofding') als oplossing voor schrijnende individuele gevallen, zoals het geval van dit specifieke gezinsprobleem, maar voor de waardigheid en emancipatie van de mensheid als zodanig een schijnoplossing. Een vorm van fat(w)alisme dat volgens mij funest zal uitpakken voor onze rechtsbeginselen, waarin de kerngedachte is geformuleerd, dat een ieder in voorkomende gevallen door de Wet gelijk behandelt dient te worden.

Het verbaast mij bovendien (juist) uit uw mond te vernemen, dat hier dus een kennelijke Westerse disappreciatie jegens een achtergebleven geloofscultuur, als oorzaak en verklaring kan worden aangemerkt voor de excessen die binnen deze, maar ook andere geloofsculturen nog steeds schering en inslag blijken.

Tevens lijkt uw suggestie een onacceptabele vorm van zwichten voor religieuze en dogmatische dwingelandij, een onverbeterlijke hardleersheid dus, die nu eenmaal inherent is aan elke onwrikbare vorm van morele en zedelijke leerstelligheid.

Ook het christendom heeft vele eeuwen een claim gelegd op de geboorte- en huwelijksmoraal; in wezen is een groot deel van onze wetten daar nog steeds een directe afspiegeling van. En heer Jansen u zult toch niet willen ontkennen, dat deze claim in de loop der eeuwen een onzalig aantal verknipte zielen heeft opgeleverd, machteloos overgeleverd aan de willekeur van deze of gene geestelijke die al dan niet door zuiver menselijke al te menselijke ingevingen, het niet over zijn hart kon verkrijgen genade voor recht te laten gelden.

Nogmaals in dit individuele geval zou het mogelijk een uitkomst zijn geweest, maar op termijn is niemand met dit soort morbide lapmiddelen gebaat. U die hier telkens weer de strijd aanbindt tegen de dwingeland inherent aan een orthodoxe koraninterpretatie, zou toch als geen ander kunnen weten, dat wanneer je eenmaal aan de onverzoenlijkheid van een starre, rigide en bovenal buitengewoon taaie 'kerkelijke' leer toegeeft, het einde weldra zoek is.

Al onze verheven (Westerse) idealen zullen dan vroeg of laat op de brandstapel van onverdraagzaamheid en sektarische eigengereidheid belanden, en zoals de geschiedenis als ook het heden ons leert valt te vrezen dat het daar niet bij zal blijven!

Met zoveel woorden zegt u, omdat het Westen kennelijk niet in staat blijkt zonder bloedvergieten een groot deel van de wereldbevolking mee te krijgen in de moderniteit en vaart der volkeren, doen we er goed aan die strijd om opheffing en individuele zelfontplooiing 'stilletjes' te laten varen en ons dan maar met het onverenigbare te verenigen.

Uit praktische of meer nog uit dhimmitude overwegingen valt dit mogelijk nog te rechtvaardigen – immers dit lijkt het beste recept om de zogenaamde 'sociale vrede' te bewaren - maar met het oog op de universele waardigheid van elke gewone sterveling, elk afzonderlijk individu, is dit een regelrechte capitulatie voor religieuze hardvochtigheid.

Je zult maar onder een minder gunstig gesternte geboren zijn, en dan vervolgens in een wereld terecht komen, die zich uit overdreven eerbied voor 'Allah's Geboden en Verboden' niets aan jouw meer persoonlijke 'lotsbeschikking' gelegen laat liggen.

Wat u met uw voorstel beoogt blijft mij een raadsel. Misschien wilt u de bittere en vaak mensonwaardige ironie van dit alles op louter literaire wijze wel gewoon op de spits drijven. Welaan daar bent u dan met dit artikel op voortreffelijke, onschuldig cynische wijze in geslaagd.

Maar de werkelijkheid, zoals u zelf ook al aangeeft, is vele malen weerbarstiger en juist in die setting vraagt het beschermen van rudimentaire mensenrechten een eensluidende en ononderhandelbare uitleg en uitvoering door de wetgever van wetten die op zulke kwesties zijn toegespitst.

De orthodoxe islam mag in uw optiek mogelijk een pathologische tussentoestand blijken - pathologisch in de zin dat de ongekende religieuze hardvochtigheid, de conclusie dat 'Allah's Wetten' even onveranderlijk als onwrikbaar zijn - die zogezegd door gematigde invloeden binnen de islam nog niet voldoende geëgaliseerd zijn. Maar toch!

Wanneer de gemiddelde westerling ontgoocheld is, dan is het omdat hij ziet dat 'wij' als beschaving, nog steeds niet in staat zijn gebleken op basis van respect voor het menselijke leven soelaas te bieden aan al die (extreme) gevallen, die nog steeds tussen wal en schip dreigen te vallen, en vervolgens blijvend aan volstrekte willekeur zijn overgeleverd.

Dat kan het Westen zich deels aanrekenen, maar dit heeft sec natuurlijk weinig van doen met islamofobie. Uw voorstel lijkt mij niettemin een hoogst noodlottig concept. Het zal eerder de achtergeblevenheid binnen de betreffende geloofscultuur in stand houden, en mogelijk zelfs verergeren, dan dat het bijdraagt aan een wereld waar alle mensen, zonder vrees voor de 'Gesel en willekeur van Allah' vrijuit kunnen ademhalen.

Het is waar: het christelijke Westen lijkt te hebben verleerd, in zijn streven naar een universeel beschavingsideaal, ook de persoonlijke levenssfeer van afzonderlijke individuen nadrukkelijk te betrekken, maar dit mag er niet al terugspellend toe lijden, dat we onze wetten dan maar aanpassen aan allerhande tribale en sektarische wetsinterpretaties, die vanuit westerse optiek van Verlichting en mededogen op de keper beschouwd volkomen haaks staan op onze notie van mensenrechten, democratie, zelfbeschikking en bovenal van (menselijke) gelijk-waardigheid.

In feite wordt hiermee de aloude stelregel 'niet goedschiks, dan kwaadschiks' volledig op zijn kop gezet, in de blijmoedige aanname, dat daarmee de halsstarrigheid binnen deze en gene orthodoxe geloofsovertuiging uiteindelijk wel voor rede en redelijkheid vatbaar zal blijken.

  

Het spook van censuur waart onder het "Linkse Schrijversgilde"

Zomaar twee willekeurige citaten op de opiniesite van de Volkskrant: 'Gefeliciteerd met uw nieuwe baan. U bent zo snel als het licht. U wist sneller dan de gemiddelde blogger typt'.'Het was vandaag wel heel erg met de censuurdrift. Zo krijgen velen niet het weerwoord dat ze verdienen. Wie denkt ulieden wel dat u bent? God? Allah?'. Aldus greep de moderator naar het ultieme middel, een IP-ban, om mij en anderen de mond te snoeren.


"Menigeen wordt ook voor zijn waarheden en overwinningen te oud; een tandeloze mond heeft niet meer het recht tot elke prijs over waarheid te reppen." (Uit Zarathoestra's van de 'Vrije Dood'.)

In reactie op de zoveelste poging van dit land een dhimmitude satellietstaat van ayatollah's te maken, heeft ook Thomas von der Dunk zijn zwartgeblakerde grafbek weer eens wagenwijd opengetrokken. Haalde hij verleden week respectievelijk Geert Wilders en het Vaticaan door het slijk, deze week is de staat Israël aan de beurt. Volgens Von der Dunk 'moet  Israël even inschikken'. In het voor het "Linkse Schrijversgilde" typische antizionistische idioom, trekt hij vervolgens unverfroren van leer: 'dominante lobby der zionisten'; ' Amerikaanse christenfundamentalisten, die altijd blindelings achter Israël aanlopen'; 'het buitensporige Israëlische geweld in Gaza'; 'militaire solo-acties ener Netanyahu';'Israëlische obsessies'…

Von der Dunk is van mening, dat 'de komende presidentsverkiezingen in Iran een opening tot verzoening biedt en dat het Westen er daarom goed aan doet, de veel gematigder Khatami - een van de tegenkandidaten voor het huidige presidentschap van Ahmadine­jad -  zoveel mogelijk te steunen. Terwijl Iran tot ver over haar eigen grenzen de 'Iraanse Revolutie' - met alle buitensporige geweld van dien - tracht te exporteren, ziet Von der Dunk dit toch net een tikkeltje anders. Volgens Von der Dunk vormt Iran 'een sleutelpositie als het erop aankomt de gemoederen tot bedaren te brengen in een conflict dat reikt van Gaza en Libanon tot Irak en Afghanistan'.

Von der Dunk dagdroomt: Israël moet even dimmen en niet reageren op de bijna dagelijkse beschietingen vanuit Gaza, want dit vergroot de kans dat de 'gematigde' Khatami tijdens de verkiezingen aan het langste eind trekt. En zo'n droomscenario oreert Von der Dunk ' kan de beeldvorming rondom de Palestijnse kwestie positief beïnvloeden en zou verzoening een grote stap dichterbij brengen'.

Von der Dunk heeft ook een advies voor het Westen: de president van Amerika, Barack Obama, dient op te treden als de "Grote Verzoener" en de moed tonen 'de nieuw te vormen regering van Israël onder druk te zetten, desnoods door middel van isoleren en boycotten'. Toen mij dit als lezer ten enenmale te gortig werd, besloot ik te reageren. Ik schreef: "Alles hangt af van de supreme ruler Ayatollah Ali Khamenei. Onderwijl grijpt het antizionisme onder het linkse gilde van Tugendterroristen in dit land onrustbarend om zich heen en maakt zich als een suïcidale sluipmoordenaar meester van steeds meer linkse scribenten en zelfislamiseerders."

Dit had ik natuurlijk niet mogen schrijven. Want koud was de 'inkt' van mijn reactie opgedroogd, of de moderator greep onverbiddelijk naar het wapen van censuur. Kennelijk kon de reactie, die ik er meteen op liet volgen, nog net wel de hyperkritische 'toets der kritiek' doorstaan: "Je zult als Joodse nazaat van degenen die de Holocaust niet hebben overleefd, en de herinnering eraan nog dagelijks met zich meedraagt, op gebiedende wijs geconfronteerd worden met dit verwerpelijk links-modieuze antizionisme en - analoog aan de verwrongen percepties van Von der Dunk - te horen krijgen, dat het herdenken van deze gruweldaden uit het donkere verleden, 'omwille van de internationale betrekkingen met antizionistische dictaturen', gewoon even op een wat lager pitje moet worden gezet - dan dooft het licht, oh valse nicht."

"Ei zie, dit is het hol der tarantula's! Wilt ge de spin zelf zien? Hier hangt haar web: raak het aan, opdat het trille. Gedwee komt zij nader: welkom, tarantula! Aardedonker ligt op uw rug uw (roze) driehoek en waarmerk; en ik weet ook, wat er in uw ziel ligt. Wraak ligt in uw ziel: waar gij bijt, gaat zwarte schurft groeien; met wraak maakt uw vergif uw ziel aan het draaien! Aldus spreek ik in gelijkenis tot u,  die de zielen draaierig maakt, tot u, predikers der gelijkheid! Tarantula's dunkt gij mij en verkapte wraakzuchtigen! Daarom ruk ik aan uw web, opdat uw woede u lokke uit uw leugenhol en uw wraak achter het woord 'gerechtigheid' voor de dag springt." (Uit Zarathoestra's  'Van de tarantula's')

In zijn column 'Koekje van eigen deeg' werd eveneens kwistig naar het wapen van demonisering gegrepen. Behalve zijn gebruikelijke obsessieve haat jegens Geert Wilders, schreef Von der Dunk ook: "Nederland wordt voor haar te langdurige verwaarlozing van de islamproblematiek wel zéér zwaar gestraft." Op mijn vraag welke oplossing Von der Dunk voor ons in petto had voor 'de islamproblematiek', en hoe hij binnen die context van mening was, dat dit vraagstuk door Nederland 'te langdurige verwaarloosd was' volgde natuurlijk een ijzingwekkende stilte.

Echter afgaande op Von der Dunks meest recente column, kan de lezer het antwoord alsnog zelf invullen: 'De democratische staat Israël moet door het Westen geïsoleerd en geboycot worden, en tegelijkertijd dient het de banden met het moorddadige regime van Holocaustontkenners en islamitische koppensnellers innig aan te halen. Immers het coûte que coûte bewaren van de 'lieve vrede' - ook al moet je dan even zwichten voor (je eigen) beulen - is toch vele malen belangrijker, dan het verdedigen van het bestaansrecht van de staat Israël, dat zich zover het oog reikt omringd weet door staten, die het Israëlische volk het liefst de Dode Zee in zouden willen drijven'.

Zie hier de voorafschaduwing van een postmoderne variant op "die Endlösung der Judenfrage", vreugdevol toegejuicht door een mieterse scribent, wiens Joodse grootmoeder zich in haar graf zou omdraaien, als ze zou horen door welke schaamteloze antizionistische delusions haar kleinzoon bevangen is. Van zijn vader kan Thomas von der Dunk nog wat opsteken. 'Een ding moet je Geert Wilders nageven: hij is niet bang. Hij hoort niet bij al die zwabberaars'.

'Verdeeld Verleden, Gedeelde Toekomst'

Pieter Hilhorst: "Het integratiedebat van de afgelopen jaren is een voorbeeld van deze tweede vorm van hypocrisie. Al jarenlang bestaat er een obsessie met culturele en religieuze conflicten. Neem nu de integratienota van de Partij van de Arbeid. In het begin van de nota wordt glashelder benoemd wat er mis gaat in ons land."



Of we het leuk vinden of niet, de islam zal in 2020 de grootste godsdienst zijn in Amsterdam. Er moet daarom hard gewerkt worden aan een islam die past bij Amsterdam. Het betekent dat de islam en de geestelijk leiders ervan ook bij Nederland, bij Amsterdam horen. Lodewijk Asscher (PvdA)

Open Huis
Dat het islamvraagstuk de partij van de arbeid tot op het bot verdeelt hoeft inmiddels niet meer te verbazen. Het is gewoon inherent aan de islam dat overal waar hij de kop opsteekt segregatie ontegenzeggelijk op de loer ligt.

Eerder schreef ik in dit verband: waar en wanneer ook ter wereld het islamisme heeft huisgehouden, zoals dat trouwens ook van het communisme kan worden gezegd, liet het al na luttele generaties een spoor van hyperneurotische en chronisch neerslachtige mensen achter.

De waarheid van deze constatering treedt nu al, even onvermijdelijk als pijnlijk, aan het licht. Voor en tegenstanders van de 'cohenisering', d.w.z. de islam als spin in het web van de multiculturele integratiedoctrine, tuimelen op onbeteugelde wijze over elkaar heen en niemand van de aanhangers die nog weet hoe deze groep in toom te houden, zonder de eigen partijbeginselen te verloochenen. De door de PvdA-voorzitter Lilian Ploumen met zoveel aplomb aangekondigde integratienota 'Verdeeld Verleden, Gedeelde Toekomst' kan deze interne richtingenstrijd niet versluieren.

De bedroevende tussenbalans van dit alles blijkt een allegaartje aan hele en halve 'nep-linksers', die om het hardst schreeuwen welke richting het met de partij uit moet. Daar komt bij dat men de ideologische teugels al lang heeft laten vieren om de teergevoeligheid van vrome moslims binnen die partij niet al te zeer te ontrieven.

Het is dolkomisch, maar eigenlijk ook wel verbijsterend, te zien tot welke onverkwikkelijke taferelen de ideeënstrijd binnen de PvdA leidt, en hoe men daar desalniettemin steeds strakker in het rigide keurslijf van het islamitische maatpak wordt genaaid.

Allahhoch jauchzend, zum Tode betrübt.
Tragisch te moeten vaststellen hoe de PvdA zich louter door het onbetoomde geloof ener interreligieuze verbroedering, d.w.z. de sociale vrede coûte que coûte te willen bewaren, onmiskenbaar heeft vergaloppeerd.

Intriest wanneer we in ogenschouw nemen, hoe haar iriserende oogkleppenpolitiek, alsmede de daarmee gepaard gaande beginselloosheid, zich thans binnen die partij begint te wreken. Ontluisterend ook, te zien hoe het opportuniteitsbeginsel op grond waarvan de PvdA doelbewust kiest voor de strategie 'hoe meer moslimzielen hoe meer vreugde' of meer to the point, 'kwantiteit van stemmen gaat boven kwaliteit' de partij binnen al haar geledingen thans onherroepelijk begint op te breken.

Hoe was het ook al weer: de partij die zich een te grote jas aantrekt of beter, die zich publiekelijk te grote idealen stelt – Wouter Bos wij zijn de partij van de Grote Sociale Kwesties - en gaandeweg moet inzien, dat zij daarmee de werkelijkheid uit het oog is verloren, maar tegelijkertijd niet over het zelfreinigende en -kritische vermogen beschikt om de zelfgenoegzaamheid ervan in te zien, ontpopt zich dientengevolge tot een manipulator van de eigen beginselen..

En dat is precies waar het binnen de PvdA thans op uitdraait. Een ontwikkeling die al langer viel te voorspellen, zeker als we het "verduisteringsoffensief" van de rede en het (gezonde) verstand in ogenschouw nemen, dat zo kenmerkend is voor de nauwelijks nog versluierde manipulaties van de politieke islam. De PvdA is naar goed islamitisch gebruik geïnfiltreerd en haar 'liefdevolle' leden hebben domweg het nakijken.

Geruisloze wisseling van de wacht
De sociaal-democratische vernieuwers die, door de (politieke) islam zo achteloos te omarmen, op uiterst schlemielige wijze aansturen op een meest gedrochtelijke aller partijvormen te weten, het "shariasocialisme", willen nog steeds niet inzien dat ze daarmee de hand leggen aan hun eigen ondergang, of in het gunstigste geval onderwerping!

We zien nu al op grootstedelijke schaal, in het bijzonder daar waar de PvdA de scepter zwaait, tot welke pestilente uitwassen het mono-etnische dagdromen leidt: onder het doorgeroeste banier van een sterke "veelkeurige" cohesie, wordt de partij van binnenuit op een quasi "co-existentiële" wijze ontmanteld, van haar ideologische en arbeideristische eigenheid beroofd, om vervolgens met straffe hand op jihadistische leest te worden geschoeid!

Aan de 'valse profeten' overgeleverd.
Onderwijl heeft "The Art of Taqiyya" (we denken nadrukkelijk aan de islamiseringsmissie ener Ahmed Marcouch) de partij van de arbeid genadeloos bij de ballen. Getuige ook de krampachtige en ronduit leugenachtige manier waarop de 'nep-profeten' alles in het werk stellen de onderwerping aan de islamitische mores in een rooskleuriger daglicht te plaatsen. Het doet werkelijk pijn aan de ogen te moeten zien hoe de principiële sociaaldemocraat die, naarmate zijn partij van binnenuit wordt geïslamiseerd en derhalve de grondslag van zijn partijtrouw onder zich voelt weggeslagen, zichzelf weer met behulp van (n)ostalgische geloofsprincipes tracht te hervinden.

Onthutsend is het, te zien hoe met links-liminele kunstgrepen de PvdA uit alle (on)macht de rijen tracht te sluiten en hoe zij vanuit een ogenschijnlijke eensgezindheid, elk afzonderlijk lid weer strak in de pas tracht te laten lopen.

Redden wat er te redden valt.
Als de jihadisten iets goed in de smiezen hebben, dan is het wel, dat al die pogingen de PvdA naar buiten toe voor te stellen als een partij van vernieuwers, van de emancipatie, van de gelijkberechtiging, van de mensenrechten, van de vrijheid van geloof, van de vrijheid van meningsuiting, ja zelfs als de partij waar geloofsafvalligheid binnen het 'beginselprogramma' is opgenomen, ijdele hoop blijken. Hoezeer men de zogenaamde nieuwe koers, die ogenschijnlijk met de nota van Ploumen is ingezet, ook bejubeld, in wezen blijkt het niets anders, dan het propageren van zogezegd nieuwe ideologische troeven om het huidige sociaaldemocratische wees- en kaartenhuis met kunst en vliegwerk, met list en kiezersbedrog, met verraad aan de traditionele achterban overeind te houden.

En zo is het tot slot de giftige spin van het islamisme, die er 'profe(ij)telijk' garen bij spint. Waar het socialisme ooit het door emancipatoire idealen bevlogen stiefbroertje van het ogenschijnlijk ontmantelde communisme leek, eist het islamisme, als volbloed achterneefje van het marxistische gedachtegoed, het verdonkeremanen van de Verlichting voor zich op.

Zoals eerder geformuleerd: sociaaldemocraten blijken op de keper beschouwd neo-communisten (halve stasi's mag ook!), die met behulp van de jihad als ideologisch stormram, via de "achteruitgang" alsnog de sociaaldemocratische heilstaat trachten te verwezenlijken.

Ze hebben in dit streven echter de jihadistische wolf in schaapskleren volkomen over het hoofd gezien, d.w.z. de islamideologie en haar oor- en geestverdovende gehuil waarmee zij thans vanuit de sociaaldemocratische gebedshuizen (d.i. afdelingspartijen en moskeeën) haar verraderlijke lokroep door laat klinken: 'zo veel mogelijk sharia- en zo weinig mogelijk sociaaldemocratie'...

Voorgekookte volksverlakkerij

"Voor wie nog twijfelde: de 'oude' PvdA bestaat niet meer. Het heeft decennia geduurd, maar de worsteling met het verleden, vooral met het probleem van de integratie, is ten einde. Met dank aan Ayaan Hirsi Ali en publicist Paul Scheffer. Zij zagen aankomen dat de PvdA haar standpunten over de multiculturele samenleving moest bijstellen. Niet 'pamperen' - kopjes thee drinken heet dat tegenwoordig - maar stevig ingrijpen waar nodig." Deze agitprop wordt verkondigd door de Twentsche Courant.


'Het integratievraagstuk is de sleutel terug naar de harten.' Wouter Bos

Himmel hoch jauchzend, zum Tode betrübt

Bovenstaande opinie illustreert de hoge mate van (linkse) ideologische partijdigheid van de de main stream media en van het bij hun 'angehauchte' journaille.

Wat mij betreft een zouteloze aubade voor het creatieve al te creatieve boekhouden van Wouter Bos, die zichzelf, uitgerekend op de klippen van een globale kredietcrisis, rijk rekent. En het is waarlijk onthutsend te zien, hoeveel zogenaamd kritische geesten plots, op hoop van zegen, victorie durven te kraaien, louter vanwege het heenzenden door Wouter van dat ene tegendraadse vogeltje.

En wat zien we, op hangende pootjes komen al die zogenaamde principiële pupillen van het ondergaande avondrood terug gekropen. Aanschouw hoe weldra, ook de meest kritische vogels - zich zelf ook wel "realo's" noemend - gezwind terugplooien in de veilige schoot van het oude en vertrouwde sociaaldemocratische broeinest. Het is bijna niet te filmen, hoe infantiel de aanstormende nieuwe intellectuele voorhoede zich voor louter één groot gapend (ideologisch) gat laat vangen.

Het kinderlijk optimisme - het idee dat een kinderhand gauw gevuld is - waarmee de loftrompet over Wouter Bos wordt gestoken, doet mij denken aan de bizarre kunstgreep een paar vogels blind te maken, om ze daardoor nog mooier te laten zingen. Maar mensen geloven toch niet echt, dat de moslimmanische "partijrot", die de partij van de arbeid door al haar geledingen fundamenteel heeft aangetast, nu plotseling vanwege de georchestreerde spierballentaal die wordt gebezigd, voorgoed tot het verleden zal gaat behoren.

Ik ben er in elk geval buitengewoon sceptisch over. Want, de PvdA kan nu wel om het hardst roepen dat ze de oude socialistische denkbeelden bij het grof vuil van de paarse puinhopen heeft gedumpt, maar volgens mijn inschatting heeft dit niets meer om het lijf, dan een geregisseerd dansje voor de electorale Bühne.Het ei van Columbus inzake de problemen rond integratie, immigratie, islam en islamisering is in elk geval niet door 'links' uitgevonden. De oplossingen die 'rechts' hiervoor in petto heeft, blijken vaak toch van meer realiteitszin te getuigen, dan de doorgaans zalvende litanieën en transverwekkende mantra's, die de Linkse Kerk daar tegenover weet te stellen.

 Pestilente pleister
Ondanks het feit, dat door het politieke correcte interpretatiesyndroom het slinkse zieligheidscircus op volle toeren draait - als gevolg waarvan tal van zaken, die al hadden kunnen worden opgelost, nodeloos lang vooruit worden geschoven - zien we dat partijleider Wouter Bos, die voor zichzelf de meest vervaarlijke act opeiste (die van de ideologische koorddanser), terugkeert op zijn schreden en eindelijk zegt in te zien, dat de gehanteerde aanpak van het "multisofte heelmeesteren" (zeg maar de cohenisering van het Marokkanenprobleem) buitengewoon stinkende wonden heeft veroorzaakt.

Men peilt de wanhoop onder het volk en zodra de kolkende massa eenmaal een "kritisch kookpunt" bereikt, ontketent men paradoxaal genoeg een wanhoopsoffensief: hoogste tijd om het roer uit handen van de "multicult' s"  te nemen en radicaal om te gooien. Echter, de vele decennia die aan deze kennelijke kentering in het oude socialistische denken vooraf gingen, heeft men de samenleving nodeloos op kosten gejaagd - en nog steeds. Men omsluierde de biculturele boegbeelden met een rode waas van vroom zelfbedrog, en voer in ongemeen felle bewoordingen uit tegen degenen die het bestonden, zoals Ayaan Hirsi Ali, Geert Wilders en ja zelfs sociaaldemocraat Paul Scheffer, zich in minder bedekte termen over de 'Grote Sociale Kwesties' uit te spreken.

De PvdA, zo is telkenmale gebleken, is amoreel als het om machtsbehoud gaat. Principes en partijgenoten gooit de partij probleemloos over boord, als de verwachting bestaat hierdoor extra kiezers binnen boord te houden. Preluderend op de klassieke sociaaldemocratische ankerpunten, met vol-gezogen longen van eigendunk de boodschap van een radicale koerswijziging verkondigend, maar in de praktijk gewoon als een stuurloze mammoettanker tegen de opportunistische klippen van beginselloosheid opvarend.

Kiezersbedrog
Laten we wel wezen, volgend jaar staan de gemeenteraadsverkiezingen weer voor de deur. En dan gokt de partij er nu al vast op, dat het korte termijn geheugen bij de PvdA-spijtoptanten (waarvan velen hun heil op de andere flank van het politieke spectrum zochten/zoeken) ze zal doen vergeten, welke slepende sporen van segregatie, zelf-islamisering en culturele ontheemding het pamperende PvdA-beleid met name in de grote steden heeft getrokken. Men gokt op eenzelfde scenario als waarmee in 2005 de sociaal-democratische hegemonie over de stad Rotterdam is heroverd. Ook toen riep de partijleider Wouter Bos zijn partijleden op zoveel mogelijk standpunten van Pim Fortuyn over te nemen.

Van het volk heb ik helaas geen al te hoge dunk, want dat blijkt in meerderheid behept met een bijzonder hardnekkig kuddeinstinct. Telkens weer laat het volk massaal de oren hangen naar de politieke rattenvangers die het meest "bezwerend" de fluit weten te bespelen. Die de mythe van de sociaaldemocratische "heilstaat" het meest oogverblindend weten op te poetsen. En van de oude media - u weet wel het politiek correcte collectief van de gelijkgeschakelde berichtgeving - hoeven we ook al geen kritische zelfreflectie te verwachten. Die reproduceren zoals gezegd, gewoon hun nauwgezet voorgeprogrammeerde desinformatie en depriveren de meer argeloze 'lezer' maar al te vaak van essentiële nieuwsfeiten.

Cliëntelisme
Het hachelijke spel om de gunst van de kiezer, blijkt door de PvdA al vroegtijdig op touw gezet. Ministers en andere PvdA-bewindspersonen, misbruiken hun ambt schaamteloos als verlengstuk voor de te voeren partijpolitieke campagne. In bovenstaand artikel mondt het uit in een uitbundige hymne op de heropleving van de sociaaldemocratie. Ach, zoals een zwaluw nog geen zomer maakt, zo ook is het, beter een vrije vogel in de hand te hebben, dan het houden van tien sociaaldemocratische nakomertjes in een dhimmitude dwangbuis-constructie.

Toen de PvdA nog in de oppositie zat, veinsde ze te handelen in het algemeen belang ('Nederland verdiende beter', luidde steevast het credo), alhoewel toen al duidelijk de excessen zichtbaar werden, die duiden op een schaamteloze vorm van cliëntelisme. Nu de partij deel uitmaakt van de regering (en je zou menen dat het algemeen belang dan pas echt boven alles gaat) bestaat de partij het nog steeds, actief partijpolitieke propaganda te bedrijven met het zogenaamde rooskleurig regeringsbeleid als specifieke inzet. Het voorbeeld van Ahmed Aboutaleb, die de €50 voor de aller armsten presenteerde als een PvdA-initiatief, staat heus niet op zich zelf.

'Het grote graaien uit de staatskas'
Terwijl PvdA-minister Guusje ter Horst meent, Rita Verdonk en Geert Wilders te kunnen verplichten openheid van zaken te geven omtrent de respectievelijke financiering van TON en PVV, onttrekken haar eigen partijgenoten grote sommen geld aan de staatskas om er op landelijk, stedelijk en zelfs stadsdeel-niveau heel specifieke goodwil mee te kweken. Op die manier tracht de partij een vast kiezerspotentieel aan zich te binden.

De sociaaldemocraat nieuwe stijl noemt het natuurlijk geen oneigenlijk gebruik van de algemene middelen, maar verhult zijn laakbare handelen met wollige termen als het (louter) 'werken aan de sociale cohesie'; 'de boel bij elkaar houden'; 'mogelijk maken dat je mensen met verschillende achtergronden bij elkaar weet te betrekken', 'werken aan een betere toekomst van onderop', überhaupt het bieden van perspectief voor de toekomst!.

Onderwijl paait de PvdA dus met geld van de belastingbetaler niet alleen menig toekomstige kiezer, maar spekken sociaaldemocraten op vaak schaamteloze wijze vooral hun eigen zakken en die van de talloze nauw aan de partij verwante lobbygroepen en subsidiesponzen. En de nijvere spaarder die nog zou twijfelen: het eertijds welvarende en kapitaalkrachtige schip, de 'Staat der Nederlanden', lijkt onafwendbaar op te stomen richting een, in meerdere opzichten, "fiscale" onheilstaat.

De OC en Gayboot

Zolang het Amsterdamse politiekorps en burgemeester Job Cohen het aantal aangiften van geweld tegen homo's in hun bureaucratenjargon aanduiden als 'een maatschappelijk probleem dat de ondergrens van de kritische registratieomvang nog niet heeft overschreden', mag vanuit die hoek niet veel slagvaardigheid verwacht worden als het er om gaat dit soort excessen eindelijk eens effectief aan te pakken en te bestrijden.

Trendwatcher, Adjiedj Bakas: "Cohen voert 364 dagen per jaar een Al-Qaida agenda uit en stimuleert de homohaat op alle mogelijke manieren, en nu gaat 'ie op een bootje zitten en denkt: goh gezellig."

En weer weet de PvdA het voor elkaar te spelen. Op de een of andere manier voelt die partij haarfijn aan op welk moment zij zich met een bepaald maatschappelijk evenement moet afficheren. Onlangs wist Jet Bussemaker (PvdA) de aandacht nog op zich gevestigd: U weet wel, de opgewekte "Socialsalafistin", die uit oogpunt van het door haar partij actief bedreven moslimcliëntelisme, doodleuk een loopje neemt met de geschiedenis, en totaal niet schroomt om met een schaamteloos revisionisme het onvergelijkbare verhaal van de holocaust voor louter partijpolitieke doeleinden te exploiteren. 

Ooit gold Amsterdam als 'Gay Capitol of the World'. Maar met de komst van heel veel moslimmigranten naar de stad is openlijke homofobie weer terug van weggeweest. Ook de dubbelhartige opstelling van het Amsterdamse stadsbestuur – men heult uit electorale overwegingen met de orthodoxe mores zoals die binnen de islamitische leer en binnen de meeste moskeeën wordt gepredikt – voedt de groeiende niet zelden gewelddadige weerzin tegen homoseksualiteit.

Al te lang hebben de hoofdstedelijke sociaaldemocraten verraad aan hun eigen grondslagen gepleegd en grote groepen moslims de indruk gegeven, dat hun zedelijke opvattingen er toe doen en zoveel mogelijk gerespecteerd dienen te worden, ongeacht hoe zeer dergelijke opvattingen haaks staan op de emancipatoire principes die de PvdA zegt te huldigen en ook als zodanig in haar partijprogramma heeft vastgelegd.

Natuurlijk kon zulk een halfslachtig optreden van de hoofdstedelijke sociaaldemocraten niet zonder gevolgen blijven. Even leek het er zelfs op dat uitgerekend de partij van Geert Wilders nadrukkelijk voor de belangen van de 'Gay Community' leek op te komen. Dat homo's steeds meer hun heil op 'rechts' zoeken, moet met name de PvdA - de partij die zichzelf graag wegzet als dé emancipatiepartij - behoorlijk hebben gestoken. En dus bedacht de PvdA, dat  er een charmeoffensief moest worden ontketend waarmee zij de groep 'afvallige homo's'  weer liefdevol binnen boord zou kunnen halen. En welk evenement biedt haar hiertoe een betere gelegenheid dan de 'Gay Canal Parade'?

Ruim twee weken geleden liep ik over de grachten van Amsterdam, toen ik plotseling door programmamakers van AT5 (de lokale televisiezender) werd verzocht iets voor de camera te zeggen over wat ik zou doen als ik burgermeester van Amsterdam zou zijn. Ik liet weten daar liever niet aan mee te willen doen, omdat ik hoe dan ook geen goed woord over had voor de huidige burgemeester van Amsterdam, de PvdA'er Job Cohen. Aangezien de reporter omgekeerd wel zonder morren aan mijn verzoek gehoor gaf om voor de foto even naast het kartonnen beeld van Job Cohen te poseren, kwam ik op mijn eerder besluit terug.

En aldus nam ik alsnog de microfoon ter hand en gaf de burgervader het advies 'pontificaal op een van de boten tijdens de Gay Canal Parade mee te varen, want op die manier zou hij, de burgermeester van álle Amsterdammers, duidelijk laten blijken dat aan de rechten en bewegingsvrijheid van homo's in de stad Amsterdam niet getornd kan worden'. Wie schetst mijn verbazing: afgelopen week werd met veel poeha in de media aangekondigd dat niet alleen Job Cohen mee zal varen met de Canal Parade, maar in het kielzog van deze jofele jood zullen ook de ministers Plasterk, Ter Horst en Koenders en de staatssecretarissen Sharon Dijksma en Frans Timmermans (PvdA) acte de présence geven.

En zo kan het gebeuren dat de media aan de vooravond van dit jaarlijkse homo-evenement bol staan van voorspelbare retoriek: de socialisten geven tijdens de 'Gay Pride' als enige regeringspartij het goede voorbeeld en verdienen een compliment. Kijk, zo gaat dit heen en weer hoereren tussen enerzijds de eigen partijpolitieke principes en anderzijds het binnen boord halen en houden van omvangrijke groepen moslimmigranten. De PvdA betoont zich aldus een partij die de schaamte voorbij is, alsmaar verder afdrijft van de eigen beginselen en gaandeweg steeds meer bedreven raakt om van twee walletjes tegelijk te snoepen.

Enerzijds blijken zelfbeschikking, seksegelijkheid, verdraagzaamheid en solidariteit de historische pijlers van deze traditionele emancipatiepartij, anderzijds werpt de partij zich op als benepen zedenmeester en wordt het Red Light District met gezwinde spoed opgepimpt. Daarnaast geven de hoofdstedelijke sociaaldemocraten ongehinderd ruimte aan salafistische stromingen, die het liefst alle verworven rechten en vrijheden per decreet van de Allerhoogste ongedaan willen maken, omdat deze nu eenmaal indruisen 'tegen de goede wetten van de zuivere islamitische moraal'!...

Deze schier onoverbrugbare spagaat speelt de partij natuurlijk al langer parten. Te denken dat met een uitgekiende gil- en glittermanifestatie, een dagje joelen en jolijt op de Amsterdamse grachten, al deze naargeestige politieke praktijken tot het verleden zullen behoren, is een zoveelste vorm van volksverlakkerij.

Ongetwijfeld zullen enkele afvallige homo's na het zien van zoveel hartverwarmende solidariteit met hun lotgenoten een heel bijzonder gevoel van binnen krijgen. Vergeten het linkse verraad en, alsof er nooit een andere partij is geweest die het voor de minderheden opnam, laat men zich wederom door het wel getimde charmeoffensief  inpalmen! Want...

Laat een ding duidelijk zijn: de sociaal-democratische partijprominenten varen vandaag niet zozeer mee om hun ongedeelde solidariteit met de homo's te betuigen, maar veeleer uit welbegrepen en uitgekookt eigenbelang, bijvoorbeeld als poging om de alsmaar dalende tendens in de peilingen een halt toe te roepen. De Gay Canal Parade als uithangbord en voor de 'veelgeplaagde' en vaak 'onbegrepen' hoofdstedelijke sociaal-democraten daarom een uitgelezen mogelijkheid het tot een historisch dieptepunt gezakte vertrouwen in de partij en haar veelvuldige al te rooskleurige beloften krachtig op te vijzelen.

Echter homo's die al wat langer meelopen in het Amsterdamse circuit, weten inmiddels hoe de regenboogvlag erbij hangt: het voormalige hoofdstedelijke homoparadijs bestaat niet meer. Voor degenen die  weten wat vrijheid, respect en verdraagzaamheid ook al weer echt betekenen blijkt Amsterdam al lang niet meer een veilige vrijhaven. Voor onbezorgd vertier en onderlinge sociale contacten zoeken ze tegenwoordig hun heil al gauw in andere (buitenlandse) steden zoals bijvoorbeeld Berlijn, Praag, Barcelona. Want...

Alles wat een vrijgevochten stad zo aantrekkelijk maakt, wordt in Amsterdam namelijk systematisch door de RoodGroene grachtengordelbrigade (een clubje van extreme regel- en bedilzuchtige "Wichtigmachers") aan banden gelegd, ofwel praktisch ondergeschikt gemaakt aan jihadistische aspiraties en al te kleinzerige gevoelens van gekwetstheid bij groepen voornamelijk vrome moslims.

Trendwatcher Adjiedj Bakas over dit laatste:"Het is geen toeval dat homo's nu zo aan het verrechtsen zijn, en het is ook geen toeval dat het vooral in Amsterdam gebeurt. (..) Deze burgemeester geeft homo's niet het idee dat hij aan hun kant staat of dat hij aan de kant staat van tolerantie. Hij kiest in heel veel conflicten bijna altijd de kant van met name islamitische potenrammers."

Door dit dhimmitude schipperen met haar eigen principes heeft de PvdA bij veel Amsterdammers volledig aan 'geloof-waardigheid' ingeboet, en blijkt elk initiatief weer een 'op-rechtere' koers te willen varen eerder een gewiekste afleidingsmanoeuvre tegenover het eigen onvermogen namelijk, eindelijk eens paal en perk te stellen aan elke vorm van ongewenste politieke en of religieuze inmenging binnen de persoonlijke levenssferen.

In memorium pater Jan van Kilsdonk

Pater Jan van Kilsdonk is in de nacht van maandag op dinsdag in Amsterdam in zijn slaap overleden. Een mooiere dood kan men zich haast niet wensen dan in de slaap gehaald te worden. Nu ook herinner ik mij een vertaling door de pater van een tekst van de Duitse mysticus Meister Eckhart getilteld 'Waarom'...

"En ik zou mezelf schamen als ik niet zou erkennen elke dag een dag jonger te worden." [Meister Eckhart]

Een markante persoonlijkheid, wars van dikdoenerij, of poeha zoals hij zelf zou zeggen, en dicht bij de basis van het (individuele) geloof, zo zal ik mij pater Jan van Kilsdonk herinneren. Maar bovenal herinner ik mij de pater als een warm mens, met een onuitputtelijke belangstelling 'voor de gewone menselijke kanten van het leven'. In de ruim dertig jaren dat we elkaar hebben gekend, heeft de pater mij altijd weer versteld doen staan door zijn "rotsvaste" geheugen. Het was altijd weer een verrassing als je van de pater een persoonlijke brief ontving, meestal al luttele dagen nadat je hem ergens in de stad had ontmoet en hij met jou (of andersom) een gesprek had aangeknoopt. Aandoenlijk hoe hij avond na avond door de binnenstad van Amsterdam 'slofte' op zoek naar dat ene gesprek, die ene ontmoeting en er dan ook alle tijd voor nam.

Nu al hoor je, dat de pater er was voor studenten en (later) aids-patiënten. Toch is dit slechts een beperkte weergave van de tomeloze inzet die de pater voor anderen aan de dag legde. Van hoog tot laag, van man van de wereld tot de jongen die 'zijn diensten aanbood'. Voor de pater maakte het geen enkel verschil. Hij was er in beginsel voor iedereen die behoefte had aan een waarlijk luisterend oor. Aan het eind van zo'n ontmoeting wenste de pater de ander dan steevast "veel vreugde" toe. Ook in de nadagen van zijn buitengewoon bewogen leven, bleef de pater mij trouw (en andersom). En steeds weer vond ik het een hele eer, dat de pater uit al die duizenden mensen waarvan hij de 'persoonlijke geschiedenis' kende, toch ook steeds mij weer wist te vinden.

Vele malen was ik diep geroerd tijdens de uitvaarten die door de pater op geheel eigen wijze werden verzorgd. Rijkelijk sprenkelend met wijwater de ruimte vullend met slierten van welriekende wierook. En dan met een diepe, langdurige buiging voor de overledene zijn grote waardigheid betuigend.

Als je bij de pater op bezoek ging, dan trof je een kamer aan die vol stond met de meest uiteenlopende en bijzondere boeken over het geloof. Ik vroeg dan wel eens 'pater heeft u al die boeken ook gelezen'. De pater glimlachte dan, en gaf te kennen dat hij veel van de boeken had gelezen, maar ook veel boeken gewoon nodig had als naslagwerk voor onderwerpen waar hij zich op dat moment meer in verdiepte. Zoals in sommige commentaren al wordt vermeld, was de pater een "selfmade expert" op het gebied van de "Jezus-mythe". Lange verhalen heeft hij mij verteld over zijn zienswijze rond de orale ontstaansgeschiedenis van het vroege christendom. Telkens weer wist hij mij te verrassen met informatie, die tot dan alleen voor 'ingewijden' bekend en toegankelijk bleek.

Toen de pater - nog niet eens zo lang geleden - vanwege zijn fysieke toestand het broederschapshuis aan de Lairessestraat voor het zorgcentrum moest verruilen, belde hij al weken van tevoren op om mij hierover te informeren. Hij vroeg of ik, zodra hij die verhuizing achter de rug had, hem ook daar weer zo vlug mogelijk wilde komen opzoeken. Natuurlijk was dit voor mij geen enkel probleem. Zo'n twee jaar geleden liet de pater plotseling steeds duidelijker doorschemeren dat hij lichamelijk op was.

Geestelijk daarentegen was hij nog steeds buitengewoon helder, al had hij natuurlijk aanzienlijk minder energie. Mijn laatste ontmoeting met de pater dateert van zo'n twee maanden geleden. Tijdens een vrij lang gesprek, dook hij terug in zijn verleden en besprak allerlei gebeurtenissen die zijn leven hadden geschraagd. Toch, zo vertelde de pater, putte hij de meeste voldoening uit de werken die hij vooral na zij periode als studentenpastor verrichte. Met name de periode dat veel mensen aan de ziekte Aids overleden, was de pater voor velen een baken van troost, steun en toeverlaat.

Geheel volgens de letterlijke betekenis van "christelijke onbaatzuchtigheid" stond hij dag en nacht klaar voor de ander die in nood verkeerde. Om zichzelf bekommerde hij zich nagenoeg niet, maar des te meer betoonde hij zich barmhartig tegenover de noden van anderen.

Een zeer dierbaar iemand is van ons heengegaan. Thans betrap ik mij erop dat ik - zoals bij de pater tijdens de uitvaartplechtigheden zo vaak was te zien - doorheen mijn tranen van bedroefdheid ook een gloed van vreugde en dankbaarheid ontwaar. 'Weg' de man waarmee ik een langdurige, bijzondere en warme persoonlijke band heb gehad. Nimmer meer het geheven keuvelen over de meest uiteenlopende geloofszaken. Nimmer meer het ophalen van gezamenlijke herinneringen aan de roerige tijden van weleer. Nimmer meer die diepe gulle glimlach en de woorden van troost en bemoediging. Nimmer meer de onvoorwaardelijke belangstelling voor het wel en wee van mijn leven. De pater is niet meer onder ons, maar de herinneringen aan hem zullen voor altijd in mijn geheugen en meer nog in mijn hart gegrift staan.

Een langdurige en pijnlijke lijdensweg is de pater, ondanks zijn hoge leeftijd, god zij dank, bespaard gebleven. Tot aan zijn laatste ademtocht heeft hij het leven gevierd en geëerd. Het kruisbeeld, dat nog stamde uit de tijd van het vroegere katholieke jongensinternaat aan de Overtoom, droeg hij trouw overal met zich mee. Ook bij zijn laatste halte - het zorgcentrum Bernardus - hing dit houten kruis pontificaal boven het hoofdeinde van zijn bed en diende voor hem als symbool voor zijn avondgebed.

Ongetwijfeld zal er - terecht - een stroom van artikelen en beschouwingen op gang komen, nu de pater is overleden. Velen zullen bijzondere herinneringen koesteren en dit aan het papier toevertrouwen. Voor mij staat vast dat de pater meer was dan een "opstandige" studentenpastor, die zich later met ziel en zaligheid inzette voor het lenigen van nood onder aids-patiënten en hun dierbaren. Voor mij was de pater een uniek mens, met een zeer groot hart. De pater was dan wel geen Jezus, maar had wel het charisma van een grote geest.

De kerkelijke geloofsgemeenschap zou er in elk geval volmaakt anders - menselijker - uitzien, als er ook maar iets van zijn eminente geest blijft rondwaren of beter blijvend wortel zal schieten. Wat de pater aan goodwill, kennis en betrokkenheid heeft opgebouwd, zal niet meer zo makkelijk door "de Romeinse Curie" bezoedeld of zelfs maar ongedaan kunnen worden gemaakt. Hij heeft het (christelijke) geloof geleefd. Hij heeft de kerkelijke Jezus handen en voeten gegeven. Hij heeft Jezus als het ware uit de hoogte naar beneden gehaald en hem hernieuwd tot leven gebracht binnen de meer menselijke context. Tegenover degenen die aan deze voorstelling van zaken aanstoot namen, bleef hij ongemeen fel.

De voormalige molenaarszoon wist als geen ander het kaf van het koren te scheiden en behield het zuivere oog voor de doodgewone menselijke maat zowel in de omgang met de ander als ook tijdens de viering en invulling van de liturgie. Ongetwijfeld zullen velen de gelegenheid te baat nemen om persoonlijk van de pater afscheid te nemen. Deze belangstelling verdient de pater als geen ander. Hij die altijd voor de ander klaarstond, mag nu vanaf zijn wolkje 'neerkijken' op de ongetwijfeld lange stoet van mensen die op hun eigen wijze afscheid van hem zullen nemen.

Lieve pater, voor al uw zorg, betrokkenheid en affectie ben ik u ten diepste dankbaar. En ook nu weer ervaar ik de kracht van vreugde doorheen de tranen van verdriet. Moge vrede met u zijn. U toegewijde vriend en zielsverwant...

Wouter Bos: “We willen dat Amsterdam de veilige homo-hoofdstad blijft. We willen dat politieagenten gerespecteerd worden om hun kennis van de wet, niet van de Koran. We tolereren geen PvdA-politici met een discriminerende of denigrerende houding naar allochtonen, homo’s of vrouwen. Wij accepteren geen haatzaaien vanuit salafistische moskeeën.”


Wouter Bos: "... we kennen de wijken waar de nieuwe samenleving wordt uitgedokterd..."

Het mooiste verhaal
Laten we ons niet bij de neus nemen door de ogenschijnlijke evidentie van de mooie woorden van Wouter Bos! Want, in tegenstelling tot de rooskleurige beelden, die hij zijn partijvrienden liefdevol voorspiegelt, weten wij natuurlijk dat we al die pracht idealen met een stevige korrel zout moeten nemen.

We weten, dat het vooruitgangsoptimisme - met het sociaaldemocratische beschavingsparadijs strak voor ogen - ons tot dusverre niet veel goeds heeft berokkend ( we denken aan het multiculturele drama en de vermijdingskramp waarin de partij nog steeds verkeert) en dat daarom zelfs de mooiste, meest verlokkende verhalen over deze historische vergissing onherroepelijk aan geloofwaardigheid en overtuigingskracht hebben ingeboet.

Tragische humor: Wouter Bos die zijn liefdevolle geestverwanten kinderlijk naïef een utopisch, oncontroleerbaar en liederlijk vergezicht durft voor te spiegelen, zonder dat bij hun ook maar voor een enkel ogenblik het plaatsvervangende schaamrood naar de kaken stijgt.

Sleutelbegrip
We weten inmiddels 'wat Wouter wil', maar weet Wouter ook wat wij niet willen? Zo flets en dof de glans van het rode vaandel, zo vervluchtigd kunnen we ook de speech van Wouter Bos bestempelen. Laten we een greep doen uit de vele ondoorgrondelijke niemendalletjes waarmee Wouter Bos zijn buitengewoon voorspelbare peptalk had doorspekt, Wouter Bos:  "…De actieve tolerantie die ik voorsta, betekent dat we discriminatie en achterstand bestrijden, ruimte geven aan religies en verschillen, verdraagzaamheid betrachten maar tegelijkertijd compromisloos onze verworven vrijheden verdedigen."

Helaas laat de praktijk zien dat bij de P.v.d.A. het verschil tussen actieve tolerantie enerzijds en anderzijds het gedogen en bevorderen van positieve discriminatie volledig is vervaagd. Ergo, hoe pakken die mooie idealen - progressief, eerlijk en solidair - nu in de praktijk uit: we beluisteren, hoe actieve tolerantie een verkapte oproep blijkt om bepaalde cultuurgebonden opvattingen - zoals die bijvoorbeeld binnen de vrome moslimgemeenschap worden gehuldigd en die ten principale niet met onze westerse beginselen te verenigen zijn - toch te leren accepteren, Wouter Bos: "…. Onze geloofwaardigheid hangt wat mij betreft meer dan op welk onderwerp dan ook, af van hoe wij het er met het integratievraagstuk vanaf brengen. Het is de sleutel terug naar de harten van de mensen. Ik zal er dus ook zelf leiding aan blijven geven…"

Hoe dit te verwezenlijken?: welaan, wij van de P.v.d.A. beschikken over een hecht en ambitieus team van 'missionair gedreven' partijgenoten, die desnoods met de traditionele 'toolkit' – het vernieuwde rode boekje? - de boer opgaan om metterdaad zoveel mogelijk nieuwe zieltjes te winnen. Het veroveren van de 'hearts and minds' van de bevolking, waar hebben we deze zalvende wensgedachte eerder gehoord!

Hoe gelikt en afgewogen de woorden van Wouter Bos ook zijn gekozen, ons blijven ze als een lelijke graat in de keel steken. Iemand die zich nietszeggend verliest in de meest fantastische verhalen, en zijn machinaties niet met tastbare resultaten onderbouwt, wekt bij ons de argwaan of hij écht wel zo zuiver op de graat is. Een les lijkt de sociaaldemocratische voorman goed in zijn oren te hebben geknoopt: wie niet kan liegen, weet niet wat waarheid is! Of zoals Wouter Bos hetzelf zegt: "…Maar het vraagt allereerst eerlijkheid. Eerlijkheid, gewoon eerlijkheid…" Het is alsof we de haan driemaal horen kraaien!

Laat ons vooral niet vergeten hoe in Amsterdam – een broeinest van bestuurlijke en politiek zelf-islamiseerders - geloofsgestoorde islamitische straatcoaches van Job Cohen en de zijnen doodgemoedereerd een vrijbrief hebben om conform hun geloof vrouwen als tweederangs burgers te behandelen. We zien, hoe de grootstedelijke sociaaldemocraten tolerantie preken tegenover cultuurgebonden intolerantie en hierdoor gaandeweg vanzelf intolerant worden tegenover tolerantie. Hoezo dus compromisloos?

Imamcipatie of symboolpolitiek
Waartoe de omvangrijke achterban van vrome, diepgelovige, orthodoxe en zelfs salafistische moslimzieltjes paaien - voor een zieltogende partij telt weliswaar elke stem - en tegelijkertijd toch het traditionele ideologische geraamte van de partij overeind houden? Hoe de partij met steeds meer prachttaken en kleurrijke missies op te zadelen en tegelijkertijd niet door het gewicht van deze hemelbestormende ambities genadeloos door de hoeven te zakken?

Hoe bovenal een moderne seculiere emancipatiepartij te zijn en tegelijkertijd het conservatieve islamitische feminisme en salafisme te incorporeren? Het blijft politieke correcte illusiepoliek, een mission impossible het onverzoenlijke te willen verzoenen, tenzij Wouter Bos juist deze anti-emancipatoire krachten binnen zijn partij op het oog heeft waarover hij in zijn speech zegt: 'het is zij of ik eruit'…

De zich zelf emanciperende mens: hij die zich actief bevrijdt van knellende sociale banden, van godsdienstige conventies, maar bovenal van het morele kuddegedrag, wil juist in de grond van de zaak door eigen schade en schande wijs worden, zelfstandig op zoek gaan naar de voor hem juiste weg en niet al op voorhand dwingend één bepaalde (ideologische) richting uitgeduwd worden.

De mondige burger heeft geen voormondschap meer nodig en wenst niet dat zijn levenswandel door deze machtspolitieke moraalridder of gene godsdienstige geestdrijver tot in de kleinste en meest pietluttige details vóór hem wordt uitgestippeld, zodat hij zich alleen nog maar nederig in zijn van bovenaf opgelegde lotsbestemming hoeft te schikken.

Hoor je dat Michiel Emmelkamp? Wouter Bos eist voor zijn partij de rol als emancipatiepartij niet op, vanwege de mogelijk emanciperende effecten voor het individu, maar om hiermee het overstijgende, onaantastbare belang van de partij als zodanig te bevestigen. Concreet: alle individuele (tegengestelde) opvattingen binnen de partij en elk kraakhelder debat over de koers ten spijt – partijdiscipline soll sein!…

Interne verdeeldheid
In zijn speech maant Wouter Bos zijn partijgenoten nu eindelijk eens het interne gezanik, het 'pessimisme' en 'gesomber' omtrent koers, leider, leiderschap en overlevingskansen te staken en roept de liefdevolle P.v.d.A-dissidenten hartstochtelijk op zich te bevrijden van hun zuigende cynisme, 'zelfkastijding' en 'zelfbeklag'.

Volgens Wouter Bos is de tijd aangebroken dat de partij de al te principiële verkramptheid – bijvoorbeeld m.b.t. de scheiding van kerk/moskee en staat – van zich af leert te schudden. De samenleving verandert nu eenmaal en met die verandering komen we ook voor nieuwe uitdagingen te staan waar we niet voor moeten weglopen.

Zeker is in elk geval dit; het gewone voetvolk dat zich dagelijks voor de partij het vuur uit de sloffen loopt, hoeft niet noodzakelijkerwijs volledig in de verraderlijke partijpolitieke mores en haar hogere strategieën ingewijd te worden, om het toch voor de meer grijpbare idealen te kunnen begeesteren. Bij de P.v.d.A. houden ze je niet zozeer dom, maar ze maken je vooral niet wijzer dan je al bent.

Het zo broodnodige open debat binnen de partij zou door de interne richtingenstrijd alleen maar in een electorale wurggreep van principiële navelstaarders terecht komen. Het is alsof we in alles de echo horen van de kleinzielige klaagzang die onlangs door Jan Peter Balkenende werd aangeheven. Maar dankzij het hondstrouwe klapvee draaide de P.v.d.A.-applausmachine tot ieders tevredenheid tijdens het voorjaarscongres toch weer op volle toeren.

Sociaal revisionisme
Als politiek verwordt tot geschiedenis in wording. Om aan te geven dat zijn partij niet voor heikele zaken wegduikt – en er toch principes op na kan houden – noemt Wouter Bos in zijn speech met name Jet Bussemaker. U weet wel, de opgewekte "Socialsalafistin", die uit oogpunt van het door haar partij actief bedreven moslimcliëntelisme, doodleuk een loopje neemt met de geschiedenis, en totaal niet schroomt om met een schaamteloos revisionisme het onvergelijkbare verhaal van de holocaust voor louter partijpolitieke doeleinden te exploiteren.

Terwijl idealiter het doel van een regeringspartij behoort te zijn met tastbare resultaten toe te werken naar de volgende verkiezingen, bedrijft de P.v.d.A robuuste machtspolitiek, grossiert zij tevens in lege beloften, ontpopt de partij zich als een rood aangelopen knokploeg en staan de verschillende speeches bol van retorisch wapengekletter en dreigende oorlogstaal: Mariette Hamer gebruikte tijdens haar speech strijdkreten als 'knokken', 'frontlinie' en 'marsroute', hetgeen mogelijk nog duidelijker laat zien hoezeer de P.v.d.A slechts bij gratie van een zelfgecreëerd vijandsbeeld, haar eigen politieke bestaansrecht meent te kunnen verantwoorden.

Zoals we kunnen zien, de morele en machtspolitieke aanmatiging van de sociaaldemocraat nieuwe stijl reikt ver! En zonder dat er een haan naar kraait wordt de belangrijkste vraag niet gesteld: welke zijn nu eigenlijk de zegeningen die ons zestig jaar polderlandse sociaaldemocratie hebben opgeleverd? Niets van dit alles. Men is reeds te druk doende vooruit te kijken. En dus wordt er diep en niet alleen in de glazen bol gekeken, Wouter Bos: "…Het is de grote Nieuwe Sociale Kwestie van de komende decennia. En wij zullen de leiding moeten nemen. Omdat we de wijken kennen waar de nieuwe samenleving wordt uitgedokterd, met vallen en opstaan…"

Wie tweespalt zaait, zal segregatie oogsten
Welnu, laat ons eens de zaailingen aanschouwen van pak hem beet een halve eeuw grootstedelijke sociaaldemocratie. Wat is de effectiviteit en welke zijn de resultaten van het soort beleid dat de P.v.d.A. nu eigenlijk voorstaat? Laten we eens in vogelvlucht de grootste pijnpunten binnen de probleemwijken benoemen. Wat kan daarbij beter dienen als voorbeeld van politieke en bestuurlijke degeneratie, dan nu net de vermaledijde sociaaldemocratische experimenteer- en sloperswoede, zoals die in onze eigen wijk in alle onstuimigheid mag worden botgevierd.

Laten we tussentijds eens de balans opmaken van de sociaaldemocratische wederopbouwpolitiek en wat zien we: mono-etnische isolatiepolitiek, verpaupering van de traditionele arbeiderswijken en volksbuurten, 'zwarte' scholen, 'zwarte' deelraden, 'zwarte' overlegorganen, moskeeën en jihadistische cellen die als splijtzwammen uit de grond schieten, islamgerelateerde straatterreur, geweld, criminaliteit, intimidatie en wetteloosheid. Met als klap op de vuurpijl de 'gematigde' salafistische stadsdeelvoorzitter, Marcouch, die hoofdzakelijk bezig is cultuurgebonden beleid voor zijn eigen mensen te entameren en niet schuwt om met de meest onorthodoxe middelen en bakken vol gemeenschapsgeld actief moslimcliëntelisme te bedrijven.

Wat we zien, is dat de oorspronkelijke autochtone bewoners vanwege een brisante etnische scheefgroei (hoofdzakelijk Marokkaanse moslims) in hun eigen vertrouwde omgeving ontworteld zijn geraakt. Job Cohen kwam nadat het kalf reeds lang verdronken was, d.w.z. nadat de 'blanke exodus' uit de wijk zich onomkeerbaar had voltrokken, tot de onthutsende conclusie dat 'een flink aantal Amsterdammers in wijken woont waarvan ze de omgeving enorm hebben zien veranderen. Deze mensen voelen zich vaan 'Unheimisch' en niet lekker'.

Ja, als je er zo dicht bovenop zit, dan mag je jezelf zonder voorbehoud op de borst slaan en zoals Wouter Bos de wijsheid verkondigen, dat de samenleving nu eenmaal aan constante verandering onderhevig is en dat je als P.v.d.A. 'wortels hebt in alle grote emancipatiebewegingen van de afgelopen eeuw'. Maar onderwijl is de sociale samenhang in nog geen twintig jaar tijd volledig door grotendeels wezensvreemde cultuurinvloeden overwoekerd. Want…

Ongebreidelde experimenteerdrift
Wat betekent, op de keper beschouwd, de opmerking van Wouter Bos namelijk,  'dat er een nieuwe samenleving wordt uitgedokterd'? En welke zijn de onvermijdelijke consequenties van dit ogenschijnlijk prachtvolle, nieuwe 'maakbaarheidsideaal': het door mij voorzegde 'shariasocialisme'? Opmerkelijk is in elk geval de sterke gelijkenis tussen de uitgesproken getuigenispolitiek van de 'sociaaldemocratie nieuwe stijl' en het verwerpelijke gedachtegoed, wat nog niet eens zo ver terug in de tijd met name bij onze Oosterburen opgeld deed. In zijn boek 'Mein Kampf' spreekt Hitler namelijk van de noodzaak "…einer neuen Gemeinschaft von Menschen als Glaubensbekentnis zu dienen."

Terug naar de wortels dus of beter, op naar de kleurrijke prachtwijken in aanbouw. Mariëtte Hamer, de kersverse partijvoorzitter, kan nu wel verontwaardigd roepen dat zij 'baalt van de beschuldigingen van kiezersbedrog en vermeend gedraai, maar de vraag rijst of er niet toch over de ruggen van de (autochtone) bewoners een 'vuil' en 'vunzig' politiek spelletje wordt gespeeld en er achter de P.v.d.A.-schermen gewoon immoreel op los wordt geëxperimenteerd om de zogenaamde multi-etnische, maar vooral 'islamvriendelijke' samenleving coûte que coûte salonfähig te maken, Wouter Bos: "… En omdat wij, en niemand anders, kapitaal in handen hebben met Aboutaleb, Albayrak, Marcouch, Karakus en al die anderen, zijn wij de aangewezen partij om de soms draconische veranderingen door te voeren!…"

Niet alleen blijkt hieruit dat men bij de P.v.d.A kennelijk alle kaarten heeft gezet op de 'ideologische' alsook 'theologische' inzichten van meer of minder vrome moslims, maar ook dat er - na het afschudden van de rode veren door Wim Kok – een gapende leegte en ontreddering ontstond, die vervolgens geraffineerd door zelfislamiserende en salafistische krachten werd geüsurpeerd en opgevuld.

Slotervaart is zo'n wijk waar het P.v.d.A.-sleutelbegrip 'actieve tolerantie' de vleugels heeft uitgeslagen, waar de rode verenbrigade van architecten, bouwmeesters en opbouwwerkers elkaar in de hand hebben genomen - waar salafistische jakhalzen grotendeels gesubsidieerd en gefaciliteerd door de P.v.d.A. (zowel op straat als in de politiek) steeds vaker de scepter zwaaien - en als een speer aan het werk zijn gegaan om aan het vooruitgangsoptimisme een geheel eigen inkleuring te geven. Het resultaat is een volkomen gesegregeerde wijk of zoals Maxime Verhagen het ooit treffend verwoordde een islamenclave, waar niet-moslims dagelijks spitsroeden moeten lopen.

Iets wat zonder meer in het oog springt, is het feit dat Wouter Bos niet één keer in zijn speech de naam van de minister van "Gevels en Kozijnen" noemt. Het niet noemen van haar naam lijkt mij een veeg teken, en in het gunstigste geval heeft Wouter Bos besloten het vleesgeworden tegendeel van alles waar de sociaaldemocraat nieuwe stijl voor zegt te staan, uit hogere strategische overwegingen zoveel mogelijk in de luwte te houden.

Dat Wouter Bos 'uitgerekend' de naam van willekeurige ex-asielzoeker wél noemt, Mahmoud Astahafi en trots zegt te zijn, dat hij 'met en in de Partij van de Arbeid aan een gezamenlijke toekomst wilt bouwen', dat mag terecht een banaan uit eigen boom worden genoemd. Het getal 26.000 is natuurlijk een potentieel kiezersarsenaal, waar de architect van het generaal pardon graag een electoraal slaatje uit wenst te slaan.

Schot voor open doel
Dat ondanks het mooiste verhaal, het échte verhaal bij de P.v.d.A. ontbreekt, wordt tijdens de speech van Wouter Bos alleen nog maar verder uitvergroot, bijvoorbeeld door op onvervalst populistische wijze aan te knopen bij de hoogopgeklopte ressentimenten rondom het Nederlands voetbalelftal, Wouter Bos: "Vrienden, na gisteren weten we het weer. De aanhouder wint. Met teamspirit boek je resultaten. Kansen kunnen keren. Dat geldt voor Marco, Dirk en Khalid. Dat geldt voor ons."

Nu gebiedt de eerlijkheid te zeggen, dat de oranjegekte ook bij veel andere politici, zoals bijvoorbeeld bij de christelijk bevlogen bidbroeder Jan Peter Balkenende, naar het hoofd is gestegen en zien we, hoe ook ze vreugdevol meedeinen op de golven van 'nationale' spotverdwazing. En dan anderen verwijten (het kamp Wilders en het kamp Verdonk) dat ze inspelen op burgerlijke gevoelens van onbehagen! Dat ze geen oplossingen bieden en mensen slechts uiteen drijven. Dat zij er voor zorgen dat ook succesvolle geëmancipeerde allochtonen zich steeds minder thuis voelen in Nederland.

Al te goed is buurmans gek
Tot slot, nergens wordt ook maar met een woord gerept over de zorgen bij autochtone burgers, die met lede ogen moeten aanzien hoe hun oude vertrouwde wijken in een recordtijd van kleur zijn verschoten. Hoe zich een andere, wezensvreemde mores van de straat heeft meester gemaakt. Hoe het straatbeeld wordt gedomineerd door een onverdraagzame, anti-westerse islamcultuur. Typisch de partij van en voor de allochtonen of preciezer, een partij die in alles het wel en wee van moslims voor ogen heeft, Wouter Bos: "…Denk aan de gewone deugdzame burger die op TV terroristen ziet die zeggen uit naam van de Islam te handelen en zich plots afvraagt wat dat zegt over zijn buurman die ook moslim is..."

Alsof de angsten en gevoelens van onbehagen binnen de P.v.d.A. alleen maar worden gehoord, wanneer ze door moslims worden geuit. Alsof omgekeerd moslims bij het zien van islamgerelateerd geweld, of bij het aanhoren van de zoveelste haatspeech door deze of gene imam, niet ook eens na behoren te denken over de vraag 'wat zullen onze niet-moslimse buren bij het zien van deze beelden van ons denken? Het zij nog maar eens gezegd: Wat meet gij u dan toe, o zotte logenprêeker? O, overdwaalsch tyran! Schijnheilig stof en slijk! Die dwingelandery pleegt in andermans wijk.

Nee, dat we ons niets laten wijsmaken: de partij van de arbeid heeft nog steeds niets van haar historische vergissingen geleerd. Al roepen ze nog zo vaak dat Nederland beter verdient. De dramatische lessen uit het verleden bieden bij die partij nu eenmaal geen garantie dat het in de toekomst beter zal gaan. Eerder zien we de kloof tussen moslims en niet-moslims, de kloof tussen de groep seculiere denkers en de bulk van bestuurlijke en politieke zelf-islamiseerders groeien.

We zien, hoe de invloed van het islamisme en salafisme hand over hand toeneemt, en stellen vast, dat de P.v.d.A. niet veel anders rest dan in machteloosheid te berusten, en toe te zien hoe de partij en haar beginselen van binnenuit brutaalweg op een leest van islamitische waarden en normen wordt geschoeid. Hoe haar idealen in een allesomvattend islamitische kuisheidsideaal worden getransformeerd en hoe zij uiteindelijk zelf met straffe hand in het maatpak van de jihad wordt genaaid.

'Minister Vogelaar op een zijspoor gezet?'

   

Speech Wouter Bos in Breda

Vrienden, partijgenoten, beste mensen

Wat ben ik blij dat ik vandaag eindelijk de tijd heb om u anderhalf uur lang te onderhouden over PvdAers die elkaar publiekelijk de maat nemen, over zelfkastijding en zelfbeklag, over richtingenstrijd, over SP, Groen Links of D66. Nee dus.

Mijn verhaal vandaag is bedoeld voor al die mensen die zich nog altijd het vuur uit de sloffen lopen voor onze partij, voor een betere buurt, voor een beter Nederland, ja, voor een betere wereld en die zich ergeren aan hoe de PvdA vooral met zichzelf bezig lijkt. Deze mensen hebben gelijk. Ik doe er dus ook niet aan mee. En dat is het laatste wat ik er vandaag over zeg. O ja, en anderhalf uur duurt het ook niet.

Vrienden, er is maar één ding waar mensen ons over willen horen: ons eigen verhaal over het leven van heel gewone mensen, wat daar aan de hand is, waar ze bezorgd over zijn, waar ze geïnspireerd door raken, in wat voor land ze willen leven. Een verhaal dat bindt en boeit. En op dat verhaal moeten we elkaar vandaag opnieuw vinden.

Mij herinnert het aan 2002, toen ik mij kandidaat stelde voor het politiek leiderschap van de Partij van de Arbeid. Ik deed dat omdat ik mensen zag afhaken die bij ons horen. Heel gewone mensen vaak die door alle ontwikkelingen in hun omgeving het idee hadden langzaam maar zeker de controle kwijt te raken over alles wat voor hun vertrouwd was, wat ze houvast gaf, waarmee ze het idee hadden greep te hebben op hun eigen buurt, werk, leven. En net als toen is de grootste fout die we nu zouden kunnen maken, hun zorgen of onmacht weg te zetten als klagen of zeuren, laat staan racisme of xenofobie.

Het zijn niet de zorgen en onzekerheden van deze mensen waar we ons tegen moeten verzetten. Maar wel hun gevoel dat er niets aan te doen is, dat de toekomst meer bedreigingen dan kansen biedt, dat zij steeds weer aan het kortste eind trekken. Mijn Partij van de Arbeid is voor alles een optimistische partij.

Een partij die haar geschiedenis kent. Een geschiedenis die ons leert dat de toekomst ons niet hoeft te overkomen, dat we kunnen sturen en vormgeven, dat er eindeloos veel kansen voor het grijpen liggen en vooral, vooral, dat stilstand laat staan achteruitgang juist voor de allerkwetsbaarsten het slechtste uitpakt.

Wij geloven in verandering omdat we verandering nodig hebben om onze idealen waar te maken. Kortom, de Partij van de Arbeid is progressief of is niet. Maar ondertussen blijkt het een heel moeilijke klus om heel veel mensen, die bij ons hoorden of nog steeds bij ons horen, dat geloof in de toekomst, in elkaar en in ons eigen kunnen terug te geven. De afgelopen jaren is het beeld alleen maar sterker geworden van een land in verwarring en een volk dat zich voor het eerst in de geschiedenis afvraagt of hun kinderen het beter zullen hebben dan zij zelf.

Waar komt dat nou door?
Volgens mij niet eens omdat er zo veel en zo snel verandert in het leven van mensen. Het is ook de aard van de veranderingen. De veiligheid van nationale grenzen verdwijnt. Het ordenend vermogen van nationale overheden en nationale politieke partijen wordt minder. De bevolkingssamenstelling verandert. Verschillen tussen hoe mensen hun leven leven worden groter. Er zijn steeds meer culturen, meer religies, meer meningen, meer waarden. Solidariteit komt steeds minder makkelijk vanzelf tot stand. Het leidt tot een nieuwe ongelijkheid, nu eens niet primair op inkomen maar een ongelijkheid tussen mensen die hier hun kansen kunnen grijpen, en mensen die dat niet lukt.

Bijvoorbeeld als we kijken naar globalisering. Geen twijfel dat globalisering enorme kansen met zich mee brengt voor consumenten en ondernemers. Globalisering biedt een perspectief van welvaart waar armoe is en democratie waar onderdrukking heerst. Maar globalisering vraagt ook slachtoffers en niet alleen op korte termijn. Denk aan de arbeiders in traditionele industrie die hun baan zien verdwijnen terwijl hun bazen excessieve bonussen verdienen.

En dus is het goed dat we, meer dan u in het verkiezingsprogramma van ons vroeg en meer dan in enig ander Europees land, daar iets aan proberen te doen. Denk aan de vakbonder die niet meer weet met wie hij nu eigenlijk over de toekomst van het bedrijf moet overleggen omdat ondernemers en aandeelhouders steeds ongrijpbaarder hun invloed aanwenden.

En dus is het goed dat we agressief aandeelhoudersactivisme aan banden leggen. Maar denk bij globalisering ook aan homo's en vrouwen die dachten hun vrijheden in Nederland lang en breed verworven te hebben maar met de komst van nieuwe gemeenschappen soms het gevoel hebben weer helemaal opnieuw te moeten beginnen. Of denk aan de gewone deugdzame burger die op TV terroristen ziet die zeggen uit naam van de Islam te handelen en zich plots afvraagt wat dat zegt over zijn buurman die ook moslim is.

Een Nieuwe Ongelijkheid tussen de mensen voor wie de Nieuwe Wereld vooral Nieuwe Kansen biedt en de mensen die dreigen achter te blijven of af te haken. En dat fenomeen, beste mensen, die ontwikkeling, die ongelijkheid raakt ons meer dan wie dan ook. Het is de effectiviteit van ons soort beleid dat onder druk komt. Het is het type samenleving dat wij nastreven dat uit beeld raakt. Het is onze internationale oriëntatie die steeds minder populair wordt. Het is ons discours over werk en inkomen dat in toenemende mate tekort schiet als we het niet ook over religie, moraal, identiteit en cultuur durven te hebben. En ja, het zijn onze mensen die zich bedreigd voelen, die onzeker worden, vertrouwen verliezen in elkaar, in ons, in de toekomst.

Vrienden, als er één reden is waarom ik deze partij wil leiden, is het -net als in 2002- omdat ik dit niet wil laten gebeuren. Als er één reden is waarom ik terug wil vechten tegen alle somberheid en pessimisme in, is het omdat juist wij nu uitgedaagd worden op onze overtuigingskracht, onze beginselen en ons vermogen om mensen weer greep te geven op hun leven. Wij hebben altijd beweerd en gedemonstreerd dat het mogelijk is mensen kansen te laten pakken, zich te ontwikkelen en emanciperen zodat ze de toekomst met vertrouwen tegemoet kunnen zien. Nu daaraan getwijfeld wordt, moeten wij het laten zien. En dat kunnen we.

Maar het vraagt allereerst eerlijkheid. Eerlijkheid, gewoon eerlijkheid. Dat we mensen durven vertellen hoe Nederland verandert. En dat Nederland dus ook moet veranderen. Wie dat niet durft te zeggen, houdt mensen voor de gek. Een emancipatiepartij die mensen sterk wil maken moet beginnen met ze een eerlijk verhaal over hun wereld mee te geven.

En dus ben ik bijvoorbeeld blij dat onze partij in de Resolutie over Arbeid die vandaag is aangenomen niet de globalisering ontkent, niet terugverlangt naar het Nederland van de jaren '50, niet het belang ontkent dat het bedrijfsleven heeft om zich flexibel en dynamisch te organiseren. Dat laten we met een gerust hart over aan de SP.

'Als P.v.d.A letten we op de kleintjes'
Wij omarmen de dynamiek, wij omarmen de toekomst, maar we willen iedereen mee nemen en niemand achterlaten. Dat is het hart van ons verhaal. Een eerlijk verhaal is soms een heel moeilijk verhaal. Dat merk ik elke dag aan de pomp.

Natuurlijk, we kunnen nu de brandstofprijzen stijgen de accijnzen verlagen. Maar de olieprijs blijft net zo hoog. De toenemende vraag vanuit India en China blijft net zo hoog. De schaarste neemt niet af. Ik vind het eerlijker om mensen dát verhaal te vertellen, om met Den Uyl te zeggen dat die tijd van lage olieprijzen nooit meer terug komt. Ja, dat is eerlijk, en het biedt ook een kans om juist nu versneld over te stappen op duurzame technieken, een duurzame energie, een duurzame economie. En dan ben ik niet naïef over hoe gezinnen in de knel kunnen komen nu de brandstofprijzen stijgen.

Ik heb die koopkrachtplaatjes ook gezien. Nee, aan die stijgende olieprijs kunnen we niets doen. Maar aan de vraag of de allerkwetsbaarsten daar het slachtoffer van worden wel. En ik zeg u, met de PvdA in het kabinet zullen we dat dus niet laten gebeuren. Maar vrienden, de enige reden waarom we moeten durven blijven komen met dat eerlijke verhaal, is omdat we altijd ook dat andere verhaal vertellen. Het verhaal van de solidariteit.

Het mooiste verhaal. Ons verhaal. Van niemand anders. Hoor je dat, Michiel Emmelkamp? Ons verhaal, van niemand anders. Wij kunnen vooruitgangsoptimisten zijn, wij kunnen het eerlijke verhaal vertellen over een veranderende wereld die niet alleen maar kansen maar ook bedreigingen met zich mee brengt, wij kunnen dat verhaal brengen omdat we iedereen mee nemen, omdat we niemand aan de kant laten staan. Dat doen we omdat we weten dat de samenleving daar niet alleen socialer maar ook sterker van wordt.

Alles wat we zeggen, alles wat we doen om mensen vol vertrouwen mee te nemen in een wereld vol van kansen én bedreigingen, zekerheden en zorgen, het staat of valt met ons vermogen waar te maken dat je er nooit alleen voor staat, dat jouw probleem mijn probleem is, dat het ons aller belang is dat het ons allemaal goed gaat. En natuurlijk, ook die solidariteit moet onderhouden worden.

Neem de WAJONG. Het is niet solidair om kwetsbare jongeren vanaf hun 18e voor de rest van hun leven af te schrijven en op te bergen. Het is niet solidair om de kleine kans die er soms is om WAJONGERS toch mee te laten doen op de arbeidsmarkt, weg te laten lopen en af te kopen met een uitkering. En het is zeker niet solidair om de uitkering te verlagen voor WAJONGERS die geen kans maken. En dus is het goed dat wij de WAJONG solidair houden door haar te veranderen, de uitkering te behouden, de aandacht te verleggen naar wat jongeren wel kunnen en van hen ook te verlangen daar aan mee te werken. Zodat we solidair kunnen blijven met de mensen die daar uiteindelijk echt van afhankelijk zijn.

Maar, beste mensen, onze grootste uitdaging op het gebied van solidariteit ligt niet in de sociale zekerheid. Het vraagstuk waar alles samen komt - kunnen we optimistisch zijn, durven we mensen te vertellen hoe Nederland onomkeerbaar verandert, kunnen we de solidariteit organiseren- het vraagstuk waar al die vragen samenkomen is het integratie-vraagstuk.

Onze geloofwaardigheid hangt wat mij betreft meer dan op welk onderwerp dan ook, af van hoe wij het er hier vanaf brengen. Het is de sleutel terug naar de harten van de mensen. Ik zal er dus ook zelf leiding aan blijven geven. Want het gaat over de vraag of wij kunnen verbinden en verheffen, of verworven vrijheden bij ons in goede handen zijn, of we een nieuwe samenleving kunnen bouwen dwars over die steeds grotere verscheidenheid in etniciteiten, culturen en religies heen. En ik denk dat we dat kunnen waarmaken.

Het is de grote Nieuwe Sociale Kwestie van de komende decennia. En wij zullen de leiding moeten nemen. Omdat we de wijken kennen waar de nieuwe samenleving wordt uitgedokterd, met vallen en opstaan. Omdat we wortels hebben in alle grote emancipatiebewegingen van de afgelopen eeuw. En omdat wij, en niemand anders, kapitaal in handen hebben met Aboutaleb, Albayrak, Marcouch, Karakus en al die anderen!

Er is ook een schaduwzijde aan deze ambitie. Ik hoop enorm dat veel allochtonen in onze partij hun talenten tot ontwikkeling brengen. We vervullen daarmee ook de klassieke emancipatiefunctie die altijd bij ons heeft gehoord. Maar de schaduwzijde is wel dat de debatten bij ons altijd heftiger zullen zijn, de tegenstellingen groter, het ook vaker mis zal gaan. Of het nu gaat om de Armeense genocide, dubbele nationaliteiten, boerka's, imams, de vrijheid van meningsuiting, religiekritiek of discriminatie. Omdat dingen gezegd worden die niet kunnen, dingen voorgesteld worden die niet mogen.

Mensen zullen er van schrikken, misschien zullen ze ons verlaten. En ik zeg: dat moet dan maar. Dit vraagstuk hoort bij ons. Dit is een investering in onze geloofwaardigheid maar meer dan dat, en vele malen belangrijker, een investering in solidariteit, in de kwaliteit van onze samenleving. Nederland liep in 2002 voorop toen de onvrede over de multiculturele samenleving naar buiten barstte. Nu gaan we voorop lopen om te laten zien hoe het wel moet. Daarbij draait het wat mij betreft om de heruitvinding van onze traditie van tolerantie. Nooit meer de tolerantie van schouderophalen en wegduiken, laten gebeuren en niet willen zien, niet benoemen en langzaam maar verergeren.

Nee, de actieve tolerantie die ik voor sta betekent dat we discriminatie en achterstand bestrijden, ruimte geven aan religies en verschillen, verdraagzaamheid betrachten maar tegelijkertijd compromisloos onze verworven vrijheden verdedigen. Dan heb je het over de rechtsstaat - de gelijkheid van man en vrouw, homo en hetero, de scheiding van kerk en staat, de vrijheid van meningsuiting - maar ook over veel meer dan dat. Wij zijn alleen maar geloofwaardig in het verdedigen van een volwaardige plaats voor de islam in de Nederlandse samenleving als we geloofwaardig zijn in het verdedigen van verworven vrijheden.

'De religieuze zuil'
Dat betekent allereerst dat we een eerlijk verhaal vertellen over een veranderend Nederland, waar de islam bij zal blijven horen, waarvan het multi-etnische karakter alleen maar toe zal nemen en waarvoor geen weg terug bestaat naar het Nederland van Ooit. Wij bepleiten en verdedigen in dat Nederland een volwaardige positie voor de islam en dat betekent bijvoorbeeld acceptatie van moskeeënbouw, steun voor Nederlandse imamopleidingen en de aanwezigheid van islamitische geestelijke verzorgers net als katholieke en humanistische, bij de krijgsmacht, in gevangenissen, in zorginstellingen.

Maar op de andere helft van de boodschap moeten we net zo hard zijn. We accepteren niet dat gekwetste gevoelens een rechtvaardiging zijn voor het gebruik van geweld. We willen dat Amsterdam de veilige homo-hoofdstad blijft. We willen geen politie-agenten die op basis van kennis van de Koran hun werk moeten doen. We tolereren geen PvdA-politici met een discriminerende of denigrerende houding naar allochtonen, homo's of vrouwen. Wij accepteren geen haatzaaien vanuit salafistische moskeeën. We bewegen niet mee met die mannen die hun vrouw zorg ontzeggen omdat er alleen een mannelijke arts beschikbaar is.

We zijn trots op Marcouch als hij met imam Fawaz in het openbaar debatteert en laat zien dat je tegelijk een goed moslim en een goed burger van Nederland kan zijn. In de woorden van Marcouch zelf: "liever een baan dan een baard!" Het zal allemaal niet eenvoudig zijn, dat weet ik ook wel. Vooral ook omdat bij het gros van wat we willen bevorderen en bestrijden, we het niet zullen moeten hebben van wet en regel. Toch de traditionele 'toolkit' van sociaal democraten.

Maar hier werkt 'ie niet. Hier zal onderwijs, werk, dialoog, opvoeding, emancipatie en debat het werk moeten doen. Als we het met wet en regel niet redden, moeten mensen in ieder geval weten waar we voor staan. Het debat moet open scherp kunnen worden gevoerd. Daarom vind ik ook dat de partij altijd en overal ondubbelzinnig op moet komen voor de vrijheid van meningsuiting.

Er zullen spotprenten gemaakt worden die kwetsen, er zullen films verschijnen die ertoe leiden dat een vlag wordt verbrand, er zullen uitspraken volgen die leiden tot nieuwe persoonsbeveiliging. Maar als dat de prijs is die nodig is om de verworven grote vrijheid van meningsuiting te behouden, het zij zo.
Wat geen begaanbare weg is, is dat we sluipendeweg zelfcensuur toestaan onder dreiging van geweld en intimidatie.

In een land waar we godsdienstvrijheid koesteren en verdedigen bestaat ook de vrijheid godsdienst te verwerpen, te bekritiseren en zelfs te bespotten.
Ook daarin zijn we tolerant.

En de debatten die daaruit voortvloeien maken ons uiteindelijk sterker. Niet angst of intimidatie moet ons denken en doen bepalen maar de vrijheid binnen de wet en de individuele moraal. We kunnen de boel alleen maar bij elkaar houden als we kraakhelder zijn over wat we wel en wat we niet accepteren van elkaar. Wees niet bang als het een keer polariseert en kwetst. Dat hoort bij weerbare mensen in een volwassen democratie.

We moeten elkaar ook vertrouwen in waarom we het debat voeren, dan kun je het van elkaar hebben als het af en toe pijn doet. En wees gerust, als ik het over debat heb, dan gaat het niet alleen over het debat met onszelf, met partijleden die een misser begaan of met allochtonen. Net zo hard met autochtonen hoe zij achterstellen en buitensluiten.

'Trots op Nederland'
Of met Wilders, Verdonk of Rutte. Bij hun is vrijheid noch trots in goede handen. Zij drijven mensen uiteen zonder ook maar één oplossing te bieden. Zij zorgen er voor dat ook succesvolle geëmancipeerde allochtonen zich steeds minder thuis voelen in Nederland juist nu we ze zo hard nodig hebben. Het Nederland waar zij voor staan is een Nederland waar ik niets mee heb.

Weet u wanneer ik trots was op Nederland? Toen ik me realiseerde dat een paar jaar geleden namens mijn regering Rita Verdonk zou hebben gereageerd op Fitna en het nu Ahmed Aboutaleb was. Toen was ik niet alleen trots op Ahmed maar heel erg trots op Nederland!

Weet u wanneer ik trots was op Nederland? Toen ik laatst op de Nieuwe Ledendag Mahmoud Astahafi tegen kwam die me vertelde dat hij één van die 26.000 was, dat hij blij is dat hij in ons mooie land -nu ook zijn land- aan zijn toekomst mocht bouwen en dat hij dat met en in de Partij van de Arbeid wil gaan doen. Toen was ik trots op Nederland!

Beste mensen, dit is mijn verhaal over mijn Partij van de Arbeid, mijn sociaal democratie, mijn inspiratie om door te gaan. Progressief, eerlijk en solidair. Ik doe dat vanuit beginselen, idealen en een traditie waar ik trots op ben. Ik doe dat gesteund door Mariëtte en Han en fracties waar ik trots op ben. Ik doe dat gesteund door u allemaal, door de partij. Ik weet dat dat niet altijd makkelijk is. De keerzijde van ons idealisme is dat het nooit genoeg is. Dat kleine stapjes nooit groot genoeg zijn. Zolang we nog geen 76 zetels hebben - ik beloof u: bij de volgende verkiezingen gaat het lukken- maar zolang we nog geen 76 zetels hebben zal het moeten gebeuren door compromissen te sluiten.

En dat is af en toe moeizaam en vervelend. Ik weet en voel dat als geen ander. Maar ook dan hebben we u nodig. Toen Jet een paar weken geleden in problemen kwam met de embryoselectie kwam er binnen no time een PvdA-er op televisie. Niet om de Christen Unie te bekritiseren over hun standpunt. Niet om het CDA te bekritiseren over hun niet-standpunt. Niet om de eigen staatssecretaris te ondersteunen in haar strijd. Maar vooral om een verhaal af te draaien over hoe zij onbetrouwbaar en aan het draaien was.

Vrienden, zo moet het dus niet. Niet alleen omdat Jet Bussemaker een kanjer is en zij u ook op dit onderwerp niet zal teleurstellen. Beste mensen, zo redden we het dus niet. Wij hebben u ook nodig. Politiek is strijd en die strijd voeren we met zijn allen. Wij hebben een prachtig verhaal vanuit een unieke geschiedenis met het oog op een inspirerende toekomst. Elke dag weer proberen we daar stukjes en beetjes van waar te maken, in gemeentes, in provincies en landelijk. We doen dat niet om populair te worden maar omdat we geloven dat dit land nog steeds zoveel beter kan.

Dat was ook de titel van mijn boek: Dit Land Kan Zoveel Beter. Ik beschreef hoe Marco van Basten het Nederlands elftal weer teamspirit mee gaf. Ik haalde het aan als voorbeeld om te laten zien hoe teamspirit, samenhang, iets voor elkaar over hebben, solidariteit dus, prestaties verhoogt, ons allemaal sterker maakt. Hoog gaf ik op van het verschil tussen Dick Advocaat en Patrick Kluivert enerzijds en Marco van Basten, Dirk Kuyt en Khalid Bouhlarouz anderzijds. Vervolgens vloog Nederland er bij het WK genadeloos uit tegen de Portugezen.

Weg voorbeeld. Ik had me met losers geïdentificeerd. Maar vrienden, na gisteren weten we het weer. De aanhouder wint. Met teamspirit boek je resultaten. Kansen kunnen keren. Dat geldt voor Marco, Dirk en Khalid. Dat geldt voor ons.

Moedig voorwaarts dus.

Dank u wel.

Geplaatst door Lucida (krijgt vervolg)

De dodenopwekkers van een rode droom

Als we lezen in welke vicieuze cirkel de “liefdevolle PvdA-leden” zijn beland, dan kunnen we niet langer ontkennen, dat men aldaar ten prooi lijkt te zijn gevallen aan een aandoenlijke ideologische en partijpolitieke armzaligheid.


Wouter Bos: 'De geloofwaardigste manier om te
laten zien dat we van onze fouten hebben geleerd is,
door de PvdA gewoon op te doeken'.

Het sociaaldemocratische desideratum
Neem als voorbeeld enkele uitspraken van het prominente trio liefdevolle PvdA'ers. Een dromerig kwetterend en kwebbelend eliteclubje van spijtoptanten, die tegen beter weten in vastklampen aan de dorre strohalm van een heilstatelijke fata morgana:

Eddy Terstall: "Als de PvdA geen deel van de oplossing is wordt ze deel van het probleem." Kijk als Terstall na al die jaren nog steeds meent, dat de PvdA niet een deel van het probleem IS, dan getuigt zijn politieke inzicht van een tunnelvisie, of hij blijkt al dusdanig door de proletarische emolumenten van het partijlidmaatschap gecorrumpeerd, dat hij daarom niet onbezoldigd genoeg IS om de gewenste objectiviteit te betrachten.

Job van Amerongen: "Het PvdA-lidmaatschap is vandaag aan de dag een beproeving. Een zware beproeving. Ik weet er alles van. Maar het stemadvies van Ger (niet op de PvdA te stemmen; red.) zou ik niet opvolgen. Daar zal je niet gelukkig van worden." Wat een nihilistische zwakkelijkheid, wat een gebrek aan consequente moed en daadkracht.

Hiermee wordt nog eens de innige verstrengeling met de partij duidelijk. Ik heb eerder geschreven: "Wat Ayaan Hirsi Ali wel heeft gedurfd, de navelstreng met de PvdA eigenhandig doorknippen, dat lukt de drie PvdA-spijtoptanten maar niet. Alleen maar dreigen met flinkse taal, dat je uit de partij zult stappen - Terstall: 'het is God of ik eruit!'... - maar vervolgens gewoon blijven zitten waar je zit, maakt het er allemaal niet geloofwaardiger op."

Daarenboven, moet ik stiekem glimlachen om wat bij de liefdevolle PvdA'ers als strijd voor sociale rechtvaardigheid en verheffing van allochtonen moet doorgaan: namelijk de eigen oordeelkundigheid ondergeschikt maken aan de ideologie van de partij en elk "links verraad" door de partij zo te herformuleren dat het, in weerwil van de stormachtige voorspellingen, een gunstig briesje in de zeilen van de partij ten gevolge heeft en het vergezicht ener maakbare PvdA 'springlevend' blijft.

Aan de tweesprong
De PvdA-Jugend en andere liefdevolle PvdA'ers ontbreekt het noch aan ambitie, noch aan partijtrouw noch aan vernieuwingsdrift: maar de kadaverdiscipline binnen de partij heeft hun nooit de tijd gegund zich zelf (d.w.z. ze gunnen zich zelf niet de juiste distantie) een ideologische denkrichting te verschaffen, maar daarentegen hun juist van kindsbeen af aan afgericht een ideologische denkrichting te ontvangen; en nu blijkt dat ze de sociaal-democratische voor- en kraamzorg niet meer kunnen missen en eigenlijk ook niets anders meer willen.

Hun hang naar nostalgie klinkt nog steeds door in het standaard ressentiment van 'veel' PvdA-stemmers: 'mijn ouders hebben hun hele leve lang alleen op de PvdA gestemd, dus doe ik het dan ook maar! Armzalige liefdevolle PvdA-leden in de grote steden van de sociaaldemocratische dorpspolitiek, 'jonge' door zuivere principes bevlogen luchtfietsers, die het als hun roeping beschouwen en daarin ook de ultieme beproeving zien, bij alle miskleunen – en de PvdA kleunt nogal eens mis – een hartig en zonodig zalvend woordje mee te spreken!

Die, wanneer ze op deze wijze van zich doen spreken en de aandacht op zich gevestigd weten, werkelijk menen het sociale geweten van de partij en tevens het kompas van de inhoudelijke partijkoers te zijn! Die, omdat ze als vinkjes op het touw zitten en constant hun rode oortjes gespitst houden - om te hooi en te gras hun duit in het zakje kunnen doen - iedere echte emancipatoire doorbraakgedachte uit het oog zijn verloren.

Richtingenstrijd
De partijwaan van de dag jaagt hen als ongeleide projectielen voor zich uit, terwijl de liefdevolle PvdA'ers zelf in de illusie verkeren de partijwaan van de dag te jagen. Eerder schreef ik: "de fundamentele waterscheiding binnen de PvdA: "Het komt zoals het gaat binnen de PvdA: een stap vooruit in electoraal opportunisme, twee stappen achteruit in zelfcensuur. De sociaal-democratie nieuwe stijl: enerzijds een onstuimige onderstroom opgestuwd door een aanstormende generatie van vernieuwers en anderzijds een sociaaldemocratische bovenstroom van twijfelzuchtige zelfknevelaars, die elke vernieuwingsdrift die zich van onderop aandient angstvallig tracht in te dammen."

Vooralsnog blijft het schipperen geblazen met de PvdA van Wouter Bos, de grote sociaaldemocratische vernieuwer, die in werkelijkheid slechts fungeert als ideologische wisselwachter en onverhoeds op een paddestoel met rode stippen terecht is gekomen (CDA/CU).

Als hij en of zijn op-volgers echter eenmaal van deze hallucinerende, zelfislamiserende trip bekomen zijn, en daadwerkelijk weer met beide voeten stevig in de modder staan, ja dan gloort er mogelijk weer een Rode Hoop, kraait men weer van optimisme en zijn de liefdevolle PvdA-leden er heilig van overtuigd, dat hun leer hét levenselixer, dé remedie en oplossing zal zijn voor de nijpende maatschappelijke problemen van nu en voor alle grote uitdagingen die de toekomst voor de mensheid nog in het verschiet heeft.

Een 'nieuwe' rode protestgeneratie dus, die opgroeit met het te rooskleurige beeld 'de oorzaken die aan de teloorgang van de PvdA, hun partij en droom ten grondslag liggen bij de kop te hebben, terwijl ze in feite de staart verkrampt als een laatste strohalm vasthouden'. Maar vooralsnog balkt het liefdevolle PvdA-lid: ´IA, IA, mijn partij is bezig zich zelf te gronde te richten omdat het zich enerzijds heeft laten gijzelen door de achterban van "vrome moslims", en anderzijds als coalitiepartner gekneveld wordt tussen sociaaldemocratische principes en ethische en morele geloofskwesties´.

Mijn politieke intuïtie daarentegen zegt: een partij van opportunistische apostaten, die zich zo heeft laten mangelen en ringeloren - en omwille van machtspolitiek verraad pleegt aan de eigen achterban – loopt op haar laatste benen en is, in hogere zin, al lang aan de goden overgeleverd.

Amsterdam smeekt Allah om genade, waar het ooit tegen god en geboden heeft gerebelleerd.
Waar het de vraag betreft, wie staan er pal voor de vrijheid van meningsuiting, valt het leeuwendeel van de ooit zo rebelse cabaretiers en podiumkunstenaars - die het maar niet moe werden heilige huisjes omver te schoppen en progressieve maatschappijkritiek in bijtende satire te verpakken - thans als rotte appelen door de mand. Deze aandoenlijke links-progressieve armzaligheid – nederig meebuigen met de orthodoxe tirannie van groepen vrome moslims en tegelijkertijd veinzen een moderne emancipatiepartij te zijn – transformeert zich steeds meer tot een shariade van bizarre verstandsverduistering en zelfcensuur.

Ons wordt nu de historische gelegenheid geboden dezulken door een zeef van verachting te halen. Voor en over het links-satirische rariteitenkabinet lijkt het doek definitief gevallen. Met terugwerkende kracht is het tot een karikatuur van zichzelf geworden; een tandenloze tijger; een piepend muisje in de opengesperde bek van de islamleeuw, badend in het klamme angstzweet vanwege het geringste "verzet" onherroepelijk te worden verzwolgen.

Wat rest is een lafhartige linkse filisterij (zich ook wel liefdevolle PvdA-leden noemend), die zich bespied weet door een genadeloos vonnissend pandemonium van zelf-islamiseerders en zich daarom al op voorhand met het purperrode boetekleed van (artistieke) zelfverloochening laat omzwachtelen. Eddy Terstall: "De PvdA heeft de plicht LEIDEND te zijn in ECHTE emancipatie. Zowel in de portomonee als in het hoofd."

Waar dissidenten gevraagd zijn!...
Wanneer wij ons open vizier door het christendemocratische ontwapeningsoptimisme, het sociaaldemocratische cultuurrelativisme en daar nog eens aan toegevoegd het islamitische slachtofferdenken (met zijn pathologische liegen, zijn 'eeuwige steen-en-been-geklaag') laten versluieren, en als gevolg daarvan ons waakzaam en indien nodig strijdbaar gemoed laten bezoedelen en vertroebelen.

Wanneer we ook maar voor een enkel ogenblik zwak zijn en onze oren laten hangen naar de politieke correcte lokroepen en blindelings vertrouwen in de "blijde boodschap" die de Linkse Kerk voor ons in petto heeft namelijk, 'de islam, als broeder in het geloof, met open armen te ontvangen', wie blijven er dan nog over om het gevaar van "Der Totale Chrislamisierung" met onverschrokken gemoed te bezweren - een handjevol liefdevolle PvdA'ers soms?

Een rode waas van zelfbedrog

In Trouw van vandaag schrijft Ephimenco: "Voor de PvdA heeft de affaire (Nekschot red.) een andere dimensie. Afgelopen weekeinde kon je al het gemor horen dat vanuit de partij en haar electoraat opsteeg. Sociaal-democraten zijn niet alleen overwegend seculieren die zelf graag de spot met religies drijven, maar hebben ook goed ontwikkelde voelsprieten als het om de inperking van de vrijheid van meningsuiting gaat."


Amsterdam Wereldboekenstad wil de dialoog aangaan en aanjagen rond de vrijheid van meningsuiting en biedt natuurlijk ook ruimte aan verdieping op het gebied van branche-specifieke onderwerpen als auteursrecht, zelfcensuur en digitalisering. 

'Beetje dom'
Dit is de manier om jezelf, tegen de klippen op, voor te liegen, heer Ephimenco. U schets namelijk een zuiver dystopische situatie. Terwijl u tegelijkertijd drommels goed beseft, dat de PvdA in de praktijk al lang niet meer aan deze achterhaalde (k)romantiek van u, d.w.z. haar eigen, seculiere, emancipatie- en vrijheidsidealen, beantwoordt.

We hoeven maar te zien hoe angstvallig deze partij met ex-moslim Jami is omgesprongen, of het 'incident' van Amsterdamse straatcoaches in herinnering te roepen die weigeren vrouwen een hand te geven (met instemming van PvdA-er Job Cohen), of überhaupt de manier waarop de sociaal-democraten tegen het  "sociaal-salafisme" aanschurken, om te beseffen, dat ook de "Rode Sibbe" stevig in de ban van 'hogere' (zelfcensurerende) machten is.

Te menen, zoals Ephimenco zijn lezers wil doen geloven, dat de PvdA een wezenlijk ander standpunt inneemt dan twee confessionele partijen CDA en CU is een irrationele vorm van electoraal zelfbedrog. Alsof de PvdA niet hopeloos verdeeld zou zijn en 'daarenboven' niet ál langere tijd door de kwantitatieve achterban van "vrome, diepgelovige moslims" stevig wordt gegijzeld. Alsof de partij niet langzaam maar zeker door een sharia-socialistische  agenda wordt ingepalmd. Alsof de oorspronkelijke partijbeginselen niet al lang middels een ideologische verbond tussen islam en de sociaaldemocratie fundamenteel zijn geherformuleerd.

Kwade genius
Nota bene een van de belangrijkste pionnen met het oog op de razzia tegen cartoonist Nekschot, is niemand minder dan de verraderlijke satraap Job Cohen (PvdA). Hij is namelijk de eerst verantwoordelijke voor wat betreft het Amsterdamse politieoptreden. Want terwijl hij bij het messteek-incident in het politiebureau van Slotervaart door de gedragsgestoorde Marokkaan Bilal B. de diplomatie van de fluwelen handschoen hanteerde en met de plaatselijke moslimfundi's een kopje thee nuttigde, keurt hij het kennelijk goed dat bij een onschuldige tekenaar plots met grof geweld huis wordt gehouden.

En nochtans willen Ephimenco en met hem andere liefdevolle PvdA-leden (Terstall, van Amerongen en Duyvestein) maar niet accepteren dat de partij - die in hun nostalgische herinneringen ooit een vonkje van solidariteit, sociale rechtvaardigheid en het verheffingsdenken deed overspringen - thans niets meer van zijn idealen heeft overgehouden, waar het vanaf de oorlog zijn politieke en maatschappelijke bestaansrecht aan ontleende. Nog steeds maakt men zichzelf wijs dat bij de PvdA 'de verworvenheden van de sociale en democratische ontvoogding' het beste gewaarborgd zijn.

Sociaal revisionisme
Een partij die moslims meer bij de samenleving wil betrekken (maar in feite wil voorkomen dat gedragsgestoorde Marokkaantjes wederom met de bevrijdingskransen gaan voetballen) en uit oogpunt daarvan de Holocaust schaamteloos voor electorale en politieke doeleinden exploiteert - Jet Bussemaker; maar ook PvdA mastodont Jan Pronk en of burgemeester Kleijngeld (PvdA): "Als je als geschiedenisleraar over de Tweede Wereldoorlog praat, kun je best eens een uitstapje naar de discriminatie van nu maken", die partij is netzo weinig te vertrouwen, als de partijen (CDA/CU) die christelijke politiek bedrijven of zich in hun politieke denken volledig laten inspireren door bijgeloof aan een hogere oncontroleerbare macht.

Kortom: dat Ephimenco voor zichzelf niet wil waar hebben dat de sociaal-democraten eveneens redeloos, reddeloos en radeloos verstrikt zijn geraakt in een islamideologisch netwerk (sharia) van morele geboden en verboden; dat de partij uit piëteit met specifieke islamitische overgevoeligheden de eigen beginselen verloochent en systematisch in principiële kwesties bezig is de kool en de geit te sparen, is aan hem zelf om te beoordelen.

Zesde zuil
Wat ik Ephimernco echter buitengewoon kwalijk neem, is zijn behoefte de cartoonist Nekschot een dolksteek in de rug te stoten. Waar haalt deze allochtone 'closet socialist' de morele aanmatiging vandaan om zo neerbuigend over de Nederlandse kiezer in het algemeen en cartoonist Nekschot in het bijzonder te schrijven? Ciitaat: "Voor de doorsneekiezer rijmt de naam Nekschot toch met uitschot: een cartoonist die op grove wijze de spot drijft met fatsoensnormen en religie. Ook al blijkt de islam zijn geliefde doelwit, Nekschot laat met sommige van zijn tekeningen geen twijfel bestaan over zijn weerzin voor het christendom in het algemeen en het CDA van Balkenende in het bijzonder."

En dat terwijl Ephimenco als 'kritisch essayist' feitelijk in hetzelfde schuitje zit als cartoonist Nekschot. Immers ook zijn schrijfseltjes drijven vaak op grove wijze de spot met godsdienstige omgangsvormen. Hij zal er ook steeds op bedacht moeten zijn, zo te schrijven en te formuleren dat hij buiten schot blijft van de religieuze bloedrechters en staatsinquisiteurs van het vrije woord. Het verschil met Nekschot is echter dat Ephimenco zich vooralsnog beschermd weet door de gevestigde media. Zo schrijft hij voor dagblad Trouw - door mij als eerste omgedoopt als de 'zesde zuil van de islam' - maar dat geeft hem nog geen garantie, dat hij niet ook door de politieke correcte censuurzucht, gelijk Jaffe Vink, van vandaag op morgen zomaar kan worden weggebonjourd

Preken voor de vreemde parochie
Ook het schamele waakvlammetje van Ephimenco kan de 'dood in de pot van de Haagse politiek' niet verhullen. Mij overtuigt de stichtelijke boodschap, d.w.z. het nieuwe fatsoenspopulisme, die Ephimenco voor zijn lezers in petto heeft, in elk geval niet. Ook de drie eerder genoemde liefdevolle PvdA-leden, zijn niet in staat bij mij een vonkje van herkenning en of sympathie voor het sociaal-democratische erfgoed over te doen laten springen.

Voor mij hebben deze politieke correcte consensuspartijen volledig aan geloofwaardigheid ingeboet. En al trekken de sociaal-democraten nog zo vaak en opzichtig het scharlaken boetekleed aan. Al hamert Mariëtte nog zo onbedaarlijk hard op het bloedrode (sch)aambeeld van de eigen partijbeginselen zodat de vonken ervan afvliegen. Behalve de breed aangewakkerde geestdrift voor een nieuwe 'islamchristelijke bekeringspolitiek', mag wat mij betreft ook de roodgloeiende vlam, waarmee ooit koortsachtig het 'heilige sociaal-democratische verlangen' werd ontbrand, thans voor goed worden gedoofd.